Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Салт-Лейк-Ситидегі тарихи үй, Юта штаты, АҚШ.
Historic house in Salt Lake City, Utah, U. S.
Альфред МакКун үйі – 20 ғасырдың басында Солт-Лейк-Ситидегі Капитолий төбесіндегі сарайлардың бірі. Альфред В. МакКун үшін Капитолий төбесінің оңтүстік беткейінде, 200 Солтүстік Мейн көшесінің солтүстік-шығыс бұрышында салынған бұл сарайда 21 бөлме бар және ол Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енген.
The Alfred McCune Home is one of the mansions on Capitol Hill in Salt Lake City, Utah, from around the turn of the 20th century. Built for Alfred W. McCune on the inclined south side of Capitol Hill at the northeast corner of 200 North Main Street, the mansion has 21 rooms and is on the National Register of Historic Places.
Иесі туралы
МакКун Үндістанның Калькутта қаласында туған, оның әкесі Мэтью МакКун Британ армиясында қызмет етіп, сонда Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуіне (LDS Church) өтті. Отбасы Юта аймағына көшіп келіп, Фармингтонға, содан кейін Нефиге қоныстанды. Альфред Уильям МакКун 1857 жылы Фармингтондағы LDS шіркеуіне қосылды. Ол Елизаветамен бала кезінен ғашық болған және 1872 жылдың 1 шілдесінде Солт-Лейк-Ситидегі Эндаумент-хауста үйленді. МакКун шіркеу қызметінде өте белсенді болмаса да, оған көп ақша сыйлады. LDS шіркеуінің президенті Хебер Дж. Гранттың жеке күнделігіндегі жазбаларына сәйкес (1927 жылдың 1 сәуірі), МакКун әрқашан LDS шіркеуімен жақсы қарым-қатынаста болған. 21 жасқа келгенде МакКун Ютаның оңтүстік темір жолының бөліктерін салуға келісім жасады. Ол өте табысты теміржол құрылысшысы болды және 19 ғасырдың соңындағы басқа миллионерлермен байланыс орнатты. Ол Дж. П. Морган, Уильям Рэндольф Херст және Фредерик Уильям Вандербильтпен бірге Перудің Серро-де-Паско кен орындарында серіктес болды. Ол Юта штатының және Монтана, Британдық Колумбия, Оңтүстік Американың кейбір аймақтарындағы бизнес мүдделеріне ие болды. МакКун замандастары тарапынан адалдығы, жағымды мінезі және лайықты істерге жасаған жомарт үлесі үшін құрметтелді. Ол сонымен қатар қоғамдық және саяси амбицияларымен де көзге түсті. 1899 жылы ол Сенатқа демократтық үміткер ретінде республикалық үміткер Фрэнк Дж. Кэннонға және басқа бірнеше үміткерлерге қарсы сайланды. Ешкімнің көпшілік дауысын алуға мүмкін болмауына байланысты, сайлау тарихқа Юта штатының Вашингтонға сенаторды таңдап немесе жібере алмаған кезі ретінде енді. Кейін МакКун тағы бір рет Сенатқа үміттенді, бірақ тағы бір кен және теміржол магнаты Томас Кернске ұтылды.
McCune was born in Calcutta, India, while his father, Matthew McCune, was stationed with the British Army and converted there to the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church). The family immigrated to Utah Territory, settling in Farmington and then in Nephi. Alfred William McCune joined the LDS Church in Farmington in 1857. He and Elizabeth were childhood sweethearts and were married on July 1, 1872, in the Endowment House in Salt Lake City. Though McCune was not very active in church service, he donated a lot of money to it. According to LDS Church president Heber J. Grant's notes in his personal journal (April 1, 1927), McCune was always in good standing with the LDS Church. By the time he was 21, McCune had contracted to build portions of the Utah Southern Railroad. He was a highly successful railroad builder, and became well connected to other late 19th century millionaires. He was a partner in the Peruvian Cerro de Pasco mines along with J. P. Morgan, William Randolph Hearst, and Frederick William Vanderbilt. He owned business interests throughout Utah and in parts of Montana, British Columbia, and South America. McCune was respected by his contemporaries for his integrity, his congenial personality, and his generous donations to worthy causes. He was also civic minded and politically ambitious. In 1899, he ran for the Senate as the Democratic candidate against Republican incumbent Frank J. Cannon and several other candidates. When none was able to get a majority of votes, the election went down in history as the time when Utah was unable to select or send a senator to Washington. McCune later tried again for the Senate but was defeated by another mining and railroad magnate, Thomas Kearns.
Үй
Үй 1900 жылы салынған. Элизабет МакКюн күйеуінің қызығушылықтарымен бірдей көптеген әртүрлі қызығушылықтарға ие болды. Ол LDS шіркеуінде көптеген маңызды лауазымдарда қызмет етті және Бригам Янгтың қыздарының бірі – Суза Янг Гейтспен жақын дос болды. Әйелдер құқығын белсенді түрде қолдаған Элизабет 1889 жылы Лондонда өткен Халықаралық әйелдер конгресіне қатысты. Ұйымның демеушісі болып сайланғаннан кейін, Элизабет Виндзор сарайында королева Викториямен кездесті. МакКюн үйін әсемдік пен сән-салтанаттың жарқын үлгісі ретінде көрсетуді қалағандықтан, сәулетшісі С.С.Далластың Америка мен Еуропаны екі жыл бойы аралап, түрлі үлгілер мен техникаларды зерттеуі үшін қаржы жұмсады. Таңдалған жоспар – Шығыс Азия элементтерімен готикалық стильдегі үй болды. Бұл үй Альфред пен Элизабет Нью-Йорктегі Риверсайд-драйвта жүргенде көрген үйдің дәл көшірмесі еді. Үй салынып жатқанда Джон Р. Уиндер мен МакКюн LDS шіркеуінің Бірінші Президенттігіне барды. МакКюн оларға ол және оның әйелі жаңа үй салып жатқанын және Гардо үйін екі-үш жылға жалға алғысы келетінін айтты. Гардо үйі LDS шіркеуінің басшыларының тұрғын үйі және кеңсесі ретінде пайдаланылған. Шіркеу жаңа жалдаушы тапқандықтан қуанып, оның ұсынысын қабылдады және айлық жалдау ақысын 150 доллар етіп белгіледі. МакКюн үйінің орны жақын маңдағы көшелерден биіктеп тұратындай етіп таңдалды, ал безендіруге аяқ аспады. МакКюн Сан-Домингодан магони, Англиядан емен, Оңтүстік Африкадан сирек кездесетін ақ түсті магони әкелді. Қызыл черепица Нидерландыдан келді, ал Германиядан арнайы жасалған теміржол вагонымен алып келген үлкен айналы қабырғасы орнатылды. Қабырғалар моар жібек, гобелендер және орыс былғарысымен әсемделді. Үйдің сыртқы қабырғасы қызыл Юта құмтасынан салынған, бірақ сәнді каминдер сияқты кейбір бөлшектерде нубиялық мәрмәр сияқты экзотикалық тастар қолданылды. Үй 1901 жылы бір миллион долларға аяқталды.
The house was built in 1900. Elizabeth McCune had as many diversified interests as her husband had. She served in many prominent LDS Church positions and became close friends with Susa Young Gates, one of the daughters of Brigham Young. An active supporter of women's rights, Elizabeth attended the 1889 International Congress of Women in London. After being voted patron of the organization, Elizabeth was entertained by Queen Victoria at Windsor Castle. McCune wanted his home to be an extravagant display and to this end he financed a two year tour of America and Europe for his architect S. C. Dallas to study designs and techniques. The design chosen was a Gothic revival plan with East Asian influence. The home is a replica of a house Alfred and Elizabeth saw while driving on Riverside Drive in New York City. While the home was under construction, John R. Winder and McCune called upon the First Presidency of the LDS Church. McCune told them that he and his wife were building a new home and wished to rent the Gardo House for two or three years. The Gardo house had been used as a residence and offices for LDS Church leaders. Relieved to find a suitable new tenant, the church accepted his offer and set the rent at $150 per month. The McCune home site was chosen to rise up impressively over the nearby streets, and little expense was spared on decoration. McCune had mahogany shipped from San Domingo, oak from England, and a rare white grained mahogany from South Africa. The red roof tiles came from the Netherlands, and an enormous broad mirror wall was transported from Germany in a specially made railroad car. The walls were adorned with moiré silks, tapestries, and Russian leather. The exterior of the home was built of red Utah sandstone although some details like the lavish fireplaces used more exotic stone like Nubian marble. The home was completed in 1901 at a cost of one million dollars.
МакКюндардан кейінгі тарих
МакКун әйелімен 1920 жылға дейін осы үйде тұрды. Лос-Анджелеске көшкенге дейін олар оны шіркеу президенті Хебер Дж. Грантқа арнап, ЛДС шіркеуіне сыйлады, оның мақсаты – осы үйді Гранттың ресми резиденциясы ретінде пайдалану еді. Грант мұндай әсемдікке толы резиденцияда тұру идеясын ұнатпады, сондықтан оны Музыкалық мектепке айналдыруды шешті. Ол 1957 жылға дейін МакКун музыка мектебі ретінде пайдаланылды, содан кейін 1972 жылға дейін Бригам Янг Университетінің Солт-Лейк-Сити орталығымен алмастырылды, бірақ ол да 1972 жылы үлкен ғимаратқа көшірілді. 1973 жылы ЛДС шіркеуі үйді мәдени орталыққа айналдыруды көздеген Солт-Лейк-Сити тұрғындарының тобына сатты.
McCune and his wife lived in the home until 1920. Prior to moving to Los Angeles, they donated it to the LDS Church with the intent that it be used as an official residence for church president Heber J. Grant. Grant did not like the idea of living in such an ornate residence, and so decided to turn it into a Music School. It was used as the McCune School of Music, which ended in 1957 and was replaced by the Brigham Young University Salt Lake City Center, until 1972 when it too was moved into a larger location. In 1973, the LDS Church sold the house to a group of Salt Lake City residents who were seeking to make the building into a cultural center.