Хоаги Кармәйкл: Американдық музыкант және композитордың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық композитор, пианист, әнші, актер және оркестр жетекшісі (1899–1981)

Хоагленд Говард Кармайкл (22 қараша 1899 – 27 желтоқсан 1981) – американдық музыкант, композитор, ән жазушы, актер және заңгер. Кармайкл 1930-шы жылдардағы Тин-Пэн аллеясының ең табысты ән жазушыларының бірі болды және бұқаралық ақпарат құралдары дәуірінде теледидар, микрофон және дыбыс жазу сияқты жаңа коммуникациялық технологияларды пайдаланған алғашқы әнші-жазушылардың бірі еді. Кармайкл бірнеше жүз ән жазды, оның ішінде 50-і хит-дискі мәртебесіне ие болды. Ол барлық уақыттағы ең көп жазылған америкалық әндердің төртеуін жазғандығымен танымал: "Stardust" (Митчелл Пэриш сөздерімен), "Georgia on My Mind" (Стюарт Горелл сөздерімен), "The Nearness of You" (Нед Вашингтон сөздерімен) және "Heart and Soul" (Фрэнк Лоссер сөздерімен). Ол сондай-ақ "Lazybones" және "Skylark" әндерінің сөздерін жазған Джонни Мерсермен бірлесіп жұмыс істеді. Кармайклдың "Ole Buttermilk Sky" әні 1946 жылы "Каньон Пассаж" фильмі бойынша "Оскар" сыйлығына ұсынылды, онда ол қашырға мініп жүретін музыкант рөлін ойнады. Мерсердің сөздерімен жазылған "In the Cool, Cool, Cool of the Evening" 1951 жылы үздік түпнұсқа ән үшін "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Кармайкл сонымен қатар 14 фильмде кейіпкерлік актер және музыкалық орындаушы ретінде пайда болды, үш музыкалық радио бағдарламасын жүргізді, теледидарда өнер көрсетті және екі автобиография жазды.

Ерте өмір және білім

Хоагланд Говард "Хоаги" Кармайкл 1899 жылғы 22 қарашада Индиана штатының Блумингтон қаласында дүниеге келді. Ол Говард Клайд пен Лида Мэри (Робисон) Кармайклдың тұңғыш баласы және жалғыз ұлы болды. Оның ата-анасы оны анасы жүкті кезінде Кармайкл үйінде болған "Хогландтар" атты цирк труппасының құрметіне атады. Говард атпен жүретін такси жүргізушісі болып жұмыс істеді, кейін электрик болды. Лида, шебер пианист, үнсіз фильмдер театрында және жеке кештерінде қосымша табыс табу үшін аккомпанемент орындады. Хоагидің Джорджия мен Джоан деген екі кіші қарындасы болды. Клайдтың тұрақсыз жұмыс тарихына байланысты отбасы жиі көшіп-қонып тұрды. Хоаги өмірінің басым бөлігін Блумингтон және Индианаполисте (Индиана) өткізді. 1910 жылы Кармайклдар Монтана штатының Миссула қаласына көшті. Кармайклдың анасы оған ән айтуды және пианинода ойнауды ерте жасынан үйретті. Индианаполистегі Реджинальд ДюВалледен алған фортепиано сабақтарынан басқа, "Индиана джазының ағасы" және "Ритм Королі" атанған оркестр жетекшісі және пианист, Кармайкл басқа музыкалық білім алмады. 1916 жылы отбасы Индианаполиске көшті, бірақ Хоаги 1919 жылы Блумингтонға орта мектепті бітіру үшін оралды. Музыкалық шабыт алу үшін Хоаги рэгтайм пианиношылары Хэнк Уэллс пен Хьюб Ханнаны тыңдады. 18 жасында Хоаги құрылыс, велосипед тізбектерін шығаратын зауытта және қасапханада жұмыс істеп, отбасының азын-ау табысын толықтыруға көмектесті. Осы қиын кезді анасымен фортепианода дуэт орындауы және ДюВаллемен достығы, ол оған джаз импровизациясын үйреткені, ішінара жеңілдетті. 1918 жылы Хоаги студенттік биде 5 доллар тапқан, бұл оның кәсіби музыкалық мансабының бастауы болды. 1918 жылы үш жасар қарындасы қайтыс болды (мүмкін, испан тұмауынан), бұл оған терең әсер етті. Кейін ол: "Менің қарындасым Жоанна – кедейліктің құрбаны. Біз жақсы дәрігерге немесе тиісті күтімге қол жеткізе алмадық, сол кезде мен өмір бойы ақшасыз қалмаймын деп серт бердім" деп жазды. Кармайкл Индиана университетінің Блумингтон бөлімін бітірді, 1925 жылы бакалавр, ал 1926 жылы заңгер дипломын алды. Ол Каппа Сигма студенттік қауымдастығының мүшесі болды және Индиана мен Огайо штаттарында "Кармайкл Коллегиандары" тобымен бірге фортепианода ойнады. 1922 жылы Хоаги алғаш рет Айовадан келген корнетист және кейде пианист Леон "Бикс" Бейдербеккемен танысты. Олар дос болып, бірге музыка орындады. 1923 жылы Чикагоға сапары барысында Бейдербек Кармайклды Луи Армстронгқа таныстырды, ол кейін Кармайклмен бірлесіп жұмыс істеді, ал Армстронг Чикагодағы Король Оливердің креолдық джаз тобында ойнады. Армстронг Кармайклдың шығармаларына үлкен әсер етті; 1930 жылдардың басында әйеліне жазған хатында ол Армстронгты "әдемі ноталар" туралы білу үшін көретінін айтты. Бейдербеккеңнің ықпалымен Кармайкл корнет ойнауға тырысты, бірақ еріндері ауыздыққа ыңғайлы болмады және ол көп ұзамай тоқтатты. Ол сондай-ақ Бейдербеккеңнің импрессионистік және классикалық музыкалық идеяларынан шабыттанды. Кармайклдың алғашқы жазылған әні, бастапқыда "Free Wheeling" деп аталған, Бейдербекке арналған, оның "The Wolverines" тобы 1924 жылы Индиана штатының Ричмонд қаласында Gennett Records студиясында "Riverboat Shuffle" деп жазды. Бұл ән джаздың классикалық туындысына айналды. (Митчелл Пэриштің сөздері 1939 жылы қосылды.) Кармайклдың басқа да ертедегі музыкалық шығармаларына "Washboard Blues" және "Boneyard Shuffle" кірді, оларды Кертис Хитч және оның "Hitch's Happy Harmonists" тобы Gennett студиясында жазды. 1925 жылғы 19 мамырда жазылған "Washboard Blues" әнінің аспаптық нұсқасы Кармайклдың өзінің әндерін орындаған ең алғашқы жазбасы болды, соның ішінде фортепианодағы импровизациялық солосы да бар. 1926 жылы Индиана университетінің заң факультетін бітіргеннен кейін Кармайкл Флоридаға көшті, онда ол Вест Палм-Бич заң фирмасында заңгердің көмекшісі болып жұмыс істеді, бірақ Флоридадағы адвокаттық емтиханды тапсара алмағаннан кейін 1927 жылы Индианаға оралды. Ол Индианаполистегі заң фирмасына (Bingham, Mendenhall and Bingham) қосылды және Индианадағы адвокаттық экзаменді тапсырды, бірақ энергиясының көп бөлігін музыкаға арнады. Кармайкл ән жазудың өзіндік әдісін тапты, ол кейін былай деп сипаттады: "Әуендерді жазбайсыз, оларды табасыз. Жақсы әннің басын тапсаңыз және сіздің саусақтарыңыз адаспаса, әуен тез арада жасырынынан шыға келеді".

Hoagland Howard "Hoagy" Carmichael was born in Bloomington, Indiana, on November 22, 1899. He was the first child and only son of Howard Clyde and Lida Mary (Robison) Carmichael. His parents named him after a circus troupe called the "Hoaglands" that had stayed at the Carmichael house during his mother's pregnancy. Howard worked as a horse drawn taxi driver and later as an electrician, while Lida, a versatile pianist, played accompaniment at silent movie theaters and private parties to earn extra income. Hoagy had two younger sisters, Georgia and Joanne. Because of Clyde's unstable job history the family moved frequently. Hoagy lived for most of his early years in Bloomington and in Indianapolis, Indiana. In 1910, the Carmichaels moved to Missoula, Montana. Carmichael's mother taught him to sing and play the piano at an early age. With the exception of some piano lessons in Indianapolis with Reginald DuValle, a bandleader and pianist known as "the elder statesman of Indiana jazz" and billed as "the Rhythm King", Carmichael had no other musical training. The family moved to Indianapolis in 1916, but Carmichael returned to Bloomington in 1919 to complete high school. For musical inspiration Carmichael would listen to ragtime pianists Hank Wells and Hube Hanna. At 18, Carmichael helped supplement his family's meager income by doing manual jobs in construction, at a bicycle chain factory, and in a slaughterhouse. This bleak time was partially relieved by piano duets with his mother and by his friendship with DuValle, who taught him piano jazz improvisation. Carmichael earned $5 playing at a fraternity dance in 1918, marking the beginning of his professional musical career. The death of Carmichael's three year old sister in 1918 (possibly from the Spanish flu pandemic) affected him deeply. He later wrote "My sister Joanne—the victim of poverty. We couldn't afford a good doctor or good attention, and that's when I vowed I would never be broke again in my lifetime." Carmichael attended Indiana University Bloomington, where he earned a bachelor's degree in 1925 and a law degree in 1926. He was a member of the Kappa Sigma fraternity, and played the piano around Indiana and Ohio with his band, Carmichael's Collegians. Around 1922 Carmichael first met Leon "Bix" Beiderbecke, a cornetist and sometime pianist from Iowa. The two became friends and played music together. Around 1923, during a visit to Chicago, Beiderbecke introduced Carmichael to Louis Armstrong, with whom Carmichael would later collaborate, while Armstrong was playing with Chicago based King Oliver's Creole Jazz Band. Armstrong would continue to influence Carmichael's compositions; Carmichael reflected in a letter to his wife in the early 1930s that he was going to see Armstrong to learn about the "purty notes". Under Beiderbecke's influence Carmichael began playing the cornet, but found his lips unsuited to the mouthpiece, and soon stopped. He was also inspired by Beiderbecke's impressionistic and classical music ideas. Carmichael's first recorded song, initially titled "Free Wheeling", was written for Beiderbecke, whose band, The Wolverines, recorded it as "Riverboat Shuffle" in 1924 for Gennett Records in Richmond, Indiana. The song became a jazz staple. (Mitchell Parish's lyrics were added in 1939.) Carmichael's other early musical compositions included "Washboard Blues" and "Boneyard Shuffle", which Curtis Hitch and his band, Hitch's Happy Harmonists, recorded at the Gennett studios. The band's instrumental rendition of "Washboard Blues", recorded on May 19, 1925, was the earliest recording in which Carmichael performed his own songs, including an improvised piano solo. After graduating from IU's law school in 1926, Carmichael moved to Florida, where he worked as a legal clerk in a West Palm Beach legal firm, but he returned to Indiana in 1927 after failing the Florida bar exam. He joined an Indianapolis law firm (Bingham, Mendenhall and Bingham) and passed the Indiana bar, but devoted most of his energies to music. Carmichael had discovered his method of songwriting, which he described later: "You don't write melodies, you find them If you find the beginning of a good song, and if your fingers do not stray, the melody should come out of hiding in a short time."

Мансап

Кармайкл бірнеше жүз ән шығарды, оның ішінде елуі ұзақ мансабында хит-рекорд мәртебесіне ие болды. Индианадағы әнші-күйшілік карьерасының бастапқы кезеңінде (1924–1929) ол джаз би тобында танымал болған ыстық джаз импровизациялық стилінде жазды және орындады. Нью-Йорк қаласында тұрған жылдары (1929–1936) ол театрлық қойылымдар немесе кинофильмдер сияқты басқа өнімдерге тәуелсіз, жеке-дара тұратын әндер жазды. Кармайклдың осы кезеңдегі әндері джаздың ықпалынан әрі қарыштады. Калифорниядағы кейінгі жылдарында (1936–1981) оның әндері көбінесе аспаптық туындылар болды. Олардың шамамен төртеуі кинофильмдер үшін арнайы жазылған немесе кинофильмдерге енгізілген. Кармайкл 1925 жылдан 1981 жылы қайтыс болғанға дейін жүздеген жазба жасады. Ол сондай-ақ радио мен теледидарда, кинофильмдерде және тікелей эфирлерде өнер көрсетіп, жан-жақтылығын танытты. Кармайкл сахнада күшейткішсіз ән айтуға жеткілікті дауыс күшіне ие болмағандықтан, сондай-ақ өзінің "мұрыннан шыққан" деп сипаттаған ерекше дауыс тембрі болғандықтан, ол жаңа электр технологияларын, әсіресе микрофонды, дыбысты күшейтуді және жазу өнеріндегі жаңалықтарды пайдаланды. Әнші-пианист ретінде Кармайкл әндерін ән жазушыларға, музыка баспаларына, кино продюсерлеріне сатуда және оларды сахнадағы және бұқаралық ақпарат құралдарындағы микрофон арқылы жұртшылыққа насихаттауда шеберлік танытты.

Алғашқы жылдар

1927 жылдың 31 қазанында Кармайкл өзінің ең танымал әндерінің бірі – «Жұлдызды шаңды» Индиана штатының Ричмонд қаласындағы Gennett Records студиясында өзі жеке орындады. Кармайкл Фрэнк Трумбауэр мен Бикс Бейдербекке, сондай-ақ Пол Уайтман оркестрінің мүшелерін, оның ішінде Дорси ағайындыларын, қазан айының соңындағы жазу сессиясына қатысуға шақырды; «Жұлдызды шаң» алғаш жазылған 31 қазанда оркестрдің қандай музыканттары болғаны белгісіз. Нью-Йорктің Mills Music компаниясы 1929 жылдың қаңтарында әнді көтеріңкі фортепианолық соло ретінде жариялады және оны «Stardust» деп атады. (Mills Music 1929 жылдың мамырында Митчелл Пэриштің сөздерін қосып, әнді қайта жариялады.) «Stardust» 1930 жылға дейін көп назар аудармады, содан кейін Ишам Джонс және оның оркестрі оны баяу темптегі сезімтал баллада ретінде жазды, бұл реттеуге оркестрдің аранжировщигі Виктор Янг есімді адамның еңбегі сіңген деп есептеледі. Бұл ән Кармайкл үшін көптеген хиттердің алғашқысы болды. Оның ерекше мелодиясы – ән туралы ән – кейіннен Ұлы американдық әндер кітабының стандартына айналды, оны жүздеген әртістер, соның ішінде Арти Шоу, Нат Кинг Коул, Элла Фицджеральд, Фрэнк Синатра, Уилли Нельсон және Уинтон Марсалис жазды. Кармайкл 1927 жылдың қарашасында Чикагодағы Victor Records студиясында Пол Уайтман және оның оркестрі «Washboard Blues» әнін жазғаннан кейін танымал бола бастады, онда Кармайкл әншілікке де, фортепианода орындауға да қатысты. Кармайклдың «Марш хулигандардың» және Шелдон Брукстың «Итті серуендету» әндері Кармайклдың 1928 жылдың 2 мамырында Gennett Records студиясында өзі таңдаған тобымен өткізген соңғы жазу сессиясынан туындады. 1929 жылы музыка жасауды артық көретінін және заңгер мамандығына бейім еместігін, сондай-ақ оған қызығушылық болмағанын түсінгеннен кейін (ол заң фирмасынан жұмыстан шығарылды), Кармайкл Нью-Йорк қаласына көшіп барды. Нью-Йоркте ол апта ішінде брокерлік фирмада жұмыс істеді, ал кештер музыка шығарумен айналысты, оның ішінде Голливуд мюзиклдеріне арналған әндер жазды. Нью-Йоркте Кармайкл Дьюк Эллингтонның агенті және ноталар баспасының иесі Ирвинг Миллспен танысып, оны жазу күндерін ұйымдастыруға шақырды. Кармайклдың өзінің сөздерімен жазған алғашқы танымал әні – Луи Армстронг пен Милдред Бейли орындаған «Rockin' Chair» әні болды, содан кейін 1930 жылдың 21 мамырында өзі таңдаған студиялық тобымен (Бейдербекке, Баббер Майли, Бенни Гудман, Томми Дорси, Бад Фримен, Эдди Ланг, Джо Венути және Джин Крупа) жазды.

On October 31, 1927, Carmichael recorded "Star Dust", one of his most famous songs, at the Gennett Records studio in Richmond, Indiana, playing the piano solo himself. Carmichael recruited Frank Trumbauer and Bix Beiderbecke, along with members of the Paul Whiteman Orchestra that included the Dorsey brothers, to play at the late October recording session with him; it is not known which of the orchestra's musicians were at the October 31 session when "Star Dust" was initially recorded. New York's Mills Music published the song as an upbeat piano solo in January 1929 and renamed it "Stardust". (Mills Music republished the song with the addition of Mitchell Parish's lyrics in May 1929.) "Stardust" attracted little attention until 1930, when Isham Jones and his orchestra recorded it as a sentimental ballad with a slower tempo, the re timing often credited to the band's arranger, Victor Young. It became a hit song, the first of many for Carmichael. Its idiosyncratic melody in medium tempo–a song about a song–later became a standard of the Great American Songbook, recorded by hundreds of artists, including Artie Shaw, Nat King Cole, Ella Fitzgerald, Frank Sinatra, Willie Nelson, and Wynton Marsalis. Carmichael received more recognition after Paul Whiteman and his orchestra recorded "Washboard Blues" on Victor Records in Chicago in November 1927, with Carmichael singing and playing the piano. Carmichael's "March of the Hoodlums" and Sheldon Brooks's "Walkin' the Dog" were produced from Carmichael's last recording session at the Gennett Records studio on May 2, 1928, with a band he had hand selected. In 1929, after realizing that he preferred making music and had no aptitude for or interest in becoming a lawyer (he was sacked from his job at the law firm), Carmichael moved to New York City, where he worked for a brokerage firm during the weekdays and spent his evenings composing music, including some songs for Hollywood musicals. In New York, Carmichael met Duke Ellington's agent and sheet music publisher, Irving Mills, and hired him to set up recording dates. Carmichael's first major song with his own lyrics was "Rockin' Chair", recorded by Louis Armstrong and Mildred Bailey, and eventually with his own hand picked studio band (featuring Beiderbecke, Bubber Miley, Benny Goodman, Tommy Dorsey, Bud Freeman, Eddie Lang, Joe Venuti, and Gene Krupa) on May 21, 1930.

1930 жылдар

1929 жылдың қазан айындағы қор нарығының құлдырауынан кейін Кармайклдың ауыр еңбекпен тапқан жинақтары айтарлықтай азайды. Бақытымызға орай, 1929 жылы Луи Армстронг «Rockin’ Chair» әнін Okeh студиясында жазды, бұл Кармайклға өте қажет болған қаржылық және мансаптық серпіліс берді. Бұл ән Кармайклдың джаз стандарттарының біріне айналды. Кармайкл 1930 жылы Стюарт Гореллдің сөздерімен «Georgia on My Mind» әнін жазды. Ән екінші дүниежүзілік соғыстан кейін поп-стандартқа айналды. Кармайкл сондай-ақ 1930 жылы Сидни Ародиннің «Up a Lazy River» күйін баптап жазды. Кармайкл мен оның құрастырған тобы алғаш рет «Stardust» әнін 1927 жылы аспаптық нұсқада жаздырғанмен, Бинг Кросби 1931 жылы Митчелл Париштің сөздерімен күйді жазды. Кармайкл 1931 жылы ASCAP-ке қосылды. Келесі жылы ол Нью-Йорктегі ән жазудың атақты орталығына айналған жаңа Брилл ғимаратын қосқан алғашқы музыка фирмасы – Ральф Пирдің «Southern Music» компаниясында әнші-жазушы болып жұмыс істей бастады. Ұлы депрессия 1920-жылдардың «жартас кезеңінің» джаз сахнасын тез аяқтады. Адамдар клубтарға бармай, музыка сатып алмай қалды, бұл көптеген музыканттарды жұмыстан шығаруға мәжбүр етті. Кармайкл өзінің төмен жалақылы, бірақ тұрақты жұмыс орнын, «Southern Music» компаниясындағы әнші-жазушы ретінде сақтап қалуға бақытты болды. 1931 жылы Бейдербеккенің ерте қайтыс болуы да Кармайклдың көңіл-күйін күңкірттеді. Сол кез туралы ол кейін былай деп жазды: «Мен джаздан жалықтым және басқа музыканттардың да жалыққанын байқадым. Жігіттер қыздырушы музыкаға деген құлшыныстарын жоғалтып барады. Ешқандай жылдам өрнектер, ешқандай қызығушылық жоқ». Алайда Кармайклдың «жартас» джаз туралы айтқандары ертерек болды. Биг-бенд свингі жақын маңайда болды, ал джаз көп ұзамай Бенни Гудман, Джимми және Томми Дорси сияқты жаңа топ жетекшілерімен және Бинг Кросби сияқты жаңа әншілермен басқа бағытқа бұрылды. Кармайклдың шығармалары өзгерген үрдіске сай болды. 1933 жылы ол Нью-Йоркке жаңадан келген әнші Джонни Мерсермен ұзаққа созылған ынтымақтастығын бастады, нәтижесінде «Lazybones» хиті пайда болды. «Southern Music» компаниясы 1933 жылы ноталық музыканы шығарды; үш айда 350 000-нан астам дана сатылды. Кармайкл Мерсермен «Шүкіршілік», «Ай елі» және 1951 жылы «Үздік ән» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алған «Кештің салқын, салқын, салқын кезінде» сияқты үш оннан астам әнде жұмыс істеді. Кармайкл сонымен қатар жеке әнші ретінде өнер көрсетуді бастады, алдымен кештерде, содан кейін кәсіби түрде. Ол өзінің ерекше, қысқа дауысын «күлкілі ит сияқты» деп сипаттады. «Менің тамағымда Уабаш тұманы мен сикомор бұтақтары бар». Кейбір жанкүйерлер оның «жартас» джаздан бірте-бірте алыстап кетуіне қатты таңғалды, бірақ Армстронгтың жазған әндері Кармайклдың танымал әндерін «жазз» етуді жалғастырды. 1935 жылы Кармайкл «Southern Music» компаниясынан кетіп, «Warner Brothers» компаниясының бір бөлімшесіне ән жаза бастады, бұл оның Голливудпен байланысын нығайтты. «Moonburn» – Кармайклдың киноға жазған алғашқы әні, оны 1936 жылы «Warner Brothers» фильмінде Бинг Кросби орындады. 1936 жылы 14 наурызда пресвитериан дін қызметкерінің қызы Рут Мэри Мейнардиге үйленгеннен кейін, ерлі-зайыптылар Калифорнияға көшіп барды, онда Кармайкл киноиндустриясында көбірек жұмыс табады деп үміттенді. 1937 жылы, ерлі-зайыптылардың тұңғыш ұлы Хоаглунд-младший (Хоаги Бикс) туылмас бұрын, Кармайкл «Paramount Pictures» компаниясымен аптасына 1000 долларға келісімшарт жасады, Гарри Уоррен, Э.И. Харбург, Ральф Рейнджер және Лео Робин сияқты Голливуд студияларында жұмыс істейтін басқа да әнші-жазушылардың қатарына қосылды. Кармайкл Голливудта кейіпкерлік актер ретінде жұмыс тапты. Оның экрандағы дебюті 1937 жылы Кэри Грант пен Констанс Беннетпен бірге түсірілген «Topper» фильмінде болды. Кармайкл пианино ойнайтын адамды бейнеледі және фильмде «Old Man Moon» әнін орындады. 1938 жылы Кармайкл «Paramount» лиригі Фрэнк Лойсермен «Жүрек пен жан», «Екі ұйықтап қалған адам» және «Шағын Fry» әндерінде жұмыс істеді. «Heart and Soul» Ларри Клинтон мен оның оркестрі орындаған «Paramount» компаниясының «A Song Is Born» (1938) кинофильміне енгізілді. (Бұл әннің қарапайым нұсқасы 1950 жылдан кейін американдық балалар арасында танымал фортепиано дуэті болып қалды.) Дик Пауэлл 1938 жылы ұлттық радио хабарларында Кармайклдың «Мен сенсіз өте жақсы (кейде ғана) шығамын» атты әнін премьералады. «Little Old Lady» («Кішкентай қария ханым») «The Show Is On» (1936) -ға кірген. Бұл Кармайклдың Бродвей мюзиклінде пайда болған алғашқы әні болды және хитке айналды, бірақ Кармайклдың Мерсермен бірге жасаған «Walk With Music» Бродвей қойылымы үшін шыққан музыкасы сәтті болмады. Мюзикл 1940 жылы ашылып, үш апта ғана өтті. Кармайкл 14 фильмде актер ретінде түсті, әрқайсысында кем дегенде бір әнін орындады. Ол өзінің экрандағы кейіпкерін «сарық пианинода ойнап жүрген ескі музыкалық философқа қараған ит итке ұқсайтын...» деп сипаттады. 1944 жылы Кармайкл Эрнест Хемингуэйдің «To Have and Have Not» экранизациясында Крикет рөлін ойнады, Гомфри Богарт пен Лорен Бакаллмен бірге. Ол «Hong Kong Blues» және «The Rhumba Jumps» әндерін орындады, ал Бакалл «How Little We Know» әнін орындағанда пианинода ойнады. «The Best Years of Our Lives» (1946) көптеген «Оскар» сыйлықтарын жеңіп алған фильмде Дана Эндрюс, Мирна Лой және Фредрик Марчпен бірге түскенде Кармайклдың кейіпкері мүгедек жауынгерге металл протездермен «Chopsticks» ойнауға үйретеді, сондай-ақ «Lazy River» әнін орындайды. Кармайкл «Canyon Passage» (1946) фильмінде Хи Линнетті ойнады, бұл «Universal Pictures» компаниясының Дана Эндрюс (оның «The Best Years of Our Lives» және «Night Song» фильмдеріндегі серігі), Сьюзан Хейуорд және Брайан Донлевидің басты рөлдерде ойнаған батырлар туралы фильмі болды. Ол сонымен қатар фильм үшін бірнеше ән жазды, соның ішінде «Оле Buttermilk Sky» әні, ол «Оскар» сыйлығына ие болды. Кармайклдың әнші ретіндегі мансабы 1940-жылдардың ортасында «Decca Records» және «V Disc» (шетелдегі әскери қызметкерлерге арналған әскери лейбл) үшін эксклюзивті түрде жазғанда, фильмдерде ойнағанда және радиода әртүрлі шоулардың жүргізушісі болғанда өркендеді. Ол сонымен қатар АҚШ бойынша тікелей эфирде өнер көрсетті және 1948 жылы Лондон қаласындағы «London Casino»-да Ұлыбританияда дебют жасады. Ұлының Рэндидің айтуынша, Кармайкл тынымсыз ән жазушы болған, әнді жетілдіру үшін күндер немесе апталар бойы жұмыс істеген. Оның мінсіздікке ұмтылысы киім-кешектеріне, күтімге және тамақтануына да қатысты. Алайда, жұмыс біткен соң Кармайкл босаңсып, гольф ойнап, ішімдік ішіп, Голливудтың жоғары өміріне берілді. Кармайкл өзінің алғашқы автобиографиясын, «The Stardust Road» атты кітабын 1946 жылы жазуға да уақыт тапты. Сонымен қатар, Кармайкл 1948 жылы «Brown County in Autumn» атты оркестрлік шығарма жазды, бірақ ол сыншылар тарапынан жақсы қабылданылмады. 1944 жыл мен 1948 жыл арасында Кармайкл танымал радио тұлғаға айналды және үш музыкалық әртүрлі шоулардың жүргізушісі болды. 1944–45 жылдары «Tonight at Hoagy’s» атты 30 минуттық шоу «Mutual» радиосында жексенбі күндері кешкі сағат 8:30-да (Тынық мұхиты уақыты) «Safeway» супермаркеттерінің демеушілігімен эфирге шықты. «Walter Snow» продюсерлік еткен шоуда Кармайкл жүргізуші және әнші ретінде қатысты. Музыканттардың арасында Пи Ви Хант және Джо Венути болды. Жанкүйерлер Кармайклдың ән айтуына өте тікелей пікір білдірді, мысалы: «Сіз жаныңыз үшін ән айта алмайсыз» және «Сіздің ән айтуыңыз соншалықты қызықсыз, тіпті күлкілі».

After the October 1929 stock market crash, Carmichael's hard earned savings declined substantially. Fortunately, Louis Armstrong had recorded "Rockin' Chair" at Okeh studios in 1929, giving Carmichael a badly needed financial and career boost. The song became one of Carmichael's jazz standards. Carmichael composed and recorded "Georgia on My Mind" (lyrics by Stuart Gorrell) in 1930. The song became another jazz staple, as well as a pop standard, especially after World War II. Carmichael also arranged and recorded "Up a Lazy River" in 1930, a tune by Sidney Arodin. Although Carmichael and the band he assembled had first recorded "Stardust" as an instrumental in 1927, Bing Crosby recorded the tune with Mitchell Parish's lyrics in 1931. Carmichael joined ASCAP in 1931. The following year he began working as a songwriter for Ralph Peer's Southern Music Company, the first music firm to occupy the new Brill Building, which became a famous New York songwriting mecca. The Great Depression rapidly put an end to the jazz scene of the Roaring Twenties. People were no longer attending clubs or buying music, forcing many musicians out of work. Carmichael was fortunate to retain his low paying but stable job as a songwriter with Southern Music. Beiderbecke's early death in 1931 also darkened Carmichael's mood. Of that time, he wrote later: "I was tiring of jazz and I could see that other musicians were tiring as well. The boys were losing their enthusiasm for the hot stuff No more hot licks, no more thrills." Carmichael's eulogy for "hot" jazz, however, was premature. Big band swing was just around the corner, and jazz soon turned in another direction with new bandleaders, such as Benny Goodman, Jimmy and Tommy Dorsey, and new singers, such as Bing Crosby, leading the way. Carmichael's output followed the changing trend. In 1933 he began a long lasting collaboration with lyricist Johnny Mercer, newly arrived in New York, on "Lazybones", which became a hit. Southern Music published the sheet music in 1933; more than 350,000 copies were sold in three months. Carmichael collaborated with Mercer on nearly three dozen songs, including "Thanksgiving", "Moon Country", and the 1951 Academy Award winner for best song, "In the Cool, Cool, Cool, of the Evening". Carmichael also began to emerge as a solo singer performer, first at parties, then professionally. He described his unique, laconic voice as sounding "the way a shaggy dog looks I have Wabash fog and sycamore twigs in my throat." Some fans were dismayed as he steadily veered away from "hot" jazz, but Armstrong's recordings continued to "jazz up" Carmichael's popular songs. In 1935 Carmichael left Southern Music Company and began composing songs for a division of Warner Brothers, establishing his connection with Hollywood. "Moonburn", the first song Carmichael wrote for a motion picture, was sung by Bing Crosby in the Warner Brothers film Anything Goes in 1936. Following his marriage to Ruth Mary Meinardi, the daughter of a Presbyterian minister, on March 14, 1936, the couple moved to California, where Carmichael hoped to find more work in the film industry. In 1937, the year before the birth of the couple's first son, Hoaglund Jr. (Hoagy Bix), Carmichael accepted a contract with Paramount Pictures for $1,000 a week, joining other songwriters working for the Hollywood studios, including Harry Warren at Warner Brothers, E. Y. Harburg at Metro Goldwyn Mayer, and Ralph Rainger and Leo Robin at Paramount. Carmichael found work as a character actor in Hollywood. His on screen debut occurred in 1937 in Topper, with Cary Grant and Constance Bennett. Carmichael portrayed a piano player and performed his song "Old Man Moon" in the film. In 1938, Carmichael collaborated with Paramount lyricist Frank Loesser on "Heart and Soul", "Two Sleepy People", and "Small Fry". "Heart and Soul" was included in Paramount's motion picture A Song Is Born (1938), performed by Larry Clinton and his orchestra. (After 1950, a simpler version became a popular piano duet among American children.) Dick Powell premiered Carmichael's "I Get Along Without You Very Well (Except Sometimes)" in a national radio broadcast in 1938. "Little Old Lady", included in The Show Is On (1936), was Carmichael's first song to appear in a Broadway musical and became a hit, but Carmichael's score for the Broadway production Walk With Music, which he did with Mercer, was unsuccessful. The musical opened in 1940 and ran for only three weeks,

Carmichael appeared as an actor in 14 motion pictures, performing at least one of his songs in each. He described his on screen persona as the "hound dog faced old musical philosopher noodling on the honky tonk piano, saying to a tart with a heart of gold: 'He'll be back, honey. He's all man.'" In 1944 Carmichael played Cricket in the screen adaptation of Ernest Hemingway's To Have and Have Not, opposite Humphrey Bogart and Lauren Bacall. He sang "Hong Kong Blues" and "The Rhumba Jumps", and played piano as Bacall sang "How Little We Know". In the multi Academy Award winning film The Best Years of Our Lives (1946) with Dana Andrews, Myrna Loy and Fredric March, Carmichael's character teaches a disabled veteran with metal prostheses to play "Chopsticks", and also performs "Lazy River". Carmichael played Hi Linnett in Canyon Passage (1946), a Universal Pictures western that starred Dana Andrews (his costar in The Best Years of Our Lives and Night Song), Susan Hayward, and Brian Donlevy. He also composed several songs for the film, including "Ole Buttermilk Sky", an Academy Award nominee. Carmichael's career as a recording artist peaked in the mid 1940s when he recorded exclusively for Decca Records and V Disc (the Armed Forces label for service personnel overseas), acted and performed in motion pictures, and hosted variety shows on the radio. He also sang in live shows across the United States, and debuted in the United Kingdom at the London Casino in 1948. According to his son Randy, Carmichael was an incessant composer, working on a song for days or even weeks until it was perfect. His perfectionism extended to his clothes, grooming, and eating. Once the work was done, however, Carmichael would cut loose—relax, play golf, drink, and indulge in the Hollywood high life. Carmichael also found time to write his first autobiography, The Stardust Road, published in 1946. In addition, Carmichael composed an orchestral work, Brown County in Autumn, in 1948, but it was not well received by critics. Between 1944 and 1948, Carmichael became a well known radio personality and hosted three musical variety programs. In 1944–45, the 30 minute Tonight at Hoagy's aired on Mutual radio on Sunday nights at 8:30 p. m. (Pacific time), sponsored by Safeway supermarkets. Produced by Walter Snow, the show featured Carmichael as host and vocalist. Musicians included Pee Wee Hunt and Joe Venuti. Fans were rather blunt about Carmichael's singing, providing comments such as "you cannot sing for your soul" and "your singing is so delightfully awful that it is really funny".

1950 жылдар

1950 жылдары халықтың музыкалық талғамдары ритм-энд-блюз бен рок-н-роллға қарай бұрылып, көптеген ескі әншілердің мансабы аяқталды. Кармайклдың ән жазу мансабы да бәсеңдеді, бірақ ол өнер көрсетуін жалғастырды. 1950 жылдардың басында теледидарда түрлі айтыс-сайыс бағдарламалары ерекше танымал болды. Кармайклдың ең айқын қатысуы – 1953 жылдың маусымында "Your Show of Shows" бағдарламасының жазғы ауыстыру сериясы болған "Saturday Night Review" бағдарламасын жүргізуші болуы. Ол сондай-ақ тұрақты актер құрамының мүшесі болды, NBC-нің батыс телесериалы "Laramie" (1959–63) бірінші маусымында Джоунзи – ранчо жұмыскері рөлін ойнады. Ән жазу мансабының тоқырауымен бірге Кармайклдың некесі де ажырасып кетті. Ол әйелі Руттан 1955 жылы ажырасты. Кармайклдың оркестр үшін жазған екінші классикалық шығармасы – "Johnny Appleseed Suite" оның бұрынғы "Brown County Autumn" шығармасы сияқты жақсы қабылданылмады. Сюитаға аз назар аударылып, шектеулі сәттілікке жетті, бірақ Кармайкл өзінің бұрынғы хитттерінен түскен авторлық гонорарлардың арқасында қаржылық тұрақтылығын сақтап қалды. 1940-1950 жылдары Кармайкл балаларға арналған оннан астам ән жазды, олардың ішінде "Кіт әні", "Merry Go Round" және "Rocket Ship" әндері бар.

Кейінгі жылдар

1960 жылғы 19 тамызда шыққан Рей Чарльздің "Georgia on My Mind" әнінің классикалық орындалуы үлкен сәтті болды. (Чарльз сол жылы "Ең үздік еркек вокалы" және "Ең танымал сингл" номинациялары бойынша "Грэмми" сыйлығын алды.) 1961 жылы Кармайкл "The Flintstones" телесериалының "The Hit Songwriters" атты эпизодында пайда болды. Джерри Ли Льюис 1963 жылы Sun студиясының соңғы жазбаларында "Hong Kong Blues" әнін жазды, бірақ ол жарыққа шықпады. 1964 жылы, "The Beatles" тобының танымалдылығы шарықталып тұрғанда, Кармайкл: "Багажымда 25 ән жатыр деп ойлаймын" деп ренжіді, бірақ ешкім "Сізде осы әртіс үшін өте жақсы ән бар ма?" деп сұрамады. ("The Beatles" гитарисі Джордж Харрисон 1981 жылдың басында "Baltimore Oriole" және "Hong Kong Blues" әндерінің кавер-нұсқаларын шығарды.) Кармайкл өзінің авторлық құқықтары арқылы жылына 300 000 доллардан астам табыс тапты. Кармайклдың екінші естелік кітабы "Кейде таңғаламын: Хоаги Кармайклдың өмірі" 1965 жылы жарық көрді. 1967 жылы ол Нью-Йоркте уақыт өткізді, бірақ жаңа әндері сәтті болмады және оның музыкалық мансабы аяқталды. Кармайкл зейнетке шыққаннан кейін гольф, монета жинау және Лос-Анджелестегі Сансет бульвары мен Калифорниядағы Ранчо Мираждағы екі үйінің ыңғайын көру сияқты басқа да қызығушылықтарға берілді. 70 жасқа толғанда Кармайклдың жұлдызы көмезделді және рок-музыканың үстемдік танытқан әлемде ұмытыла жаздады. Ұлы Хоги Бикс Кармайклдың көмегімен және ынтасымен Кармайкл PBS телеарнасындағы "Hoagy Carmichael's Music Shop" бағдарламасына қатысты, онда Stark Reality тобының орындауындағы оның хиттерінің джаз-рок нұсқалары ойнатылды. Ол Фред Роджерстің PBS бағдарламасында да пайда болды. Бос уақытында Кармайкл сурет салуға қайта оралды және ұзақ уақыттан кейін 1977 жылы актриса Дороти Ванда Маккейге үйленді. Кармайкл музыка индустриясынан кейінгі жылдары бірнеше марапаттар алды. 1971 жылы ол Дьюк Эллингтонмен бірге АҚШ-тың Әнші-авторлар даңқы залына енгізілді. 1972 жылы Индиана университеті Кармайклға музыка ғылымының құрметті докторы атағын берді. 1979 жылғы 27 маусымда Ньюпорт джаз фестивалі Кармайклдың 80 жылдық мерейтойын Карнеги залында өткен "The Stardust Road: A Hoagy Carmichael Jubilee" атты концертпен атап өтті. Концертті бұрынғы оркестр жетекшісі Боб Кросби жүргізді, ал концертте Кей Старр, Джеки Кейн, Дейв Фришберг, Макс Морат сияқты көптеген танымал музыканттар мен әншілер өнер көрсетті: Билли Баттерфилд, Боб Уилбер, Янк Лоусон, Вик Диккенсон және Боб Хаггарт. Ұлттық қоғамдық радио сол жазда концертті тікелей эфирде берді. Концертте Кармайклдың жаңа әні "Piano Pedal Rag" орындалды. Кармайкл Кросбиге ол оны Бейдербектің шығармашылығына деген құрметпен жазғанын, "оның сияқты бір нәрсе жазғанша тоқтағым келмеді" деді. 80 жасқа толған күні Кармайкл ойланып, "Мен өзімнен көңілім қалды. Мен одан да көп нәрсеге жете алатынмын. Мен қалаған кезде кез келген нәрсе жаза алатынмын. Бірақ мен басқа нәрселерге кедергі келтірдім, мен желмен жүзіп қалдым" деді. Ол соңғы жылдарын Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласының жанындағы Ранчо Миражда өткізді, онда гольф ойнауды жалғастырды және монеталар жинаумен шұғылданды. 1981 жылы қайтыс болғанға дейін Кармайкл Ұлыбританияда жазылған "In Hoagland" (1981) атты құрмет альбомында Энни Росс пен Джорджи Фейммен бірге өнер көрсетті. Кармайкл "Rockin' Chair" әнін орындап, пианинода сүйемелдеді. Оның соңғы қоғамдық көрінісі 1981 жылдың басында CBS телеарнасы үшін кантри музыкасының орындаушысы Кристалл Гейлмен бірге түсірген "Country Comes Home" фильмінде болды.

Ray Charles's classic rendition of "Georgia on My Mind", released on August 19, 1960, was a major hit. (Charles received Grammys both for Best Male Vocal and Best Popular Single that year.) In 1961, Carmichael was featured in an episode of The Flintstones entitled "The Hit Songwriters". Jerry Lee Lewis recorded "Hong Kong Blues" during his final Sun sessions in 1963, but it was never released. In 1964, while the Beatles were exploding on the scene, Carmichael lamented, "I'll betcha I have 25 songs lying in my trunk" and no one was calling to say "have you got a real good song for such and such an artist". (Beatles guitarist George Harrison released covers of "Baltimore Oriole" and "Hong Kong Blues" in early 1981.) Royalties on his standards were earning Carmichael over $300,000 a year. Carmichael's second memoir, Sometimes I Wonder: The Story of Hoagy Carmichael, was published in 1965. By 1967 he was spending time in New York, but his new songs were unsuccessful and his musical career came to a close. Carmichael took up other interests in retirement, including golf, coin collecting, and enjoying his two homes, one on Sunset Boulevard in Los Angeles and the other in Rancho Mirage, California. As he passed his 70th birthday, Carmichael's star continued to wane and was nearly forgotten in a world dominated by rock music. With the help and encouragement of his son, Hoagy Bix Carmichael, Carmichael participated in the PBS television show Hoagy Carmichael's Music Shop, which featured jazz rock versions of his hits by Stark Reality. He appeared on Fred Rogers's PBS show Old Friends, New Friends in 1978. With more time on his hands, Carmichael resumed painting, and after a long courtship he married Dorothy Wanda McKay, an actress, in 1977. Carmichael received several honours from the music industry in his later years. He was inducted into the USA's Songwriters Hall of Fame in 1971, along with Duke Ellington. In 1972, Indiana University awarded Carmichael an honorary doctorate in music. On June 27, 1979, the Newport Jazz Festival honored Carmichael's 80th birthday with a concert titled "The Stardust Road: A Hoagy Carmichael Jubilee" in Carnegie Hall. The tribute concert was hosted by former bandleader Bob Crosby and included performances by many major musical performers, such as singers Kay Starr, Jackie Cain, Dave Frishberg, and Max Morath, and musicians Billy Butterfield, Bob Wilber, Yank Lawson, Vic Dickenson, and Bob Haggart. National Public Radio broadcast the concert later that summer. "Piano Pedal Rag", a new Carmichael tune, was performed during the concert. Carmichael told host Crosby that he wrote it because he admired Beiderbecke's writing "so much that I didn't want to stop until I wrote something that was a little bit like something Bix might have liked." On his 80th birthday, Carmichael was reflective, observing, "I'm a bit disappointed in myself. I know I could have accomplished a hell of a lot more I could write anything any time I wanted to. But I let other things get in the way I've been floating around in the breeze." He spent his final years at home in Rancho Mirage, near Palm Springs, California, where he continued to play golf and remained an avid coin collector. Shortly before his death in 1981, Carmichael appeared on a United Kingdom recorded tribute album, In Hoagland (1981), with Annie Ross and Georgie Fame. Carmichael sang and played "Rockin' Chair" on the piano. His last public appearance occurred in early 1981, when he filmed Country Comes Home with country music performer Crystal Gayle for CBS.

Саяси көзқарастар

Оның өмірбаянының авторы айтуынша, Кармайкл жастығынан бастап Республикалық партияны қолдаған және өмірінің соңына дейін осы партияны қолдады. Ол 1940 жылғы президент сайлауында Венделл Уилкиге дауыс берді, ал 1964 жылғы АҚШ президент сайлауында партияның үміткері Барри Голдуотерді жақтады.

Кейінгі өмір және өлім

Кармайкл 1977 жылы Уанда МакКейге үйленді. 1981 жылдың 27 желтоқсанында 82 жасында Калифорния штатының Ранчо Мирадж қаласындағы Эйзенхауэр медициналық орталығында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның денесі Индиана штатының Блумингтон қаласындағы Роуз-Хилл зиратында жерленген.

Мұра

Кармайкл 1930-шы жылдардағы Тін Пэн Аллей әнші-күйшілерінің ең табыстыларының бірі саналады және ол бұқаралық ақпарат құралдары дәуірінде теледидар, электрондық микрофондар және дыбыс жазулар сияқты жаңа коммуникациялық технологияларды пайдаланған алғашқы әнші-күйшілердің қатарында болды. Кармайкл – өзінің әндерін әртүрлі түсіндіріп орындаған және көптеген музыканттарға орындау үшін материал ұсынған индустрияның новаторы болды. Оның шығармашылық мұрасы бірнеше жүз композицияны, олардың кейбіреулері классикаға айналған, сондай-ақ көптеген дыбыс жазуларын, радио және теледидардағы, сонымен қатар кинофильмдердегі қатысуларын қамтиды. Музыка тарихшысы Иван Рэйкофф Кармайклды «Американың ең өнімді әнші-күйшілерінің бірі» және «иконалық пианист» деп сипаттады, оның туындылары оннан астам Голливуд фильмдерінде пайда болды, соның ішінде «Болған да, болмаған да» және «Өміріміздің ең жақсы жылдары» сияқты классикалық фильмдердегі орындаулары да бар. Кармайклдың жүздеген жарияланған әндерінің ішінде «Жұлдызды шаң» ең көп жазылған әндердің бірі болып табылады. Кармайклдың ең басты қабілеті – ол керемет мелодист болды, бірақ ол сонымен қатар «экспериментатор» және «инноватор» әнші-күйші ретінде де танылды, оның «ұсынып тұратын, көбінесе джаз үлгісіндегі әуендері» және «ностальгиялық, қарапайым өмір туралы лирикасы» есте қалады және кең жұртшылыққа ұнады, әсіресе бұқаралық ақпарат құралдарының насихаты мен оның әндерін орындаған көптеген артистердің еңбегі арқасында. 1986 жылы Кармайклдың отбасы оның мұрағатын, фортепианосын және естелік заттарын өзі бітірген Индиана университетіне сыйға тартты, онда дәстүрлі музыка мұражайындағы мұрағатта Хоуги Кармайкл коллекциясы құрылып, коллекциядан таңдамалы экспонаттарды көрсету үшін Хоуги Кармайкл бөлмесі ашылды.

Құрметтер мен сыйлықтар

Кармайкл мен лирик Джонни Мерсер «In the Cool, Cool, Cool of the Evening» әні үшін «Оскар» сыйлығын алды. «Ole Buttermilk Sky» 1946 жылы «Оскар» сыйлығының «Үздік музыка, ән» номинациясына ұсынылды, бірақ жеңіске ие болмады. Кармайклдың 1927 жылы Gennett Records студиясында жазған «Star Dust» әні, онда ол пианиномен жеке орындады, Grammy даңқ залына енгізілді. Бұған қоса, ол 2004 жылы Конгресс кітапханасының Ұлттық үнтаспалар тізіміне қосылуға таңдалды. Кармайкл 1960 жылдың 8 ақпанында Голливудтың Даңқ аллеясына енгізілді. (Оның ескерткіш жұлдызы Голливудтағы 1720 Vine Street мекенжайында орналасқан.) 1971 жылы Кармайкл Ән жазушылар даңқы залына алғашқы он кісінің қатарында енді. Кармайкл есіміне арналған Индиана штатының тарихи белгісі 2007 жылы Блумингтондағы South Indiana Avenue көшесіндегі бұрынғы «Book Nook» (Кармайклдың сүйіп отырған жергілікті мейрамханасы) алдына орнатылды, ол Kirkwood және Indiana көшелерінің бұрышына жақын орналасқан. Бұл белгі Индиана университетінің орталық кампусына қарап тұр. 2008 жылы суретші Майкл МакОулидің қоладан жасалған Хоги Кармайкл ескерткіш мүсіні IU кампусының Блумингтон бөліміндегі IU аудиториясының солтүстік-шығыс бұрышына орнатылды. 1979 жылдың 27 маусымында Ньюпорт джаз фестивалі Нью-Йорктегі Карнеги залында «The Star Dust Road: A Hoagy Carmichael Jubilee» атты арнайы концертпен Кармайклды құрметтеді. Кармайкл сонымен қатар «Флинтстоунс» мультфильмінде өзінің тас дәуіріндегі бейнесінде пайда болды, онда ол Барни жазған және Фредтің идеясына негізделген «The Yabba Dabba Doo Song» әнін орындайды. Фред, Барни, Вильма және Бетти де әннің сөзіне үлес қосты.

Танымал мәдениетте

Иан Флемингтің алғашқы Джеймс Бонд романы "Казино Рояль" кітабында Бондтың әріптес құпия агенті Рене Матис және оның сүйіктісі Веспер Линд Бондтың Хоги Кармайклға ұқсайтынын айтады. Бірақ романның кейінірек бөлімінде, айнадағы өз бейнесіне қарап, Бонд олармен келіспейді. Иан Флеминг үшінші Джеймс Бонд романы "Мунрейкер" кітабында Кармайклға жасалған бұл салыстыруды қайталайды. Рок-скрипкашы Папа Джон Крич өзінің төртінші жеке альбомы "I'm The Fiddle Man" (1975) үшін Хоги Кармайклдың "Stardust" әнінің нұсқасын жазды. Томас Пинчонның "Gravity's Rainbow" романында, жазушы 3.21-ші тараудағы әннің мәтініне былай деп түсініктеме береді: "Мұнда Hoagy Carmichael-дың фортепианосының үні естіледі". 2021 жылғы "Кышқы түнек аллеясы" фильмінде Кармайклдың 1942 жылғы "Stardust" әнінің жазбасы титрлердің басында қолданылады.

Әндер (іріктеу)

Жыл Ән мәтіні 1924 "Riverboat Shuffle" Кармайкл, Дик Войноу, Ирвинг Миллс, Митчелл Париш 1925 "Washboard Blues" Кармайкл, Фред Б. Каллахан, Ирвинг Миллс 1928 "Stardust" Митчелл Париш 1929 "Rockin' Chair" Кармайкл 1930 "Georgia on My Mind" Стюарт Горрелл 1931 "Come Easy Go Easy Love" Санни Клэпп 1931 "(Up a) Lazy River" Кармайкл және Сидни Ародин 1932 "New Orleans" Кармайкл 1932 "Daybreak" Кармайкл 1932 "In the Still of the Night" Джо Трент 1933 "Lazybones" Кармайкл және Джонни Мерсер 1933 "One Morning in May" Митчелл Париш 1936 "Little Old Lady" Кармайкл және Стэнли Адамс 1936 "Lyin' to Myself" Стэнли Адамс 1936 "Moonburn" Эдвард Хейман 1937 "Old Man Moon" Белгісіз 1937 "The Nearness of You" Нед Вашингтон 1938 "Heart and Soul" Фрэнк Лоссер 1938 "Small Fry" Фрэнк Лоссер 1938 "Two Sleepy People" Фрэнк Лоссер 1938 "I Get Along Without You Very Well (Except Sometimes)" Джейн Браун Томпсон 1939 "Hong Kong Blues" Кармайкл 1940 "Can't Get Indiana Off My Mind" Роберт ДеЛеон 1940 "I Walk with Music" Джонни Мерсер 1940 "Way Back in 1939 A. D." Джонни Мерсер 1941 "Skylark" Джонни Мерсер 1941 "We're The Couple In The Castle" Фрэнк Лоссер 1942 "Baltimore Oriole" Пол Фрэнсис Вебстер 1942 "The Lamplighter's Serenade" Пол Фрэнсис Вебстер 1943 "Old Music Master" Джонни Мерсер 1945 "Billy a Dick" Пол Фрэнсис Вебстер 1945 "Doctor, Lawyer, Indian Chief" Пол Фрэнсис Вебстер 1945 "Memphis in June" Пол Фрэнсис Вебстер 1946 "Ole Buttermilk Sky" Кармайкл және Джек Брукс 1951 "Who Killed the Black Widder" Хоаги Кармайкл, Джанис Торре & Фред Шпильман 1951 "In the Cool, Cool, Cool of the Evening" Джонни Мерсер 1951 "My Resistance Is Low" Гарольд Адамсон 1952 "Watermelon Weather" Пол Фрэнсис Вебстер 1953 "Ain't There Anyone Here for Love?" Гарольд Адамсон 1953 "When Love Goes Wrong (Nothin' Goes Right)" Гарольд Адамсон