Скотт Джоплин: Рагтаймның королі және музыкалық өмір жолы

Кіріспе

Американдық композитор, музыка мұғалімі және пианист (1868–1917)

Скотт Джоплин (24 қараша 1868 – 1 сәуір 1917) – американдық композитор және пианист. «Рагтаймның королі» атанған ол 40-тан астам рагтайм шығармасын, бір рагтайм балетін және екі операны жазды. Оның алғашқы және ең танымал шығармаларының бірі – «Көкек жапырағы» (Maple Leaf Rag) жанрдың алғашқы және ең ықпалды хиті болды, кейіннен ол рагтаймның өкілі ретінде танылды. Джоплин рагтаймды концерт залдарында орындалатын классикалық музыканың бір түрі деп есептеді және оны салундарда жиі орындалатын хонки-тонк музыкасы деп санауға қарсы болды. Джоплин Арканзас штатының Тексаркана қаласында теміржол жұмысшыларының музыкалық отбасында өскен. 1880-жылдардың соңында ол музыкант ретінде Американың Оңтүстігін аралады. 1893 жылы Чикагода өткен Дүниежүзілік көрмеге барды, ол 1897 жылға қарай рагтаймды ұлттық құмарлыққа айналдыруға көмектесті. 1894 жылы Джоплин Миссури штатының Седалия қаласына көшіп, фортепиано мұғалімі болып жұмыс істеді. Ол 1895 жылы музыка жариялай бастады, ал 1899 жылы «Көкек жапырағы» оған атақ пен тұрақты табыс әкелді. 1901 жылы Джоплин Сент-Луиске көшіп келді және екі жылдан кейін өзінің алғашқы операсы – «Құрметті қонақ» операсын жазды. Ол төлемдерді төлемегендігі үшін тәркіленіп, қазір жоғалған деп есептеледі. 1907 жылы Джоплин Нью-Йоркке көшіп, жаңа операсы үшін продюсер іздеді (бірақ табысқа жете алмады). 1916 жылы Джоплин нейросифилис салдарынан деменцияға шалдықты. Оның 1917 жылғы өлімі рагтайм дәуірінің аяқталуын білдірді. Джоплиннің музыкасы 1970-ші жылдардың басында Джошуа Рифкиннің миллиондаған тиражбен сатылған альбомы арқылы қайта жаңғырылып, танымал болды. Содан кейін 1973 жылы «Оскар» сыйлығын алған «Стинг» фильмінде Джоплиннің бірнеше композициялары орындалды. 1972 жылы оның екінші операсы – «Тремониша» қойылды, ал 1976 жылы Пулитцер сыйлығымен марапатталды.

Ерте өмір

Джоплин Солтүстік Каролинадан шыққан бұрынғы құл Джайлс Джоплин мен Кентуккиден шыққан еркін афроамерикан әйел Флоренс Гивенстің алты баласының екіншісі болды. Оның туған күнін алғашқы өмірбаяндар Руди Блеш және Джеймс Хаскинс 1868 жылғы 24 қараша деп қабылдады, бірақ кейінірек Эдвард А. Берлин бұл «дегенге сену қиын» екенін көрсетті. Оның Тексастағы нақты туған жері туралы пікірталас бар, Блеш Тексаркананы атады. 1880 жылға қарай Джоплиндер Тексаркана, Арканзасқа көшіп келді, онда Джайлс теміржол жұмысшысы, Флоренс тазалаушы болып жұмыс істеді. Джоплиннің әкесі Солтүстік Каролинадағы плантацияларда скрипкада ойнаған, ал анасы ән айтып, банджода ойнағандықтан, 16 жасында Джоплин Тексаркана мен айналасындағы аудандарда тағы үш жігітпен бірге вокалдық квартетте өнер көрсетті, сонымен қатар фортепианода да ойнады. Ол гитара мен мандолина сабақтарын да берді. Отбасының досының айтуынша, жас Джоплин музыканы зейінмен оқыған және мектептен кейін фортепианода ойнауға құштар болған. Бірнеше жергілікті ұстаздар оған көмектессе де, ол музыкалық білімінің көп бөлігін 1860 жылдардың соңында Техасқа көшіп келген және танымал жергілікті бизнес отбасында музыка мұғалімі ретінде жұмыс істеген неміс текті американдық еврей музыка профессоры Джулиус Вайстан алды. Вайс Германия университетінде музыканы оқыған және қалалық тізімдерде музыка профессоры ретінде тіркелген. Джоплиннің талантына тәнті болған және Джоплин отбасының қиын жағдайын түсінген Вайс оған ақысыз сабақ берді. 11-16 жас аралығында Джоплинге сабақ берген кезде Вайс оны халық және классикалық музыкамен, соның ішінде операмен таныстырды. Вайс Джоплинге музыканы «өнер де, ойын-сауық та» ретінде бағалауға көмектесті.

Оңтүстік штаттардағы өмір және Чикаго

1880-ші жылдардың соңында, жасөспірім кезінде түрлі жергілікті шараларда өнер көрсеткен Джоплин теміржол жұмысшысы қызметінен бас тартып, Тесарканадан саяхатшы музыкант болу үшін кетіп қалады. Оның сол кездегі жол-жөнелісі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ 1891 жылдың шілдесінде ол Америка Конфедерациясының бұрынғы президенті Джефферсон Дэвиске ескерткіш орнату үшін қаржы жинаған Texarkana Minstrels тобының мүшесі ретінде Тесарканада тіркелген. Дегенмен, Джоплин көп ұзамай қара пианисттерге мүмкіндіктердің шектеулі екенін түсінді. Шіркеулер мен жезөкшелер үйлері тұрақты жұмыс табудың санатындағы аз ғана нұсқалардың бірі болды. Джоплин Оңтүстік орталық аймағындағы түрлі қызыл шам аудандарында рагтаймға дейінгі "жиг-пиано" орындады, ал кейбіреулер оның сол кезде Седалиа мен Сент-Луис қалаларында болғанын айтады. 1893 жылы Чикагода өткен Дүниежүзілік көрмеде Джоплин корнет тартып, топтың музыкасын аранжировкалаған музыкалық топ құрды. Дүниежүзілік көрме афроамерикандықтардың қатысуын шектесе де, қара әртістер көрменің жанындағы салондарға, кафелерге және жезөкшелер үйлеріне келді. Көрмеге 27 миллион адам қатысты және ол американдық мәдени өмірдің көптеген саласына, соның ішінде рагтаймға зор әсер етті. Нақты мәліметтер аз болғанымен, көптеген дереккөздер рагтаймның танымалдылығын Чикаго Дүниежүзілік көрмесіне байланысты деп санайды. Джоплин өзінің және басқа қара әртістердің музыкасы келушілерге ұнағанын байқады. 1897 жылға қарай рагтайм АҚШ қалаларында ұлттық құмарлыққа айналды және Сент-Луис Диспетч газеті оны "қалалықтардың қан жүрегін қозғайтын, нағыз жабайы шақыру" деп сипаттады.

Миссуридегі өмір

1894 жылы Джоплин Миссури штатының Седалия қаласына келді. Алғашында Джоплин 13 жасар Артур Маршаллдың отбасында тұрды, ол кейін Джоплиннің шәкірттерінің бірі және өзі де регтайм композиторы болды. 1904 жылға дейін қалада Джоплиннің тұрақты мекенжайы болғандығы туралы мәлімет жоқ, себебі ол гастрольдік музыкант ретінде өмір сүре берді. Джоплиннің сол кездегі қызметі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол жеке музыкант ретінде билерде және Седалиядағы ірі афроамерикандық клубтарда, Black 400 клубында және Maple Leaf клубында өнер көрсетті. Ол Queen City Cornet Band және өзінің алты мүшеден тұратын би оркестрінде ойнады. Өзінің әншілер тобымен, Texas Medley Quartet тобымен гастрольдік сапарға шығу, оған өзінің шығармаларын жариялауға алғашқы мүмкіндік берді. Ол Сиракузаға (Нью-Йорк штаты) және Техас штатына барғандығы белгілі. Нью-Йорктегі екі кәсіпкер 1895 жылы Джоплиннің алғашқы екі шығармасын – "Please Say You Will" және "A Picture of Her Face" әндерін жариялады. Джоплиннің Техас штатының Темпл қаласына сапары, оған 1896 жылы үш шығарманы жариялауға мүмкіндік берді, соның ішінде Миссури–Канзас–Техас теміржолында 15 қыркүйекте жоспарланған пойыз қақтығысын еске алатын "Great Crush Collision March" маршы. Бұл маршты Джоплиннің биографының бірі "регтаймдағы ерте сатиралық тәжірибе" деп сипаттады. Седалияда Джоплин болашақ регтайм композиторлары Артур Маршалл, Брун Кэмпбелл және Скотт Хейденге фортепиано сабақтарын берді. Кейбір басылымдардың бетінде "Maple Leaf Club-қа" деген жазу айқын көрінетін болғандықтан, бұл пьеса Maple Leaf клубының құрметіне аталған болуы мүмкін, бірақ бұл байланысты дәлелдейтін тікелей мәлімет жоқ, және сол кезде Седалияда және оның айналасында осы атқа ие болуға болатын көптеген басқа да орындар болды. [[Файл:Bethena.jpg|thumb|Скотт Джоплиннің 1905 жылғы "Bethena" шығармасының мұқабасы; мұқабадағы әйел Джоплиннің екінші әйелі Фредди Александр болуы мүмкін. Алайда, Джоплиннің кейінгі биографы Эдвард А. Берлиннің зерттеулері бұл дұрыс емес екенін көрсетті; 400 данадан тұратын алғашқы басылымды сатуға бір жыл кетті және Джоплиннің 1% роялти шарты бойынша, ол 4 доллар (немесе қазіргі бағамен шамамен $) табыс тапқан болар еді. Кейінгі сатылымдар тұрақты болды және Джоплинге оның шығындарын жабуға жеткілікті табыс әкелді. 1909 жылы сатудан түскен табыс жылына 600 долларды құрады (қазіргі бағамен шамамен 16 968 доллар). Джоплин өзінің ең танымал шығармаларын, соның ішінде "The Entertainer", "March Majestic" және "The Ragtime Dance" атты қысқа театралды туындысын Сент-Луис қаласында жазды. 1901 жылы Джоплин өзінің алғашқы әйелі Белл Джонсқа (1875–1903) – Скотт Хейденнің қарындасына үйленді. 1903 жылы Джоплиндер 13 бөлмелі үйге көшіп, бөлмелердің бір бөлігін пианист-композиторлар Артур Маршалл мен Скотт Хейден сияқты жалдамалы тұрғындарға берді. Джоплин Сент-Луистегі салондарда пианист ретінде жұмыс істемеді, себебі музыканттар үшін бұл әдетте табыс табудың маңызды көзі болатын, өйткені ол "бәлкім, бәсекелестерінен нашар ойнады" және Старктің ұлы айтқандай, "орташа пианист" болды. Биограф Берлин 1903 жылы Джоплинде сифилис ауруының алғашқы белгілері пайда болды деп болжады, бұл оның координациясын және "пианинода ойнау шеберлігін" төмендетті.

In 1894, Joplin arrived in Sedalia, Missouri. At first, Joplin stayed with the family of Arthur Marshall, a 13 year old boy who later became one of Joplin's students and a ragtime composer in his own right. There is no record of Joplin having a residence in the town until 1904, as Joplin was making a living as a touring musician. There is little precise evidence known about Joplin's activities at this time, although he performed as a solo musician at dances and at the major black clubs in Sedalia, the Black 400 Club and the Maple Leaf Club. He performed in the Queen City Cornet Band and his own six piece dance orchestra. A tour with his own singing group, the Texas Medley Quartet, gave him his first opportunity to publish his own compositions, and it is known that he went to Syracuse, New York, and Texas. Two businessmen from New York published Joplin's first two works, the songs "Please Say You Will" and "A Picture of Her Face", in 1895. Joplin's visit to Temple, Texas, enabled him to have three pieces published there in 1896, including the "Great Crush Collision March", which commemorated a planned train crash on the Missouri–Kansas–Texas Railroad on September 15 that he may have witnessed. The march was described by one of Joplin's biographers as a "special early essay in ragtime." While in Sedalia, Joplin taught piano to students who included future ragtime composers Arthur Marshall, Brun Campbell and Scott Hayden. With the inscription "To the Maple Leaf Club" prominently visible along the top of at least some editions, it is likely that the rag was named after the Maple Leaf Club, although there is no direct evidence to prove the link, and there were many other possible sources for the name in and around Sedalia at the time. [[File:Bethena. jpg|thumb|Cover of Scott Joplin's 1905 work "Bethena"; the woman on the cover may be Joplin's second wife, Freddie Alexander. However, research by Joplin's later biographer Edward A. Berlin demonstrated that this was not the case; the initial print run of 400 took one year to sell, and, under the terms of Joplin's contract with a 1% royalty, would have given Joplin an income of $4 (or approximately $ at current prices). Later sales were steady and would have given Joplin an income that would have covered his expenses. In 1909, estimated sales would have given him an income of $600 annually (approximately $16,968 in current prices). It was in St. Louis that Joplin produced some of his best known works, including "The Entertainer", "March Majestic", and the short theatrical work "The Ragtime Dance". In 1901, Joplin married his first wife Belle Jones (1875–1903) a sister in law of Scott Hayden. By 1903, the Joplins had moved to a 13 room house, renting some of the rooms to lodgers, who included pianist composers Arthur Marshall and Scott Hayden. Joplin did not work as a pianist in the saloons in St Louis, which was usually a major source of income for musicians, as he was "probably outclassed by the competition" and was, according to Stark's son, "a mediocre pianist". Biographer Berlin speculated that by 1903 Joplin was already showing early signs of syphilis, which reduced his coordination and "pianistic skills".

Шығармалары

Классикалық музыканың, Тексаркана аймағындағы музыкалық атмосфераның (жұмыс әндері, госпел әндері, спиричуэлдер және би музыкасын қоса алғанда) және Джоплиннің туа білген қабілеті регтаймның пайда болуына себеп болды деп есептеледі: африкалық-американдық музыкалық стильдерді еуропалық формалар мен мелодиялармен үйлестірген жаңа стиль, алғаш рет 1890 жылдары танымал болды. Бір сыншының айтуынша: "Регтайм – негізінен поликаның афроамерикандық нұсқасы немесе оған ұқсас Суза стиліндегі марш". Осыны негізге ала отырып, Джоплин өзінің шығармаларын оның жазған түрінде, импровизациясыз орындауды қалады. Кертистің сөзімен айтқанда: "Білімді неміс жас Джоплиннің көп білмейтін білім мен музыка әлеміне есік ашты". Джоплиннің алғашқы және ең маңызды хиті "Көкжапырақ регтаймы" классикалық регтаймның үлгісі ретінде сипатталды және оның ырғақтық үлгілері, мелодиялық желілері мен гармониясының арқасында алғашқы жарияланғанынан кейін кем дегенде 12 жыл бойы келесі композиторларға әсер етті. Кертистің қорытындысы да осыған ұқсас: "Соңында Тремониша сауаттылықты, білімді, қажырлы еңбекті және қоғамдық бірлікке қол жеткізуді жарысты дамытудың ең жақсы жолы ретінде көрсетті". Берлин оны "жақсы опера, сол кезде АҚШ-та жазылған көптеген опералардан әлдеқайда қызықтырақ" деп сипаттады, бірақ кейін Джоплиннің либреттосы композитордың "шебер драматург емес екенін" көрсетті, ал кітаптың деңгейі музыканың сапасына жетпейді. Paragon Ragtime Orchestra-ның негізін қалаушы және директоры Рик Бенджамин анықтағандай, Джоплин 1913 жылы Нью-Джерси штатының Байон қаласында Treemonisha-ны төлемақы алған көрермендерге орындауға қол жеткізді.

Орындау дағдылары

Джоплиннің пианист ретіндегі шеберлігі 1898 жылы Седалия газетінде жоғары бағаланып сипатталды, ал регтайм композиторлары Артур Маршалл мен Джо Джордан оның аспапта жақсы ойнайтынын айтты. Джоплин ешқашан аудиожазба жасамаса да, оның ойнауы механикалық фортепианоларда пайдалану үшін сақталған жеті рояль түріндегі жазбада қалды. Олардың барлығы 1916 жылы жасалды. Олардың алтауы Коннорластырылған (Connorized) таңбасымен шығарылды және орындалуды қатаң ырғаққа келтіру және әшекейлеулер қосу мақсатымен монтаждалғаны байқалады. Берлин Джоплин Сент-Луиске келген кезде саусақтарының үйлесімсіздігі, діріл және 1917 жылы оны өлтірген сифилис симптомдарына байланысты анық сөйлей алмауы мүмкін деп болжайды. Биограф Блеш 1916 жылғы маусымда UniRecord таңбасымен шыққан "Maple Leaf Rag" әнінің екінші рояльдік жазбасын «шоқтығушы, ұйымдастырылмаған және тыңдауға өте қиын» деп сипаттады. Пианино роликтері сарапшылары арасында осының уақыттың примитивті жазу және өндіріс техникаларымен байланысты емеуіне қатысты пікірталас бар. Бірақ Берлин «Көлбеу жапырақты жапырақ» ролигі Джоплиннің сол кездегі ойнауының ең нақты жазбасы болуы мүмкін екенін атап өтеді. Дегенмен, бұл жазба оның өмірінің басындағы қабілеттерін көрсетпеуі мүмкін. Джоплиннің күшті орындалуы Калифорния университетінің Санта-Барбарадағы цилиндрлік мұрағатында сақталады. Ол Блеш 1916 жылғы маусымдағы жазбаны тексергеннен кейін ұзақ уақыттан соң eBay-де сатылатын, дұрыс емес таңбаланған восковой цилиндрлердің қорабында табылды және Джоплиннің өмірінің ертерек кезеңіне, 1916 жылғы сәуірге қатысты болуы мүмкін. Бұл жазба қатты зақымдалған болса да, тазартылған MIDI нұсқасы айтарлықтай күшті орындалуды көрсетеді.

Жаңғыру

thumb|266x266px|Джоплиннің жұлдызы Сент-Луис атақ-даңқ аллеясында
1936 жылы Томми Дорси, 1939 жылы Джелли Ролл Мортон және 1947 жылы Дж. Рассел Робинсон Джоплиннің композицияларын жазды. "Maple Leaf Rag" 78 айналымдық пластинкаларда ең көп кездесетін Джоплиннің шығармасы болды. 1968 жылы Болком мен Олбрайт жас музыкатанушы Джошуа Рифкинге Джоплиннің шығармашылығын ұсынды. Олар WBAI радиосында регтайм мен ерте джаз кештерін өткізді. 1970 жылдың қарашасында Рифкин классикалық Nonesuch лейблінде Scott Joplin: Piano Rags атты жазба шығарды. Ол алғашқы жылы 100 000 дана сатылды және Nonesuch-тің бірінші миллиондық сатылымына айналды. 1974 жылдың 28 қыркүйегінде Billboard-тің ең көп сатылған классикалық LPs тізімінде жазба 5-орында, "Volume 2" 4-орында, ал екі томның жиынтығы 3-орында болды. Екі том да 64 апта бойы тізімде болды. Сол тізімдегі алғашқы жеті орынның алтауы Джоплиннің, ал үшеуі Рифкиннің туындыларынан тұрды. Музыкалық дүкендер алғаш рет регтаймды классикалық музыка бөліміне қойды. Альбом 1971 жылы екі Грэмми сыйлығына ұсынылды: "Үздік альбом жазбалары" және "Үздік аспаптық солист орындаушысы" (оркестрсіз). Рифкин Джоплинге қатысы жоқ жазба үшін үшінші Грэммиге де үміткер болды, бірақ 1972 жылдың 14 наурызындағы салтанатта ешқандай номинацияда жеңіске жете алмады. 1974 жылы ол BBC теледидарында сұхбаттасып, Лондонның Корольдік фестиваль залында толық сатылған концерт берді. Шонбергтің шақыруы классикалық музыканы зерттейтін ғалымдар үшін, Джоплин өмір бойы күрескен адамдар үшін, Джоплиннің гений екенін мойындауға итергіш күш болды. Нью-Йорк қоғамдық кітапханасының Вера Бродски Лоуренс 1971 жылдың маусымында Scott Joplin: The Collected Works атты Джоплиннің шығармаларының екі томдық жинағын жариялады, бұл Джоплиннің музыкасын орындауға қызығушылықты арттырды. 1973 жылдың ақпан айының ортасында Гюнтер Шуллердің жетекшілігімен Нью-Ингланд консерваториясының Рагтайм ансамблі "Standard High Class Rags" жинағынан алынған Джоплиннің регтаймдарын жазды, нәтижесінде "Joplin: The Red Back Book" альбомы пайда болды. Альбом сол жылы "Ең үздік камералық музыка орындаушысы" номинациясында Грэмми сыйлығын жеңіп алды және Billboard журналының 1974 жылғы "Ең үздік классикалық альбомы" атанды. Топ кейіннен "Golden Crest Records" үшін тағы екі альбом жазды: 1974 жылы "More Scott Joplin Rags" және 1975 жылы "The Road From Rags To Jazz". thumb|285x285px|1973 жылғы "The Sting" фильмінің мұқабасы, онда Джоплиннің музыкасы қолданылды

thumb|266x266px|Joplin's star on the St. Louis Walk of Fame
Recordings of Joplin compositions were released by Tommy Dorsey in 1936, Jelly Roll Morton in 1939, and J. Russel Robinson in 1947. "Maple Leaf Rag" was the Joplin piece found most often on 78 rpm records. In 1968, Bolcom and Albright interested Joshua Rifkin, a young musicologist, in the body of Joplin's work. Together, they hosted an occasional ragtime and early jazz evening on WBAI radio. In November 1970, Rifkin released a recording called Scott Joplin: Piano Rags on the classical label Nonesuch. It sold 100,000 copies in its first year and eventually became Nonesuch's first million selling record. The Billboard Best Selling Classical LPs chart for September 28, 1974, has the record at number 5, with the follow up "Volume 2" at number 4, and a combined set of both volumes at number 3. Separately, both volumes had been on the chart for 64 weeks. In the top seven spots on that chart, six of the entries were recordings of Joplin's work, three of which were Rifkin's. Record stores found themselves for the first time putting ragtime in the classical music section. The album was nominated in 1971 for two Grammy Award categories: Best Album Notes and Best Instrumental Soloist Performance (without orchestra). Rifkin was also under consideration for a third Grammy for a recording not related to Joplin, but at the ceremony on March 14, 1972, Rifkin did not win in any category. He did a tour in 1974, which included appearances on BBC Television and a sell out concert at London's Royal Festival Hall. Schonberg's call to action has been described as the catalyst for classical music scholars, the sort of people Joplin had battled all his life, to conclude that Joplin was a genius. Vera Brodsky Lawrence of the New York Public Library published a two volume set of Joplin works in June 1971, titled The Collected Works of Scott Joplin, stimulating a wider interest in the performance of Joplin's music. In mid February 1973 under the direction of Gunther Schuller, the New England Conservatory Ragtime Ensemble recorded an album of Joplin's rags taken from the period collection Standard High Class Rags titled Joplin: The Red Back Book. The album won a Grammy Award as Best Chamber Music Performance in that year and became Billboard magazine's Top Classical Album of 1974. The group subsequently recorded two more albums for Golden Crest Records: More Scott Joplin Rags in 1974 and The Road From Rags To Jazz in 1975. thumb|285x285px|Cover of the 1973 film, The Sting, which featured Joplin's music

1973 жылы кинопродюсер Джордж Рой Хилл Шуллер мен Рифкинге жеке-жеке хабарласып, өзі жұмыс істеп жатқан "The Sting" фильміне музыка жазуды ұсынды. Екеуі де бұрынғы міндеттемелеріне байланысты ұсыныстан бас тартты. Оның орнына Хилл Марвин Хамлишті тауып, оны жобаға композитор ретінде шақырды. Хамлиш "The Sting" үшін Джоплиннің музыкасын жеңіл бейімдеді, ол үшін 1974 жылдың 2 сәуірінде "Ең үздік түпнұсқа музыка және бейімделу" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Оның "The Entertainer" әнінің нұсқасы 1974 жылдың 18 мамырында Billboard Hot 100 және American Top 40 музыка тізімінде 3-орынға жетті, бұл The New York Times газетін "Барлық ел назар аудара бастады" деп жазуға итерді. Фильм мен оның музыкасының арқасында Джоплиннің туындылары танымал және классикалық музыка әлемінде бағаланды, Record World журналының сөзімен айтқанда, "онжылдықтың классикалық құбылысы" атанды. Рифкин кейін фильмнің саундтрегі туралы Хамлиштің фортепианолық бейімделулерін тікелей Рифкиннің стилінен, ал топтық бейімделулерін Шуллердің стилінен алғанын айтты. Роберт Шоудің жетекшілігімен және Кэтрин Данхэмнің хореографиясымен қойылды. Шонберг 1972 жылдың ақпанында "Скотт Джоплиннің қайта жаралуы" толыққанды қарқынмен жүріп жатқанын және одан әрі дамитынын атап өтті. 1975 жылдың мамырында "Treemonisha" Хьюстон Гранд Операсының толық опералық қойылымында сахналанды. Компания қысқа турне жасады, содан кейін қазан және қараша айларында Бродвейдегі Палас театрында Нью-Йоркте сегіз апталық қойылымдар берді. Бұл қойылымды Гюнтер Шуллер режиссерлік етті, сопрано Кармен Балтроп титулдық рөлді Кэтлин Батлмен кезектесіп орындады. Сол жылы Лос-Анджелес балеті Джон Клиффордтың хореографиясымен, сол аттас жинақтан алынған Джоплиннің регтаймдарына арналған "Red Back Book" премьерасын өткізді, онда соло фортепиано орындары мен толық оркестрге арналған аранжировкалар да орындалды. Авторлық құқық саласындағы адвокат Алвин Дойч Вера Бродски Лоуренспен бірлесіп, Джоплиннің мұрагерлері оның туындыларына құқықтарға ие екеніне көз жеткізді. Дойч Нью-Йорк кітапханасымен "Treemonisha" авторлық құқығын алу үшін келісім жасасты және 1970 жылдары авторлық құқықтың бұзылуына байланысты Джоплиннің мұрагерлеріне 60 000 доллар төленді. Олардың жұмысы "Dramatic Publishing" арқылы "Treemonisha" қойылымын ұйымдастыруға көмектесті.

In 1973, film producer George Roy Hill contacted Schuller and Rifkin separately, asking both men to write the score for a film project he was working on: The Sting. Both men turned down the request because of previous commitments. Instead, Hill found Marvin Hamlisch available and brought him into the project as composer. Hamlisch lightly adapted Joplin's music for The Sting, for which he won an Academy Award for Best Original Song Score and Adaptation on April 2, 1974. His version of "The Entertainer" reached number 3 on the Billboard Hot 100 and the American Top 40 music chart on May 18, 1974, prompting The New York Times to write, "The whole nation has begun to take notice." Because of the film and its score, Joplin's work became appreciated in both the popular and classical music world, becoming (in the words of music magazine Record World) the "classical phenomenon of the decade." Rifkin later said of the film soundtrack that Hamlisch lifted his piano adaptations directly from Rifkin's style and his band adaptations from Schuller's style. under the direction of Robert Shaw, and choreography by Katherine Dunham. Schonberg remarked in February 1972 that the "Scott Joplin Renaissance" was in full swing and still growing. In May 1975, Treemonisha was staged in a full opera production by the Houston Grand Opera. The company toured briefly, then settled into an eight week run in New York on Broadway at the Palace Theatre in October and November. This appearance was directed by Gunther Schuller, and soprano Carmen Balthrop alternated with Kathleen Battle as the title character. That year also brought the premiere by the Los Angeles Ballet of Red Back Book, choreographed by John Clifford to Joplin rags from the collection of the same name, including both solo piano performances and arrangements for full orchestra. Copyright attorney Alvin Deutsch worked with Vera Brodsky Lawrence to make sure the Joplin estate owned the rights to his work. Deutsch negotiated with New York Public Library to get Treemonisha copyright and got the Joplin estate $60,000 in the '70s when someone infringed on that copyright. Their work helped to mount the show Treemonisha via Dramatic Publishing.

Мұражай

Джоплин 1900-1903 жылдары Сент-Луисте жалға алған үй 1976 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде танылды және жергілікті афроамерикалық қауым оны бұзудан сақтап қалды. 1983 жылы Миссури Табиғи ресурстар департаменті оны Миссури штатындағы афроамерикалық мұраға арналған алғашқы мемлекеттік тарихи орын деп жариялады. Бастапқыда назар Джоплин мен рэгтайм музыкасына ғана аударылып, оның музыкалық шығармаларын қалыптастырған қалалық орта ескерілмеген. Жаңа мұра жобасы қара нәсілділердің қалаға қоныс аударуының күрделі әлеуметтік тарихын және көпұлтты ауданның қазіргі қауымдастыққа айналуын қамтиды. Бұл алуан түрлі оқиғалардың бір бөлігі ретінде нәсілдік қанау, кедейлік, санитария, проституция және жұқпалы аурулар сияқты жағымсыз тақырыптар да қарастырылады.

Басқа марапаттар мен марапаттар

1970: Джоплин Ұлттық танымал музыка академиясының Ән жазушылар даңқы залына енгізілді. 1976 ж. Джоплинге "америкалық музыкаға қосқан үлесі үшін осы Екі жүз жылдық мерейтойда" арнайы Пулитцер сыйлығы табысталды. 1977: Motown Productions компаниясы Скотт Джоплиннің өмірбаянына арналған фильмді түсірді, онда Билли Ди Уильямс Джоплин рөлін ойнады, ал Universal Pictures компаниясы оны көрсетті. 1983 жылы АҚШ пошта қызметі композитордың суреті бар ескерткіш марканы шығарды. 1989: Джоплинге Сент-Луис Даңқ аллеясында жұлдыз орнатылды. 2002: Ұлттық жазуларды сақтау кеңесі Джоплиннің 1900-жылдары (онжылдықта) фортепианода жазылған өзінің орындауларының жинағын Конгресс кітапханасының Ұлттық жазулар тізіліміне қосты. Кеңес жыл сайын "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар" деп танылған әндерді іріктеп алады. 2012 жылы Меркурий планетасындағы бір кратер оның құрметіне аталды. 2016: Үстел және мобильді құрылғыларға арналған ашық кодты жазбалар алу қолданбасы Джоплин, Скотттың есімімен аталады.

Веб-беттер

Пирас, Марчелло (2017). "Скот Джоплин – Күміс аққу". Academia.edu. 2019 жылдың 5 ақпанында қарастырылды.