Флоридадағы Тамиами жолы

Кіріспе

Флоридадағы тас жол

Тамиами жолы (Tamiami Trail) – АҚШ-тың 41-ші тас жолының (US 41) Тампадағы 60-шы мемлекеттік жолынан (SR 60) Майамидегі 1-ші АҚШ тас жолына (US 1) дейінгі ең оңтүстік 457 шақырымдық (284 миль) бөлігі. Жолдың бір бөлігі 90-шы мемлекеттік жолының (SR 90) жасырын атауын да алып жүреді. 262 шақырымдық (163 миль) солтүстік-оңтүстік бөлігі (жасырын SR 45) Неаполь қаласына дейін созылады, содан кейін ол Эверглейдс арқылы өтетін шығыс-батыс бағытты (жасырын SR 90) тас жолына айналады (және Эверглейдс Ұлттық паркінің солтүстік шекарасының бір бөлігін құрайды). Майами-Дейд округінде ол Оңтүстік-Батыс 8-ші көшесі болып өтеді, Майамидің Кішкентай Гавана ауданында Calle Ocho деп белгілі (және сол атпен аталатын жылдық фестивальдің өтетін жері), содан кейін Майами даңғылының шығысында, Майами қаласының орталығындағы Брикелл даңғылында Оңтүстік-Шығыс 8-ші көшесі ретінде аяқталады.

Құрылысы және алғашқы атаулары

Флориданың батыс және шығыс жағалауларын байланыстыратын түбектік тас жол идеясы 1915 жылғы сәуірде Таллахассиде Форт-Майерс сауда палатасының президенті Фрэнсис В. Перри мен Майамидің Джеймс Ф. Джаудон арасындағы бейресми кездесуде туды. Олар өз қалаларына оралғаннан кейін бастапқыда Майами-Марко тас жолы деп аталған жолдың құрылысын қолдауға кірісті. 1915 жылғы 10 маусымда Орландода өткен Орталық Флорида тас жолы қауымдастығының келесі кездесуінде Перри, Тампаның Э. П. Дикимен бірге "Тамиами жолының" құрылысын ұсынды. Бұл жол Тампадан Ривервью, Брэдэнтон, Сарасота, Аркадия, Пунта-Горда, Форт-Майерс, Эстеро, Бонита-Спрингс, Неаполь, Марко арқылы, содан кейін шығысқа тікелей штат арқылы Майамиға дейін созылуы тиіс болды. Перри картада Тамиами жолының бағытын көрсетіп, "Тамиами" сөзін ойлап табуға Дикиге алғыс айтты, бірақ кейіннен Тампа сауда кеңесінің президенті Д. К. Гиллетт бұл атауды өзі ұсынғанын мәлімдеді. 1915 жылғы 3 тамызда Дейд округі комиссарлары кеңесі өз инженерін ұсыну арқылы жолдың зерттеуіне қаржыландыруға келісті. Екі күннен кейін бір топ алғашқы 6 шақырым жерді тексерді, ал Тамиами жолының жұмысы ресми түрде басталды. Команда құрамына Хобарт Крэбтри (округ инженері), Джеймс Ф. Джаудон, Л. Т. Хайлиман, Ван Клив Хэллоуз, Уоллес Калбертсон, Уолтер Людлам, Дж. Т. Албриттон, А. В. Фредерик және бір көмекші кірді. Сол кезде Ли округі әлдеқайда үлкен округ болды (Коллиер және Хендри округтері 1923 жылы Ли округінен бөлініп шықты). 1919 жылы Ли округі қаржылық себептермен Тамиами жолының өз бөлігін аяқтай алмады. Джаудон бұған дейін Монро округінде жер сатып алған болатын. Оның компаниясы, Chevalier Corporation, көмектесуге келді және Монро округіндегі жерлері арқылы тас жолдың бөлігін салуға уәде берді, егер Дейд және Ли округтері Тамиами жолын Монро округі арқылы қайта бағыттауға келіссе. Ұсыныс қабылданды; Chevalier Corporation жолдың жаңа бағытын салуға кірісті және 1921 жылы Тамиами жолының жаңа сегментінің құрылысын бастады. Бұл сегмент бүгінде Loop Road (Биг Сайпресс Ұлттық қорығында орналасқан) деп аталады. 1922 жылы Флорида штатының шығыс-батыс бөлігін салуға қаражаты таусылды. Келесі жылы Баррон Коллиер, жақында түрлі бизнеске және Оңтүстік-Батыс Флориданың миллиондаған акр жартас жеріне инвестиция салған жарнама магнаты, Тамиами жолын аяқтауға қаржылай көмектесетінін уәделеді; оның орнына штат заң шығарушы органы жаңа округ құрып, оны оның құрметіне атауға келісті. 1923 жылы Ли округінің оңтүстік бөлігінен Коллиер округі құрылды. Дерлік бірден бағытты өзгертуге қатысты дау туды. Жаңа округтің жақтастары бастапқы бағытты қолдады, ол толығымен Коллиер округінің шегінде болды, ал Штат жол департаменті Коллиер округімен келісті. Дегенмен, Дейд округі комиссарлары кеңесі Chevalier сегментін қолдады, өйткені көп ақша жұмсалған және аяқталуға бірнеше шақырым ғана жол қалған еді. Бұл наразылыққа қарамастан, Штат жол департаменті Тамиами жолының бастапқы бағытын қалпына келтірді және Монро округіндегі аяқталған жол бөлігі Тамиами жолының "Оңтүстік тізбегі" ретінде қабылданды. Солтүстік-оңтүстік бөлігін салуды қайта бастаған кезде Коллиер А. Р. Ричардсонды Неаполь-Майами бөлігінің бас инженері етіп тағайындады. Бірнеше айдан кейін Ричардсонның орнына Эверглейдс дренаждық ауданына оралған А. В. Фредерик келді. Тамиами жолының жақтастары 1923 жылғы 4 сәуірде Форт-Майерстен Майамиға жету мақсатымен экспедиция ұйымдастырды. Жақтастар бұл әрекетті ұлттық назар аудару үшін жарнамалық трюк ретінде жасағысы келді. Экспедицияға 10 көлік, азық-түлік машинасы, 7 Ford Model T, Elcar және трактор кірді, олар 29 адамды (25 ер адам және 4 әйел) тасымалдады. Экспедиция уақытында келмегендіктен, олар жоғалып кетіп, қайтыс болды деген болжам тарады, бұл экспедицияға ұлттық назар аударды. Оларды табу үшін ұшақтар жіберілді және екі жағалаудан құтқару топтары аттанды. Экспедиция ақыры Майамиге жетті. Бірінші 11 адам басталғаннан кейін 19 күн өткен соң Майамиге келді, ал қалғаны бірнеше күннен кейін келді, бірақ экспедиция үш көлігін жоғалтты. 1926 жылы солтүстік-оңтүстік және шығыс-батыс бөліктері АҚШ тас жолдары болып бекітілді. Трейл бір жол болуы тиіс болса да, екі бөлімге екі түрлі нөмір берілді: әр бөлім аяқталған сайын солтүстік-оңтүстік бөлігіне US 41 белгілері орнатылды, ал шығыс-батыс бөлігі аяқталғаннан кейін US 94 деп белгіленді (AASHTO маршруттық нөмірлеу ережелеріне сәйкес). Сонымен қатар, Форт-Майерстен оңтүстікке қарайғы барлық бөліктеріне Штат жолы 27 нөмірі берілді. Форт-Майерстің солтүстігінде ол Штат жолы 5 деп белгіленді. 1927 жылғы Rand McNally картасында оңтүстік шегі Форт-Майерс деп көрсетілгенімен, US 41 белгілері 1926 жылдың соңында аяқталған бөлікке (Неапольге дейін) орнатылған еді; US 94 белгілері 1928 жылғы сәуірде соңғы бөлігі аяқталғанда пайда болды. Тамиами жолын салуға 13 жыл кетті, құны 8 миллион долларға (қазіргі шақтағы құны ) жетті және құрылысында 2,6 миллион дана динамит қолданылды. Тамиами жолы 1928 жылғы 26 сәуірде ресми түрде ашылды. Мерекелеу үшін 500-ден астам көліктен тұратын кортеж 1928 жылғы 25 сәуірде Тампадан шығып, келесі күні Майамиге келді.

The idea for a trans peninsula highway that connected the west and east coasts of Florida originated in April 1915 at an informal meeting in Tallahassee between Francis W. Perry, then president of the Fort Myers Chamber of Commerce, and James F. Jaudon of Miami, after which they returned to their respective cities and began advocating for the construction of what was originally called the Miami to Marco Highway. At a subsequent meeting in Orlando, on June 10, 1915, of what became the Central Florida Highway Association, Perry introduced a resolution which was seconded by Tampa's E. P. Dickie, for the construction of the "Tamiami Trail", which was to run from Tampa through Riverview, Bradenton, Sarasota, Arcadia, Punta Gorda, Fort Myers, Estero, Bonita Springs, Naples, Marco, then east directly across the state to Miami. Perry traced the route of the proposed Tamiami Trail on a map and accorded the credit for coining the word "Tamiami" to Dickie, although D. C. Gillett, who was president of the Tampa Board of Trade, later claimed to have originally suggested the name. On August 3, 1915, the Board of Commissioners of Dade County agreed to fund part of the survey for the road by providing their county engineer. Two days later a team surveyed the first 3.5 mile (6 km), and the work on the Tamiami Trail had officially begun. The team consisted of Hobart Crabtree (county engineer), James F. Jaudon, L. T. Highleyman, Van Cleve Hallowes, Wallace Culbertson, Walter Ludlam, J. T. Albritton, A. W. Frederick and one helper. At the time, Lee County was a much larger county (Collier and Hendry Counties were created out of Lee County in 1923). In 1919, for financial reasons, Lee County was unable to complete its portion of the Tamiami Trail. Jaudon had already purchased of land, mostly in Monroe County. His company, the Chevelier Corporation, came to the rescue and offered to build a link of the highway through its holdings in Monroe County if Dade and Lee counties would agree to re route the Tamiami Trail through Monroe County. The proposal was accepted; the Chevelier Corporation began laying out a new route for the road and in 1921 began construction on the new segment of the Tamiami Trail. This segment is today known as Loop Road (located in Big Cypress National Preserve). In 1922, the State of Florida ran out of construction funds for the east–west portion. The following year, Barron Collier, an advertising mogul who had recently diversified his holdings by investing in various types of businesses and millions of acres of southwest Florida wilderness, pledged that he would bankroll the completion of the Tamiami Trail; in return, the State legislature would establish a new county and name it after him. So in 1923, Collier County was created out of the southern portion of Lee County. Almost immediately contention arose over the change of the route. The sponsors of the new county advocated for the original route, which was completely inside the boundaries of Collier County, and the State Road Department agreed with Collier County. Even so, the Board of County Commissioners of Dade County supported the Chevelier segment, since so much money had already been invested, and only a few miles of road were left to be completed. Despite this protest, the State Road Department reinstated the original route of the Tamiami Trail to be completed, and the already completed portion of roadway in Monroe County was accepted as a "South Loop" of the Tamiami Trail. As construction of the north–south section resumed, Collier hired A. R. Richardson to be the head engineer of the Naples to Miami section. A few months later, A. W. Frederick replaced Richardson, who returned to the Everglades Drainage District. The Tamiami Trail Blazers would launch an expedition leaving out of Fort Myers on April 4, 1923, with the goal of reaching Miami. The Blazers wanted to do this as a publicity stunt to try and get national attention. It would consist of a motorcade of 10 vehicles, a commissary truck, 7 Ford Model T's, an Elcar and a tractor, conveying 29 people (25 men and 4 women). When the expedition did not arrive on time, it was speculated they had become lost and likely died which drew national attention to the expedition. Planes were sent to try and find them and parties to rescue them would be dispatched from both coasts. The expedition did end up making it to Miami. The first 11 would come to Miami 19 days after it started and the rest would come a few days later, but the expedition did lose three of their vehicles. In 1926, both the north–south section and the east–west stretch were designated U. S. highways. Although the Trail was intended to be one road, the two sections received two different numbers: as each section was completed, the north–south portion received US 41 signs, and the east–west stretch was designated US 94 upon completion (to comply with the route numbering guidelines of AASHTO). In addition, both sections south of Fort Myers received the State Road 27 designation. North of Fort Myers, it was designated State Road 5. While a 1927 Rand McNally map indicated the southern terminus at Fort Myers, US 41 signs had already been erected on the completed segment (south to Naples) in late 1926; US 94 signs made their appearances when the final section was completed in April 1928. The Tamiami Trail took 13 years, cost $8 million (equivalent to $ in ), and used 2.6 million sticks of dynamite in its construction. The Tamiami Trail officially opened on April 26, 1928. To celebrate, a convoy of over 500 cars would leave out of Tampa on the morning of April 25 and arrive in Miami during the late part of the next day.

АҚШ 94

Тамиами жолының аяқталуымен АҚШ-тың 94 тас жолы (US 94) Неапольдегі Тоғызыншы көше және Бесінші даңғылдың қиылысынан (АҚШ 41-нің оңтүстік соңы) Майамидегі Оңтүстік Сегізінші көше мен Брикелл даңғылының (АҚШ 1) қиылысына дейін созылды. Ол кезде бұл Неапольден (демек, Тампадан) Флориданың оңтүстік-шығыс жағалауына дейінгі жалғыз бағыт болған маңызды инженерлік жетістік деп есептелді. 1945 жылы Флорида штатының жол жүйесін қайта құру нәтижесінде US 94 тас жолынан SR 27 белгілері алынып, Флорида Көлік департаментінің жасырын тағайындамасы – State Road 90 белгісі қойылды, ол бүгінге дейін тас жолдың шығыс-батыс бөлігіне қолданылып келеді. Солтүстік-оңтүстік бөлігіне State Road 45 деген белгі берілді. 1949 жылы US 94 белгілері US 41 белгілерімен ауыстырылды, бұл AASHO ережелерін өзгерткеннен кейін он жылдан астам уақыт өткен соң болды. AASHO бір штаттың ішінде толығымен орналасқан, 300 мильден (483 км) қысқа АҚШ тас жолдарына қатысты шектеулер енгізген еді.

US 94-ден кейін

1950-ші жылдары жаңадан құрылған 41-ші АҚШ тас жолы шығысқа және солтүстікке қарай кеңейтілді, алдымен 1950 жылы 1-ші АҚШ тас жолымен Майами қаласының орталығына, содан кейін 1953 жылы 1-ші АҚШ тас жолы және SR A1A арқылы Майами Бич қаласына дейін. 1965 жылы US 41 Венеция бақшаларының айналасында белгіленбеген SR 45A тас жолымен бағытталды, ал US 41 белгілері 3 миль (5 км) бұрынғы бағытты (қазіргі Тамиами жолы) көркейтіп тұр. US 41-нің Тампаның оңтүстігіндегі осы конфигурациясы 2001 жылға дейін сақталды, ол жылы АҚШ тас жолы Майамидегі US 1 және Оңтүстік-Батыс Сегізінші көшеге дейін қысқартылды – бұл US 94-тің тарихи шығыс терминалы, бұрынғы SR 27 және қазіргі SR 90 (батыс бағытындағы US 41 және SR 90 енді солтүстікке қарай бір блоктан басталады, Оңтүстік-Батыс жетінші көшеде, себебі АҚШ тас жолының ең шығыс 2.7 милі (4 км) бір бағытты жұп жолмен жатыр). US 41 және SR 90 1960-шы жылдардан бері айтарлықтай өзгерген жоқ (1970-ші жылдары және 2002-2005 жылдары Майами-Дейд округінде SR 997-нің шығысқа қарай кеңейтілуінен басқа), бірақ оның Оңтүстік-Шығыс Флоридадағы жүргізушілер үшін маңызы 1968 жылы солтүстікке қарай Алигатор аллеясы ашылғаннан кейін өзгерді. Содан бері Эверглейдс арқылы өтетін Тамиами жолындағы қозғалыс айтарлықтай азайды, ал жолдың қалалық бөліктері жиі тығырылады. 1968 жылы Дейд округінің порты әлемдегі ең үлкен әуежай құрылысын бастады. Майами әуежайы Майамиден батысқа қарай 58 шақырым жерде, Коллиер округінің шекарасынан өтеді. Ол алты ұшу-қону жолағына арналған үстіртолақ әуежайы болуы тиіс еді. Жоба Тамиами жолын көпжолақты магистральға айналдыруды да көздеді. Табиғатты қорғаушылар осындай үлкен әуежайдың Эверглейдс пен Биг-Кипрастың ортасына тигізетін әсерінен алаңдады. Бірнеше сот отырысынан кейін одан әрі дамуға тыйым салынды. Әуежайдың кеңейту жұмыстары тоқтатылды. Бір ұшу-қону жолағы бітірілген еді, сондықтан оны ұшуды оқыту орталығы ретінде пайдалануға рұқсат берілді. Ұшу-қону жолағы бүгінгі күні Дейд-Коллиер оқу және ауысу әуежайының бөлігі болып табылады. Сондай-ақ 1968 жылы Interstate 75 (I 75) тас жолын Тампадан Майамиге дейін кеңейту жұмыстары басталды, магистральды жаңартылған Тамиами жолымен Неапольден SR 836 тас жолына дейін бағыттау жоспарланды, содан кейін ол I 95 тас жолымен тоғысатын жерге дейін батыс-шығыс бағытында жалғасатын еді. Алайда, 1973 жылы жоспарлаушылар I 75-тің жоспарланған бағытын Эверглейдс арқылы Алигатор аллеясымен ауыстыру туралы шешім қабылдады, себебі Тамиами жолын жаңартуға байланысты экологиялық мәселелер туды, ол Эверглейдс Ұлттық паркінің солтүстік шекарасымен өтеді. Бұған қоса, Алигатор аллеясының өзі де жаңартуды қажет етті, себебі сол кездегі тар төлемақылы жол жүргізушілер мен жануарлар үшін де қауіпті болды (әсіресе Флорида пантерасы), ал SR 836, сол жақ шығыстары мен тар жолақтарымен, мемлекетаралық тас жол стандарттарына сәйкес салынбады, оны жаңартудың құны тым жоғары болды. Нәтижесінде, 1974 жылы Оңтүстік Флоридада I 75-тің қайта бағытталған құрылысы басталды, енді I 75 жарты аралды кесіп өту үшін US 41 емес, Alligator Alley-ді пайдаланды. Құрастырылған тас жол тағы 19 жылдан кейін аяқталды. Содан бері Тамиами жолы АҚШ Көлік департаментімен Эверглейдс пен Биг-Кипрас Ұлттық қорығындағы бірегей көрікті жерлері үшін Ұлттық көрікті жол деп танылды.

In the 1950s, the newly configured US 41 was extended eastward and northward, first to downtown Miami along US 1 in 1950, then to Miami Beach along US 1 and SR A1A in 1953. In 1965, US 41 was rerouted as a bypass along unsigned SR 45A around Venice Gardens, while Business US 41 signs grace the 3 mile (5 km) former alignment (which is still named Tamiami Trail). This configuration of US 41 south of Tampa remained intact until the U. S. Highway was truncated to US 1 and Southwest Eighth Street in Miami in 2001—the historic eastern terminus of US 94, former SR 27, and current SR 90 (westbound US 41 and SR 90 now begin one block to the north, on Southwest Seventh Street, as the easternmost 2.7 mile (4 km) of the U. S. Highway now lie along a one way pair). While US 41 and SR 90 have not significantly changed since the 1960s (aside from the widening to the east of SR 997 in Miami Dade County in the 1970s and in 2002 2005), its importance to motorists of southeastern Florida has changed since the opening of Alligator Alley to the north in 1968. Since then, traffic on the Tamiami Trail across the Everglades has lessened significantly, while urban sections of the road are now often congested. In 1968, the Dade County Port Authority began construction on what was to become the world's largest airport. The Miami Jetport was located 36 mile (58 km) west of Miami, just across the Collier County line. It was to be a six runway supersonic airport. The project would also transform the Tamiami Trail into a multi lane expressway. Conservationists were worried about the impact an airport that size would have on the environment of the Everglades and Big Cypress. After several court hearings, a ban was placed upon further development. The widening of Tamiami Trail as a part of the Jetport had been stopped. One runway had already been completed; so the runway was allowed to be used as a flight training center. The runway remains today as a part of the Dade Collier Training and Transition Airport. Also in 1968, construction of an extension of Interstate 75 (I 75) south from Tampa to Miami was started, with an eye toward routing the freeway along an upgraded Tamiami Trail from Naples to a soon to be completed SR 836 whereupon it would continue on the east–west highway to its intended terminus at an interchange with I 95. However, planners made the decision in 1973 to shift I 75's proposed route to instead cross the Everglades along Alligator Alley over environmental concerns related to upgrading the Tamiami Trail, which runs along the northern border of Everglades National Park. Additionally, Alligator Alley itself needed upgrading, as the then narrow toll road was dangerous to both motorists and wildlife (most notably the Florida panther) alike, and SR 836, with its left exits and narrow lanes, was not being built to Interstate Highway standards, with the costs to upgrade it being too expensive. As a result, construction for a rerouted I 75 in southern Florida began in 1974, now with I 75 using Alligator Alley instead of US 41 to cross the peninsula. The configured Interstate would not be completed for another 19 years. Since then, the Tamiami Trail has been designated a National Scenic Byway by the United States Department of Transportation for its unique scenery in the Everglades and the Big Cypress National Preserve.

Жоспарлар

1928 жылы Тамиами жолы инженерлік жетістік деп есептелді, бірақ жол мен Тамиами каналының Эверглейдске келтіруі мүмкін зиянды ескеруге жеткілікті мән берілмеген сияқты. Екеуі де Окичоби көлінен Флорида шығанағына су ағынын тоқтатып, жарты аралының оңтүстік ұшында бөгет құрады. Осының салдарынан «Шөпті өзен» аталған Эверглейдс жылдар бойы су ағынының күрт азаюына ұшырады, бұл аймақтың экологиясына ауыр соққы берді. 1990 жылдары бірнеше каналдар толтырылып, су ағынын реттеуге көмектесу үшін US 41 астына қосымша құбырлар салынды. Бірақ АҚШ Армиясының инженерлік корпусының мәлімдемесіне сәйкес, бұл Эверглейдс пен Тамиами жолының проблемаларын толық шешпейді. 2003 жылы US 41/SR 90 жолын қайта жаңартуға қатысты түрлі жоспарларды қарастырғаннан кейін Корпус Эверглейдс Ұлттық паркінің солтүстік-шығысындағы Солтүстік-Шығыс Шарк Слауының жанына 914 метрлік (3000 фут) жартас салуды, көпірге жақын жердегі барлық топырақ қабаттарын алып тастауды, орнатылған 57 құбырды сақтап, Эверглейдс арқылы өтетін Тамиами жолының жартас емес бөліктерінде су ағынының қалыпты деңгейін сақтауды ұсынды. Аталған жартасқа «Эверглейдс Скайуэй» деген ат берілді. Сьерра клубы, Одубон қоғамы, Дүниежүзілік жабайы табиғат қоры және басқа да ұйымдар Флорида мен АҚШ үкіметінің шенеуніктерінен жобаны жүзеге асыру үшін қаржы сұрау мақсатымен интернет желісінде лоббилік жұмыстар жүргізіп жатыр. 2009 жылдың желтоқсан айында оңтүстік Эверглейдске табиғи су ағынын қамтамасыз ету үшін жолдың бір бөлігін көтеруге арналған 2 километрлік құрылыс басталды. 2010 жылдың мамыр айының ортасында «Эверглейдс қоры» ұйым өткізген «Американың Эверглейдс саммитінде» АҚШ Ішкі істер министрлігінің көмекші хатшысы Томас Стрикленд Ішкі істер департаментінің Ұлттық паркі қызметі Тамиами жолын көпірмен жалғауға арналған қосымша 9 километрлік (5.5 миль) жобаны ұсынатын Экологиялық әсерді бағалау туралы есептің жобасын жариялағанын мәлімдеді. «Эверглейдс қоры» Тамиами жолын көпірмен жалғауды қолдап, Эверглейдсті қалпына келтіруге бағытталған ұйым. 2013 жылы Флорида Эверглейдс пен Эверглейдс Ұлттық паркіне табиғи су ағынын қамтамасыз ету үшін жолдың 4 километрін (2.6 миль) көтеруге 90 миллион доллар бөлді. 2019 жылдың маусым айында Федералды тас жолдар басқармасы (FHWA) Эверглейдс Ұлттық паркіне ұлттық маңызы бар федералды жерлер мен тайпалық жобалар бағдарламасы арқылы Тамиами жолының келесі қадамдары жобасын аяқтау үшін 60 миллион доллар грант берді. Бұл грант Флорида штатының шығыс Тамиами жолының қалған 10 километрін (6.5 миль) көтеру және қайта жаңартуға бөлген 43,5 миллион долларлық міндеттемесімен сәйкес келеді. 2020 жылдың қыркүйегінен бастап Тамиами жолын аяқтау жоспары жобаның соңғы қадамдары үшін бекітілді. Трамп әкімшілігі, Флориданың көлік департаменті және Эверглейдс Ұлттық паркі бұл жоспарларды аяқтауға қол жеткізді. Бұл сулы-сазды жерлерде су ағынын жақсартуға және Тамиами жолының көп бөліктерін, сондай-ақ Эверглейдс Ұлттық паркін толығымен қалпына келтіруге көмектеседі. Соңғы қадамдарды бастау жоспарлары 2020 жылдың қараша айында басталып, 2024 жылдың соңына дейін аяқталуы тиіс.

In 1928, the Tamiami Trail was considered a feat of engineering, although there appears to have been minimal consideration of the potential damage to the Everglades by the roadway and the Tamiami Canal. Both have acted as a dam to block water flow from Lake Okeechobee to Florida Bay at the southern tip of the peninsula. As a result, the Everglades—the "River of Grass"—has had its water flow greatly diminished over the years, resulting in a devastating effect on the ecology of the region. In the 1990s, a few canals were filled and additional culverts were constructed under US 41 to help regulate water flow. Yet, according to the United States Army Corps of Engineers, this was only a partial solution to the problems of the Everglades and the Tamiami Trail. In 2003, after considering a variety of plans involving the rebuilding of US 41/SR 90, the Corps recommended that a 3000 feet (914 m) causeway be built near the Northeast Shark Slough northeast of Everglades National Park, all road fill removed that would otherwise be adjacent to the bridge, the 57 culverts that are already in place maintained, and the appropriate water flow rate maintained under the non causeway portions of the Tamiami Trail crossing the Everglades. The proposed causeway is being called the Everglades Skyway by the Sierra Club, Audubon Society, World Wildlife Fund, and other organizations in an Internet based effort to lobby Florida and United States government officials for project construction money. In December 2009, construction began on a 1 mile (2 km) project to lift a portion of the road to allow the more natural water flow into the southern Everglades. At the Everglades Foundation's America's Everglades Summit held in mid May 2010, Assistant Secretary of the U. S. Department of Interior, Thomas Strickland, revealed that the Interior Department's National Park Service released a draft Environmental Impact Statement recommending an additional 5.5 mile (9 km) of bridging the Tamiami Trail. The Everglades Foundation is a group that supports the Tamiami Trail bridging and dedicated to Everglades restoration. In 2013, Florida announced a $90 million commitment to elevate 2.6 mile (4 km) of the road to allow natural drainage into the Everglades and Everglades National Park. In June 2019, a $60 million grant was announced by the Federal Highway Administration (FHWA) to Everglades National Park through the Nationally Significant Federal Lands and Tribal Projects program to complete the Tamiami Trail Next Steps project, intended to allow more north to south water flow into the Everglades. This grant matches a $43.5 million commitment by the State of Florida for the raising and reconstruction of the remaining 6.5 mile (10 km) of the eastern Tamiami Trail roadway. As of September 2020, the plan to complete and finish the Tamiami Trail has been approved for the final steps of the project. Through the Trump Administration, The Florida Department of Transportation, and Everglades National Park, they have been able to finalize these plans. This will help improve water flow within the wetlands and to restore many parts of the Tamiami Trail and the Everglades National Park as a whole. These plans to begin the final steps will start November 2020 and should be finished by the end of 2024.