Эдвард Шор: «Эдмонтон экспресі» хоккей жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Эдвард Уильям Шор (1902 жылғы 23 қараша – 1985 жылғы 16 наурыз) – канадалық кәсіпқой хоккейде қорғаушы, негізінен Ұлттық хоккей лигасының «Бостон Бруинс» командасы және Америка хоккей лигасының «Спрингфилд Индианс» командасының ұзақ жылдар бойы иесі болған. Агрессивтілігімен, қатаңдығымен және қорғаныс шеберлігімен танымал болған ол «Эдмонтон экспресі» деп аталды. 2017 жылы Шор тарихындағы «100 ең ұлы НХЛ ойыншысы» тізіміне енді. Шор төрт рет НХЛ-дің ең құнды ойыншысы атанды, бұл қорғаушылардың арасында рекордтық көрсеткіш; одан көп рет тек Уэйн Гретцки мен Горди Хоу жеңіс оді. Шордың бесінші маусымының соңында лига НХЛ All Star командаларын атауды бастағаннан кейін, ол соңғы тоғыз маусымының жетісінде Бірінші команда All Star құрамына енді, ал қалған маусымдардың бірінде Екінші команда All Star атанды; ал қалған маусымда жарақат салдарынан кестеден жартысынан астамын өткізіп алды. Зорлық-зомбылығымен белгілі Шор екінші маусымында 165 минут айыппұл алып, сол кездегі НХЛ рекордын орнатты.

Ойын мансабы

Шор өзінің мансабын Саскачеванның Купар қаласындағы туған жері Купар Канукс хоккей командасымен бастады. Ол Мелвилл Миллионерлер командасында ойнап, 1923-1924 жылдары Саскачеванның үлкендер чемпионатында жеңімпаз атанды. 1925 жылы Шор кәсіби хоккейге Батыс Канада хоккей лигасының Регина Капиталз командасымен көшті. Оның командасы лигада соңғы орынға ие болды және маусымнан кейін Портлендке көшті. 1926 жылы Шор лига чемпионы Эдмонтон Эскимосқа ауысты, онда ол форвардтан қорғанысқа ауысты және оған «Эдмонтон Экспресі» деген лақап ат берілді. 1926 жылы Батыс хоккей лигасы (WCHL-дан қайта аталды) құлағанда, Шор НХЛ-дің Бостон Бруинз командасына сатылды. Жаңадан келген ойыншы ретінде 12 гол мен 6 ассисттің нәтижесінде жалпы сомасы 18 ұпай жинады және 130 айыппұл минуты жинады. Оның алғашқы голы 1926 жылғы 20 қарашада Бостонның Чикагоға 5:1 есебімен ұтылуында соғылды. Шор Брюинске 1929 жылы алғашқы Стэнли кубогын жеңуге көмектесті. 1925-26 маусымда Монреаль Канадиендерінің Билли Куту мен Спраг Клегорн Бостон Брюинске ауыстырылды. Брюинспен алғашқы жаттығу кезінде Шор Куту мен Клегорнның алдында алға-артқа жүгірді. Куту денесімен соқтығысты, басымен, шынтағымен соқты және Шорды мазақтауға тырысты. Содан кейін Куту шайбаны алып, Шорға қарай жүгірді. Екі ойыншы соқтығысты. Шор өз орнын ұстап тұрды, ал Куту ауаға ұшып, мұзға қатты құлады. Шордың құлағын жартылай жыртып жіберуге жақындады, бірақ ол мұны байқамады. Куту есінен танып, бір апта бойын жұмыстан шықты. Шор құлағын кескісі келген бірнеше дәрігерге барды, бірақ оны қайта тігіп берген бірін тапты. Анестезиядан бас тартқан Шор дәрігердің құлағын тігуін айнаға қарап бақылады. Шор Куту құлағын кесу үшін хоккей таяғын қолданғанын мәлімдеді, ал Кутуға 50 доллар айыппұл салынды. Кейін Шор өз пікірінен бас тартты, ал Куту ақшасын қайтарып алды. 1930 жылдың қаңтарында Шордың тағы бір ерекше оқиғасы болды, ол бейсболшы Арт Ширстің бокс матчына шақырылды. НХЛ президенті Франк Кальдер Шордың қатысуы туралы Брюинс менеджері Арт Росс шешсе, бейсбол комиссары судья Кенесау Маунтин Лэндис Ширстің қатысуына вето салды, ал жекпе-жек ешқашан өткізілмеді. 1933 жылғы 24 қаңтарда Монреальге қарсы ойын кезінде Шор Сильвио Мантамен жекпе-жек кезінде НХЛ бас төрешісі Купер Смитонды кездейсоқ соққыға ұшырады және 100 доллар айыппұл төледі. 1933 жылғы 30 наурызда Шор Торонтоға қарсы плей-оффтың қосымша уақытында гол соқты, бұл оның мансабындағы жалғыз рет. 1933 жылғы 12 желтоқсанда Бостон бағында Шор Торонто Мейпл Лифс командасының жұлдызы Эйс Бейлидің мансабын аяқтады. Бейлидің басы мұзға тигенде, ол есінен танып, дірілге ұшырады. Осыдан біраз уақыт бұрын «Мейпл Лифс» командасының ойыншысы Кинг Клэнси шайқасқа асығып келе жатып, Шорды қатты соққымен ұрып жіберді. Ашулы, маңайдалған және Клэнсиді қуып бара жатыр деп ойлап, Шор Бейлиге кек алу үшін асықты. Жауабы ретінде Лифс командасының мықты жігіті Ред Хорнер Шорды соққылады, оның басы соққыдан құлап қалған кезде мұзға тиді. Шор есінен танып, жеті тігіс алу керек болды, бірақ ауыр жарақат алған жоқ. 1934 жылғы 14 ақпанда Мейпл Лиф Гарднсте барлық жұлдыздар пайдасы үшін ойын өткізілді, ол Бейли мен оның отбасына 20 909 доллар жинады. Бейли мен Шор ойын басталғанға дейін ортаңғы мұздықта қол алысып, құшақтасты. Он үш жылдан кейін НХЛ жыл сайынғы жұлдыздар ойынын енгізді. Шор мен Брюинс 1939 жылы екінші рет Стэнли кубогын жеңіп алды. Шор зейнеткерлікке шығып, Америка хоккей лигасының Спрингфилд Индиандарын сатып алды, онда ол 1939-40 жылдары ойыншы-иесі болды. Ол Брюинс қорғаныс корпусына жарақат алғаннан кейін Брюинске қайта қосылуға көндірілді, үйде ойын ойнауға келісті. Шор Бостон үшін төрт ойын ғана ойнады және келісімге құштарлық танытпады. Индиандардың үй ойындарында ойнауға рұқсат алып, ол Спрингфилдтегі жол ойындарында да ойнауға ынталандыра бастады, бұл оның Нью-Йорк Американдықтарына 25 қаңтар 1940 жылы Эдди Уайзман мен 5000 долларға саудаға шығуына себеп болды. Ол плей-оффтан шығарылған американдықтармен бірге болды және бір мезгілде плей-офф ойындарында үндістермен ойнады. Шордың соңғы НХЛ ойыны 24 наурызда Детройт Ред Уингске қарсы болды, бұл сонымен бірге атақ залы мен командадасы Нельс Стюарттың соңғы НХЛ ойыны болды. 1940 жылдың ақпан айында Шор және тағы сегіз арена менеджері мұздықтарды ұйымдастырды.

Shore started his career with his hometown minor hockey team in Cupar, Saskatchewan, the Cupar Canucks. He played for the Melville Millionaires and won the 1923 24 Saskatchewan senior championship. Shore moved up to professional hockey with the Regina Capitals of the Western Canada Hockey League in 1925. His team finished last in the league and moved to Portland after the season. Shore moved to the league champion Edmonton Eskimos in 1926, where he converted from forward to defence and was given the nickname "the Edmonton Express". When the Western Hockey League (renamed from the WCHL) folded in 1926, Shore was sold to the Boston Bruins of the NHL. As a rookie, he scored 12 goals and six assists for a total of 18 points and accumulated 130 penalty minutes. His first goal came on November 20, 1926 in Boston's 5 1 loss to Chicago. Shore helped the Bruins win their first Stanley Cup in 1929. In the 1925–26 season, Billy Coutu and Sprague Cleghorn of the Montreal Canadiens were traded to the Boston Bruins. During their first practice with the Bruins, Shore strutted back and forth in front of Coutu and Cleghorn. Coutu body slammed, head butted, elbowed and tried to torment Shore. Next Coutu picked up the puck and made a rush at Shore. The two players collided. Shore held his ground and Coutu flew through the air violently crashing to the ice. Shore's ear was almost ripped off but he barely noticed it. Coutu was out cold and was out of commission for a week. Shore visited several doctors who wanted to amputate the ear, but found one who sewed it back on. After refusing anesthetic, Shore used a mirror to watch the doctor sew the ear on. Shore claimed Coutu used his hockey stick to cut off the ear, and Coutu was fined $50. Shore later recanted and Coutu's money was refunded. Another unusual incident involving Shore occurred in January 1930 when he was challenged to a boxing match by baseball player Art Shires. While NHL President Frank Calder said that Shore's participation was up to Bruins' manager Art Ross to decide, baseball commissioner Judge Kenesaw Mountain Landis vetoed Shires' participation, and the match was never held. On January 24, 1933, during a game against Montreal, Shore accidentally punched NHL referee in chief Cooper Smeaton during a fight with Sylvio Mantha and was fined $100. On March 30, 1933, Shore scored a playoff overtime goal against Toronto, the only time he accomplished that feat in his career. In Boston Garden on December 12, 1933, Shore ended the career of Toronto Maple Leafs star Ace Bailey when he hit Bailey from behind. When Bailey's head hit the ice, he was knocked unconscious and went into convulsions. Moments earlier, Maple Leafs teammate King Clancy upended Shore with a hard check as he rushed up the ice. Angry, dazed, and thinking he was going after Clancy, Shore rushed at Bailey intent on revenge. In retaliation, the Leafs tough guy Red Horner punched Shore, whose head hit the ice as he fell from the blow. Shore was knocked unconscious and required seven stitches but was not seriously injured. An all star benefit game was held at Maple Leaf Gardens on February 14, 1934, which raised $20,909 for Bailey and his family. Bailey and Shore shook hands and embraced at centre ice before the game began. Thirteen years later, the NHL introduced an annual all star game. Shore and the Bruins won their second Stanley Cup in 1939. Shore retired and bought the Springfield Indians of the American Hockey League, where he was player owner in 1939–40. He was persuaded to rejoin the Bruins after injuries to the Bruins' defence corps, with an agreement that he would play in home games for $200 per match. Shore played just four games for Boston, and was reported as being unenthusiastic about the arrangement. Obtaining permission to play in the Indians' home games, he began to agitate to play in Springfield road games as well, which provoked his trade to the New York Americans on January 25, 1940, for Eddie Wiseman and $5000. He stayed with the Americans through their elimination from the playoffs, and was simultaneously playing with the Indians in their playoff games. Shore's final NHL game was March 24 against the Detroit Red Wings, which coincidentally was also the final NHL game for Hall of Famer and teammate Nels Stewart. In February 1940, Shore and eight other arena managers organized the Ice Capades.