BBC-нің "Arena" теледокументалдық сериалы – өнер, дизайн, театр және кино туралы 1975 жылдан бері келе жатқан маңызды бағдарлама. Тарихы, режиссерлер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық теледидар деректі фильмдер сериясы
British television documentary series
"Арена" – 1975 жылдың 1 қазанынан бері BBC арнасында түсіріліп, көрсетіліп келе жатқан британдық теледидар деректі фильмдер сериясы. "Broadcast" журналының теледидар басшылары сауалнамасы бойынша барлық уақыттағы ең ықпалды 50 бағдарламаның бірі деп танылған бұл серияда Фредерик Бейкер, Яна Бокова, Джонатан Демме, Найджел Финч, Мэри Харрон, Викрам Джаянти, Вивиан Кубрик, Пол Ли, Адам Лоу, Бернард МакМахон, Джеймс Марш, Лесли Мегахи, Волкер Шлондорф, Мартин Скорсезе, Джулиен Темпл, Энтони Уолл, Лесли Вудхед және Алан Йентоб сияқты режиссерлердің қатысуымен алты жүзден астам эпизод түсірілді.
Arena is a British television documentary series, made and broadcast by the BBC since 1 October 1975. Voted by TV executives in Broadcast magazine as one of the top 50 most influential programmes of all time, it has produced more than six hundred episodes directed by, among others, Frederick Baker, Jana Boková, Jonathan Demme, Nigel Finch, Mary Harron, Vikram Jayanti, Vivian Kubrick, Paul Lee, Adam Low, Bernard MacMahon, James Marsh, Leslie Megahey, Volker Schlondorff, Martin Scorsese, Julien Temple, Anthony Wall, Leslie Woodhead, and Alan Yentob.
Тарих
Өнер саласы "Арена" 1975 жылы BBC Музыка және өнер бөлімінің басшысы Хамфри Бертон оның негізін қалауымен құрылды. Ол өнер, дизайн, кино және театр салаларын зерттейтін "Арена" атты журналды іске қосты. 1977 жылы продюсер және режиссер Лесли Мегахи басшылығымен "Арена" театры және "Арена" өнері мен дизайны деп екіге бөлінді. "Арена" журналынан гөрі, ол негізінен британдық театр және бейнелеу өнері туралы қысқа, ерекше және стильді фильмдерге арналған алаңға айналды. 1978 жылы Мегахи "Омнибус" журналының редакторы болды, ал "Арена" театрын басқарған Алан Йентоб оның орнына келді, екі тақырып біріктірілді. 1979 жылғы қаңтарда жаңадан іске қосылып, жай ғана "Арена" деп аталған серия бір тақырыпты зерттейтін эсселер форматын қабылдады. Ол халықтық және жоғары өнерге деген ынтасы үшін сыншылардың жоғары бағасын алды. Йентоб редактор болып жұмыс істеген кезде "Арена" алты рет BAFTA номинациясына ие болды және үш рет BAFTA сыйлығын жеңіп алды. Найджел Финч және Энтони Уолл сияқты радикалды режиссерлер тобы Йентоп пен "Арена" төңірегіне жиналды, олардың ішінде Найджел Уильямс және Мэри Дикинсон да болды. 1979 жылғы ең танымал туындылардың қатарында "Who Is Poly Styrene?", "La Dame Aux Gladiolas", Эдна Эвередждің портреті және ең бастысы, Финч пен Уоллдің әннің тартымдылығын зерттеген "My Way" фильмі болды. Бұл олардың жаңа өнер фильмдерін дамытудағы алғашқы ынтымақтастығы болды, ол күтпеген тақырыпты алып, оның әртүрлі аспектілері туралы поэтикалық ой-толғаныстарды құрастырды. Мысалдардың ішінде "Челси қонақ үйі" (1981), "Форд Кортинаның жеке өмірі" (1982), "Жазғы арал дискілері" (1982) фильмдері бар. Басқа табыстарға Мегахидің Орсон Уэллстің портреті (1982), Уильямстың Джордж Оруэлл туралы зерттеуі (1982), Йентобтың Мел Брукс портреті (1981) және Уоллдың Слим Гейлард туралы төрт бөлімді деректі фильмі (1989) кірді. 1985 жылы Йентоб Музыка және өнер бөлімінің басшысы болғаннан кейін Финч пен Уолл "Аренаның" бірлескен редакторлары болды, Финч 1995 жылы қайтыс болғанға дейін осы қызметте болды. Өнер саласының болашағына қатысты белгісіздік туғаннан кейін, сериал редакторы Уолл BBC-нің қайта құрылуы кезінде сериалды қорғады. Содан бері "Арена" BBC Two және BBC Four телеарналарында дәстүрлі апталық эфирден тыс, соңғы кезде BBC Four телеарнасында көрсетілуде. Уолл мен Финч басшылығымен "Арена" тақырыптық кештер идеясын дамытты, ол 1985 жылғы "Blues Night" кешінен басталды, одан кейін 1986 жылғы "Кариб түні", 1989 жылғы "Жануарлар түні", 1990 жылғы "Тамақ түні", 1991 жылғы "Техас сенбі түні", 1993 жылғы BBC Radio 4-пен бірге көрсетілген "Радио түні" және 1995 жылғы "Менің елімнің айтқан әңгімелері" (Ұлттар мен ұлтшылдық туралы үш жарым сағаттық көрсетілім) келеді. Содан бері "Арена" көптеген марапаттарға ие болды және BFI Southbank-те тұрақты көрсетілімдер өткізіп, Боб Дилан, Гарольд Пинтер, Ұлттық театр және "Spitting Image" фильмдерімен өнер мен мәдениеттің жоғары деңгейде жарыққа шығаруын жалғастыруда. "Арена" 600 фильмнен тұратын "Арена" мұрағатын жұлдыздарға арналған онлайн қонақ үй құруға арналған ресурсқа айналдырған "Арена" қонақ үйі арқылы онлайн-кеңістікте кеңейді. "Арена" қонақ үйі 2013 жылы Focal International Award сыйлығына ұсынылды. Вернер Герцог осы сериалды "теледидардағы ақылсыздық теңізіндегі оазис" деп атады. Уолл 2018 жылы зейнеткерлікке шықты, ал қазіргі таңда тапсырыс беруші редактор Марк Белл оны бақылайды.
The arts strand Arena was initially created in 1975 by the BBC Head of Music & Arts at that time, Humphrey Burton, when he founded a magazine named Arena exploring art, design, filmmaking, and theatre. In 1977, under producer and director Leslie Megahey, the strand divided into Arena Theatre and Arena Art and Design, and Arena became less of a magazine and more a home for short, distinctive and stylish films about mainly British theatre and visual arts. In 1978, Megahey became editor of Omnibus and Alan Yentob, who had been supervising Arena Theatre, took over and the two themes were merged. The series, relaunched in January 1979 and renamed simply Arena, began to adopt a format of single subject essays. It earned great critical acclaim for its enthusiasm for the popular as well as the high arts. During Yentob's time as editor, Arena had six BAFTA nominations and three BAFTA awards. A group of radical directors, notably Nigel Finch and Anthony Wall, gathered around Yentob and Arena, including Nigel Williams and Mary Dickinson. Hits from 1979 included Who Is Poly Styrene?, La Dame Aux Gladiolas, a portrait of Edna Everage, and most notably the groundbreaking My Way, an examination of the appeal of the song, by Finch and Wall. It was the first of their collaborations, which developed a new kind of arts film, taking an unlikely subject and building a poetic meditation on its various aspects further examples include The Chelsea Hotel (1981), The Private Life of the Ford Cortina (1982), Desert Island Discs (1982). Other successes included Megahey's portrait of Orson Welles (1982), Williams's study of George Orwell (1982), Yentob's portrait of Mel Brooks (1981) and Wall's four part documentary on Slim Gaillard (1989). On Yentob's move to become Head of Music & Arts in 1985, Finch and Wall took over as joint editors of Arena until Finch's death in 1995. Following a period of uncertainty concerning the future of the arts strand, series editor Wall protected the series in a reshuffle of the BBC. Since then Arena has been transmitted outside the conventional weekly broadcast strand on BBC Two and BBC Four, and latterly on BBC Four. Under Wall and Finch, Arena developed the idea of the themed evening, beginning with Blues Night (1985), followed by Caribbean Nights (1986), Animal Night (1989), Food Night (1990), Texas Saturday Night (1991), Radio Night simulcast with BBC Radio 4 (1993) and Stories My Country Told Me (1995), a three and a half hour presentation on Nations and Nationalism. Since then Arena has won numerous awards with regular screenings at the BFI Southbank and has continued to cover the arts and culture at the highest level, with films on Bob Dylan, Harold Pinter, The National Theatre and Spitting Image, to name but a few. Arena developed a substantial online presence featuring the Arena Hotel, a site that turns the 600 film Arena archive into a resource to build an online hotel for the stars. The Arena Hotel was nominated for a Focal International Award in 2013. Werner Herzog has praised the series as "the oasis in the sea of insanity that is television". Wall retired in 2018, and the strand is now overseen by commissioning editor Mark Bell.
Брендтеу
Бағдарламаның музыкалық тақырыбы 1975 жылы шыққан Брайан Эноның «Тағы бір жасыл әлем» альбомының атау трекінен алынған. Ал Брайан Эно туралы 2010 жылы түсірілген «Арена» фильмі де «Тағы бір жасыл әлем» деп аталды. «Арена» бағдарламасының ашылу титрлері 2004 жылы Broadcast журналының сауалнамасы бойынша «Телевизия тарихындағы ең ықпалды 5 ашылу титрі» тізіміне енді.
The programme's theme music is taken from the title track of the 1975 album Another Green World by Brian Eno, himself the subject of a 2010 Arena film subtitled Another Green World. The Arena opening titles were voted among the "Top 5 Most Influential Opening Titles in the History of Television" by Broadcast magazine in 2004.
Серия редакторлары
Энтони Уолл 1985 жылдан бастап "Аренаны" өңдеп келді. Ол 1978 жылы осы сериалға қосылып, оның маңызды режиссерлерінің біріне айналды.
Anthony Wall edited Arena since 1985. He joined the series in 1978 and became one of its leading directors.
Марапаттар мен ұсыныстар
Арена Primetime және International Emmy, Grammy, тоғыз BAFTA, алты Royal Television Society жүлдесі, Peabody және Prix Italia сыйлықтарын жеңіп алды. Арена сонымен қатар "Париж жанып тұр" (1990) фильмі үшін Санденс кинофестиваліндегі жюридің бас жүлдесін, Лили Тейлордың "Мен Энди Уорхолды атып өлтірдім" (1996) фильміндегі рөлі үшін үздік актерлік жұмысы үшін сыйлықты және SFFIF-тің Мел Новиков сыйлығын жеңіп алды.
Arena has won a Primetime and International Emmys, a Grammy, nine BAFTAs, six Royal Television Society Awards, a Peabody and the Prix Italia. Arena also won the Sundance Grand Jury Prize for Paris Is Burning (1990), the Best Performance Award for Lili Taylor's role in I Shot Andy Warhol (1996) at the Sundance Film Festival, and the SFFIF's Mel Novikoff Award.