1949 жылғы IBM 407 есептеу машинасы

Кіріспе

1949 жылы енгізілген кестелеу машинасы

1949 жылы ұсынылған IBM 407 есеп машинасы, Герман Холлериттің дәуіріне дейін соққан IBM кестелеу машиналарын ұзақ тізімінің бірі болды. Ол карта оқығыш және принтермен жабдықталған; қосымша перфораторды қосуға болады. Өңдеу процесі басқару панелі арқылы жүзеге асырылды. 407 сол кезде IBM бизнесінің тірегі болған көптеген бірлік тіркелгі жабдықтарының маңызды бөлігі болды. Ол 120 баспа позициясының кез келгенінде сандарды, әріптерді және бірнеше арнайы символдарды басып шығара алатын. IBM 1976 жылы 407 есеп машинасының сатылымын тоқтатты.

Сипаттама

407 перфокарталарды оқып, карталардағы өрістерді қосып есептейді, қарапайым шешімдер қабылдайды, нәтижелерді басып шығарады және қорытынды перфокарта арқылы перфокарталарға нәтижелерді шығарады, оларды басқа өңдеу қадамдарына енгізуге болады. 407 машинасының жұмысын алмалы-салмалы басқару панелі және таспа арқылы басқаруға болады. Басқару панеліндегі шығыс (импульс беретін) хабтар, орындалатын міндетке сәйкес кіріс (импульс қабылдайтын) хабтарға қосылады (бірлік тіркемелі жабдықтардың сымдалу схемасын қараңыз). Әрбір карта бағаны үшін (екі оқу станциясында), басып шығару орны, санау цифры және т.б. үшін хабтар бар. Логикалық тесттер де қолданылады. Әрбір кіріс картасы екі оқу станциясынан өтеді. Мысалы, картадағы өрістер келесі картамен салыстырылып, егер өзгеріс анықталса, мысалы, шот-фактура нөмірінде, сомалар басылып шығарылуы мүмкін. Алдыңғы IBM кестелеу машиналарынан айырмашылығы, әр оқу станциясында әр баған үшін бір-бірден 80 оқу щеткасы болса, 407 машинасының әр станциясында перфокартадағы әр мүмкін тесік үшін бір-бірден 960 щеткасы бар. Карталар әрбір оқу циклында орнында ұсталады, ал әр баған үшін бір-бірден коммутаторлар арқылы қажетті цифрлық импульстар жасалады. Бұл картаны әр станцияда бірнеше рет оқуға мүмкіндік береді, яғни икемділікті арттырады. Басып шығару үшін 407 бұрынғы кестелеу машиналарында қолданылған басып шығару таяқшаларынан жақсырақ типтік дөңгелектерді пайдаланады. 48 таңбалы дөңгелектер, басылатын таңба импульсі келгенше тоқтатылады, содан кейін дөңгелек екі қадаммен айналады. Бірінші қадамда әрбір дөңгелек, осы басып шығару орнына байланысты цифрлық импульске сәйкес 12 таңбалық топтың біріне бұрылады. Цифрлық импульстерге 1-ден 9-ға дейінгі цифрлар (кері ретпен), 83 және 84 комбинациялық перфорациялар және цифрлық импульс жоқ топ (N) кіреді. Әр топтағы төрт таңбаның бірі, сол таңба орнына арналған аймақтық импульске (0, 11, 12 немесе ешқайсысы жоқ) сәйкес таңдалады. Бұл таңдау типтік дөңгелек лентаға басқанда бір уақытта жүзеге асырылады. Аймақтық импульсты таңдау уақытын 120 басып шығару орнының әрқайсысы үшін бір-бірден талдағыштар деп аталатын күрделі байланыстар мен электромагниттер жиынтығы басқарады. Әрбір типтік дөңгелек сонымен қатар басылған таңбаға импульс (эхо) шығарады. Басқару панелі сымдар арқылы эхо импульстарын жинақтау үшін жабдықталуы мүмкін, ал есептік жиынтықтар шынымен басылғандарды дәл көрсетеді. Карта оқу құрылғысы, принтер, санау және сақтау құрылғылары сияқты механикалық жүйелердің барлығы бір мотормен қозғалады, ол сонымен қатар май сорғысын және электрлік логика үшін 46 вольт қуат беретін генераторды қозғалтады. Оның ішінде үш ашылатын қақпаға орнатылған 900-ге жуық реле бар. Басқару панелі 43x52 тесіктерден тұратын матрицаға ие, олардың көпшілігі белгіленген. 407 минутына 100 картаны оқи алатын және минутына 150 картаны оқи алатын модельдерде қол жетімді болды. Біріншісі әр үшінші картаны беру циклын тоқтатуға арналған релеге ие болды (машинаға ерекше "шр-шр-дүм" дыбысын береді). Бұл реленің контактілерінің арасына бүктелген картаны енгізуге болады, бұл баяу модельді жылдамдыққа "күшейтуге" мүмкіндік береді.

The 407 read punched cards, totaled fields on the cards, made simple decisions, printed results, and, with the aid of a summary punch, output results on punched cards that could be input to other processing steps. The operation of the 407 was directed by the use of a removable control panel and a carriage tape. Exit hubs (impulse emitting) on the control panel are wired to entry hubs (impulse accepting) for the task to be done (see Wiring of unit record equipment). There are hubs for each card column (at both reading stations), print position, counter digit, and so on. Logic tests were also available. Each input card was read at two successive reading stations. Thus, for example, fields in a card could be compared with the following card and, should a change be detected, say in invoice number, totals could be printed. Unlike earlier IBM tabulating machines, which had 80 read brushes at each read station, one for each column, the 407 had 960 brushes at each station, one for each possible hole in a punched card. Cards were held in position during each read cycle and the per digit pulses needed were generated using commutators, one for each column. This allowed the card to be read more than once at each station, for greater flexibility. For printing, the 407 used type wheels, an improvement over earlier tabulators that used print bars. The 48 character wheels were stationary until a character impulse was to be printed; the wheel then rotated in two steps. the first step rotated each wheel to one of 12 groups of characters based on the digit impulse associated with that print position. Digit impulses included the digits 1 through 9 (in reverse order), the 8 3 and 8 4 combination punches and a group (N) for no digit impulse. One of four characters in each group was then selected based on the zone impulse (0, 11, 12 or none) for that character position. This selection happened at the same time the type wheel was driven against the ribbon. The timing of the zone impulse selection was controlled by a complex set of linkages and electromagnets called the Analyzer, one for each of the 120 print positions. Each type wheel also emitted an impulse (called "echo") for the character actually printed. The control panel could be wired so the echo impulses were accumulated for totals; report totals then reliably reflected what had actually been printed. Mechanical systems including the card reader, printer, counters and storage units were all driven by a single motor, which also drove an oil pump and a generator that provided 46 volt power for the electrical logic. This included about 900 relays which were mounted on three swing out gates. The control panel had a matrix of 43 by 52 holes, most of which were assigned. The 407 was available in a model that could read 100 cards per minute, and one reading 150 cards per minute. The former had a relay which would inhibit every third card feed cycle (giving the machine a characteristic "shrink shrink thunk" sound). It was possible to insert a folded card between that relay's contacts to "overclock" the slower model to the faster speed.

Нарыққа әсері

407-ші ай сайын 800 доллардан 920 долларға дейін жалға берілді (1949 жылы 800 доллар шамамен <есептелген сомаға> тең, ал 1949 жылы 920 доллар шамамен <есептелген сомаға> тең), модельге байланысты. Оның басып шығару механизмі 1952 жылы IBM 701 компьютерімен бірге ұсынылған IBM 716 компьютерінде пайдаланылды, ал 716 IBM 700/7000 сериясындағы көптеген машиналарда қолданылды. 407 өзі IBM 650 компьютерінде кіріс/шығыс құрылмысы ретінде бейімделді. Кейіннен 407 басып шығару механизмі 1965 жылы ұсынылған, төмен бағалы IBM 1130 компьютер жүйесінің бөлігі болған IBM 1132 желілік принтерінде қолданылды. IBM World Trade Corporation компьютерге қосылған IBM 402 немесе 407 үлгілерінің компьютерлік есеп машиналарын (CAM) сатты. 407-нің CAM үлгілеріне IBM 421, 444 және 447 кірді.