Пол Дрессер: Американдық әнші және әндер жазушының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық әнші

Пол Дрессер (туған жылы Иоганн Пол Дрейзер кіші; 22 сәуір, 1857 – 30 қаңтар, 1906) – американдық әнші, ән жазушы және комедиялық актер. Дрессер ондаған жылдар бойы саяхатшы минестрель және дәрілік фургон шоуларында, сондай-ақ водевильде өнер көрсетті. Кейін өмірінде музыкалық баспа саласына ауысты. Оның ең үлкен хиті – "Уабаш жағасында, алыста" (1897) әні, сол заманда ең көп сатылған ән болды. Дрессер музыка композициясы бойынша формальды білім алмаса да, ол кең таралған балладалар жазды, оның ішінде сол дәуірдің ең танымал әндері де бар. Шамамен екі онжылдыққа созылған мансабында (1886-1906 жылдар) Дрессер 150-ден астам ән жазып, жариялады. "Уабаш" әнінің табысынан кейін көптеген газеттер Дрессерді танымал композитор Стивен Фостермен салыстырды. "Уабаш жағасында, алыста" әні 1913 жылы Индиана штатының ресми әні болып жарияланды. Тер-Хауттегі Пол Дрессердің туған үйі мемлекеттік қасиетті орын және ескерткіш ретінде тағайындалды. Дрессер 1970 жылы Ән жазушылардың Даңқ залына енгізілді. Дрессер үлкен отбасында өсті (оның ішінде ағасы, романист Теодор Дрейзер) және Индиана штатының Салливан және Тер-Хаут қалаларында тұрды. Оның балалық шағы қиын болды және ол түрмеде де отырды. Дрессер 16 жасында үйден шығып, саяхатшы минестрель труппасына қосылды және 1878 жылы Джон Хамлиннің "Wizard Oil" дәрілік фургон шоуына қосылғанға дейін бірнеше аймақтық театрларда өнер көрсетті. Дрессер Хамлин үшін жұмыс істеген кезде алғашқы әндерін жазды. Ол бірнеше жыл бойы Индиана штатының Эвансвилл қаласында тұрып, саяхатшы орындаушы және музыкант ретінде жұмыс істеді. Ақырында ол ұлттық деңгейде танымал болды және "The Two Johns", "A Tin Soldier" және "The Danger Signal" сияқты бірнеше саяхатшы топтарда қатысты. Дрессердің ән жазу таланты оның орындаушылық жылдарында дамыды; ол өзінің шоуларында орындалған әндерді жазудан бастады, кейін басқалар үшін әндер жазып, сатты. Дрессер Нью-Йоркке көшіп келді және 1893 жылы Нью-Йорк қаласындағы "Tin Pan Alley" музыкалық баспасының "Howley, Haviland and Company" компаниясына серіктес болып кірді. Өзінің ең жақсы кезеңінде Дрессер ұлттық деңгейде танымал ойын-сауықшы, табысты ән жазушы және ноталық музыка баспасының иесі болды. Ол жомарт, әсіресе отбасы мен достарына, және көп жұмсауға бейім болды. Ғсырдың басында оның музыкасы сәннен шығып, қаржылық қиындықтарға тап болды. 1905 жылы оның музыкалық баспа бизнесі банкротқа ұшырады. Ол келесі жылы қайтыс болды.

Paul Dresser (born Johann Paul Dreiser Jr.; April 22, 1857 – January 30, 1906) was an American singer, songwriter, and comedic actor of the late nineteenth and early twentieth centuries. Dresser performed in traveling minstrel and medicine wagon shows and as a vaudeville entertainer for decades, before transitioning to music publishing later in life. His biggest hit, "On the Banks of the Wabash, Far Away" (1897), was the best selling song of its time. Although Dresser had no formal training in music composition, he wrote ballads that had wide appeal, including some of the most popular songs of the era. During a career that spanned nearly two decades, from 1886 to 1906, Dresser composed and published more than 150 songs. Following the success of "Wabash", many newspapers compared Dresser to popular composer Stephen Foster. "On the Banks of the Wabash, Far Away" became the official song of Indiana in 1913. The Paul Dresser Birthplace in Terre Haute is designated as a state shrine and memorial. Dresser was inducted into the Songwriters Hall of Fame in 1970. Dresser grew up in a large family (including his brother, novelist Theodore Dreiser) and lived in Sullivan and Terre Haute, Indiana. He had a troubled childhood and spent time in jail. Dresser left home at age sixteen to join a traveling minstrel act and performed in several regional theaters before joining John Hamlin's Wizard Oil traveling medicine wagon show in 1878. Dresser composed his first songs while working for Hamlin. He settled in Evansville, Indiana, for several years while continuing to work as a traveling performer and musician. Eventually, he became a nationally known talent and participated in several traveling acts, including The Two Johns, A Tin Soldier, and The Danger Signal. Dresser's songwriting talent developed during his years as a performer; he began by writing songs featured in his shows and later wrote and sold songs to others' acts. Dresser moved to New York City, and in 1893 Dresser joined Tin Pan Alley's Howley, Haviland and Company, a New York City sheet music publisher, as a silent partner. At the height of his success, Dresser was a nationally known entertainer, successful songwriter, and sheet music publisher. He was generous, especially to family and friends, and a lavish spender. The turn of the century brought him financial distress when his music fell out of style. In 1905 his music publishing business declared bankruptcy. He died the following year.

Отбасылық негіздер

Пол Дрессер 1858 жылдың 22 сәуірінде Индиана штатының Терре-Хаут қаласында Иоганн Пол Дрейзердің төртінші ұлы ретінде дүниеге келді. Жиырма жасқа келгенде ол тегін Дрессер деп өзгертті. Оның әкесі Майеннен келген неміс иммигранты, тоқымашы және бояушы болған, кейін Индианадағы жүн фабрикасының басқарушысы болды. Дрессердің анасы Огайо штатының Дейтон қаласының жанында туған, меннонит дінін ұстанған, үйден қашып кеткені үшін діннен шеттетілген. Дрессердің үш үлкен ағасы нәресте кезінде қайтыс болғаннан кейін, ол отбасының он баласының ең үлкені болды. Дрессердің бір әпкесі оның "семіздігіне" байланысты "Падли" деп лақап ат қойды. Дрессердің інісі Теодор Дрейзер белгілі жазушы атанды. 1863 жылдың шілде айында отбасы Индиана штатының Салливан қаласына көшіп келді, онда Дрессердің әкесі жаңа ашылған Салливан жүн фабрикасының бригадирі болды. Әкесі Огайо мен Индиана штаттарында басқа жүн фабрикаларында жұмыс істесе де, ол табысты кәсіпкер немесе фабрика басқарушысы бола алмады. Дрессердің жастық шағында отбасы кедейлік пен қиындықтармен күресті. 1865 жылы Дрессердің әкесі Салливан фабрикасының өртенуінен кейін уақытша жұмысынан айырылды, бір жылдан кейін жұмысына байланысты бас жарақатын алды. 1867 жылы әкесі мен екі серігі жаңа фабриканы сатып алып, басқарды, бірақ бизнес дауыл кезінде шатырын жоғалтып, оны зиянмен сатуға мәжбүр болды. Салливан қаласында тұрған кезінде Дрессер алғашқы минестрель топтарын және саяхатшылық дәріханалардың қойылымдарын көрген болуы мүмкін. Қалаға көптеген карнавалдарда, фестивальдерде, цирктерде және жәрмеңкелерде сол дәуірдің танымал және патриоттық әндерін орындайтын топтар жиі келіп тұратын. 1871 жылы Дрессердің отбасы Терре-Хаутқа оралды, онда оның әкесі тағы бір жүн фабрикасында жұмыс тапты. 1874 жылы Терре-Хаутқа оралғаннан кейін Дрессер мен оның әкесі арасындағы шиеленіс қайтадан жанданды. Дрессер де бұрынғы әдетіне оралып, қылмыскерлермен уақыт өткізіп, ішімдік ішті. Он алты жасында Дрессер Индиана штатының Бразилия қаласындағы католик шіркеуінде мұғалім және музыкант болып жұмыс істеді, бірақ бір жылдан кейін жұмысты тастады. Одан кейін Чарли Келли, саяхатшы музыкант, Дрессерді өзінің қойылымына пианист ретінде шақырды. Олар Оңтүстік Индианада кез келген жерде ойнап, азын-малын табу үшін саяхат жасады. Бірнеше айдан кейін Келли қойылым кезінде ақшасымен бірге жоғалып кетті, Дрессерде олардың баспанасы мен тамақ ақысын төлеуге ақша қалмады. Дрессер жаза ретінде екі күн түрмеде отырды. Бостандыққа шыққаннан кейін Дрессер жұмыс іздеп Индианаполиске барып, қалаға жақында көшіп келген өзінің ұстазы – отец Аллердингпен қайта кездесті. Дрессер жасөспірім болса да, Аллердинг оған Сент-Жозеф католик шіркеуінде мұғалімдік жұмыс берді. 1876 жылы, бір жыл бойы сабақ берген соң, Дрессер Терре-Хауттағы отбасына оралды. Ол бірден бұрынғы өмір салтына оралып, жинаған ақшасының көп бөлігін жергілікті барда ішімдікке жұмсады. Ақшасы таусылып бара жатқанда, Дрессер қылмысқа бет бұрып, түнде жабылған екі салоннан виски мен ақша ұрлады. Дрессер сотқа дейін он апта түрмеде отырды, айыпты деп танылып, айыппұл төлеп, тағы бір айға түрмеге қамалды. 1876 жылдың маусым айында босатылған Дрессер, әлі жиырмаға толмаған, ата-анасының үйіне ұятпен оралды.

Paul Dresser was born Johann Paul Dreiser Jr. on April 22, 1858, in Terre Haute, Indiana, the fourth son of Johann Paul and Sarah Mary Schanab Dreiser. By the age of twenty he had changed his surname to Dresser. His father, a German immigrant from Mayen, was a weaver and dyer who eventually became the manager of a woolen mill in Indiana. Dresser's mother, born near Dayton, Ohio, was a Mennonite who was disowned after her elopement and marriage. After Dresser's three older brothers died in infancy, he became the eldest of the family's ten surviving children. One of Dresser's sisters nicknamed him "Pudley" because of his "chubbiness." Dresser's younger brother, Theodore Dreiser, would become a noted author. In July 1863 the family moved to Sullivan, Indiana, where Dresser's father became foreman of the newly opened Sullivan Woolen Mills. Although his father worked in other woolen mills in Ohio and Indiana, he was not a successful businessman or manager of a mill. During Dresser's youth the family struggled with periods of poverty and misfortune. In 1865 Dresser's father temporarily lost his job after a fire destroyed the Sullivan mill; a year later he suffered a work related head injury. In 1867 his father and two partners purchased and operated a new mill, but the business lost its roof in a storm and the men sold it for a loss. As a young boy living in Sullivan, Dresser may have seen his first minstrel groups and medicine wagon shows. The town was frequented by bands that played many of the era's popular and patriotic songs at numerous carnivals, festivals, circuses, and fairs. By 1871 Dresser's family had returned to Terre Haute, where his father secured a job in another woolen mill. After his return to Terre Haute in 1874, Dresser and his father resumed their hostile relationship. Dresser also resumed to his old habits of spending time with delinquents and drinking. At age sixteen Dresser took a job as a teacher and musician at a Catholic church in Brazil, Indiana, but left after less than a year. Shortly thereafter, Charley Kelly, a traveling minstrel, hired Dresser to join his act as a piano player. The two traveled around southern Indiana, playing wherever they could to earn a meager income. After a few months, Kelly disappeared with their money during a show, leaving Dresser with no funds to pay their lodging or food bills. Dresser spent two days in jail as punishment. After his release Dresser went to Indianapolis in search of work and was reunited with his mentor, Father Alerding, who had been recently moved to the city. Although Dresser was only a teen, Alerding gave him a job as a teacher at St. Joseph Catholic Church. In 1876, after he had taught for a full year, Dresser returned to his family in Terre Haute. Almost immediately he resumed his old way of life and spent most of his savings on liquor at a local bar. As his money ran low, Dresser turned to crime, robbing two saloons of whiskey and cash after they had closed for the night. Dresser was jailed for ten weeks before his trial, convicted, fined, and sentenced to another month of jail time. Released in June 1876, Dresser, who was not yet twenty years old, returned to his parents' home in disgrace.

Ерте мансап

1876 жылы Дрессер Маршалл қаласынан (Иллинойс штаты) келген Лемон бауырларының саяхатшы миньстрель тобында органшы және әнші болып жұмысқа орналасты. Дрессер бір жылдан астам уақыт топпен бірге болды, актер және әнші ретінде өнер көрсетті, содан соң 1877 жылдың соңында топ тарады. Одан кейін Дрессер Чикагоға барып, онда Джон Остин Хамлин оны өзінің саяхаттық шоуларында ән айту мен өнер көрсету үшін жалдады. Олар «Пауль Дрессер Әншісі» (ноталар жинағы) деп сатылып, оның өнер көрсетуінен кейін көрермендерге ұсынылды. 1878 және 1880 жылдар аралығындағы Дрессердің өмірі туралы көп мәлімет белгілі емес. Шамамен 1878 жылы Дрессер Барлоу, Уилсон, Примроуз және Вест тобында жұмыс істеген болуы мүмкін, ол сол кездегі елдегі ең танымал саяхатшы миньстрельдердің бірі еді. Миньстрель шоуларымен саяхаттағаннан кейін Дрессер 1879 жылы Нью-Йоркке барды. 1898 жылғы сұхбатқа сәйкес, ол Огустин Далидің театрында жұмыс табуға үміттенеді. 1881 жылы Дрессер Индианаға оралып, Эвансвиллдегі Аполло театрында жұмысқа орналасты. Аполлода ол кейде актерлік өнер көрсетті, бірақ көбінесе пьесаларға музыка жасайтын. Дрессердің жұмысы сәтті болды және ол Бостон, Филадельфия және Нью-Йорк қалаларында, сондай-ақ Индианаполис, Луисвилл, Цинциннати және Питтсбург сияқты кішкентай қалаларда өнер көрсете алды. Шоулар арасында Дрессер Эвансвиллге оралып, онда ол үй сатып алған еді. 1882 жылы ол үш жылдан астам уақыт бойы хабарласпаған отбасына барды. Хаттасу арқылы Дрессер олардың қиын қаржылық жағдайда екенін білді. Оның әкесі және отбасының үлкен балалары Терре-Хотта тұрды, ал анасы мен кіші балалары Салливандағы фермада жұмыс істеді. Жомарттығымен танылған Дрессер анасына көп ақша жіберіп, үш кіші іні-қарындасын Эвансвиллдегі үйіне көшіріп, олардың қажеттіліктерін қамтамасыз етті. Дрессер күнделік жазбағандықтан, оның жеке өмірі туралы көптеген мәліметтер ағасы Теодордан алынған. Эвансвиллде тұрғанда Дрессер жергілікті әйелмен ұзақ қарым-қатынас орнатты, оны Теодор Эвансвиллдегі ең танымал бордельдің иесі Энни Брейс деп атады. Оның кәсіби аты Салли Уокер болды және ол Дрессердің ең танымал әндерінің бірі «Менің Сал қызым» әнінің прототипі болуы мүмкін. Тарихшылар Энни Брейс және Салли Уокер екеуі де Минни Холландтың жалған есімдері болуы мүмкін деп санайды, бірақ бұл әлі расталмаған. Олар бірнеше жыл бойы қарым-қатынаста болғанмен, ешқашан үйленбеген. 1889 жылы Дрессердің басқа әйелдермен, соның ішінде жезөкшелермен жиі болған қарым-қатынасынан кейін олар ажырасып кетті. 1880-жылдардың басында Дрессер Джеймс Гудвин, Джон Лич және Эмма Ламуз сияқты водевиль әртістерінің тобымен жұмыс істеді. Олардың Чикагодағы қойылымдарына көп көрермен жиналды, себебі театр иесі кіру ақысын төмен ұстады. 1883 жылы Дрессер Хамлинмен жұмыс істеген кезінен бері алғаш рет әндерін ноталық түрде жариялады. «Теңіз үстіндегі Эсси», «Біреу менің қабірімнен гүлдер жұмасын», «Анам маған дұға етуді үйретті» әндері Артур П. Шмидт басып шығарған деп есептеледі; алайда Дрессердің өмірбаянын жазғандардың бірі «1886 жыл – Дрессердің жазған әнін жариялаған алғашқы жыл» деп хабарлады. 1883 жылдың соңы мен 1886 жылдың жазы аралығындағы кезең туралы көп мәлімет жоқ. 1884 жылы Дрессер өзінің белгісіз ауруға шалдыққанын мәлімдеді. Екі жыл бойы ол отбасысынан және мансабынан алыс, «оңтүстікке» кетіп қалды. Оның ағасы Теодор Дрессердің махаббаты болған болуы мүмкін, мүмкін ол балаға әке болған немесе сифилис жұқтырған деп болжады. Дрессердің 1887 жылы жазылған «Күрсін» әні оның өміріндегі осы кезеңге қатысты болуы мүмкін. Оның мәтіні өлген бала мен жау болған сүйікті туралы айтады. Қалай болғанда да, Дрессер 1886 жылға дейін отбасына қайтып келмеді немесе жұртшылық алдында өнер көрсетуді жалғастырмады, ол кезде Джон Стюарт Кросси оған «Екі Джон» комедиясында өнер көрсету және ән айту үшін ұсыныс жасады. Дрессер келісіп, шоу-сюжеттерде саяхаттап жүрді. Дрессер өзінің өнер мансабының шыңында да музыка жазуын жалғастырды. 1886 және 1893 жылдар аралығында ол елуге жуық ән шығарды, соның ішінде «Ешқашан келмеген хат» (1886), «Мен мұны анам маған осылай деді деп сенемін» (1887) және «Кешірім кешік келді» (1891). Осы ертедегі табыстары Дрессерді орындаушылықтан гөрі ән жазуға ынталандырған болуы мүмкін. Оның үстіне, ол музыка жариялаудың композиторлық немесе орындаушылық өнерден гөрі көбірек табыс әкелетінін түсінген болар. Дрессер, жастығынан бері ірі денелі болған және шамамен ... салмаққа ие болған, ұлттық деңгейде танымал шоуда көңілді сантехник ретінде өнер көрсетті. «Кешегі күндер» және басқа Дрессер әндері шоуға қосылды. Ол Хойтпен өзінің әндерін пайдалану және оны композитор ретінде мойындамау туралы дауға түсті. Дрессер 1891 жылдың сәуір айында қойылымды тастап, «Қауіп сигналы» спектаклімен елді аралап саяхаттады. Дрессер сонымен қатар өзінің әндерін басқа топтарға олардың өнер көрсетулерінде пайдалану үшін сата бастады. Олар оның әндерін танымал еткеннен кейін, Дрессер олардың ноталарын басып шығарып, оларды Тин Пан Аллеи фирмалары арқылы сатты. Дрессердің әндері мен қойылымдары көбінесе қайғылы және мелодрамалық болды, бірақ кейбіреулері романтикалық және көңілді болды.

In 1876 Dresser secured a job as an organist and singer with the Lemon Brothers, a traveling minstrel group from Marshall, Illinois. Dresser stayed with the group for more than a year, performing as an actor and singer, before they disbanded near the end of 1877. Next, Dresser went to Chicago, where John Austin Hamlin hired him to sing and perform in his traveling shows marketing Wizard Oil, a patent medicine.> Dresser composed his first songs while working for Hamlin. They were marketed as the Paul Dresser Songster (a songbook of sheet music) and sold to audiences after his performances. Few details are known of Dresser's life between 1878 and 1880. Around 1878 Dresser may have taken a job with Barlow, Wilson, Primrose, and West, a prominent traveling minstrel group that was among the most famous in the nation at the time. After traveling with minstrel shows, Dresser went to New York City around 1879. According to an 1898 interview, he hoped to find work in Augustin Daly's theatre. By 1881 Dresser had returned to Indiana and took a job at the Apollo Theatre in Evansville. At the Apollo he occasionally acted, but normally provided music for the plays. Dresser's act was a success and he was able to secure appearances in Boston, Philadelphia, and New York City as well as a number of smaller cities, including Indianapolis, Louisville, Cincinnati, and Pittsburgh. Between shows Dresser returned to Evansville, where he had purchased a home. In 1882 he visited his family, whom he had not communicated with in more than three years. Through correspondence, Dresser learned they were in a desperate financial situation. His father and the family's older children were living in Terre Haute, while his mother and the younger children worked on a farm in Sullivan. Known for his generosity, Dresser sent his mother a substantial sum of money and arranged for his three youngest siblings to move into his Evansville home and took care of their needs. Because Dresser kept no diary, most of what is known about his personal life came from his brother, Theodore. While living in Evansville, Dresser began a long term relationship with a local woman, whom Theodore identified as Annie Brace, the proprietor of Evansville's most prominent brothel. Her professional name was Sallie Walker and she may have been the subject of one of Dresser's most famous songs, "My Gal Sal". Historians believe that Annie Brace and Sallie Walker may have both been aliases for Minnie Holland, although this has not been confirmed. The relationship continued for several years, but the couple never married. In 1889 they had a falling out because of Dresser's frequent affairs with other women, including prostitutes. In the early 1880s Dresser worked with a group of vaudeville performers, including James Goodwin, John Leach, and Emma Lamouse. Their shows in Chicago attracted very large audiences, in part because the theater's owner kept admission fees low. In 1883 Dresser had his first songs published as sheet music since his time working with Hamlin. "Essie, over the Sea", "See That No One Plucks the Flowers from My Grave", and "My Mother Taught Me How to Pray" were supposedly published by Arthur P. Schmidt; however, one of Dresser's biographers reported that "1886 is the first year in which a published Dresser song can be documented." Few details are known of the period from late 1883 to the summer of 1886. In 1884 Dresser claimed to have an undisclosed illness. For two years he remained in the "south", away from his family and career. His brother Theodore speculated that Dresser may have had an affair and possibly fathered a child or he contracted syphilis. Dresser's song “The Curse”, written in 1887, may have referred to this period in his life. Its lyrics refer to a dead child and a lover turned enemy. Whatever the case, Dresser did not return to his family or resume performing for the public until 1886, when John Stewart Crossy approached him to act and sing music in his comedy, The Two Johns. Dresser agreed and resumed traveling the show circuit. Dresser continued to compose music during the height of his performing career. Between 1886 and 1893 he published nearly fifty songs, including "The Letter That Never Came" (1886), "I Believe It for My Mother Told Me So" (1887), and "The Pardon that Came Too Late" (1891). These early successes may have encouraged Dresser to pursue songwriting rather than performing. In addition, he may have realized that publishing music would provide even more financial success than composing or performing. Dresser, who had been large since his youth and weighed nearly , performed as a jolly plumber in the nationally acclaimed show. "Days Gone By" and other Dresser songs were included in the show. He began to have a dispute with Hoyt over the use of his songs, and Hoyt's refusal to acknowledge him as the composer. Dresser left the act in April 1891 and traveled the country performing in The Danger Signal. Dresser also began to sell his songs to other acts for use in their performances. After they made his songs famous, Dresser would then publish the sheet music and sell them through the firms on Tin Pan Alley. Dresser's songs and acts were usually sad and melodramatic, but a few were romantic and silly.

Хаули, Хавиленд және компания

1893 жылғы үрейдің кезінде Дрессер Фредерик Хавиланд пен Патрик Хоулимен Howley, Haviland and Company компаниясының серіктесі ретінде серіктестік құрды, Хоули серіктес емес, үнсіз инвестор болды. Кейін Теодор бүкіл елге танымал романистке айналды. "Wabash" әнінің сәттілігімен көптеген газеттер Дрессерді танымал ән жазушы Стивен Фостермен салыстырды. "Осы әнді жазуға сізді не шабызданды?" деген сұраққа Дрессер: "Ол әнді басқа Hoosier, Джеймс Уиткомб Райлидің "Old Swimmin' Hole" әнін айтуға шабызданған сол тәтті естелік" деп жауап берді. Әннің жазылған жері туралы әңгіме The Atlantic журналында Элизабет Стукки Френчтің қысқаша әңгімесінде айтылған. Ол: "Пол Дрессер "Уабаш жағалауында" әнін Мюдлавиада жазды" деп жазды. Бір кездері Дрессер елдің ең танымал ән жазушысы болды. "Wabash" - сол кездегі ең көп сатылған ән, алғашқы жылы бір миллионнан астам нотасы сатылды. "Чикаго рекорды" "Wabash" әні "барлық танымал әндердің арасында ең көп сатылған ән" деп хабарлады. Газеттер Дрессердің алғашқы жылы сатудан 50,000 доллар (2020 жылғы шамамен) пайда тапқанын хабарлады; Дрессер олардың бағалауларынан әлдеқайда көп тапқанын мақтанышпен айтты. Әннің танымалдылығы бірнеше жыл бойы сақталды. 1898 жылдың тамызында әннің аптасына 10,000-нан астам нотасы сатылып жатты. Бір музыкалық тарихшы "Wabash" әнінің табысын "сөз бен музыканың керемет үйлесіміне" байланыстырды, онда музыканың ағыны сөздерге толық сәйкес келеді. Бұл әнді АҚШ-та миллиондаған адам әндеді. Ол бүкіл елдегі концерт залдарында, водевиль сахналарында және ерлер квартеттерінің орындауында жиі орындалды. Сонымен қатар, әннің танымалдылығы халықаралық деңгейде американдық саяхатшылар жиі баратын жерлерге тарады. Басқа ән жазушылар да Дрессердің әндеріне пародиялар жазды. Мысалы, испан-американ соғысы басталған кезде "Wabash" әнінің басқаша мәтінімен халық арасында таралған нұсқасы пайда болды. "Алыста, Гавана жағалауында" атты ән соғысты сатиралады. 1900 жылы "Wabash" әнінің ноталық музыкасы әлі де "өте жақсы" сатылып жатқанда, Howley, Haviland and Company Нью-Йоркте жаңа және үлкен кеңсе ашты. Сонымен қатар, фирманың Чикаго мен Сан-Францискода кеңселері және Торонто мен Лондонда өкілдіктері болды. Дрессер сонымен қатар музыка жазу туралы кітапқа, Hits and Hitters: Secrets of the Music Publishing Business-ке үлес қосты.

At the height of the Panic of 1893, Dresser formed a partnership with Frederick Haviland and Patrick Howley as a silent partner in Howley, Haviland and Company. Theodore later became a nationally known novelist. With the success of "Wabash", many newspapers compared Dresser to popular music composer Stephen Foster. When asked what inspired him to compose the song, Dresser replied, "The same sweet memory that inspired that other Hoosier, James Whitcomb Riley, to sing the 'Old Swimmin' Hole." The location of where the song was written is referenced in a short story in The Atlantic by Elizabeth Stuckey French. She wrote, "Paul Dresser wrote 'On the Banks of the Wabash' at Mudlavia." For a period Dresser was the most famous composer in the nation. Wabash was the best selling song of its time in terms of sheet music sold; over one million copies had been sold in the first year. The Chicago Record reported that "Wabash" "has had the most enormous sale of any popular song." Newspapers reported that Dresser earned over $50,000 ($ in 2020 dollars) in the first year of sales; Dresser boasted that he made far more than their estimates. Popularity of the song continued for several years. In August 1898, the song was still selling over 10,000 copies a week. One music historian attributed "Wabash"'s success to the "perfect marriage of words and music", where the flow of the music matches the words in a perfect fashion. Millions of people sang this popular song in the U. S. It was a featured song in music halls, on vaudeville stages, and in male quartet performances across the country. In addition, the song's popularity spread internationally to places frequented by American travelers. Other songwriters wrote comic parodies of Dresser's songs as well. For example, at the outbreak of the Spanish–American War, a folk version of "Wabash" with different lyrics began circulating. "On the Banks of Havana, Far Away" ridiculed the war. In 1900, with selling sheet music copies "Wabash" still selling "extremely well", Howley, Haviland and Company opened a new and larger office in New York City. In addition, the firm had offices in Chicago and San Francisco and representation in Toronto and London. Dresser also contributed to a book on composing music, Hits and Hitters: Secrets of the Music Publishing Business.

Даңқтан құлау

XIX ғасырдың соңында американдықтардың танымал музыкаға деген талпынысы бұрынғыдай сезімталдыққа толы болмады: патриоттық әндер, рэгтайм (минстрель әндері мен кек-шоулардан гөрі афроамерикалық стильдегі әндер), кәсіби одақтар мен еңбекшілер әндері, сондай-ақ жақында көшіп келген этникалық қауымдар үшін жазылған және олардан алынған әндер. Сонымен қатар, Tin Pan Alley-де жаңа жазушылар мен композиторлар жетекшілікке ие болды, ал жазылған музыканың қарқынды өсуі ноталардың сатылымын артығымен басып өтті. Музыка баспагерлігімен айналысуды жалғастыруға бекінген Дрессер ағасы Эден қарыз алған ақшаға «Пол Дрессер компаниясын» құрды, бірақ бұл жоба да сәтсіз аяқталды.

Мұра

Дрессердің ең маңызды мұрасы – оның музыкасы. Дрессер музыка композициясы бойынша формальды білім алмағанымен, ол кең танымал болған балладалар жазды, әсіресе отбасы және ана туралы әндер, сондай-ақ жоғалған жандар мен қаһарман батырлар туралы әндері көпке таралды. Олар орта таптың көзқарасын бейнелейтін, жылы және "шынайы мейірімді" болды. Дрессердің мелодиялары мен сөздері көбінесе қайғылы болғанымен, олар "көтеріңкі және қуантарлық" немесе "көңілді және сезімтал" бола алатын, "кең және ұзаққа созылатын танымалдылығымен" ерекшеленді. Газет және журнал тілшісі Х.Л. Менкен Дрессердің туындыларына сілтеме жасап, "жүз миллион адам білетін және жақсы көретін әндер жазу – зор құрмет" деді. Индиана штатының Бас Ассамблеясы оның ең танымал әнін, "Уабаш жағасында" әнін 1913 жылдың 14 наурызында штат әні деп жариялады. Пол Дрессерді еске алу қауымдастығы 1922 жылы құрылды, бірақ Терре-Хаутқа жақын Виго округінде құрылатын монументалды ескерткіштің жоспарлары толыққанды іске аспады. Теодор Драйзер ағасының өмірбаянын 1919 жылы жарық көрген "Он екі адам" атты кітабында жазды. Дрессердің өміріне арналған академиялық зерттеу, "Уабаш жағасында, алыста: Пол Дрессердің өмірі мен музыкасы" Клейтон В. Хендерсонның еңбегі, 2003 жылы Индиана тарихи қоғамы баспасында жарияланды.