Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1908–2004)
American politician (1908–2004)
Кармин Джерард ДеСапио (10 желтоқсан 1908 – 27 шілде 2004) – Нью-Йорк қаласынан шыққан американдық саясаткер. Ол қалалық саясатта басымдық құрған Таммани Холл саяси машинасының соңғы жетекшісі болды.
Carmine Gerard DeSapio (December 10, 1908 – July 27, 2004) was an American politician from New York City. He was the last head of the Tammany Hall political machine to dominate municipal politics.
Ерте өмір және мансап
ДеСапио Манхэттеннің төменгі бөлігінде дүниеге келген. Оның әкесі Кампаниядан (Монтефорте Ирпино) келген итальян иммигранты, ал анасы екінші буын итальян-американдық болған. ДеСапионың әкесі жүк тасымалымен айналысқан. ДеСапио 1931 жылы Фордхэм университетін бітірген. Ол Таммани Холл ұйымында учаскелік капитанның кеңселік қызметшісі және хабаршысы ретінде мансабын бастады. ДеСапио жергілікті Таммани клубының тапсырмасымен көмір және түйеқұс жеткізіп, Тамманидің көмегін алғандарға алғыс айтқанда танымал болды. ДеСапио 1939 жылы алғаш рет округ капитаны болып сайланды, бірақ ұйымды бақылау үшін ирланд және итальяндық мүдделер арасындағы күресте басшылық тарапынан қабылданбады. Көптеген бұрынғы Таммани Холл басшыларынан ерекшеліктері, ДеСапио әрқашан өз шешімдерін жұртшылыққа жариялап, өзін реформатор ретінде көрсетті. Тамманидің басшысы ретінде ол Таммани басшылығын әртараптандырып, либералды ұстанымдарын көрсетті. Ол алғашқы пуэрторикалық Манхэттен округінің басшысы Энтони Мандесті тағайындады және Манхэттеннің алғашқы афроамерикандық округ президенті Хулан Жэкке қолдау көрсетті. Оның Фрэнк Костелломен байланысы жергілікті саяси аренадағы билікке өрлеуіне кедерес болмады, сондай-ақ сыбайлас жемқорлыққа қатысты айыптамалар да болды. 1951 жылы Теннесси штатының сенаторы Эстес Кефаувер ДеСапио Нью-Йорктің ең беделді мафиозиі Фрэнк Костеллоның қызметіне көмектесіп, Костеллоның Таммани Холл кеңесінің қабылдаған шешімдеріне ықпал еткенін анықтады. ДеСапио Костелломен бірнеше рет кездескенін мойындады, бірақ «саясат туралы ешқашан сөз болмағанын» мәлімдеді. Ол Вагнердің жалпы сайлауда жеңіске жеткеніне көмектесті. Вагнердің сәттілігінен кейін ДеСапио Нью-Йорк саяси аренасындағы ықпалды және беделді «патша жасаушыға» айналды.
DeSapio was born in lower Manhattan. His father was an Italian immigrant from Campania (Monteforte Irpino), while his mother was a second generation Italian American. DeSapio's father operated a trucking business. DeSapio graduated from Fordham University in 1931. He started his career in the Tammany Hall organization as an errand boy and messenger for precinct captains. DeSapio earned a reputation during his deliveries of coal and turkey on behalf of the local Tammany club by thanking recipients for their acceptance of Tammany handouts. DeSapio was first elected a district captain in 1939, but was rejected by the leadership in the struggle between Irish and Italian interests for control of the organization. Unlike many previous Tammany Hall bosses, DeSapio always made his decisions known to the public and promoted himself as a reformer. As boss of Tammany, he demonstrated liberal credentials when he diversified Tammany's leadership by naming the first Puerto Rican Manhattan district leader, Anthony Mandez, and backed Hulan Jack as Manhattan's first African American Borough President. His ties with Frank Costello also failed to halt his rise to power in the local political scene. and allegations of corruption. In 1951, Senator Estes Kefauver of Tennessee concluded that DeSapio was assisting the activities of New York's most powerful mobster Frank Costello, and that Costello had become influential in decisions made by the Tammany Hall council. DeSapio admitted to having met Costello several times, but insisted that "politics was never discussed". and then helped assure Wagner's victory in the general election. Following Wagner's success, DeSapio became a powerful and well respected kingmaker in the New York political scene.
1958 жылы АҚШ Сенатына сайлау
1958 жылы ДеСапионың беделіне ауыр нұқсан келді, өйткені ол өзінің Сенатқа үміткері, Манхэттен округінің прокуроры Фрэнк Хоганды Демократиялық және Либералдық тізімге қоюға сәттілік танытты. Нью-йорк тұрғындары ДеСапионы бұрынғы Тамани Холлдың басшысы деп қарады, ал Хоган Сенат сайлауында республикашыл Кеннет Китингке есе жіберді. Республикашыл Нельсон Рокфеллер де сол жылы губернатор болып сайланды. Бұрын ДеСапионы мақтаған демократтар енді оны айыптауды тиімді деп санады. 1961 жылы Вагнер реформалық үгіл-насихат арқылы қайта сайланды, ол бұрынғы меценаты ДеСапионы Таммани машинасының демократиялық емес саясатын қолданушы деп жариялады. Сол жылы ДеСапио өзінің туған Гринвич Виллиджі ауданының басшылығынан айырылды, бұл лауазымды ол екі он жылдан бері атқарып келген еді. Оның орнына жас реформатор демократ Джеймс Лэниган келді, оны Вагнер, Элеонора Рузвельт және бұрынғы сенатор Герберт Х. Леман сияқты белгілі либералды демократтар қолдады.
In 1958, DeSapio's image was severely damaged after he successfully manoeuvred to have his own candidate for Senate, Manhattan District Attorney Frank Hogan, placed on the Democratic and Liberal ticket. New Yorkers now saw DeSapio as an old time Tammany Hall boss and Hogan lost the Senate election to Republican Kenneth Keating. Republican Nelson Rockefeller was elected Governor the same year as well. Democrats who had once praised DeSapio now found it expedient to excoriate him. In 1961, Wagner won re election by running a reformist campaign that denounced his former patron, DeSapio, as an undemocratic practitioner of Tammany machine politics. The same year, DeSapio lost the district leadership of his native Greenwich Village, a post he had held for two decades, to an upstart reform Democrat, James Lanigan, who was backed by nationally known liberal Democrats such as Wagner, Eleanor Roosevelt and former Senator Herbert H. Lehman.
Құс
Оның басшылығы 1961 жылы аяқталды, сонымен бірге Таммани Холл династиясы да құлады. Бұл үшін Элеонора Рузвельт бірнеше жыл бойы еңбек етті. Ол жергілікті журналист Мюррей Кемптонға, ол оның сөздерін көп жылдар өткен соң 1991 жылы Newsday газетіндегі бағанасында жариялады, "Карминеге Франклинге жасағандары үшін жазасын беремін дедім, және бердім" деді. Ол ДеСапионың 1954 жылы ұлының (Фрэнклин Д. Рузвельт кішінің) саяси амбицияларын жоққа шығарғанына наразы болды, оны Нью-Йорк штатының губернаторына емес, Нью-Йорк штатының бас прокурорына үміткер болуға көндіргендіктен кек қайтаруға ант берді. Рузвельт үміткерліктен бас тартқаннан кейін, ДеСапио жергілікті Демократиялық партияның өкілдерін бұрынғы банкир және дипломат У. Аверелл Харриманды Нью-Йорк штатының губернаторы лауазымына Демократиялық партияның үміткері ретінде қабылдауға итермеледі. Харриман Нью-Йорк штатының губернаторы болып қиындықпен жеңіске жетті, ал Рузвельт Нью-Йорк штатының бас прокуроры болу мүмкіндігінен айырылды. Харриман жеңіске жеткеннен кейін ДеСапио Харриманның кабинетінде Нью-Йорк штатының мемлекеттік хатшысы болып қызмет етті.
His leadership ended in 1961, and with it the dynasty that was Tammany Hall. It took several years of work by Eleanor Roosevelt to bring this about. She told local journalist Murray Kempton, who published her remarks many years later in 1991 when he was a columnist for Newsday, "I told Carmine I would get him for what he did to Franklin, and get him I did." She had vowed revenge because she felt DeSapio had derailed her son's (Franklin D. Roosevelt, Jr.) political ambitions by persuading him to abandon his run for Governor of New York in 1954 and instead run for New York Attorney General. After Roosevelt dropped out, DeSapio then got the local Democratic Party officials to accept former banker and diplomat W. Averell Harriman as the Democratic Party's nominee for governor in the New York state election. Harriman barely managed to secure victory as Governor of New York and Roosevelt lost his bid to become the New York Attorney General. Following Harriman's victory, DeSapio served in Harriman's cabinet as Secretary of State of New York.
Кейінгі мансап
1963 және 1965 жылдары, Ланиган қызметтен кеткеннен кейін, ДеСапио Гринвич Виллидж округінің басшысы лауазымына қайта оралуға тырысты, бірақ 1977 жылы мэр болған Эдвард И. Кох оны екі рет жеңіп шықты. ДеСапио 1969 жылы федералды сотта сөз байласу және пара алу айыбымен сотталды, оның себебі Нью-Йорк қаласының су комиссары Джеймс Л. Маркусқа пара беруге және Consolidated Edison компаниясынан қайтару үшін келісімшарттар алуға сөз бергені анықталды, бұл оған сыйақы әкелді. Ол екі жыл федералды түрмеде отырды (1971–1973). Түрмеден шыққаннан кейін ол саясатқа қайта оралмады, бірақ көптеген қоғамдық, қайырымдылық және азаматтық жобаларды қолдады. Ол шебер сөйлеуші ретіндегі дағдысы арқасында бұрынғы танымалдылығын қайта қалыпқа келтірді. 1992 жылы бұрынғы мэр Эд Кох, оның 1963 және 1965 жылдардағы қарсыласы, кейін ДеСапиомен дос болып, кейде кездесетін, оның туралы былай деді: "Ол алаяқ, бірақ маған ұнайды. Көптеген саясаткерлер ДеСапиоды әлі де жақсы көреді. Демократтардың кешкі ас мәжілісінде оны таныстырғанда, ол әрқашан ең көп қолдауға ие болады". ДеСапионың жетістіктерінің қатарында Әділ жұмыспен қамту практикасы туралы заңды, Нью-Йорк қаласының жалға беруді реттеу заңдарын және дауыс беру жасын 18 жасқа дейін төмендетуді қолдауы бар.
In 1963 and 1965, after Lanigan stepped down, DeSapio tried to retake his position as Greenwich Village district leader, but was twice defeated by another reform candidate, Edward I. Koch, who became mayor in 1977. DeSapio reached a low point in 1969 when he was convicted in a federal court of conspiracy and bribery after it was acknowledged that he conspired to bribe the New York City water commissioner, James L. Marcus, and extort contracts from Consolidated Edison that would result in kickbacks. He served two years in federal prison (1971–1973). After his release, he never re entered politics, although he supported many community, charitable, and civic causes. He regained some of his former popularity through his skill as a speaker. In 1992, former Mayor Ed Koch, his opponent in 1963 and 1965, whom DeSapio had later befriended and met with on occasions, said of him, "He is a crook, but I like him Most politicians still like DeSapio. He always gets the most applause when he is introduced at Democratic dinners". Among DeSapio's accomplishments were support of the Fair Employment Practices Law, the New York City rent control laws, and the lowering of the voting age to 18.
Өлім
ДеСапио 2004 жылғы 27 шілдеде 95 жасында Манхэттендегі Сент-Винсент ауруханасында қайтыс болды. Ол Вудсайдтағы (Квинс) Кальварий зиратындағы жеке мавзолейге жерленді. Одан кейін оның қызы Джеральдин А. ДеСапио бар.
DeSapio died at age 95 on July 27, 2004, at St. Vincent's Hospital in Manhattan. He was interred in a private mausoleum at Calvary Cemetery in Woodside, Queens. He was survived by his daughter Geraldine A. DeSapio.