Екінші дүниежүзілік соғысында қаза болған ирланд-американдық бауырлар
Sullivan brothers
Солмон аралдарындағы USS Juneau крейсерінің құлауынан қаза болған ирланд-американдық Салливан ағайындылары туралы мақала. Тарих, іздеу, және қаһармандық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирланд-американдық ағайындар Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты.
Көркем әдебиеттік кейіпкерлер – Дэмиен және Энтони Салливан.
Irish American brothers killed in World War II
the fictional characters, Damien and Anthony Sullivan
Салливан ағайындары – Айова штатының Ватерлоо қаласынан шыққан бес бауыр. Олар "Джуно" жеңіл крейсерінде бірге қызмет етті. 1942 жылдың 13 қарашасы мен одан кейін болған шайқаста олардың барлығы қаза тапты. 2018 жылдың 17 наурызы, сенбі күні, Microsoft компаниясының негізін қалаушысы Пол Алленге тиесілі "Petrel" ғылыми-зерттеу кемесінің экспедициялық тобы Соломон аралдарының жағалауынан USS Juneau кемесінің құлаған қалдықтарын тапты.
The Sullivan brothers were five brothers from Waterloo, Iowa who served together on the light cruiser Juneau. They were all killed in action during and shortly after its sinking around November 13, 1942. On Saturday, March 17, 2018, the wreckage of the USS Juneau was discovered off the coast of the Solomon Islands by the expedition crew of Research Vessel Petrel, owned by Microsoft co founder Paul Allen.
Әскери қызмет
Салливандар 1942 жылдың 3 қаңтарында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне бірге қызмет ету шартымен қабылданып, тіркелді. Теңіз күштерінде туысқандарды бөліп орналастыру саясаты болған, бірақ ол қатаң түрде орындалмаған. Джордж пен Фрэнк бұрын теңіз күштерінде қызмет еткен, ал ағалары қызмет етпеген. Барлығы бесі де «Джуно» жеңіл крейсеріне тағайындалды. «Джуно» бортындағы жалғыз бауырлас теңізшілер Салливандар ғана емес еді. Кемінде отыз жұп бауырлас «Джуно» кемесінде қызмет етті, олардың арасында Коннектикут штатының Бриджпорт қаласынан келген екі Роджерс бауырласы да болды. Саво аралы операциясынан бұрын Роджерс бауырласының екеуі басқа бөлімдерге ауыстырылды. Тірі қалғандардың айтуынша, егер кеме қауіпсіз түрде портқа оралғанда, кем дегенде екі Салливан да басқа бөлімдерге ауыстырылған болар еді. 1942 жылдың тамызынан бастап Гуадалканал науқаны барысында «Джуно» бірнеше теңіз шайқастарына қатысты. 1942 жылдың 13 қарашасында таңертең Гуадалканал теңіз шайқасы кезінде «Джуно» жапон торпедасына түсіп, кері шегінуге мәжбүр болды. Кейін сол күні, Соломон аралдарынан шығып, басқа да аман қалған американдық кемелермен бірге Эспириту-Сантодағы одақтастардың тыл базасына бет алғанда, «Джуно» тағы да торпедаға түсті, бұл жолы жапондық I 26 суасты қайығының торпедасы. Торпеда, ықтимал, жарық крейсердің оқ-дәрі қоймасына немесе оған жақын түсіп, кеме жарылып, тез суға батты. Жеңіл крейсердің командирі Гилберт С. Гувер және шайқаста зақымданған американдық күштердің аға офицері (SOPA) «Джуноның» суға батуынан ешкімнің аман қалмағанына күмән келтірді және аман қалғандарды іздеу ақылға қонымсыз деп санайтын, өйткені бұл жараланған кемелерін әлі де жасырын жапондық суасты қайығына ұшыратуы мүмкін еді. Сондықтан ол кемелеріне Эспириту-Сантоға қарай жүруге бұйрық берді. Гувер жақын маңдағы американдық B 17 бомбалаушы ұшағына хабарласып, одақтастардың штаб-пәтеріне хабарлауды тапсырды, аман қалғандарды іздеу үшін ұшақ немесе кеме жіберуді сұрады. Шындығында, «Джуно» экипажының шамамен 100 адамы торпедалық шабуылдан және кемесінің суға батуынан аман қалды және суда қалды. B 17 бомбалаушы ұшағының экипажы радио байланысын үзуге тыйым салынғандықтан, бірнеше сағаттан кейін жерге қонғанға дейін аман қалғандарды іздеу туралы хабарды штаб-пәтеріне жібермеді. Экипажтың аман қалғандардың орналасқан жері туралы есебі басқа да қағаздармен араласып, бірнеше күн бойы назарсыз қалды. Кеме суға батқаннан кейін бірнеше күн өткен соң ғана штаб қызметкерлері құтқару операциясы ешқашан жүргізілмегенін түсінді және әуе кемелеріне аймақты іздеуді бастауға бұйрық берді. Сол кезде «Джунодан» аман қалғандардың көпшілігі ауыр жарақат алған, олар ауа райының әсеріне, аштыққа, шөлге және акулалардың қайта-қайта шабуылдарына ұшырады. Суға батқаннан кейін сегіз күн өткен соң, PBY Catalina іздеу ұшағы он аман қалған адамды тауып, судан алып шықты. Аман қалғандар Франк, Джо және Мэтт бірден қаза болғанын, Ал келесі күні суға батып кеткенін, ал Джордж гипернатриемия салдарынан делириумға ұшырағанша төрт-бес күн аман қалғанын (бірақ кейбір дереккөздер оны бауырларының қазасына байланысты «есінен шығып кеткен» деп сипаттайды); ол салдан суға секіріп кетті. Одан кейін ол ешқашан көрінбеді және одан хабар да алынбады. Қауіпсіздік талаптары бойынша, Теңіз күштері «Джуно» мен басқа кемелердің жоғалғанын жарияламады, жауға ақпарат бермеу үшін. Салливан ұлдарынан келген хаттар үйге келмей бастады, ата-анасы алаңдады, соның салдарынан Алетта Салливан 1943 жылдың қаңтарында Теңіз күштерінің Бас басқармасына хат жазып, күштердің аман қалғандарының барлығы бес бауырласының қаза болғанын айтқан әңгімелер тарағанын хабарлады. Президент Франклин Д. Рузвельт 1943 жылдың 13 қаңтарында осы хатқа жауап берді, Салливандардың жоғалып кеткенін мойындады, бірақ сол кезде ата-аналарына олардың тағдыры туралы, 12 қаңтарда олардың қаза болғанын білдірілді.
The Sullivans enlisted in the US Navy on January 3, 1942, with the stipulation that they serve together. The Navy had a policy of separating siblings, but this was not strictly enforced. George and Frank had served in the Navy before, but their brothers had not. All five were assigned to the light cruiser Juneau. The Sullivans were not the only brother sailors on board the ship. At least thirty sets of brothers served on the Juneau, including the two Rogers brothers from Bridgeport, Connecticut. Before the ill fated Savo Island operation, two of the Rogers brothers were transferred to other commands. According to those who survived, had the ship returned to port safely, at least two Sullivans would have also transferred. Juneau participated in a number of naval engagements during the months long Guadalcanal Campaign beginning in August 1942. Early in the morning of November 13, 1942, during the Naval Battle of Guadalcanal, Juneau was struck by a Japanese torpedo and forced to withdraw. Later that day, as it was leaving the Solomon Islands' area for the Allied rear area base at Espiritu Santo with other surviving US warships from battle, the Juneau was struck again, this time by a torpedo from the Japanese submarine I 26. The torpedo likely hit the thinly armored light cruiser at or near the ammunition magazines, and the ship exploded and quickly sank. Captain Gilbert C. Hoover, commanding officer of the light cruiser Helena, and the senior officer present afloat (SOPA) of the battle damaged US task force, was skeptical that anyone had survived the sinking of Juneau and believed it would be reckless to look for survivors, thereby exposing his wounded ships to a still lurking Japanese submarine. Therefore, he ordered his ships to continue on towards Espiritu Santo. Helena signaled a nearby US B 17 bomber on patrol to notify Allied headquarters to send aircraft or ships to search for survivors. In actual fact, approximately 100 of Juneaus crew had survived the torpedo attack and the sinking of their ship and were left in the water. The B 17 bomber crew, under orders not to break radio silence, did not pass the message about searching for survivors to their headquarters until they had landed several hours later. The crew's report of the location of possible survivors was mixed in with other pending paperwork actions and went unnoticed for several days. It was not until days after the ship had been sunk that headquarters staff realized that a rescue operation had never been mounted, and belatedly ordered aircraft to begin searching the area. In the meantime, Juneaus survivors, many of whom were seriously wounded, were exposed to the elements, hunger, thirst, and repeated shark attacks. Eight days after the sinking, ten survivors were found by a PBY Catalina search aircraft and retrieved from the water. The survivors reported that Frank, Joe and Matt were all killed instantly, Al drowned the next day, and George survived for four or five days, before suffering from delirium as a result of hypernatremia (though some sources describe him being "driven insane with grief" at the loss of his brothers); he climbed over the side of the raft he had occupied and fell into the water. He was never seen or heard from again. Security required that the Navy not reveal the loss of Juneau or the other ships so as not to provide information to the enemy. Letters from the Sullivan sons stopped arriving at the home and the parents grew worried, which prompted Alleta Sullivan to write to the Bureau of Naval Personnel in January 1943, citing rumors that survivors of the task force claimed that all five brothers were killed in action. This letter was answered by President Franklin D. Roosevelt on January 13, 1943, who acknowledged that the Sullivans were missing in action, but by then the parents were already informed of their fate, having learned of their deaths on January 12.
Ескерткіштер
Салливан ағайындарының құрметіне Жапонияның Йокосука қаласындағы Қорғаныс министрлігіне қарасты мектептер аталған. Олардың Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметтерін еске алу үшін мұражайдың бір бөлігі салынды. Мұражай олардың туған қаласы – Айова штатының Ватерлоо қаласының орталық бөлігінде орналасқан. Ол 2008 жылы құрылысы аяқталды. Салтанатты ашылуы 2008 жылдың 15 қарашасында өтті. 11,5 миллион долларға салынған, заманауи жабдықтармен жабдықталған бұл орталық Айова штатының ардагерлерінің тарихын сақтауға және зерттеулер мен генеалогиялық зерттеулер жүргізуге арналған. 1988 жылы ағайындардың туған қаласы Ватерлоо (Айова штаты) конгресс орталығын "Бес Салливан ағайындарының конгресс орталығы" деп атады. 2017 жылдың маусым айында қала орталықты жаңартып, атын өзгертетін әзірлеушіге сату туралы ұсынысты қарастырды. Бұл ұсынысқа қоғамдық қарсылық болды. Сонымен қатар, қалада олардың есімімен аталатын көше және қоғамдық саябақ бар. Саябақта олардың балалық шағындағы үйі орналасқан.
The Sullivan Brothers have a Department of Defense Dependents Schools elementary school in Yokosuka, Japan, named in their honor. A museum wing has been built in honor of their service in World War II. The museum is located in downtown Waterloo, Iowa, their hometown. It was completed in 2008. The grand opening occurred on November 15, 2008. The $11.5 million, state of the art facility aims to play a role in preserving the history and service of Iowa veterans and serve as a facility for research and genealogy studies. The brothers' hometown of Waterloo, Iowa, renamed its convention center in 1988 as "The Five Sullivan Brothers Convention Center". In June 2017, the city was considering a proposal to sell the center to a developer who would renovate the facility and change its name. The proposal met with some community opposition. The town also named a street and a public park in their honor. The park is the location of their childhood home.
Мұра
Том мен Алета Салливан соғыс зауыттары мен кеме жасау орындарында соғысқа қолдау көрсету мақсатында сөз сөйледі. Кейіннен Алета ұлдарының құрметіне аталған "Салливан" эсминецінің іске қосылуына қатысты. Томас және Алета Салливан ел бойынша саяхаттап, соғыс облигацияларын насияттады және ұлдарының ешқайсысының босқа өлмеуін тіледі. Салливандардың қазасы (және екі жылдан кейін Боргстром ағайындарының төртеуінің бірнеше айдың арасында қайтыс болуы) тікелей нәтижесінде АҚШ Соғыс министрлігі "Жалғыз аман қалғандар саясатын" қабылдады. Әскери-теңіз күштері ағайындардың құрметіне екі эсминецке "Салливан" деп ат қойды: "Салливан" және "Салливан". DD 537 – бірден бірнеше адамның есімімен аталған алғашқы американдық әскери-теңіз кемесі. Екі кеменің де ұраны – "Біз бірге тұрамыз". Ағайындардың есімімен аталған екі американдық әскери-теңіз кемесінде қызмет еткен ардагерлердің ұйымы – "Салливан қауымдастығы" 2011 жылдың 25 қыркүйегінде Айова штатындағы Уотерлоо қаласында кездесу өткізді. Кездесуге қатысушылар Салливан паркінде жиналды, Кальварий зиратына барып, Салливан ағайындарының ата-анасы мен әпкесінің қабірлеріне гүлдер қойды және отбасының бұрын тұрған ауданына барды.
Tom and Alleta Sullivan made speaking appearances at war plants and shipyards on behalf of the war effort. Later, Alleta participated in the launching of a destroyer, The Sullivans, named after her sons. Thomas and Alleta Sullivan toured the country promoting war bonds and asked that none of their sons died in vain. As a direct result of the Sullivans' deaths (and the deaths of four of the Borgstrom brothers within a few months of each other two years later), the U. S. War Department adopted the Sole Survivor Policy. The Navy named two destroyers The Sullivans to honor the brothers: The Sullivans and The Sullivans. DD 537 was the first American Navy ship ever named after more than one person. The motto for both ships was/is "We stick together." The Sullivans Association, an organization of veterans who served on both US Navy ships named after the brothers, conducted a reunion on September 25, 2011, in Waterloo, Iowa. The attendees gathered at Sullivans Park, visited Calvary Cemetery and laid flowers at the graves of the Sullivan brothers' parents and sister, and visited the neighborhood where the family had lived.
БАҚ-тағы бейнелеу
Ағалардың оқиғасы 1944 жылы "Салливандар" (кейін "Жауынгер Салливандар" деп аталды) фильмі ретінде түсірілді және 1998 жылғы "Жауынгер Райанды құтқару" фильміне, кем дегенде, біршама ықпал етті. "Жауынгер Райанды құтқару" фильмінде Салливандар туралы қысқаша айтылған. Альтернативті рок тобы Caroline's Spine-нің "Салливан" әні Салливандардың тарихын айтады.
The brothers' story was filmed as the 1944 movie The Sullivans (later renamed The Fighting Sullivans) and inspired, at least in part, the 1998 film Saving Private Ryan. The Sullivans were also briefly mentioned in Saving Private Ryan. The song "Sullivan" by the alternative rock band Caroline's Spine tells the story of the Sullivans.