Сан-Антонио маңындағы Рендолф Әуе базасы

Кіріспе

АҚШ Әуе күштері базасы Сан-Антонио, Техас штатының жанында

Рэндольф Әуе күштері базасы – АҚШ Әуе күштерінің Универсал Сити, Техас штатында орналасқан базасы (Сан-Антонио қаласының ортасынан солтүстік-шығысқа қарай 24 шақырым қашықтықта). 1931 жылы ашылған Рэндольф базасы құрылғаннан бері АҚШ Әуе корпусы, АҚШ Әуе күштері және Әуе күштері үшін ұшқыштарды даярлайтын орталық болып табылады. 2010 жылдың 1 қазанында Рэндольф Әуе күштері базасы Лакленд Әуе күштері базасымен және АҚШ армиясының Форт Сэм Хьюстон базасымен бірігіп, Сан-Антонио бірлескен базасын құрды.

Этимология

Рэндольф әуе базасы капитан Уильям Милликан Рэндольфтің құрметіне аталды, ол Остин қаласының тумасы және қайтыс болған кезде базаның атын қою комитетінің мүшесі болған. Бұл база Әуе білім беру және оқу командасының (AETC) және Әуе күштері персоналдық орталығының (AFPC) бас штабы ретінде қызмет етті. Испан отаршылдық жаңғыру стилінде салынған барлық құрылыстардың, тіпті ангарлардың да әсемдігіне байланысты "Әуе күштерінің көрмесі" деп танымал болды. Базаның символы – 100-ғимаратының үстіндегі үлкен су мұнарасы, онда Рэндольфтің негізгі ұшу бөлімшесі – 12-ші ұшу оқу қанатының (12 FTW) бас штабы орналасқан. Өзінің ерекше архитектурасымен қанаттың бас штабы Әуе күштерінде "Тадж-Махал" немесе жай ғана "Тадж" деп белгілі болды.

1920-шы және 1930-шы жылдар

Рэндольф идеясы 1926 жылы АҚШ Конгресінің Әуе корпусы заңын қабылдауынан кейін көп ұзамай туды, ол Армия Әуе қызметінің атауын Армия Әуе корпусына өзгертті, екі жаңа бригадир-генерал лауазымын құрды және жеткіліксіз Әуе корпусын бес жылға кеңейту бағдарламасын ұсынды. Жаңа генерал-офицерлердің бірі Франк П. Лам болды, ол барлық ұшқыштарды даярлауды басқарды. Генерал Лам 1926 жылдың тамызында Әуе корпусының оқу орталығын құрды және штаб-пәтерін Келли Филдтің жанындағы Дункан Филдте, Техас штатында орналастырды. Бірақ Келли және Брукс Филдтерінің жаттығулар үшін жеткіліксіз екенін ол көп ұзамай білді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде салынған ғимараттардың қызмет ету мерзімі бес жылды құрады, оларда жердегі жаттығулар үшін қолайлы орындар болмады, ал тұрғын үйлер де жеткіліксіз болды. Сан-Антонионың қарқынды өсуі де ұшқыштарға арналған жаттығуларға бөгет болды. Әуе корпусының бастығы генерал-майор Мейсон Патрик желтоқсанда Сан-Антониоға сапар шегіп, қосымша оқу алаңын салуды ұсынды, ал 1927 жылдың сәуір айында генерал Лам тағайындаған офицерлер кеңесі ерекше дөңгелек орналасуды мақұлдады. 1927 жылы Келли Филдке автопаркте диспетчер болып жаңадан тағайындалған бірінші лейтенант Харольд Кларк, жаңа алаң салынатынын білгеннен кейін, параллель ұшу-қону жолақтары арасындағы нысандардың дөңгелек орналасуы бар төрт квадрантты әуеайлақтың үлгісін жасады. Бірінші дүниежүзілік соғысқа түсуден бұрын сәулетші болып оқыған Кларк ескі диспетчерлік парақтардың артына идеалды "Әуе қаласын" сызды, ұшу-қону жолақтарын басым желдерге сәйкес келтірді және ұшақтарды ангарлардың үстінен ұшу-қонуға мәжбүрлеудің орнына, ұшу-қону жолақтары арасындағы функциялық мақсатына қарай нысандарды орналастырды. Кларк суреттерін Ламның атқарушы офицеріне көрсетті, ол оны дереу жоспарлау кеңесіне әкелді. 1927 жылдың 1 қарашасында Кларк Ламға дайын жоспарды ұсынды, Лам Кларк дизайнына әсерленді және 8 желтоқсанда оны ACTC штаб-пәтеріне жоспарларды қайта қарау және жетілдіру үшін жіберді. Сан-Антонио сауда палатасының әскери істер комитеті әуеайлақ орналасуын іздеуде жетекшілік етті, ол әуеайлақ дизайлына сәйкес болуы керек еді, әдеттегідей керісінше емес. 1927 жылдың мамырында Сан-Антониодан шығысқа қарайғы жер таңдалды, бірақ осы себептерге байланысты қабылданбады. Шертц, Техас қаласының жанындағы екінші жер учаскесі сатып алынып, 1927 жылдың 31 желтоқсанында Әуе корпусына ұсынылды. Жердің анық құқығы болуы керек, оны үкіметке сыйға беру керек және оны пайдалануда шектеулер болмауы керек. Заңдық рәсімдер сыйға берілген мүлікті қабылдауды 1928 жылдың 16 тамызына дейін кешіктірді. Осы уақытта, дөңгелек дизайнды қолдамаған Әуе корпусының жоғары шенді офицерлерінен құралған комиссиямен даудан кейін Кларк жоспары 16 тамызда мақұлданып, құрылыс 1927 жылдың 1 қарашасында басталды. Бұл "Панама каналынан басқа, сол уақытқа дейін армия жасаған ең ірі құрылыс жобасы" болды. Кларк дизайнын Джордж Б. Форд ұсынды, ол қала жоспарлаушысы және квартермейстер корпусының құрылыс қызметіне азаматтық кеңесші болды, оның армияның барлық учаске жоспарларын 1926 және 1930 жылдар аралығында бекітуі қажет болды. 2001 жылы Ұлттық парк қызметінің Рэндольф Филд тарихи ауданына Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде ұсынуы алаңның сәулеттік орналасуына қатысты пікір білдірді: Әуе корпусының оқу орталығы ұсынған Кларк жоспары Джордж Б. Фордтың жаңа орналасуының бірі болған сияқты. Ортадағы дөңгелек жолдардан және шеттеріндегі ұшу желілерінің орналасуынан басқа, лейтенант Кларк жоспары мен Рэндольф Филдтің соңғы орналасуында көптеген ортақ ерекшеліктер жоқ. "Публикациялардың ресми кестесі", Джордж Б. Форд, А. И. А., 1929 жылдың қаңтар айында Әуе корпусының бастығы, генерал-квартирмейстер және Соғыс хатшысының штаб бастығы мақұлдады. Ол Әуе корпусының жедел және оқу қажеттіліктерін қала жоспарлаудың озық қағидаларымен үйлестірді. Форд дизайнының негізгі ерекшеліктері (лейтенант Кларк жоспарында жоқ) драмалық, әсерлі кіреберіс, оның Вашингтон шеңберімен аяқталуы (бұрынғы Солтүстік шеңбер деп аталған Негізгі шеңберден төменгі кіші шеңбер) және Вашингтон шеңберінің айналасындағы үш маңызды ғимараттың орналасуы: шығыс, батыс және оңтүстік. Рэндольф Филдтің соңғы орналасуы шебер жоспарлаушының жұмысы екені анық. Алаңның орны таңдалғаннан кейін, комиссия базаға Остин қаласының тумасы және Техас A&M университетінің түлегі, 1928 жылдың 17 ақпанында Горман Филд, Техас штатынан ұшып келе жатып құлаған Curtiss AT 4 Hawk, 27–220 ұшағының апатында қаза тапқан капитан Уильям Милликан Рэндольфтың есімін беруге шешім қабылдады. Айырықша жағдай, капитан Рэндольф сол кезде жаңа алаңқа атау іздеу комитетінде болды. Капитан Рэндольфтың денесі Форт Сэм Хьюстон ұлттық зираттарында жерленген. Жасалған жұмыстың жартысы ғана аяқталған болатын, бірақ Рэндольф Филд 1930 жылдың 20 маусымында, шамамен 15 000 адамның қатысуымен және 233 ұшақтың ұшып өтуімен салтанатты түрде ашылды. Сан-Антонио қаласының мэрі С. М. Чемберс Әуе корпусының бастығы генерал-майор Джеймс Фечетке "Әуедегі Вест-Пойнтті" ресми түрде табыс етті. 1931 жылдың басында Брукс Филдтен келген Әуе медицинасы мектебі және бастапқы эскадрилья Рэндольфқа көшуді бастады. 1 қазан күні Әуе корпусының оқу орталығы штаб-пәтерін Дункан Филдтен Рэндольфқа көшірді, содан кейін қызметкерлердің негізгі қозғалысы жүрді. Брукс Филдтегі ұшқыштар мектебі 20 қазан күні, ал Марш Филдтегі мектеп 25 қазан күні жабылды, ал 1931 жылдың 2 қарашасында Рэндольфте бастапқы ұшқыштар мектебі ашылды. 1931 жылдың қазанынан 1935 жылдың наурызына дейін 2000-нан астам үміткерлер Рэндольфте ұшқыштарға дайындыққа түсті, жаңа сынып әр төрт ай сайын басталатын. Олардың 47%-ы ұшқыштар болып бітіріп, одан әрі ұшқыштарға дайындыққа қатысты. Барлық бастапқы дайындықтың 75%-ы Рэндольф Филдте жүргізілді. 1932 жылдың мамыр айына қарай алаңда 251 бастапқы ұшқыш болды, көбінесе Consolidated PT 3 "Trusty" ұшақтары, бірақ бірте-бірте 1930 жылдарда Әуе корпусының стандарты болған Consolidated PT 11D ұшақтарымен толықтырылды. 1936 жылы Сан-Антонио аспанында әйгілі Stearman PT 13 Kaydet ұшақтары пайда бола бастады. Бастапқы дайындықтан кейін, алдымен Douglas BT 1 және BT 2B ұшақтарымен негізгі дайындық жүргізілді. Seversky BT 8 кейінірек негізгі дайындыққа енгізілді, бірақ ол өте қиын деп танылды және 1935 жылы North American BT 9 ұшақтарымен ауыстырылды. Кадеттер үшін ұшу сағаттарының ұлғаюы және кеңейтілген оқу бағдарламасы Рэндольфтің он миль радиусы ішіндегі көлемді ұшу-қону операцияларын жүргізуге қосымша алаңдар қажеттігіне әкелді, содан кейін 1932 жылы Рэндольф жеті алаңмен қоршалды (батыстан оңтүстік-батысқа қарай): Додд, Кейд, Давенпорт, Марион, С. А. Крюгер, Зуэл және Мартиндал. Бастапқы дайындық 1939 жылдың қыркүйегіне дейін Рэндольфте жалғасты, одан кейін Әуе корпусының кеңеюі бастапқы дайындықты азаматтық мектептерге беруге мәжбүр етті, ал Рэндольфтың миссиясы негізгі ұшқыштарға дайындыққа ауысты. 1926 жылғы Әуе корпусы заңы Әуе корпусының барлық офицерлерінің 90%-ының ұшқыштар болуын талап етті. Осы талапқа байланысты, Әуе корпусының жаңа офицерлерінің көпшілігі Рэндольфтың қатаң ұшқыштарға дайындық бағдарламасынан өтті және базаның сәулеттік сұлулығымен қатар, мэр Чемберс айтқан "Әуедегі Вест-Пойнт" атауы Рэндольф Филд үшін ресми емес атауға айналды. 1935 жылы "West Point of the Air" атты Голливуд фильмі Рэндольфте түсірілді.

The idea for Randolph began soon after passage in the United States Congress of the Air Corps Act of 1926, which changed the name of the Army Air Service to the Army Air Corps, created two new brigadier general positions and provided a five year expansion program for the under strength Air Corps. One of the new general officer positions was given to Frank P. Lahm, who was placed in charge of all flying training. General Lahm established the Air Corps Training Center in August 1926 and set up its headquarters at Duncan Field, next to Kelly Field, Texas. He soon learned that the facilities at Kelly and Brooks Fields were not sufficient for proper training. The buildings, erected during World War I with a life expectancy of five years, had no suitable areas for ground training, and the living quarters were inadequate. San Antonio's rapid growth was also beginning to interfere with flying training operations. Maj. Gen. Mason Patrick, Chief of the Air Corps, visited San Antonio in December and recommended that an additional training field be built, and in April 1927 a board of officers appointed by Gen. Lahm approved an unusual circular layout. In 1927, newly assigned to Kelly Field as a dispatch officer in the motor pool, First Lieutenant Harold Clark designed a model four quadrant airfield having a circular layout of facilities between parallel runways, after learning a new field was to be constructed. Having trained as an architect prior to entering the military during World War I, Clark sketched ideas for a perfect "Air City" on the back of old dispatch sheets, aligning the runways with prevailing winds and placing facilities by function between the runways to keep planes from having to make landing approaches over hangars, as they were forced to do at Kelly. Clark took his drawings to Lahm's executive officer, who immediately brought him before the planning board. On 1 November 1927, Clark submitted a finished plan to Lahm, and impressed with Clark's designs, Lahm detailed him to ACTC Headquarters on 8 December, to revise and develop the plans. The Military Affairs Committee of the San Antonio Chamber of Commerce quickly took the forefront in the search for an airfield location, which had to be suited to the airfield design, rather than the other way around as commonly done. A site east on San Antonio was chosen in May 1927 but rejected for those reasons. A second site near Schertz, Texas, was acquired and offered to the Air Corps on 31 December 1927. The land had to have clear title, be donated to the government, and have no restrictions as to use. Legal processes delayed the acceptance of the donated property until 16 August 1928. In the meantime, after a dispute with a blue ribbon committee of senior Air Corps officers who did not favor the circular design, Clark's layout was approved, also on 16 August, and construction began on 1 November 1927. It was "the largest construction project undertaken by the Army, up to that time, with the exception of the Panama Canal." Clark's design was submitted to and drawn upon by George B. Ford, a city planner and civilian advisor to the Construction Service of the Quartermaster Corps whose approval of all site plans for the Army was required between 1926 and 1930. The 2001 National Park Service nomination for the Randolph Field Historic District as a National Historic Landmark commented on the architectural layout of the field:
It appears that Clark's plan, submitted by the Air Corps Training Center, was one of the new layouts that George B. Ford, in his position as City Planning Adviser to the War Department, chose for extensive revisions. Other than the circular roads at the center of the layout and the location of flight lines at the edges, Lt. Clark's plan and the final layout for Randolph Field have few major features in common. The "official post layout," signed by George B. Ford, A. I. A., was approved by the Chief of the Air Corps, the Quartermaster General, and the Chief of Staff for the Secretary of War in January 1929. It elegantly combined the Air Corps' operational and training needs with advanced city planning principles. Key features of Ford's design (and which do not appear in Lt. Clark's plan) include the dramatic, impressive entranceway, its termination at Washington Circle (a smaller circle below Main Circle, formerly known as North Circle), and the siting of three notable buildings around Washington Circle on the east, west, and south. The final layout for Randolph Field is clearly the work of a master planner. Once the site for the field was selected, a committee decided to name the base after Captain William Millican Randolph, a native of Austin and graduate of Texas A&M, who was killed on 17 February 1928, in the crash of a Curtiss AT 4 Hawk, 27–220, on takeoff from Gorman Field, Texas. Ironically, Captain Randolph was serving on the committee to select a name for the new field at the time of his death. Captain Randolph is buried at Fort Sam Houston National Cemetery. Although barely half completed, Randolph Field was dedicated 20 June 1930, with an estimated 15,000 people in attendance and a fly by of 233 planes. The mayor of San Antonio, C. M. Chambers, formally presented the "West Point of the Air" to the Chief of the Air Corps, Maj. Gen. James Fechet. Early in 1931, the School of Aviation Medicine from Brooks Field and the initial service squadron began relocating to Randolph. On 1 October, the Air Corps Training Center moved its headquarters from Duncan Field to Randolph and the principal movement of personnel followed. The flying school at Brooks Field closed on 20 October, followed by the school at March Field on 25 October, and the Primary Flying School opened at Randolph on 2 November 1931. Between October 1931 and March 1935, more than 2,000 candidates reported for pilot training at Randolph, which began a new class every fourth months. 47% of them graduated as pilots and went on to advanced flying training. 75% of all primary training was conducted at Randolph Field. By May 1932 the field had 251 primary trainers, most the venerable Consolidated PT 3 "Trusty", but gradually supplemented by the Consolidated PT 11D, which became the Air Corps standard in the 1930s. In 1936, the famous Stearman PT 13 Kaydet began to appear in the skies over San Antonio. Basic training followed primary, at first with Douglas BT 1s and BT 2Bs. The Seversky BT 8 was later introduced as a basic trainer, but was soon deemed too difficult to handle and was replaced by North American BT 9s in 1935. Increased flying hours for cadets and an expanded syllabus resulted in a need for auxiliary fields within a ten mile radius of Randolph to handle the volume of takeoffs and landings, and in 1932 Randolph was encircled by seven (clockwise from west to southwest): Dodd, Cade, Davenport, Marion, C. A. Krueger, Zuehl, and Martindale. Primary training continued at Randolph until September 1939 when expansion of the Air Corps forced it to contract primary out to civilian schools, and Randolph's mission shifted to basic pilot training only. The Air Corps Act of 1926 mandated that rated pilots comprise 90% of all commissioned officers of the Air Corps. Because of this requirement, nearly all new officers of the Air Corps underwent Randolph's rigorous pilot training program and, in combination with the architectural beauty of the base, Mayor Chamber's term West Point of the Air became the unofficial nickname for Randolph Field. A 1935 Hollywood film, West Point of the Air, was filmed on location at Randolph.

1940-1970 жылдар

1941 жылдың маусымында Әуе корпусы Әскери әуе күштеріне айналды. Рэндольфтегі негізгі ұшу дайындығы 1943 жылдың наурызына дейін жалғасты, содан кейін Армияның әуе күштері Орталық нұсқаушылар мектебі (ОНМ) құрылды. Келесі екі жылда ОНМ жердегі мектептердің оқытушыларын, ұшудың барлық үш кезеңіндегі ұшқыштарға нұсқаушыларды (азаматтық келісімшарт бойынша нұсқаушыларды қоса) және әуе оқу командалық базаларында әкімшілік қызметке тағайындалатын офицерлерді даярлады. Рэндольф осы курстан 1945 жылы Уэко-Филдке көшкенге дейін 15 396 оқытушы түлегін шығарды. ОНМ Уэко полигонына көшкеннен кейін, оны Армияның әуе күштері пилоттық мектебі алмастырды, ол B-29 бомбалаушы ұшқыштарының, қосалқы ұшқыштарының және инженерлерінің ауысуына маманданды. 1945 жылдың желтоқсанында негізгі ұшқыштарды даярлау курсы Гудфеллоу полигонынан Рэндольфке қайта оралды. 42 X класы тәжірибелік курста 235 ұшқышқа қанаттар тақты, бұл курс ұшқыш үміткерлерін бастауыш мектепке бармай-ақ тікелей нұсқаушыларға жіберді, бірақ курс сәтті деп есептелсе де, ӘӘК Ұшу оқу командасы оны қабылдаудан бас тартты. 1945 жылдың қарашасында ОНМ Рэндольфке оралды, ӘӘК Ұшқыштарды оқыту мектебі деп қайта аталды және 1946 жылдың 12 наурызында Барксдейл Филдке (Луизиана штаты) көшірілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген әскери орналасқан жерлер сияқты, Рэндольфте колледждер аралық футбол командасы құрылды, ол Рэндольф Филд Рамблерс деп аталды. Бапкер Фрэнк Тритико басшылығымен 1943 жылғы команда 9-1 есебімен жеңіске жетті және 1944 жылғы Cotton Bowl Classic-ке қатысуға шақырылды, онда олар Техас Лонгхорнспен 7-7 есебімен тең түсті. 1944 жылғы команда, бұрынғы All American және Ұлттық футбол лигасының (НФЛ) Жаңа жылдың үздік ойыншысы Билл Дадли және All American жүгіруші Гленн Доббс, сондай-ақ тағы сегіз бұрынғы НФЛ ойыншылары сияқты жұлдыздармен жабдықталды, 11 ойында жеңіліссіз және теңсіз болды және AP сауалнамасы бойынша елде 3-ші орынға ие болды. Әскери әуе күштері сонымен қатар 1946 жылдың 1 ақпанында Рэндольфке негізгі ұшқыштарды даярлауды қайтаруды жоспарлады. 1946 жылдың ақпан айында Гудфеллоу полигонынан негізгі дайындықты ауыстырғанмен, Әскери әуе күштері техникалық қызмет көрсету персоналының жетіспеушілігіне байланысты барлық ұшқыштарды даярлауды тоқтатты. АҚШ Әуе күштері 18 қыркүйекте 1947 жылы жеке қызметке ие болды, ал Рэндольф алаңы ресми түрде 1948 жылдың 13 қаңтарында Рэндольф Әуе күштері базасы деп аталды. 1948 жылдың наурызында Рэндольф ұшу оқу-жаттығу қызметін қайта бастағанда, бастапқы ұшқыштарды даярлау бағдарламасы алынып тасталды, ал 1948 жылдың тамызында 3510-шы ұшқыштарды даярлау қанаты (Негізгі) іске қосылды. 1950 жылдың 7 тамызында Корея соғысы кезінде 3511-ші ұрыс экипажының оқу тобы 3510-шы PTW құрамында B-29 Superfortress экипаждарын даярлау үшін құрылды, ал нұсқаушы ұшқыш мектебі Алабама штатындағы Крейг әуе күштері базасына көшірілді. 1952 жылдың 11 маусымында ұшқыштарды даярлау қанаты 3510-шы ұшу-оқу қанаты (орташа бомбардировщик) деп қайта аталды, ал 1954 жылдың қазанында (оның нақты миссиясын толығырақ көрсету үшін) 3510-шы ұрыс экипажының оқу қанаты болып қайта аталды. 1952 жылдың 1 сәуірінде Әуе күштері Рэндольфте штаб-пәтерімен экипаждық оқу әуе күштерін (ЭОӘК) құрды. B-29 ұшақтары 3511-ші ұшақ оқу тобының (орташа бомбардировщик) бес жыл бойы оқытылып, 21 519 экипаж мүшесі дайындалды. 1954 жылы B-29 экипажының талаптарына сәйкес, ЭОӘК Fairchild C-119 Flying Boxcar-ды пайдалана отырып, төрт моторлы көлік экипажы үшін аспаптар бойынша оқуды ұйымдастырды және Рэндольфтің қызметіне Martin B-57 Canberra экипажының оқуын қосты, бірақ білікті нұсқаушылар жетіспеушілігі екі жылдан кейін соңғы бағдарламаны қысқартты. АҚШ Әуе күштері тікұшақ мектебі Рэндольфте 1956 жылдың маусымынан 1958 жылдың шілдесіне дейін орналасқан. 3510-шы ұшақ 1957 жылдың маусымынан 1958 жылдың шілдесіне дейін Boeing KC-97 Stratofreighter экипажының оқу-жаттығуын жүргізді, содан кейін Стратегиялық әуе қолбасшылығы Рэндольфке 4397-ші әуелік жанармай құюшы қанатын тағайындады, ол 1962 жылдың 15 маусымына дейін экипаждарға нұсқау берді. 1957 жылдың 1 шілдесінде экипаждық оқу әуе күштері тоқтатылды, ал Ұшу оқу әуе күштерінің штабы Рэндольфке көшірілді. Көп ұзамай, 1 тамыз бен 30 қыркүйек аралығында АТК штабы Иллинойстағы Скотт әуе күштері базасынан Рэндольфке көшірілді. 1958 жылдың басында АТК барлық Әуе күштері оқу іс-шараларына жауапкершілікті өз мойнына алды және басқа да барлық оқу командалары, соның ішінде Ұшуды оқыту Әуе күштері жойылды. 3510-шы CCTW 1958 жылдың 1 маусымында 3510-шы ұшу оқу қанаты болып қайта тағайындалды. Lockheed T-33 Shooting Star ұшағы 1950 және 1960 жылдары Рэндольф ӘӘБ-дегі негізгі оқу ұшағы болды. 1961 жылы ұшқыштарды оқыту мектебі (ҰОМ) 3510-шы ұшу оқу қанатына қайта оралды. Рэндольф Әуе күштерінің негізгі ҰОМ базасы болды, өйткені Әуе күштері ұшқыштарды даярлау бағдарламасын толығымен қайта құрды, соңғы он жыл бойы бастапқы дайындықтан өткізіп келген тоғыз тәуелсіз ұшқыштарды даярлау эскадрильяларын (келісімшарт бойынша оқытушылар) жойды және барлық бастауыш ұшқыштарды даярлауды (БҰД) реактивтік ұшақтарда жүргізуге дайындық жасады. 62 FZ класы жаңа Northrop T-38 Talon ұшағында дайындығын аяқтаған 25 ұшқышты шығарды, ол сынақтан өтуде болды, Рэндольфте қанаттарын алған екінші курс (42 X класы бірінші курс болды). Вьетнам соғысы кезінде жаңа ұшқыштарға деген қажеттілік ҰОМ-ды Рэндольфтен Перрин және Тиндалл әуе күштері базаларына көшірді, ал 1967 жылдың 16 мамырында, «ұшу оқуы» деген атауын сақтап қалған Рэндольф Cessna T-37 ұшағында бастапқы дайындықты қайта бастады, ол тоғызыншы БҰД қанаты болды. 1269 ұшқыш Рэндольфте қанаттарын алды, содан кейін 1971 жылдың 2 қазанында Рэндольфте БҰД тоқтатылды. Перрин және Тиндаллдегі ҰОМ эскадрильялары 1971 жылдың маусымында Рэндольфке оралды және ол АҚШ Әуе күштері үшін БҰД оқытушы ұшқыштарының жалғыз көзі болды. Жауынгерлік бөлімдердің тарихын сақтау үшін Әуе күштері АТК-ге төрт таңбалы ұшу және ұшқыштарды даярлау қанаттарын екі таңбалы белгілеулермен алмастыруды бұйырды. 3510-шы FTW 1972 жылдың 1 мамырында 12-ші ұшу оқу қанаты (12 FTW) болып қайта аталды, бұрынғы Вьетнамда жойылған тактикалық истребитель қанатының атауын алды.

In June 1941, the Air Corps became the Army Air Forces. Basic flying training at Randolph continued until March 1943, when the Army Air Forces Central Instructors School (CIS) was created. For the next two years, training instructors for ground schools, instructor pilots (including civilian contract instructors) for all three phases of flying training, and officers destined for administrative duties at air training command bases were trained by the CIS. Randolph produced 15,396 instructor graduates from this course before it moved to Waco Field in 1945. When the CIS moved to Waco Field it was replaced by the Army Air Forces pilot school, which specialized in transition training for B 29 bomber pilots, copilots and engineers. Primary pilot training returned to Randolph from Goodfellow Field in December 1945. Class 42 X gave 235 pilots their wings in an experimental course that sent pilot candidates directly to instructor training without first attending primary school, but though the course was considered a success, AAF Flying Training Command rejected its adoption. The Central Instructors School returned to Randolph in November 1945, was redesignated the AAF Pilot Instructors School, and relocated to Barksdale Field, Louisiana, on 12 March 1946. Like many military installations during World War II, Randolph fielded an intercollegiate football team, nicknamed the Randolph Field Ramblers. Under coach Frank Tritico, the 1943 team achieved a 9–1 record and was invited to play in the 1944 Cotton Bowl Classic, where they battled the Texas Longhorns to a 7–7 tie. The 1944 team, stocked with such stars as former All American and National Football League (NFL) Rookie of the Year Bill Dudley and All American running back Glenn Dobbs, as well as eight other former NFL players, went undefeated and untied in 11 games, and was ranked No. 3 in the nation by the AP Poll. The Army Air Forces also planned to return basic pilot training to Randolph on 1 February 1946. Even though basic training transferred from Goodfellow Field in February 1946, the Army Air Forces suspended all pilot training when it found itself with a shortfall of maintenance personnel. The U. S. Air Force became a separate service on 18 September 1947, and Randolph Field was officially renamed Randolph Air Force Base on 13 January 1948. When Randolph resumed flying training activities in March 1948, primary pilot training was deleted from its program, and in August 1948 the 3510th Pilot Training Wing (Basic) was activated. On 7 August 1950, during the Korean War, the 3511th Combat Crew Training Group was established as part of the 3510th PTW to train crews for the B 29 Superfortress, and the instructor pilot school was transferred to Craig Air Force Base, Alabama. On 11 June 1952 the pilot training wing was redesignated as the 3510th Flying Training Wing (Medium Bomber), and again in October 1954 (to reflect more accurately its actual mission) to the 3510th Combat Crew Training Wing. On 1 April 1952, the Air Force established the Crew Training Air Force (CTAF) with its headquarters at Randolph to administer nine bases and combat crew training wings, including the 3510th. B 29 training by the 3511th Flying Training Group (Medium Bomber) continued for five years, ultimately producing 21,519 crew members. In 1954, with the requirements for B 29 crewmen reduced, the CTAF instituted instrument training for four engine transport crews using the Fairchild C 119 Flying Boxcar, and added Martin B 57 Canberra crew training to Randolph's activities, although a shortage of qualified instructors cut short the latter program after two years. The USAF Helicopter School was based at Randolph from June 1956 to July 1958. The 3510th conducted Boeing KC 97 Stratofreighter crew training from June 1957 to July 1958, after which the Strategic Air Command assigned a tenant wing to Randolph, the 4397th Air Refueling Wing, to instruct crews until 15 June 1962. The Crew Training Air Force was discontinued on 1 July 1957, and the headquarters of the Flying Training Air Force relocated to Randolph. Shortly after, between 1 August and 30 September, the headquarters of ATC itself relocated to Randolph from Scott Air Force Base, Illinois. In early 1958 ATC assumed responsibility for all Air Force training activities and all other training commands including the Flying Training Air Force were abolished. The 3510th CCTW was redesignated the 3510th Flying Training Wing on 1 June 1958 with the primary mission of qualifying USAF jet pilots. The Lockheed T 33 Shooting Star was the workhorse trainer during the 1950s and 1960s at Randolph AFB. In 1961 pilot instructor training (PIT) returned to the 3510th Flying Training Wing. Randolph became the Air Force's primary PIT base as the Air Force completely revamped its pilot training program, abolishing the nine independent pilot training squadrons (contract instructors) that had been performing primary training for a decade and gearing up to conduct all undergraduate pilot training (UPT) in jet aircraft. Class 62 FZ produced 25 pilots who completed their training in the new Northrop T 38 Talon, then undergoing test and evaluation, only the second class of candidates to receive their wings at Randolph (Class 42 X was the first class to do so). Requirements for new pilots during the Vietnam War saw PIT shifted again, from Randolph to Perrin and Tyndall Air Force Bases, and on 16 May 1967, while retaining its "flying training" designation, Randolph resumed primary training in the Cessna T 37 to become the ninth UPT wing. 1,269 pilots earned their wings at Randolph before UPT was discontinued at Randolph on 2 October 1971. The PIT squadrons at Perrin and Tyndall both returned to Randolph in June 1971 and it became the only source of UPT instructor pilots for the USAF. To preserve the lineage and histories of combat units, the Air Force directed ATC to replace its four digit flying and pilot training wings with two digit designations. The 3510th FTW became the 12th Flying Training Wing (12 FTW) on 1 May 1972, taking on the designation of the tactical fighter wing inactivated in Vietnam the previous November.

1980 жылдан 2010 жылға дейін

Бүгін 12 FTW T-6A Texan II, T-38C Talon және T-1A Jayhawk ұшақтарында нұсқаушы ұшқыштарды даярлау және жаңарту/қайта оқытуды жүзеге асырады. Қанат сонымен қатар T-1A ұшағы арқылы Мамандандырылған Бакалавриаттық Навигаторлар Даярлау (SUNT) миссиясын қолдайды, бұл миссияны Калифорниядағы Mather әуе базасының жабылуынан және 323-ші Ұшу Оқу Қанатының таратылуынан кейін қабылдады. SUNT болашақ АҚШ Әуе Күштерінің навигаторларын/Ұрыс Жүйелері Операторларын B-52 Stratofortress, E-3 Sentry, E-8 Joint STARS, RC-135, PACER CRAG KC-135 Stratotanker және C-130 Hercules ұшақтарының түрлеріне, сондай-ақ құрлықтағы U.S. Navy P-3C Orion, EP-3 Aries және E-6 Mercury ұшақтарымен ұшуға дайындалып жатқан болашақ Әскери-Теңіз Флот ұшқыштарын даярлайды. 12 FTW SUNT арқылы көптеген НАТО/Одақтас офицер студенттерін оқытады, сондай-ақ Marine Corps және Coast Guard навигаторларын Marine Aerial Navigation School (MANS) арқылы қолдайды. Теңіз Әуе Навигация Мектебі 2004 жылдың 31 шілдесінде 04-01 тобын бітіргенге дейін Рэндольфте орналасқан күйінде қалды. 12 FTW сонымен қатар USAF EWO ретінде тағайындалатын навигаторлар/CSO үшін Advanced Electronic Warfare Officer (EWO) оқытуын жүргізеді. 12 FTW Рэндольфтен шамамен 12 миль шығыс-солтүстік-шығысқа қарай, Техас штатының Сегуин қаласындағы практикалық жақындаулар мен жанасу және қону үшін қосымша әуеайлақты пайдаланады. Randolph AFB Auxiliary Field/Seguin Field деп аталатын бұл әуеайлақ 1941 жылы үш ұшу-қону жолағымен салынған. Әдетте күзетілмейтін әуеайлақта 8350 футтық бір белсенді ұшу-қону жолағы бар және ұшу операцияларын жүргізген кезде ұшақтарды құтқару және өрт сөндіру (ARFF) көліктерімен және ұшу-қону жолағын бақылайтын бөлімше (RSU) қолдайды. Рэндольф базалық дүкенге күрделі жөндеу жүргізді, сондай-ақ базаға апаратын негізгі кіреберіс Хармон-Драйвті толықтай қайтадан жапсырды, ол "Таджға" жетелейді. Армия және Әуе Күштері Алмасу Қызметі (AAFES) басқаратын жаңа базалық дүкен салу жоспары да бар.

Today, the 12 FTW provides instructor pilot training and refresher/recurrency training in the T 6A Texan II, T 38C Talon and T 1A Jayhawk. The wing also operates the T 1A in support of Specialized Undergraduate Navigator Training (SUNT), a mission it assumed following the Base Realignment and Closure (BRAC) closure of Mather AFB, California and inactivation of the 323d Flying Training Wing. SUNT trains prospective USAF Navigators/Combat Systems Officers destined for the B 52 Stratofortress, E 3 Sentry, E 8 Joint STARS, RC 135, non PACER CRAG KC 135 Stratotanker, and C 130 Hercules variants, as well as prospective Naval Flight Officers en route to fly land based U. S. Navy P 3C Orion, EP 3 Aries and E 6 Mercury aircraft. The 12 FTW also provides training to numerous NATO/Allied officer students via SUNT, as well as supporting Marine Corps and Coast Guard enlisted navigator training via the Marine Aerial Navigation School (MANS). The Marine Aerial Navigation School remained at Randolph until the school was decommissioned with the graduation of Class 04–01 on 31 July 2004. Advanced Electronic Warfare Officer (EWO) training is also conducted by the 12 FTW for those navigators/CSOs destined for eventual assignment as USAF EWOs. The 12 FTW also operates an additional airfield for practice approaches and touch and go landings approximately 12 miles east northeast of Randolph in Seguin, Texas. Known as Randolph AFB Auxiliary Field/Seguin Field, this airfield was originally constructed with three runways in 1941. Normally unattended, the airfield has a single active 8350 ft runway and is supported by a manned runway supervisor unit (RSU) and aircraft rescue and fire fighting (ARFF) vehicles when conducting flight operations. Randolph has also completed major renovations to the Base Commissary as well as completely re paving Harmon Drive, the main entrance to the base leading to "The Taj". Additional plans include construction of a new Base Exchange, which is managed by the Army and Air Force Exchange Service (AAFES).

Бірігу (2010)

12-ші FTW Рэндольф әуе базасында 38 жылға жуық уақыт бойы үй иесі болып келді, 2010 жылдың 31 қаңтарына дейін Рэндольф Сан-Антонио бірлескен базасының құрамына енгеннен кейін 502-ші әуе базасының қанаты үй иесі атанды. База статистикалық мақсаттар үшін халық санағында тіркелген елді мекен ретінде есептелді, 2010 жылғы санақта 1241 адам тұрғын ретінде тіркелді.

Білім

Рэндольф әуе күшінің базасын Рэндольф Филд тәуелсіз мектеп округі қамтамасыз етеді. Рэндольф Филд мектеп округі – шекарасы әскери базамен бірдей болатын штаттың үш мектеп округінің бірі; қалған екеуі (Сан-Антонио аймағында орналасқан) – Форт-Сэм-Хьюстон мектеп округі және Лакленд мектеп округі. Рэндольф базаның тұрғындарына және бұрынғы немесе қазіргі әскери қызметкерлердің балаларына бастауыш мектептен жоғары мектепке дейін білім беру ұсынылады. Жоғары мектеп, Рэндольф Филд мектеп округі, келесі спорт түрлерінен 3A деңгейінде командаларға ие: баскетбол, бейсбол, футбол, жеңіл атлетика, кросс, гольф, пауэрлифтинг, софтбол, жүзу, теннис, волейбол және марш-банда.

Тарихи аудан

Рэндольф Әуе күштері базасының орталығында орналасқан Рэндольф Филд тарихи ауданы – ұлттық тарихи ескерткіш. Бұл аудан 350 маңызды ғимараттан, 47 маңызды емес ғимараттан және басқа да нысандардан тұрады, олардың көпшілігі 1929 және 1932 жылдар аралығында салынған, ал ауданы шамамен 405 акр (1,6 км²) құрайды.