Канаданың 1-ші әскери дивизиясы: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Канаданың бірлескен операциялар қолбасшылығының құрамасы, Кингстон, Онтарио

1-ші Канада дивизиясы (фр. 1re Division du Canada) – Кингстон әскери базасында (CFB Kingston) орналасқан бірлескен операциялық басқару және бақылау құрамасы, ол Канаданың бірлескен операциялар қолбасшылығына бағынады. Бұл – өте қысқа мерзімде дайындықпен қозғала алатын жоғары дайындық бірлігі. Ол кез келген ықтимал қатерге тойтарыс беру үшін Канаданың әскери мақсаттарына жетуге қажетті жабдықтармен және құралдармен қамтамасыз етілген. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрылған 1-ші Канада дивизиясы – Канада экспедициялық корпусының құрамындағы бірлестік болды. Дивизия құрамында атты әскер эскадрильясы, велосипедшілер ротасы, үш жаяу әскер бригадасы (1-ші, 2-ші және 3-ші Канада жаяу әскер бригадалары, әрқайсысы төрт батальоннан тұрады) – бұл Канаданың барлық аймақтарын ұсынушы топтар, 18 фунттық зеңбіректермен және инженерлік бөлімдермен қаруланған үш далалық артиллерия бригадасы (қазіргі полктермен шамалас), сондай-ақ Армия қызметі корпусы мен Армия медициналық корпусының бөлімшелері кірді. Дивизияның соғыс кезеңіндегі жалпы құрамы барлық шендер бойынша 17 873 адамды, ал жылқы саны 4 943 болды. [1] Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде дивизия Батыс майданындағы Ипр, Фестубер, Сомма, Вими, Пасшендейль және Амиен сияқты маңызды шайқастарда қатысты. Соғыстан кейін дивизия таратылды, бірақ 1939 жылдың 1 қыркүйегінде 1-ші Канада жаяу әскер дивизиясы ретінде қайта құрылып, Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты. Дивизия одақтастардың Сицилияны басып алу операциясының және Италия материгіндегі науқанның бір бөлігі болды, онда Ортана, Лири аңғары және Готика шебі сияқты атақты шайқастарда көзге түсті. 1945 жылы дивизия Бірінші Канада армиясымен қайта бірігіп, Еуропадағы соғыс аяқталғанға дейін Батыс Нидерландының азат етілуіне қатысты. Дивизия Солтүстік мұзды теңіз кезеңінде екі рет қайта жандандырылды: 1953 жылдан 1958 жылға дейін және 1988 жылдан 1992 жылға дейін. 2010 жылы дивизия үшінші рет қайта іске қосылды. Канада армиясының төрт дивизиясы (2-ден 5-ке дейін) өзінің географиялық аймақтарындағы бөлімшелерге басшылық етуге жауапты болса, 1-ші Канада дивизиясының штабы ел ішінде де, шетелде де ұлттық мақсаттарға жету үшін бірлескен, ведомствоаралық, көпұлттық күштерді басқаруға және үйлестіруге дайын, тапсырмаға қарай құрылатын, жылдам әрекет ете алатын бірлескен басқару штабы ретінде құрылды.

The 1st Canadian Division (French: 1re Division du Canada) is a joint operational command and control formation based at CFB Kingston, and falls under Canadian Joint Operations Command. It is a high readiness unit, able to move on very short notice, and is staffed and equipped to meet Canada’s military objectives to counter any potential threat. Formed during the First World War in August 1914, the 1st Canadian Division was a formation of the Canadian Expeditionary Force. The division contained a cavalry squadron and a cyclist company, three infantry brigades (the 1st, 2nd and 3rd Canadian Infantry Brigades, each of four battalions), representing all parts of Canada, three field artillery brigades (roughly equivalent to modern regiments) armed with 18 pounders and engineers, together with elements of the Army Service Corps and the Army Medical Corps. The total war establishment of the division was 17,873 all ranks, with 4,943 horses. [1] During its service in the First World War, the division fought at Ypres, Festubert, the Somme, Vimy Ridge, Passchendaele and Amiens among other notable battles on the Western Front. Following the war, the division was stood down, only to be re mobilized as a formation on 1 September 1939 as the 1st Canadian Infantry Division for service in the Second World War. The division was part of the Allied campaign to invade Sicily, as well as their campaign on the Italian mainland, where they are associated with such notable battles as Ortona, the Liri Valley and the Gothic Line. The division reunited with the First Canadian Army in 1945 to participate in the liberation of the Western Netherlands before the end of the war in Europe. The division was also reactivated twice during the Cold War: from 1953 to 1958, and again from 1988 to 1992. In 2010, the division was reactivated for a third time. While the four divisions (2nd to 5th) of the Canadian Army are responsible for command of units within their respective geographic regions, the 1st Canadian Division Headquarters was formed to serve as a task tailored, deployable joint headquarters at high readiness to command and control joint, inter agency, multinational forces to achieve national objectives at home and abroad.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Канадалық экспедициялық күштердің бірінші контингенті 1914 жылдың тамызында, Ұлы соғыстың басталуынан кейін көп ұзамай, Квебектегі Валькартье лагерінде шоғырландырылды және екі айдан кейін ең үлкен трансатлантикалық конвойде Англияға жолға шықты. 1914 жылдың қазан айында Ұлыбританияға келгеннен кейін оқу мен қайта ұйымдастыру басталды, ал 1915 жылдың 26 қаңтарына дейін британиялық армия офицері генерал-лейтенант Эдвин Алдерсонның қолбасшылығымен дивизия ресми түрде ұйымдастырылмады. Бірінші контингенттің қолбасшылығындағы бірнеше бөлімшелер дивизиялық ұйымнан шығарылды, соның ішінде 17-ші батальон (Нова-Скотия жоғарғы тау жаяу әскерлері), 18-ші батальон және Ньюфаундленд сарбаздарының бірнеше роталары (кейін Ньюфаундленд полкіне құрылды және 29-шы дивизияға тағайындалды). Дивизияның құрамына бастапқыда 18 фунттық зеңбіректермен қаруланған ат әскері эскадрильясы, велосипедші ротасы, төрт жаяу әскер бригадасы, үш артиллерия бригадасы (екінші дүниежүзілік соғыста және одан кейін қолданылған полктарға тең) және дивизиялық инженерлер, сондай-ақ Канада армиясының әскери корпусы мен Канада армиясының медициналық корпусының қолдаушы әскерлері кірді. Дивизияның күші барлық шенділер бойынша 17 873 адам, 4943 атпен. 4-бригада 1915 жылдың қаңтарында таратылды, бір батальон (10-шы) 2-бригадаға, ал қалған үш батальон Канаданың оқу қоймасын құру үшін пайдаланылды, ақырында "резерв" батальондары ретінде қайта тағайындалды. 10-шы батальон 6-шы батальонды (Форт Гаррис) алмастырды, ол 2-бригададан ат әскері бірлігіне айналды, кейіннен Канада ат әскері бригадасында қызмет етті. Соғыстың соңында 1-ші Канадалық пионер батальоны қосылды, ол 1916 жылдың наурызынан 1917 жылдың ақпанына дейін 9-шы Канадалық теміржол батальоны болды. 107-ші Канадалық пионер батальоны да 1917 жылдың наурызы мен 1918 жылдың мамыр айы аралығында 1-ші Канадалық инженерлік бригадаға қосылғанға дейін командалық басқаруға келді. 1914 жылдың қазан айында генерал-лейтенант Алдерсон таңдалып, жаңа Канада дивизиясының қолбасшысы болып тағайындалды, бұл оны Британ армиясының ең жоғары дәрежелі дивизиялық қолбасшысы етті. Ол көптеген адамдардың көңілінен шықты — Сэр Сэм Хьюз орнына, оны премьер-министр генерал-майор дәрежесіне көтерді. Хьюз канадалықтарға қолбасшылық етуді армандаған болатын. Бұрын Канадалық бөлімшелерге қолбасшылық еткен Альдерсон, британдық армияда қызмет еткен кезде әлі де тәжірибесіз деп саналатын үш үміткерді жеңді. Алдерсон, бұл арада, алғаш рет 1881 жылы бурларға қарсы әрекет жасады, содан кейін Мысырда, Суданда (ол 1884-1885 жылдардағы Нил экспедициясында түйе корпусымен қызмет етті) және Машоналэндте шайқасты. Ол сондай-ақ 1899-1902 жылдардағы Оңтүстік Африка соғысында қызмет етті, онда оның қол астында канадалық атты әскерлер болды. 1914 жылдың қысында жаттығулар өте қатал болды, ал Салсбери жазығында суық пен жаңбырдың салдарынан жағдай өте қиын болды. Олдерсон Канададан жеткізілген "жаман" жиынтықты, оның ішінде Ли Энфилдтің жеткізілімінің баяу болуына байланысты қабылданған Росс мылтығын қабылдамады және ол Канадалық ұлтшылдықтың үлгісі ретінде қаралды. 1915 жылдың басында дивизияны патшалық тексеру Францияға көшуді болжады. 1915 жылдың басында канадалықтардың жуырда Францияға баратыны анық болды. Дивизия Ұлыбритания королі Георг V-нің тексеруіне дайындық тәртібімен шеруге шықты; одан кейін бөлімшелер Авонмутта әскер кемелеріне отырды және ақпан айының ортасында бүкіл дивизия Каналдан Сент-Назерге өтті. Қысқа уақыттан кейін резервте Хазебрук маңында, канадалықтар 1-3 наурызда Арментьердің маңында Флербей секторында британдық 7-дивизияны босатты. Содан кейін генерал Алдерсон Бірінші армияның сол жақ флангідегі майдан шебінің жетекшісі болды (генерал сэр Дуглас Хейг). Дивизия сәуір айында Ипрес салиентіне көшіп барды және 22 сәуірде басталған Сент-Жулиен қорғанысында алғашқы нақты сынаққа тап болды. Канадалықтар неміс шабуылына қарсы тұрды, бірінші рет Батыс майданда улы газды қолдану арқылы көмек алды және ақыры 26 сәуірде екінші позицияға кетіп, 4 мамырға дейін сонда қалды. Екінші Ипр шайқасы, жалпы іс-қимыл ретінде белгілі болды, жаяу әскер бригадаларына шамамен 5,506 адам шықты. Екі аптадан кейін дивизия Фестубертте қайтадан әрекетке кірісті. Британдық әскерлердің диверсиялық шабуылға көмектесуі, канадалықтар тек 2,204 адамнан зардап шекті. 1915 жылдың маусым айында Givenchy en Gohelle-де тағы бір пайдасыз шабуыл жасалды, содан кейін дивизия Плогстертке көшті. Канадалықтар ұзақ уақытқа созылған бейкүнә соғыс кезеңін бастады, ол олар үшін бүкіл қыс бойына жалғасты. Қыркүйекте 2-ші Канада дивизиясының келуі ұлттық корпус штабына дивизияны басқару үшін майданға шығуға мүмкіндік берді. Генерал-майор Артур Карри қыркүйекте дивизияның қолбасшылығын қабылдады. Белсенді операциялар 1916 жылдың көктемінде қайта басталды, Маунт Сорель шайқасына қатысты, содан кейін Sanctuary Wood-тағы жағдайды қалпына келтірді. Сомма шайқасы 1916 жылдың 1 шілдесінде ашылды, бұл Британ армиясы тарихындағы ең қымбат күн, оған 19 000-нан астам британдық сарбаз қаза тапты және 38 000-нан астам жараланды. Канаданың бұл шайқастағы үлесі, қараша айына дейін жалғасқан, қыркүйекте Позьер шайқасымен басталды және қазанға дейін жалғасты. Соммада қызыл жамақ алғаш рет анықтамалық құрал ретінде тағылды — екі дюймға үш дюйм және екі жеңге тағылған, бұл тіктөртбұрыш иесінің 1-дивизияға жататынын көрсетті. Белгілер сондай-ақ болаттан жасалған окоп шлемдеріне боялды және сарбаздың нақты батареясын, бригадасын, батальонын немесе басқа кіші бөлімшесін анықтау үшін әртүрлі түстердегі геометриялық пішіндермен әшекейленді. Дивизия тарихи Вими жотасына шабуылға дайындала бастады және 1917 жылдың 9 сәуірінде корпус жотаны алғанда, дәстүрлі оң жақтан тұрды. Жотаға жасалған сәтті шабуылдан кейінгі күндері басқа да табыстарға қол жеткізілді, ал дивизия 1917 жылдың тамызында Хилл 70 шайқасына қатысты. Үшінші Ипр шайқасы (Пашендаэль) ортасынан қазан айында басталды және қарашаға дейін жалғасты. Дивизия мамыр айынан бастап генерал-майор Арчибальд Камерон Макдонеллдің басшылығында болды; оның басшылығы Аяқталу күніне дейін жалғасты. 1918 жылдың көктемінде неміс шабуылдары күшті болды, бірақ қазірде шабуылдық әскерлер деп есептелетін Канада корпусы сөзсіз қарсы шабуылдар үшін резервте ұсталды. "Канаданың жүз күні" — соғыстың соңғы 100 күні — Амиен, Аррас (Дрокур-Кюан желісін қамтыған), Канал-дю-Нор және Монға қарай қуып жететін бірнеше канадалық табыстармен белгіленді. 1918 жылдың 11 қарашасындағы Аяқталу келісімі Ұлы соғысты аяқтады.

The First Contingent of the Canadian Expeditionary Force was raised in August 1914, shortly after the outbreak of the Great War, concentrated at Valcartier Camp in Quebec, and set off for England in the largest trans Atlantic convoy to date two months later. Training and reorganization commenced upon arrival in the United Kingdom in October 1914, and it was not until 26 January 1915 that the division was officially organized, under the command of Lieutenant General Edwin Alderson, a British Army officer. Several units under command of the First Contingent were excluded from the divisional organization, including the 17th Battalion (Nova Scotia Highlanders), 18th Battalion, and several companies of Newfoundland soldiers (later formed into the Newfoundland Regiment and assigned to the 29th Division). The division consisted originally of a cavalry squadron, cyclist company, four infantry brigades, three artillery brigades (equivalent in terms of numbers to the regiments used in the Second World War and after) armed with 18 pounders, and divisional engineers, with supporting troops of the Canadian Army Service Corps and Canadian Army Medical Corps. The strength of the division was placed at 17,873 all ranks, with 4,943 horses. The 4th Brigade was broken up in January 1915, with one battalion (the 10th) going to the 2nd Brigade, and the other three battalions being used to form the Canadian Training Depot, ultimately being re designated as "Reserve" Battalions. The 10th Battalion replaced the 6th Battalion (Fort Garrys), which left the 2nd Brigade to become a cavalry unit, later serving in the Canadian Cavalry Brigade. Pioneer units were added later in the war, including the 1st Canadian Pioneer Battalion from March 1916 to February 1917, when they became the 9th Canadian Railway Battalion. The 107th Canadian Pioneer Battalion also came under command between March 1917 and May 1918, before being absorbed by the 1st Canadian Engineer Brigade. Lieutenant General Alderson was selected and appointed in October 1914 to command the new Canadian Division, as it was known at that time, making him the highest ranking divisional commander in the British Army. He was selected — to the relief of many — in lieu of Sir Sam Hughes, who was promoted at this time by the prime minister to the rank of Major General. It had been Hughes's wish to command the Canadians in action. Alderson, who had commanded Canadian units before, won out over three prospective Canadian appointees, who, while serving with the British Army, were still considered too inexperienced. Alderson, meanwhile, had first seen action against the Boers in 1881, and thereafter fought in Egypt, the Sudan (he served with a Camel Corps in the Nile Expedition of 1884 1885) and Mashonaland. He also served throughout the South African War of 1899 1902, in which he had Canadian mounted troops under his command. Training in the winter of 1914 was rigorous, and conditions on Salisbury Plain were harsh due to cold and rain. Alderson rejected the "shoddy" kit that was supplied from Canada including the Ross Rifle which had been adopted due to the slow rate of supply of the Lee–Enfield and which was seen as an example of Canadian nationalism. A royal inspection of the division early in 1915 foretold a move to France. Early in 1915, it was evident that the Canadians would soon be going to France. The division paraded in drill order for an inspection by His Majesty King George V; thereafter, units boarded troop ships at Avonmouth and during mid February, the entire division crossed the rough Channel to St. Nazaire. After a brief period in reserve near Hazebrouck, the Canadians relieved the 7th British Division in the Fleurbaix sector near Armentières on 1–3 March. General Alderson then became responsible for of front line on the left flank of the First Army (General Sir Douglas Haig). The division moved to the Ypres Salient in April, and faced its first real test during the defence of St. Julien beginning on 22 April. The Canadians withstood German attack — aided, for the first time on the Western Front, by the use of poison gas — and finally retired to secondary positions on 26 April, where they held on until 4 May. The Second Battle of Ypres, as the overall action came to be known, cost the infantry brigades some 5,506 men. Two weeks later, the division was in action again at Festubert. Aiding in a diversionary offensive by the British armies, the Canadians suffered 2,204 casualties for gains of only Another futile attack was launched at Givenchy en Gohelle in June 1915, after which the division moved to Ploegsteert. The Canadians began a long period of static warfare which would last them throughout the winter. In September, the arrival of the 2nd Canadian Division meant that a national corps headquarters could take to the field to command the division. Major General Arthur Currie took command of the division in September. Active operations resumed again in the spring of 1916, participating in the Battle of Mount Sorrel, and then restoring the situation at Sanctuary Wood. The Battle of the Somme opened on 1 July 1916, the costliest day in the history of the British Army, with over 19,000 British soldiers killed and 38,000 wounded. The Canadian part in the battle, which was to last through to November, did not begin until September at Battle of Pozières and lasted through to October. It was on the Somme that the red patch was first worn as an identifying device—two inches by three inches and worn on both sleeves, this rectangle identified the wearer as belonging to the 1st Division. The insignia was also painted on steel trench helmets, and adorned with geometric shapes of different colours to further identify the soldier's specific battery, brigade, battalion or other subunit. The division began to prepare for the historic assault on Vimy Ridge, and took the time honoured position of right of the line on 9 April 1917 when the corps took the ridge. Other gains were made in the days following the successful assault on the ridge, and the division participated in the battle of Hill 70 in August 1917. The Third Battle of Ypres (Passchendaele) followed in mid October, and fighting continued into November. The division served under Major General Archibald Cameron Macdonell beginning in May; his command persisted until Armistice Day. Massive German offensives came in the spring of 1918, but the Canadian Corps—now considered crack assault troops—were held in reserve for the inevitable counter offensives. "Canada's Hundred Days"—the last 100 days of the war—were marked by several Canadian successes, at Amiens, Arras (which included the Drocourt Quéant Line), Canal du Nord and the Pursuit to Mons. The Armistice of 11 November 1918 finally brought the Great War to an end.

Екінші дүниежүзілік соғыс (19391945)

Дивизия 1939 жылдың қыркүйегінде Канаданың Екінші дүниежүзілік соғысқа ресми түрде кіруінен бұрын 1-ші Канадалық дивизия ретінде қайта жұмылдырылды, кейін 2-ші және 3-ші Канадалық жаяу әскер дивизиялары қосылды. Генерал-майор Эндрю Макнотонның басшылығындағы дивизия 21-ші пирстен екі эскортталған колоннамен Галифакстен кетті. Біріншісі 10 желтоқсанда, соғыс жарияланғанынан үш ай өткен соң, екіншісі 22 желтоқсанда, қосымша әскерлер 1940 жылдың ақпан айында Англияға жетті. 1941 жылы құрама Ұлы соғыста 1-ші Канадалық дивизия киген қызыл тікбұрышты шайқас белгісін қабылдады. Дивизияның барлық бөлімдері жұмылдыру кезінде толық жабдықталмаған: артиллерия мен пулеметтердің көпшілігі ескірген, ал әскерлерде болат дулыға жетіспеді. 1940 жылы дивизияға біртіндеп заманауи қару-жарақ, жабдықтар мен көліктер жеткізіле бастады. Дегенмен, Франциядағы апатты шайқас және 1940 жылдың мамырында Дюнкерктегі эвакуация кезінде Британдық экспедициялық күштердің (БЭК) шығарылуынан кейін 1-ші Канада дивизиясына келесі айда Францияға баруға бұйрық берілді. Брестке түскен жаяу әскер бөлімдерінің арасында Канад корольдік полкі (RCR), Канаданың 48-ші жоғарғы жерлері және Гастингс және Принс-Эдуард полкі, барлығы 1-ші Канадалық жаяу әскер бригадасының құрамында болды. RCR мүшелері Францияда 16 маусымға дейін, француз астанасы Париж неміс күштеріне түскеннен кейін болды және бірден оралды. 48-ші полк әскерінің кері қайтуы да оңай болған жоқ. Дивизия Ұлыбританияны неміс шабуылынан қорғау үшін Англияға оралды. Көп ұзамай генерал-майор Макнотон британдық VII корпусының (кейіннен Канада корпусы деп аталды) басшылығына көтерілді және оның орнын генерал-майор Джордж Пиркс басты. 1943 жылдың қаңтарында дивизия "1-ші Канадалық жаяу әскер дивизиясы" деп қайта аталды. 1943 жылдың маусым айында дивизия Жерорта теңізі театрына көшірілді, онда дивизия, қазір генерал-майор Гай Саймондс басшылығында, генерал-майор Гарри Салмоннан кейін (1942 жылдың қыркүйегінде басшылыққа келген) әуе апатында қаза тапты, 1943 жылдың 10 шілдесінде Сицилияға "Хаски" операциясына қатысты. Дивизия британдық XXX корпусының басшылығына кірді, ол генерал сэр Бернард Монтгомери басқаратын британдық 8-ші армияның бөлігі болған 51-ші (Гайленд) дивизиясымен бірге қызмет етті. Бұл жорықта дивизия 2100-ден астам адамнан, оның ішінде 562 канадалықтан зардап шекті. Сицилияны басып алғаннан кейін көп ұзамай дивизия британдық XIII корпусына ауысты, бірақ қазір британдық 5-ші жаяу әскер дивизиясымен бірге қызмет етеді (ол да "Хаскиде" шайқасқан), содан кейін Калабрияға Италия материгінде "Бейтаун" операциясының бөлігі ретінде қонып, Италия жарым аралынан өтіп, "өкшеге" жетті, содан кейін майдан шебінен шығып, кейде тыл шайқастарын жүргізді. Дивизия Моро өзенінің жорығына қатысу үшін қайтадан майданға жіберілді. Дивизия, қазір генерал-майор Крис Вокс басшылығында, 1-ші Канадалық бронетанкті бригадасының танктерімен қолданып, 1943 жылғы Рождествода неміс парашютшілерімен – 1-ші парашют дивизиясының элиталық әскерлерімен – Ортона шайқасына қатысты. Екі тарап та қала үшін болған шайқаста ауыр шығынға ұшырады, "The New York Times" тілшісі көшедегі шайқастардың қатыгездігі мен екі тараптың да ауыр шығындарына байланысты оны "шағын Сталинград" деп атады, канадалықтар 650 адамнан, негізінен 3-ші бригададан зардап шекті. 27 желтоқсанда, бірнеше күндік бомбалаудан кейін, Ортонаның қалған бөлігі канадалықтардың қолына көшті. Осыдан кейін дивизия демалды және бірнеше ай бойы бекініп соғыс жүргізді. Содан кейін дивизия 8-ші армияның көпір басынан екінші толқынымен көктемгі шабуылда, "Диадем" операциясында, Монте-Кассиноның төртінші шайқасында шығып кетті. 1-ші Канада дивизиясымен бірге барлау полкі болған 4-ші Принцесса Луиза драгун гвардиясы 1944 жылдың мамырында Понтекорводан төменгі Гитлер сызығын алғашқы болып кесіп өтті. Жаз бойы Готика сызығының алдындағы ауыр шайқастардан кейін 1-ші Канадалық жаяу әскер дивизиясы келесі бірнеше айды, өткен күзде болғандай, биік жермен қоршалған, қатты қорғалған өзендерді басып өтуге арнады. Дивизия Сениоға жеткен кезде, мұзды жаңбыр канадалық секторында қарға айнала бастағанда, бүкіл I Канада корпусын, оның ішінде 1-ші жаяу әскер дивизиясын Нидерландыға ауыстыру туралы шешім қабылданды. 1945 жылдың наурыз айының соңында барлық Канада армиясының бөлімдері Батыс майданға көшірілді және "Голдфлейк" операциясы, 1-ші жаяу әскер дивизиясы мен 1-ші бронетанкті бригадасының және генерал-лейтенант Гарри Крерар басқаратын Бірінші Канада армиясының қайта біріктірілуі аяқталды. Дивизия, қазір генерал-майор Гарри Фостер басшылығында, Германияға батыс одақтастарының шабуылына қатысты, Нидерландының көп бөлігін, оның ішінде Арнхемді азат етті, және Еуропадағы соғыс 8 мамыр 1945 жылы, Еуропа жеңіс күнінде аяқталды. 1-ші Канадалық жаяу әскер дивизиясының штабы 1945 жылдың 15 қыркүйегінде ресми түрде таратылды. Италия кампаниясында 1-ші Канадалық жаяу әскер дивизиясының үш мүшесі Виктория кресімен марапатталды. Олар – Корольдік 22-ші полкінің капитаны Поль Трике, Вестминстер полкінің майоры Джон Кифер Махони және Канаданың Сифорт Хайлендерлерінің қарауылшысы Эрнест "Смоки" Смит болды.

The division was remobilized in September 1939, designated as the 1st Canadian Division, before Canada's formal entrance into the Second World War, to be later joined by both the 2nd and 3rd Canadian Infantry Divisions. The division, under the command of Major General Andrew McNaughton, left Halifax from Pier 21 in two heavily escorted convoys. The first departed on 10 December, three months after the declaration of war, and the second departed on 22 December 1939, with additional troops reaching England in February 1940. In 1941, the formation adopted the red rectangular battle patch insignia worn by the 1st Canadian Division in the Great War. All elements of the division were far from completely equipped on mobilization: of the artillery and machine guns on hand, most were obsolete, and the troops lacked steel helmets. Only gradually did a full complement of more modern weapons, equipment, and transport begin reaching the division in 1940. Nevertheless, in the wake of the disastrous Battle of France and the withdrawal of the British Expeditionary Force (BEF) during the Dunkirk evacuation in May 1940, the 1st Canadian Division was ordered to France the following month. Among the infantry units that landed at Brest were The Royal Canadian Regiment (RCR), The 48th Highlanders of Canada and The Hastings and Prince Edward Regiment, all part of the 1st Canadian Infantry Brigade. Members of the RCR were present in France at least until 16 June, after the French capital of Paris had fallen to German forces, and returned almost immediately after. The 48th's withdrawal was not without some excitement. The division returned to England for the defence of Great Britain in the case of a German invasion. Soon afterwards, Major General McNaughton was promoted to command of the British VII Corps (later designated the Canadian Corps) and was succeeded by Major General George Pearkes. In January 1943, the division was redesignated "1st Canadian Infantry Division." The division transferred to the Mediterranean theatre in June 1943 where the division, now under the command of Major General Guy Simonds after Major General Harry Salmon (who had taken command in September 1942) was killed in an air crash, took part in Operation Husky, code name for the Allied assault landing on Sicily on 10 July 1943, which ended after just 28 days. The division came under command of the British XXX Corps, serving alongside the veteran 51st (Highland) Division, part of the British Eighth Army, commanded by General Sir Bernard Montgomery. The campaign cost the division over 2,100 casualties, with 562 Canadians killed in action. Soon after the conquest of Sicily, the division transferred to the British XIII Corps, but now serving alongside the British 5th Infantry Division (which had also fought in Husky), then landed in Calabria as part of Operation Baytown on the Italian mainland and fought its way up the Italian peninsula, advancing to the other side of the boot (the “heel”), before withdrawing from the front lines where it fought an occasional rearguard action. The division was put back into the front lines to participate in the Moro River Campaign. The division, now under Major General Chris Vokes, supported by tanks of the 1st Canadian Armoured Brigade, took part in the Battle of Ortona, fighting against German Fallschirmjäger–crack air force paratroops of the 1st Parachute Division–over Christmas 1943. Both sides suffered heavy losses in the fight for the town, which a reporter for The New York Times had begun calling a "miniature Stalingrad", based on the ferocity of the street fighting and the heavy losses on both sides, with the Canadians suffering 650 casualties, mainly in the 3rd Brigade. By 27 December, what remained of Ortona, after days of shelling and aerial bombardment, was in Canadian hands. After this, the division was rested and many months of static warfare ensued. The division then went on to break out of the Eighth Army's bridgehead with the second wave in the spring offensive, Operation Diadem, the Fourth Battle of Monte Cassino. The 4th Princess Louise Dragoon Guards, the reconnaissance (or 'recce') regiment serving with the 1st Canadian Division, was the first of the Eighth Army's units to cross the Hitler Line in May 1944, below Pontecorvo in its armoured cars. After heavy fighting in front of the Gothic Line throughout the summer, the 1st Canadian Infantry Division spent the next several months fighting, as it had the previous fall, for a succession of heavily defended river crossings surrounded by high ground. By the time the division reached the Senio, as the icy rain began giving way to snow in the Canadian sector, a decision had been reached to transfer the entire I Canadian Corps, 1st Infantry Division included, to the Netherlands. By the end of March 1945, all Canadian Army units serving with Allied Forces Mediterranean (formerly the Allied Armies in Italy) had been transferred to the Western Front and Operation Goldflake, the reunion of the 1st Infantry Division and 1st Armoured Brigade and First Canadian Army, commanded by Lieutenant General Harry Crerar, was accomplished. The division, now under Major General Harry Foster, went on to take part in the Western Allied invasion of Germany, the liberation of a majority of the Netherlands including the liberation of Arnhem, and the war in Europe came to an end soon after, on 8 May 1945, Victory in Europe Day. The headquarters of the 1st Canadian Infantry Division was officially disbanded on 15 September 1945. Three members of the 1st Canadian Infantry Division were awarded the Victoria Cross during the Italian Campaign. They were Captain Paul Triquet of the Royal 22e Régiment, Major John Keefer Mahony of The Westminster Regiment and Private Ernest "Smoky" Smith of the Seaforth Highlanders of Canada.

Қырғи қабақ соғыс

Соғыстан кейінгі резервтік бөлімшелерді қайта ұйымдастыру кезінде 1946 жылдың 1 сәуірінде "Штаб 1-ші жаяу әскер дивизиясы" (кейін "Штаб 1-ші дивизиясы" деп қайта аталды) құрылды. Алайда, ол белсенсіз күйде қалды және 1954 жылдың 21 шілдесінде ресми түрде таратылды. Осы уақытта, 1953 жылдың 16 қазанында Канада армиясының белсенді күштерінің құрамына жаңа штаб-пәтер 1-ші Канадалық жаяу әскер дивизиясы енгізілді, ал бұл штаб келесі желтоқсанда құрылды. Генерал-майор Дж. М. Рокингем, CB, CBE, DSO және тағы басқасы, ED, 1954 жылдың 1 қыркүйегінде 1-ші дивизияның басшылығын қабылдады. Оның дивизиясында Германияда орналасқан 1-ші Канадалық жаяу әскер бригадасы, Эдмонтондағы 2-ші және Валькартьедегі 3-ші бригадалар, сондай-ақ қалыпты қолдау көрсететін қару-жарақ пен қызметтер болды. Бұл дивизияның өмірі қысқа болды, себебі 1957 жылдың 5 желтоқсанында Ұлттық қорғаныс министрі Парламентте дивизия штабының санын нөлге дейін азайту туралы хабарлады. Одан кейін генерал Рокингем Квебек командалығына ауыстырылды және 1958 жылдың 30 сәуірінде 1-ші Канадалық жаяу әскер дивизиясының штабы таратылды. 1988 жылы Канада үкіметі Орталық аймақта Еуропаға әскери міндеттемелерін консолидациялау ниеті туралы мәлімдегенде, дивизия үшін жаңа кезең басталды. 1989 жылдың қарашасындағы реформа Канада үкіметінің Солтүстік Норвегияны нығайтуға арналған Канада әуе-теңіз тасымалданатын бригадалар тобын (CAST) тоқтату туралы шешімінен кейін болды. Квебекте орналасқан 5-ші Канадалық механикаландырылған бригада тобы басқа міндеттерге қол жетімді болды. CAST жылдам күшейту міндеттемесі мәселелерге тап болды, ең айқын мысалы 1986 жылғы "Батыл арыстан" жаттығуында көрінді, бұл Канаданы НАТО-мен CAST бригадасын және Оңтүстік Германияда орналасқан 4-ші Канадалық механикаландырылған бригада тобын консолидациялау туралы ресми консультациялар бастауға итермеледі. Екі жеке күш болғандықтан, нақты соғыс жағдайында маңызды логистикалық және медициналық қолдау қажеттіліктері қанағаттандырылмауы мүмкін еді. CAST бригада тобының алынып тасталуымен туындаған олқылықты, Канада батальондық топты уәделеген НАТО құрама күшін (NCF) құру арқылы белгілі бір деңгейде толтырылды. Штаб-пәтерлер 4-ші және 5-ші бригадалардың бағыныстылығымен Онтарио штатының Кингстон қаласында құрылды, ал 4-ші бригаданың орналасқан жері Германиядағы Лахрда алдыңғы жасақ орналастырылды. Басты штаб Кингстоннан Лахрға біртіндеп көшірілуі тиіс еді, бірақ бұл орын алмады. Дивизияда екі бригада болғандықтан, соғыс кезінде үшінші маневрлік элементті қамтамасыз ету үшін неміс немесе американдық бригада тағайындалады деп болжалды. НАТО-ның командалық пункттеріндегі жаттығуларда 1-ші Канадалық механикаландырылған бригада тобы үшінші маневрлік бригада ретінде қарастырылатын дивизиялық соғыс тәртібі қолданылса да, далалық оқулар мен жаттығулар осы тұжырымды ескере отырып жүргізілді. Екі бригадада да өзгерістер қажет болды, себебі 5-ші бригадада 4-ші бригаданың үштен бірі ғана болды. Канададан күшейту келгеннен кейін, әр бригадада бір шағын бронетанкті полк (әрқайсысы 20 танкіден тұратын екі эскадрон) және екі төрт роталық жаяу әскер батальоны болады. Дивизиялық әскерлер бұрынғы 4-ші және 5-ші бригадалардың бөлімшелерінен, сондай-ақ Канаданың батысындағы 1-ші Канадалық механикаландырылған бригада тобының әскерлерінен тұрады. 3-ші полк Royal Canadian Horse Artillery жалпы қолдау көрсету үшін MLRS-пен қайта жабдықталды, ал 6-шы жауынгерлік инженерлік полк құрылды. Форт Гарри атты дивизияның барлау қабілетін қамтамасыз ету үшін қайта құрылуы тиіс еді. 1989 жылы CENTAG-тың соғыс уақытындағы құрылымы бойынша дивизия Орталық армиялар тобының командашысының тактикалық резервіне тағайындалды, ол II (неміс) корпусына немесе VII АҚШ корпусына қолдау көрсету үшін операцияларды жүргізді. 1988 жылдан 1992 жылға дейін дивизия штабы өзінің бағынысты құрамаларын оқытуға назар аударды, бұл 1989 және 1992 жылдары "Rendez Vous" сериясының соңғы екі жаттығуында аяқталды, онда дивизия CFB Wainwright-қа орналасты және даладағы штаб ретінде жұмыс істеді. 1990 жылдардың басында кеңестік қауіп-қатердің жойылып бара жатқаны айқын болғандықтан, Канаданың Еуропадағы болашақ күштері туралы пікірлер күшейе түсті. Канад әскерлерінің батальон көлемінде қалдырылуы талқыланған кезде, ақыр соңында барлық Канада құрлық әскерлері Германиядан 1994 жылға дейін кетеді деп шешілді. Бірліктер олардың айналасында таратылып, дивизия штабы (Forward) 1992 жылдың 13 маусымында Кингстон CFB-ге қайта оралды және осы уақытта 1-ші дивизияның Германиядағы болуы тиімді аяқталды. Көп бригадалық операцияларға басқару және бақылау қабілетін сақтай отырып, дивизия штабы гуманитарлық, БҰҰ, НАТО немесе коалициялық операцияларда Қарулы күштердің немесе халықаралық күштердің басқаруы мен бақылауын қамтамасыз етуге көшті. 1992 жылғы желтоқсанда дивизия штабының Сомалиге осы рөлде сәтті орналасуы армияда осы қабілеттің қажеттігін растады. Кингстонда дивизияның өкілеттігі екі бірлікке дейін азайтылды: жаңа 1-ші Канадалық дивизия штабы және байланыс полкі (дивизия штабын қамтитын) және 1-ші Канадалық дивизия хабарлау компаниясы (1 Cdn Div Int Coy). Оның жаңа міндеті - дивизия деңгейіндегі құрлыққа негіделген, Біріктірілген тапсырмалар тобы штабын немесе теңіз, әскери және әуе күштерінің қызметкерлерінен тұратын Біріктірілген күштер штабын аумақтық қорғаныс, төтенше жағдайлар және күрделі халықаралық сценарийлерді қамтитын басқа миссиялар үшін құруға қабілетті болу еді. Дивизия штабы формация штабтарын оқытады, төтенше жағдайларға жоспарлайды және дағдарыстық жағдайларда берілген күштерге басшылық етеді. Штабтың басымдықтары төрт рөл: операциялар, оқыту, қолдау және жоспарлау. 1-ші Канадалық дивизия штабы 2000 жылдың 1 сәуірінде Канада Құралды күштерінің Біріктірілген штабына айналды, ал 1-ші Канадалық дивизия штабы және байланыс полкі 79-шы байланыс полкімен бірігіп, Канада Құралды күштерінің Біріктірілген байланыс полкіне айналды. Екі бірлік, штабы Кингстонда орналасқан, барлық үлкен Канаданың шетелдік операциялары үшін жұмылдыруға дайындыққа қолдау көрсету үшін Канадалық экспедициялық күштер командасына қарастырылды.

In the post war reorganization of reserve units, a "Headquarters 1st Infantry Division" (later re designated "Headquarters 1st Division") was authorized on 1 April 1946. It remained dormant, however, and was formally disbanded on 21 July 1954. In the meantime, a new Headquarters 1st Canadian Infantry Division had been authorized as part of the Canadian Army Active Force on 16 October 1953, and this headquarters was established the following December. Major General J. M. Rockingham, CB, CBE, DSO and bar, ED, took command of the 1st Division on 1 September 1954. His Division contained the 1st Canadian Infantry Brigade, stationed in Germany, the 2nd at Edmonton and the 3rd at Valcartier, with normal supporting arms and services. The life of this division was short as on 5 December 1957, the Minister of National Defence announced in the House of Commons that the divisional headquarters would be reduced to nil strength. Shortly thereafter, General Rockingham was transferred to Quebec Command and on 30 April 1958, the Headquarters of 1st Canadian Infantry Division was disbanded. In 1988, a new era for the division began when the Government of Canada announced the intention to consolidate its military commitments to Europe in the Central Region. The reformation in November 1989 followed the Canadian government's decision to end the Canadian Air Sea Transportable Brigade Group (CAST) commitment to reinforce Northern Norway. 5 Canadian Mechanized Brigade Group, based in Quebec, was thus available for other tasks. The CAST rapid reinforcement commitment had been encountering problems, most graphically demonstrated during Exercise Brave Lion in 1986, which prompted Canada to start formal consultations with NATO about consolidating the CAST Brigade and 4 Canadian Mechanized Brigade Group, based in southern Germany. The two separate forces would have meant critical logistical and medical support needs would have gone unmet in case of real war. The hole thus created by the removal of the CAST Brigade Group was filled, to a degree, by the creation of a NATO Composite Force (NCF) to which Canada promised a battalion group. The headquarters was established, with both 4 Brigade and 5 Brigade under command, at Kingston, Ontario, with a forward detachment at Lahr in Germany where 4 Brigade was based. The main headquarters was intended to move gradually from Kingston to Lahr over a period of time, though this never, in the event, took place. With the division having only two brigades, it was assumed that in wartime, either a German or US brigade would be assigned to provide the necessary third manoeuvre element. Although during NATO command post exercises a divisional order of battle was used that nominally included the 1 Canadian Mechanized Brigade Group as the third Maneuver brigade, field training and exercises were conducted with this notion in mind. Some changes were necessary to the two brigades, as 5 Brigade had only three quarters of 4 Brigade's personnel and equipment with the support organizations held at the divisional level. Once reinforcements had arrived from Canada, each brigade would have had one small armoured regiment (two squadrons, each 20 tanks), and two four company infantry battalions. Divisional troops would have been a mix of former 4 Brigade and 5 Brigade units along with some troops from 1 Canadian Mechanized Brigade Group in western Canada. 3rd Regiment Royal Canadian Horse Artillery was intended to have been re equipped with the MLRS to provide general support, while a further engineer regiment, 6 Combat Engineer Regiment, was to have been formed. The Fort Garry Horse was also to have been re formed to provide a divisional reconnaissance capability. As finally envisaged CENTAG wartime structure in 1989, the division was assigned to the Central Army Group Commander's tactical reserve, performing operations in support of either II (German) Corps or VII US Corps. From 1988 to 1992, the Division Headquarters focused on the training of its subordinate formations culminating in the last two of the "Rendez Vous" series of exercises in 1989 and 1992 where the division deployed to CFB Wainwright and functioned as a headquarters in the field. As it became obvious that the Soviet threat was disappearing in the early 1990s, the future options for Canadian forces in Europe were increasingly debated. While a battalion sized remaining Canadian force was discussed, eventually it was decided that all Canadian land forces would leave Germany by 1994. With units disbanding around them, Division Headquarters (Forward) was repatriated to CFB Kingston on 13 June 1992, and at this time the presence of the 1st Division in Germany effectively ended. Though continuing to provide command and control capability for any multi brigade deployment, emphasis was shifted to the joint role where the Division HQ would provide command and control of CF or multinational forces in humanitarian, UN, NATO or coalition operations. Subsequently, the successful December 1992 deployment of the Division Headquarters to Somalia in this role validated the need for this capability in the Army. Back in Kingston, the division's aegis was reduced to two units; a new 1st Canadian Division HQ and Signals Regiment (which incorporated Division HQ) and the 1st Canadian Division Intelligence Company (1 Cdn Div Int Coy). Its new role was to be capable of deploying a land based, Joint Task Force Headquarters at division level or a Joint Force Headquarters consisting of navy, army and air force personnel for territorial defence, contingencies and other missions including complex international scenarios. The Division HQ would train formation HQs, plan for contingencies and command assigned forces in crisis situations. The HQ had in priority, four roles operations, training, support and planning. Headquarters 1st Canadian Division was transformed on 1 April 2000 into Canadian Forces Joint Headquarters and 1st Canadian Division Headquarters and Signal Regiment was united with 79 Communication Regiment to form the Canadian Forces Joint Signal Regiment. Both units, who remained headquartered in Kingston, were assigned as elements of Canadian Expeditionary Force Command as the deployable command headquarters for all large Canadian overseas deployments.

Қайта белсендіру

2010 жылдың 19 мамырында Қорғаныс штабының бастығы, генерал Уолтер Натинчик, Канада әскерлерінің 1-ші канадтық дивизиясын Онтарио штатының Кингстон қаласында қайта құралатынын жариялады. Қайта жанданған 1-ші канадтық дивизияның міндеті – операцияларға кешенді көзқарас ұсыну үшін Канада әскерлеріне жылдам орналастырылатын бірлескен басқару және бақылау мүмкіндігін беру болды. Жаңадан құрылатын дивизияның жоспарлау кезеңінде штаб-пәтерге өте қысқа мерзімде «Мобиль» операциясы аясында Ливиядан канадалықтар мен басқа да азаматтарды эвакуациялауды үйлестіру үшін Мальтаға бірлескен оперативтік штаб ретінде жөнелту тапсырылды. Бұл миссия сәтті аяқталды, Канада және басқа елдерден келген қызметкерлер эвакуацияланды. 1-ші канадтық дивизия штабы ресми түрде 2010 жылдың 7 қазанында Кингстонда құрылды, ал қорғаныс министрі Питер МакКей тексеруші офицер ретінде қатысты. 1-ші канадтық дивизия штабы әкімшілік тұрғыдан Канада армиясының құрамына кіреді және қолданыстағы инфрақұрылым мен базалық қолдауды пайдалана отырып, Кингстон қаласындағы Канада әскерлері базасында орналасқан күйінде қалады. Торонтодағы Канада әскерлері колледжінің бұрынғы басшысы және Ауғанстандағы Көпұлттық бригаданың (Оңтүстік аймақтық қолбасшылық) алғашқы канадтық командирі генерал-майор Дэвид Фрейзер жаңадан құрылған 1-ші канадтық дивизияның бірінші командирі болып тағайындалды. 2015 жылдың 1 сәуірінде 1-ші канадтық дивизия Канада армиясынан Канаданың бірлескен операциялар басқаруына берілді.