Генрих VIII құрылысы: Deal қамалының тарихы

Кіріспе

16 ғасырдағы Англияның Кент графтығындағы артиллериялық форт.

Диль қамалы – Генри VIII-дің 1539 және 1540 жылдар аралығында Кент графтығының Диль қаласында салған артиллериялық форты. Ол Франция мен Киелі Рим империясының басып кіру қаупінен қорғану мақсатындағы Корольдің жобасының бір бөлігі болды және Англия жағалауындағы стратегиялық маңызды Даунс бекінісін қорғады. Ішкі және сыртқы алты бекінісі бар, ормен қоршалған тас қамал артиллерия үшін алпыс алты ату позициясын қамтыды. Дил, Сандаун және Уолмердің үш қамалын салуға Корольге барлығы 27 092 фунт стерлинг жұмсалды, олар жағалау бойында бірімен-бірі жапсарлас орналасқан және жер қорғаныстарымен байланыстырылған. Бастапқы басып кіру қаупі сейілді, бірақ 1648–49 жылғы Екінші ағылшын азамат соғысы кезінде Дильді роялистік көтерілісшілер басып алды және бірнеше айлық шайқастан кейін Парламент күштері ғана қайтарып алды. Қарулы күйінде қалған Дильді 18 және 19 ғасырларда сэр Джон Норрис және Лорд Каррингтон қамал капитаны үшін ыңғайлы жеке үйге айналдырды, ол бұл кезде құрметті лауазымға ие болды. 1904 жылы Соғыс министрлігі қамалдың қорғаныс нысаны немесе казарма ретінде ешқандай құндылығы жоқ деген шешімге келді және капитан тұрмаған кезде ол жұртшылыққа ашылды. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында капитанның пәтері неміс бомбалауынан қирады, соның салдарынан Дильдің сол кездегі капитаны Уильям Бердвуд Хэмптон Корт сарайына көшуге мәжбүр болды, ал қамал жағалауға орналастырылған артиллериялық батареяның бақылау пунктына айналды. Қамал қайтадан тұрғын үй ретінде пайдаланылмады және 1950 жылдары үкімет оны туристік орталық ретінде қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді. 21 ғасырда Диль қамалын «Ағылшын мұрасы» басқарады және 2008 жылы 25 256 келушіні қабылдады.

Өмірбаян

Диль қамалы Англия, Франция және Киелі Рим империясы арасындағы халықаралық шиеленістердің салдарынан король Генрих VIII билігінің соңғы жылдарында салынған. Дәстүрлі түрде тәж жағалауды қорғауды жергілікті лордтар мен қауымдастықтарға жүктеді, бекіністерді салу және күтіп-ұстау ісінде шектеулі ғана рөл атқарды. Франция мен империя бір-бірімен қақтығыста болғанда теңіз шабуылдары жиі болғанмен, Англияға нақты шабуыл жасау ықтимал емес көрінетін. Оңтүстік-батыста және Сассекс жағалауында қарапайым блокхаустар мен мұнаралар негізінде шағын қорғаныстар болды, Англияның солтүстігінде бірнеше әсерлі құрылыстар салынды, бірақ жалпы алғанда бекіністердің көлемі өте шектеулі болды. 1533 жылы Генрих әйелі Арагондық Екатеринамен ұзақ жылдардан бері жалғасып келе жатқан некесін бұзып, қайтадан үйлену үшін Папа Павел III-тен айырылды. Екатерина Киелі Рим императоры Карл V-тің тәтесі болды, ол бұл ажырылуды жеке қорлау ретінде қабылдады. Осының нәтижесінде 1538 жылы Франция мен империя Генрихке қарсы одақ құрды, ал Папа екі елді Англияға шабуыл жасауға үндіді. Англияға шабуыл жасау әлдеқашан анық болды. Жауап ретінде Генрих 1539 жылы "құрылғы" деп аталатын жарлық шығарды, онда "басқындық уақытында мемлекетті қорғау" және Англия жағалауы бойында бекіністер салу жөнінде нұсқаулар берілді.

Құрылыс

Дил және оған іргелес Уолмер мен Сандаун қамалдары Шығыс Кенттегі Даунс аймағын қорғау үшін салынған. Бұл Гудвин құмдарынан пайда болған маңызды теңіз жағалауы, ол Дил жағасына қол жеткізуге мүмкіндік берді – жау әскерлерінің оңайдан-оңай қонуы мүмкін болған және король жақсы білген аймақ. Тас қамалдар төрт топырақ нығайтумен – Ұлы шөп, Кіші шөп бекінісі, Ұлы ақ саз бекінісі және Уолмер бекінісі, сондай-ақ 4 километрлік қорғаныс ор және шағын қорғанмен күштелді. Барлық қамалдар бірлесіп «Даунс қамалдары» деп аталды. Дил қамалын кім жобалағаны белгісіз, бірақ сэр Эдвард Рингли мен Томас Уингфилд жоба комиссарлары болды, ал Роберт Лойрд пен Дэвид Мартен – төлем жөндеуші және есепші, Кристофер Дикенсон мен Уильям Клемент – бас тас шебері мен ағаш ұстасы болды. Жұмыс Дилде сәуір айында басталды және келесі айға қарай 1400 адам жұмыс істейтіндей жылдам дамыды. Жазда Рингли жалақыны көтеру туралы ереуілді тоқтатты, ал желтоқсанда Анна Клевская қамалға келген кезде құрылыс көбінесе аяқталған болатын. Дил және Даунс бойындағы басқа да бекіністердің құрылысы Корольдік қазынаға 27 092 фунт стерлинг тұс келді, оның көп бөлігі бірнеше жыл бұрын монастырларды таратудан түскен кірістерден төленді. Дил қамалында жергілікті монастырлардан алынған қорғасын, ағаш және тас қайта пайдаланылды. 1540 жылы Уингфилд қамалдың алғашқы капитаны болды, оған лейтенант көмектесті және сегіз сарбаз, он алты артиллерист және екі жүкті тасушыдан тұратын гарнизонды басқарды. Ол Бес Порттың Лорд-уәкіліне есеп берді. Бастапқы басып кіру қаупі сейілді, бірақ 1558 жылы француз шабуылының жаңа қауіптеріне байланысты қамал нығайтылды. Шамамен 1570 жылы негізгі бастиондар топырақпен толтырылды, мүмкін, оларға ауыр қаруларды орнату үшін, ал 1573 жылы королева Елизавета I қамалға тексеруге келді. 1588 жылы испан армадасының қаупіне жауап ретінде жағалаудағы қорғаныс күштері жұмылдырылды және Елизаветаның билігінің соңына дейін әрекетке дайын күйде сақталды.

Deal and the adjacent castles of Walmer and Sandown were constructed to protect the Downs in east Kent, an important anchorage formed by the Goodwin Sands which gave access to Deal Beach, on which enemy soldiers could easily be landed and an area the King knew well. The stone castles were supported by a line of four earthwork forts, known as the Great Turf, the Little Turf Bulwark, the Great White Bulwark of Clay and the Walmer Bulwark, and a 2.5 mile (4 km) defensive ditch and bank. Collectively the castles became known as the "castles of the Downes". It is not known who designed Deal Castle, but Sir Edward Ryngeley and Thomas Wingfield served as the commissioners for the project, with Robert Loyrde and David Marten as the paymaster and comptroller, and Christopher Dickenson and William Clement as the master mason and carpenters. Work began at Deal in April and progressed at speed, with 1,400 men at work on the site by the following month. A strike for higher pay was broken up over the summer by Ryngeley and by December, when Anne of Cleves dined there, the castle was mostly completed. Deal and the other fortifications along the Downs cost the Crown a total of £27,092 to build, much of which came from proceeds of the dissolution of the monasteries a few years before. Lead, timber and stone from local monasteries were also recycled for use in Deal Castle. Wingfield became the first captain of the castle in 1540, supported by a lieutenant and overseeing a garrison of eight soldiers, sixteen gunners and two porters. He reported to the Lord Warden of the Cinque Ports. The original invasion threat passed, but the castle was reinforced in 1558, due to fresh concerns of a French attack. Around 1570, the main bastions were filled with earth, probably to allow heavier guns to be mounted on them, and Queen Elizabeth I inspected the castle in 1573. The defences along the coast were mobilised in 1588 in response to the threat posed by the Spanish armada and were probably kept ready for action throughout the rest of Elizabeth's reign.

17 ғасыр

1600-жылдардың алғашқы онжылдығында Англия Франция және Испаниямен бейбіт қарым-қатынаста болды, сондықтан жағалау қорғанысына көп көңіл бөлмеді. 1615 жылы Дил қамалы нашар күйде болды, оның сыртқы қабырғалары дауылдар мен жағалау эрозиясынан зақымданған еді, сонымен қатар жасалған сараптама бойынша 396 фунт стерлинг жөндеу жұмысына қажет болды. Қамалдың капитаны Уильям Бинг жоғары лауазымдағы адамдарға көптеген хаттар жазып, қысқы дауылдар қазбаны су мен жағалаудан келген тастармен толтырғанын және қамалдың негізін қиратқанын мәлімдеді. 1618 жылы ол гарнизонның көп бөлігі жақын жердегі қалада тұрып жатқанын, ал түнде қамалды тек шағын күзетші күші күзетіп тұрғанын хабарлады. Қамалдың жағдайы нашарлаған сайын, Даунс аймағында голланд, француз және испан кемелері арасындағы шайқастар жиілеп, Кент жағалауындағы бекіністердің стратегиялық маңызы артты. 1624 жылы жасалған жаңа сараптама бойынша жөндеу жұмысының құны 1243 фунтқа дейін өсті, ал Бэкингемнің 1-ші герцогы Джордж Вильерс, жұмыс үшін материал алу үшін жақын орналасқан Камбер қамалын бұзуды ұсынды. Бұл ұсынысқа іс жүзінде қолдау көрсетілмеген сияқты, бірақ 1630-шы жылдардың соңында кейбір жөндеу жұмыстары аяқталған болуы мүмкін. 1642 жылдың тамызында Англияның бірінші азаматтық соғысының басында қамал парламенттік күштер бақылауына өтті, Уильям Бингтің орнына Уильям Бэттен тағайындалды, ол роялистік көзқарастарға күдікпен қарады, бірақ қамал осы қақтығыста елеулі рөл атқармады. 1648 жылы Англияның екінші азаматтық соғысы басталғанда, парламенттік флот Даунста орналасқан, оны Уолмер және басқа Генрих қамалдары қорғады, бірақ мамыр айында Кент аймағында роялистік көтеріліс басталды. Бэттен алдыңғы жылы флот командирі лауазымынан кетіп, енді флоттың бір бөлігін жақтап ауысуға ынталандырды. Бұрынғы теңізші сэр Генри Палмер және Кент ақсүйектерінің өкілдері де флотты көтеріліске шақырып, экипаждағы көптеген Кенттіктердің артықшылығын пайдаланды. Уолмер және Дил қамалы Сандаун гарнизонынан кейін корольге адалдығын білдірді. Рейнсборо капитандық лауазымынан алынды. Жағалаудағы бекіністер мен флот енді роялистердің бақылауында болғандықтан, парламент шетелдік күштердің жағалауға түсуі немесе шотландтарға көмек жіберуі мүмкін деп қорқыды. Парламент маусым айының басында Мейдстоун шайқасында көтерілісшілерді жеңіп, содан кейін полковник Натаниел Ричтің басшылығымен Дил және Даунс бойындағы басқа да қамалдарды басып алу үшін күш жіберді. Уолмер қамалы бірінші болып қоршауға алынып, 12 шілдеде берілді. Роялистер теңізден жабдықтаған Дилді шілде айында қоршауға алды. Роялистік флот парламенттік позицияларды бомбалады және көтерілісті қолдау үшін уақытша 1500 фламанд жалдамалы әскерін түсірді, бірақ ақша жетіспеушілігі оларды континентке қайтаруға мәжбүр етті. Содан кейін гарнизон қоршаулаушыларға күтпеген шабуыл жасады, бірақ кейбір шығындарға ұшырап, кері шегінді. Престон шайқасында роялистер жеңілгені туралы жаңалық келгеннен кейін, Дил 20 тамызда берілді, содан кейін Сандаунға артиллериялық шабуылдар басталды, нәтижесінде қалған гарнизондар да берілді. Рич жаңа капитан болды және қамал қақтығыс кезінде қатты зақымдалғанын, "гранаталармен қиратылғанын" және жөндеу жұмысының кем дегенде 500 фунт стерлинг тұратынын хабарлады. Самуил Тавернер губернатор болып тағайындалды, оған бір капрал және жиырма сарбаз қолдау көрсетті. Голланд қауіпін ескере отырып, Дил қамалы сақталды және оқ-дәрімен жабдықталды, сондай-ақ 1652 жылы Англия-Голландияның бірінші соғысы басталғанда, топырақ және сарбаздармен нығайтылды. 1660 жылы Стюарттардың билікке қайта оралуынан кейін гарнизонның саны азайтылды және олардың жалақысы төмендетілді, бірақ қамал екінші және үшінші Англия-Голландия соғыстары кезінде Даунсты қорғауда маңызды рөл атқара берді, жергілікті жаттығудан өткен жасақтардың қолдауымен. Бинг жаңа режимде бұрынғы капитандық лауазымын қайтаруға тырысты және 1660 жылдың басында қысқа мерзімге қайта тағайындалған болуы мүмкін. 1688 жылғы желтоқсанда Джеймс II-ні құлатып, салтанатты революция болғаннан кейін, Дил қаласының тұрғындары Вильгельм Оранскийді қолдап, қаланы басып алды және ешқашан іске аспаған Ирландияның басып кіруінен қорғану үшін шаралар қабылдады.

During the first decade of the 1600s, England was at peace with France and Spain and coastal defences received little attention. By 1615, Deal Castle was in a poor state, its outer walls damaged by storms and coastal erosion, while a survey suggested repairs estimated at £396 were necessary. The Captain of the castle, William Byng, wrote numerous letters to his superiors, claiming winter storms had filled the moat with water and stones from the beach and undermined the castle foundations. By 1618, he reported most of the garrison were living in the nearby town, with only a small guard force manning the castle at night. As its condition deteriorated, fighting between Dutch, French and Spanish ships in the Downs became common, increasing the strategic importance of fortifications along the Kent coast. A new survey in 1624 estimated the cost of repairs had escalated to £1,243 and George Villiers, 1st Duke of Buckingham, suggested nearby Camber Castle be demolished to provide materiel for the work. This does not appear to have been acted on, although some repairs were probably completed in the late 1630s. The castle was seized by Parliamentarian forces at the start of the First English Civil War in August 1642, with William Batten replacing William Byng, who was suspected of Royalist sympathies, although the castle played little part in this conflict. When the Second English Civil War broke out in 1648, the Parliamentarian navy was based in the Downs, protected by Walmer and the other Henrician castles, but by May a Royalist insurrection was under way across Kent. The previous year, Batten had been forced to resign as Commander of the Fleet and he now encouraged elements of the navy to switch sides. Sir Henry Palmer, a former sailor, accompanied by other members of the Kentish gentry, also called on the fleet to revolt, taking advantage of the many fellow Kentish men in the crews. Walmer and Deal Castle declared for the King, shortly after the garrisons at Sandown. Rainsborough was removed from his post as captain. With both the coastal fortresses and the navy now under Royalist control, Parliament feared that foreign forces might be landed along the coast or aid sent to the Scots. Parliament defeated the wider insurgency at the Battle of Maidstone at the start of June and then sent a force under the command of Colonel Nathaniel Rich to deal with Deal and the other castles along the Downs. Walmer Castle was the first to be besieged and surrendered on 12 July. Deal, which had been resupplied by the Royalists from the sea, was besieged in July. A Royalist fleet bombarded the Parliamentarian positions and temporarily landed a force of 1,500 Flemish mercenaries in support of the revolt, but a shortage of money forced their return to the Continent. The garrison then carried out a surprise attack on their besiegers but were fought back with some losses. After news arrived of the Royalist defeat at Preston, Deal surrendered on 20 August and artillery assaults then began on Sandown, leading the remaining garrisons to surrender. Rich became the new Captain and reported the castle had been badly damaged during the conflict, being "much torn and spoiled with the granades", and he estimated repairs work would cost at least £500. A governor, Samuel Taverner, was appointed, supported by a corporal and twenty soldiers. In light of the Dutch threat, Deal Castle was maintained and kept equipped with powder, and was reinforced with earthworks and soldiers at the start of the First Anglo Dutch War in 1652. Following the Stuart Restoration in 1660, the garrison was reduced in size and their pay reduced, but the castle continued to play an important role in defending the Downs during the Second and Third Anglo Dutch Wars, supported by local trained bands. Byng attempted to reclaim his former captainship under the new regime, and may have been briefly reappointed in early 1660. Following the December 1688 Glorious Revolution which removed James II, the townsfolk of Deal seized the castle in support of William of Orange, and took steps to defend the Downs against a feared Irish invasion which never materialised.

18 - 21 ғасырлар

Диль қамалы 18 ғасырда әскери бекініс ретінде қолданыла берді және 1728 жылы 11 кальверлдік зеңбірекпен жабдықталды. Келесі жылы капитан, теңіз офицері сэр Джон Норрис жеке тұрғынын жақсарту үшін қамалды қайта жаңартты. Дорсет герцогы Лайонел Саквилл 1708 жылы Уолмерде осыған ұқсас жұмыс жасаған еді, және екі адам арасында бәсекелестік болған болуы мүмкін. Наполеон соғыстары кезінде қамал, жағажай бойында орналасқан қосымша артиллериялық батареялармен бірге, тоғыз 36 фунттық зеңбірекпен қаруланды. Дилді қорғау үшін 1794 жылы Уильям Питт Кіші – сол кездегі премьер-министр және Синке Портс Лорды – жаяу әскер мен атқыштар бөлімдерін құрды. 1802 жылы Питт жалдаған бомбашылар қамалда әскери жаттығулар өткізді. Саясаткер және банкир Лорд Каррингтон 1802 жылы қамалға жақсартулар енгізді, бұл оның досы Питттің Уолмердегі жұмысына қарсы жоба ретінде қарастырылды. Сэмюэл Уилберфорстың айтуынша, Каррингтон жұмыстың құнын қазынадан төлемекші болған, бірақ ол талаптарды ұсынғанда, Питт оларды қабылдамады және ол жақсартулар үшін өзі төлеуге мәжбүр болды. Диль қамалы көбінесе қорғаныс орнынан гөрі жеке үйге ұқсай бастады, бұл 1829 жылы оның жеке тұрғын үй ретінде жергілікті салыққа жата ма, әлде әскери нысан ретінде салықтан босатыла ма деген пікірталасқа әкелді. Капитандық лауазымы ұзақ уақыттан бері құрметті болып саналады және патшалық жүлде ретінде тағайындалатын. 1898 жылы Соғыс министрлігі тарихи қамалға кез келген сыртқы өзгерістер енгізу туралы Жұмыс кеңсесімен кеңесу керектігіне және туындаған жұмыстар үшін ақы төлеуге Жұмыс кеңсесі жауапты болатынына келісті. Соғыс министрлігі 1904 жылы қамалдың қорғаныс немесе казарма ретінде ешқандай құндылығы жоқ деген қорытындыға келді және оны толығымен Жұмыс кеңсесіне берді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1940 жылдың қарашасында, бомбалау кезінде неміс бомбалаушылары капитанның көп бөлігін қиратты, бұл капитан Уильям Бёрдвудты Хэмптон-Корт сарайына көшіруге мәжбүр етті. 1940 және 1944 жылдар аралығында қамалдың алдында 563-ші жағалау полкінің 337-ші батареясы басқарған екі 6 дюймдік теңіз зеңбірегі орнатылды. Қамал батареялық операциялық пункт ретінде жұмыс істеді – қамалдың бірінші қабаттағы бөлмелерінің бірі батарея кеңсесі болды – және тұруға жағдай жасады. Бёрдвудтың қайтысынан кейін, 1951 жылы, қамал ресми түрде тұру орны ретінде тоқтатылды және Қоғамдық ғимараттар және жұмыстар министрлігіне берілді. 1972 жылы Диль қамалының капитандығы (1951 жылдан бері тоқтатылған) құрметті тағайындау ретінде қайта жаңғыртылды және генерал сэр Норман Тайллорға берілді; 1979 жылы оның орнын генерал-майор Иан Харрисон басты. 2008 жылы соңғысының қайтысынан кейін капитандық лауазымын Корольдік теңіз жаяу әскерінің бас қолбасшысы өз міндеті бойынша атқарады. XXI ғасырда Диль қамалы «Ағылшын мұрасы» ұйымымен туристік нысан ретінде басқарылады, 2008 жылы 25 256 келушіні қабылдады. Ол Ұлыбритания заңдарымен қорғалатын ескерткіш ретінде саналады.

Deal Castle continued to be used as a military fortification throughout the 18th century and in 1728 it was equipped with 11 culverin guns. The following year, the captain, naval officer Sir John Norris, redeveloped the castle to improve his personal accommodation. Similar work had been carried out at Walmer in 1708 by the Duke of Dorset, Lionel Sackville and there may have been some competition between the two men. During the Napoleonic Wars, the castle was armed with nine 36 pounder guns, supported by further artillery batteries placed along the beach. To protect Deal, units of infantry and cavalry, called fencibles, were formed in 1794 by William Pitt the Younger—then both the prime minister and the Lord Warden of the Cinque Ports—and in 1802 units of bombardiers recruited by Pitt carried out military exercises at the castle. The politician and banker Lord Carrington carried out improvements to the castle in 1802, apparently as a rival project to his friend Pitt's work at Walmer. According to Samuel Wilberforce, Carrington had hoped to charge the cost of the work to the Treasury, but when he attempted to submit the claims, they were rejected by Pitt and he had to pay for the improvements himself. Deal Castle was increasingly resembling a private house, rather than purely a fortification, and this led to arguments in 1829 as to whether it should be subject to local taxation as a private dwelling, or continue to be exempt as a military site. The captaincy had long since become an honorary position, given out as a reward by the Crown. In 1898, the War Office agreed that the Office of Works should be consulted over any external alterations to the historic castle and that the Office of Works would be responsible for paying for any resulting work. The War Office finally concluded in 1904 that the castle no longer had any value either as a defence or as a barracks and transferred it entirely to the Office of Works. During the Second World War, in November 1940, during the Blitz, German bombers destroyed much of the captain's quarters, forcing the incumbent, William Birdwood, to move to Hampton Court Palace. Two 6 inch naval guns were mounted in front of the castle between 1940 and 1944, manned by 337 Battery of 563 Coast Regiment. The castle operated as a Battery Operating Post—one of the first floor rooms in the keep became the Battery Office—and provided accommodation. Following Birdwood's death, in 1951, the castle officially ceased to function as a residence and was passed to the Ministry of Public Buildings and Works. In 1972 the captaincy of Deal Castle (in abeyance since 1951) was revived, as an honorary appointment, and vested in General Sir Norman Tailyour; he was succeeded in 1979 by Major General Ian Harrison. Since the latter's death, in 2008, the captaincy has been held ex officio by the Commandant General Royal Marines. In the 21st century, Deal Castle is operated by English Heritage as a tourist attraction, receiving 25,256 visitors in 2008. It is protected under UK law as a scheduled monument.

Сәулет

Диль қамалы 16 ғасырдың көп бөлігін сақтап қалды, оның ішінде ортасында алты жартылай дөңгелек бастиондары бар биік мұнара, 86 фут (26 м) көлденеңі, ал оның батысында тағы алты дөңгелек бастион орналасқан, олардың батысы қақпа үйі ретінде пайдаланылды, бәрі де ор және қоршау қабырғасымен қоршалған. Қамалдағы бастион қабырғалары жуан. Ол Мейдстоун маңындағы Кент тас тасынан, жергілікті кірпіштен және жергілікті монастырлардан қайта пайдаланған Caen тасынан салынған. Ол Уолмер және Сандаун қамалынан үлкен болды, шамамен өлшемдері және жатақтарды қамтыды. Қамал бастапқыда төрт деңгейлі артиллерияға ие болды – ең ауыр және ең ұзақ қашықтықтағы қарулар жоғарғы деңгейлерде, оның ішінде мұнарада, орналасқан, барлығы 66 атыс позициясы және жақын қорғаныс қажет болған жағдайда жертөледе тағы 53 мылтық тесігі болды. Қабырғадағы бойлық тесіктер қарулардың жұмыс істеуіне және айналуына мүмкіндік беру үшін кеңінен ашылған, ал қамалдың ішкі бөлігі оның қаруларынан шыққан түтінді шығару үшін желдеткіштермен жабдықталған. Қазіргі қамалдағы қоршаулар Тюдор стиліне қарағанда, жалған ортағасырлық стильде жасалған және 1732 жылдан бастап сақталған. Даунс бойындағы бауырлас қамалы сияқты, Диль де жобалау мәселелеріне тап болды: оны толық жабдықтау үшін тым көп қару қажет болды; қисық беттері шабуылға осал болды; және қабырғаларды төмен және жуан ұстауға тырысқанына қарамастан, оның салыстырмалы түрде жоғары орналасуы, бірнеше деңгейлі қорғанысты қолдау қажеттілігімен шақырылған, оны шабуылға ұшыратты. Диль қамалына қақпа үйі арқылы кіріледі, ол бастапқыда қабырғалы баққа қарап тұрды, ол көбінесе қиратылған. Құрғақ, таспен қапталған ор, ені және тереңдігі, бастапқыда тас жолмен және көпірмен кесілген, соңғысы қазіргі заманғы ағаш көпірмен ауыстырылған. Қақпа үйі әлі де бастапқы темірмен қадалған есіктерін сақтап тұр – тарихшы Джонатан Коуд оларды «өздерінің мерзімі үшін ең жақсы сақталғандарының бірі» деп есептейді – және гарнизонға ішкі жолды зымырандармен немесе мылтықтармен қорғауға мүмкіндік беретін бес өлтіру ойығы бар; ол бастапқыда кіреберістегі порткуллиспен де қорғалған болуы керек. Сыртқы бастиондар 1570 жылдары топырақпен толтырылды және 18 ғасырдың қамалдарына ие, ал шығыс бастионның айналасындағы құрылыстар Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қайта салынды. «Айналулар» деп аталатын өткел сыртқы бастиондардың сыртынан өтеді және қамалдың негізін қамтитын мылтық позицияларын байланыстырады. Мұнарада жертөле, жер және бірінші қабаттарды байланыстыратын орталық бұралақ баспалдақ бар. Салынған кезде гарнизон мұнараның бірінші қабатында тұрды, ал екінші қабатты капитан пайдаланды, ал жертөле сақтау үшін қолданылды. Бірінші қабат радиалды қабырғалармен бөлінген және бастапқыда қабырғалармен бөлінген; бастапқы пештер мен ошақтар сақталған. Бірінші қабат негізінен 1720 жылдарға жатады, бірақ кейбір Тюдор элементтері сақталған. Мұнараның жоғарғы жағында 1655 жылдан бастап граффитимен салынған қоңырау бар ағаш фонарь құрылымы орналасқан. Мұнараның қарулы тесіктері 18 және 19 ғасырларда терезелерге айналдырылды.

Deal Castle retains most of its original 16th century structure, including a tall keep with six semi circular bastions, 86 feet (26 m) across, at the centre, flanked by a further six rounded bastions, the western of which served as a gatehouse, surrounded by a moat and a curtain wall. The castle's bastion walls are thick. It was constructed using Kentish ragstone from near Maidstone, locally made bricks and Caen stone recycled from local monasteries. It was larger than its sister castles at Walmer and Sandown, measuring approximately across and covering
The castle originally had four tiers of artillery – the heaviest and longest range weapons occupying the upper levels, including the keep – with a total of 66 firing positions and another 53 gunloops in the basement for handguns, should close defence be required. The embrasures in the walls were all widely splayed to provide the maximum possible space for the guns to operate and traverse, and the interior of the castle was designed with vents to allow the smoke from its guns to escape. The battlements on the modern castle are in a faux medieval, rather than Tudor, style and date from 1732. Like its sister castles along the Downs, Deal suffered from design problems: it needed too many guns to ever be fully equipped; its curved surfaces were vulnerable to attack; and despite attempts to keep the walls low and thick, its relatively high profile, driven by the requirement to support several tiers of defences, exposed it to attack. Deal Castle is entered through the gatehouse, which originally overlooked a walled garden, since largely destroyed. The dry, stone lined moat, wide and deep, would originally have been crossed over a stone causeway and a drawbridge, the latter now replaced by a modern wooden bridge. The gatehouse still has its original iron studded doors – the historian Jonathan Coad considers them "among the best preserved for their date" – and five murder holes to enable the garrison to defend the internal passageway with missiles or handguns; it would originally have also been protected by a portcullis at the entrance. The outer bastions were filled with earth in the 1570s, and have 18th century ramparts; the superstructure around the eastern bastion was rebuilt after the Second World War. A passageway called "the Rounds" runs along the outside of the outer bastions, linking the handgun positions covering the base of the moat. The keep has a central newel staircase, linking the basement, ground and first floors. When first built, the garrison would have lived on the ground floor of the keep, the first floor being used by the captain, and the basement for stores. The ground floor is subdivided by radial walls and originally would have been further subdivided by partitions; the original ovens and fireplace survive. The first floor mainly dates from the 1720s, although some Tudor elements remain. There is a wooden lantern structure on the top of the keep that contains a bell dating from 1655 and early 18th century graffiti. The keep's gun embrasures were converted to form sash windows in the 18th and 19th centuries.