Уолмер қамалы: Англия тарихының бекінісі

Кіріспе

Валмер қамалы – 1539 және 1540 жылдар аралығында Генрих VIII-дің Кент қаласындағы Валмерде салдырған артиллериялық бекініс. Ол Франция мен Священная Рим империясының басып кіру қаупінен қорғану мақсатындағы Корольдің жобасының бір бөлігі болды және Англия жағалауындағы маңызды Downs бекінісін қорғады. Қабырғасы мен төрт дөңгелек бастиондары бар, ормен қоршалған тас қамалдың жоғарғы қабаттарында артиллерия үшін 39 оқ ату орны болды. Валмер, Сандаун және Дил қамалдарын салуға Корольдік қазынадан барлығы 27 092 фунт стерлинг жұмсалды, олар жағалау бойында біріне-бірі жақын орналасқан және жер үйлермен байланысқан қорғаныс жүйесі құрады. Басқыншылық қаупі сейілгенімен, 1648–49 жылдардағы Екінші ағылшын азамат соғысы кезінде Валмерді роялистер басып алды және Парламент әскерлері бірнеше ай шайқасқаннан кейін ғана қайта иеленді. 18 ғасырда Валмер Бес портың Лорд-қарауылшысының ресми резиденциясына айналды және әскери бекіністен жеке тұрғын үйге біртіндеп өзгертілді. Уильям Питт, Веллингтон герцогы және Лорд Гранвилл сияқты түрлі премьер-министрлер мен көрнекті саясаткерлер Лорд-қарауылшы болып тағайындалды, олар Тюдор қамалының бөліктерін тұрғын үйлерге бейімдеп, мүлік маңына кең бақтар салды. 1904 жылы Соғыс министрлігі Валмердің әскери маңызы жоқ екенін мойындады және ол Жұмыс министрлігіне берілді. Келесі Лорд-қарауылшылар мүлікті пайдалануды жалғастырды, сонымен қатар ол көпшілікке де ашылды. Алайда Валмер енді аса жайлы немесе заманауи резиденция саналмады, ал Лорд Керзон 1906 жылы әйелінің қайтысына қамалдың нашар күйін кінәлады. Екінші дүниежүзілік соғыстан бері Лорд-қарауылшылардың қатарында Уинстон Черчилль, Роберт Мензис және Королева Ана Елизавета болды, бірақ олар Валмер қамалын сирек пайдаланды. 21 ғасырда Валмер қамалы «Ағылшын мұрасы» ұйымының басқаруындағы туристік орталық ретінде жұмыс істейді. Қамалдың ішінде мүлікке және оның Лорд-қарауылшыларына қатысты 19 ғасырдан бері арнайы заңмен қорғалатын тарихи заттар мен суреттер қойылған. Мүлікке сондай-ақ 1997 жылы Елизаветаның 95 жылдық мерейтойына арнап Пенелопа Хобхаус жобалаған Королева Ана саябағы кіреді.

Castle in Kent

Walmer Castle is an artillery fort originally constructed by Henry VIII in Walmer, Kent, between 1539 and 1540. It formed part of the King's Device programme to protect against invasion from France and the Holy Roman Empire, and defended the strategically important Downs anchorage off the English coast. Comprising a keep and four circular bastions, the moated stone castle covered and had 39 firing positions on the upper levels for artillery. It cost the Crown a total of £27,092 to build the three castles of Walmer, Sandown, and Deal, which lay adjacent to one another along the coast and were connected by earthwork defences. The original invasion threat passed, but during the Second English Civil War of 1648–49, Walmer was seized by pro Royalist insurgents and was only retaken by Parliamentary forces after several months' fighting. In the 18th century, Walmer became the official residence of the Lord Warden of the Cinque Ports and was gradually modified from a military fortification into a private residence. Various Prime Ministers and prominent politicians were appointed as Lord Warden, including William Pitt, the Duke of Wellington and Lord Granville, who adapted parts of the Tudor castle as living spaces and constructed extensive gardens around the property. By 1904, the War Office agreed that Walmer had no remaining military utility and it passed to the Ministry of Works. Successive Lord Wardens continued to use the property but it was also opened to the public. Walmer was no longer considered a particularly comfortable or modern residence, however, and Lord Curzon blamed the poor condition of the castle for his wife's death in 1906. Lord Wardens since the Second World War have included Winston Churchill, Robert Menzies and Queen Elizabeth The Queen Mother, but they have made only intermittent use of Walmer Castle. In the 21st century, Walmer Castle is run as a tourist attraction by English Heritage. The interior of the castle displays a range of historical objects and pictures associated with the property and its Lord Wardens, protected since the 19th century by special legislation. The grounds include the Queen Mother's Garden, designed by Penelope Hobhouse as a 95th birthday gift for Elizabeth in 1997.

XVI ғасыр

Уолмер қамалы Франция және Киелі Рим империясының шабуылынан Англия жағалауын қорғау үшін король Генрих VIII билігінің соңғы жылдары салынған. Дәстүр бойынша, жағалауды қорғауды жергілікті лордтар мен қауымдастықтарға қалдырған, бекіністерді салу және күтіп-ұстауға шамалы ғана қатысқан. Франция мен империя бір-бірімен қақтығыста болғанда теңіз шабуылдары жиі болғанмен, Англияға шабуыл жасау ықпалсыз көрінген. Оңтүстік-батыста және Сассекс жағалауында қарапайым блокхаустар мен мұнаралар негізіндегі қарапайым қорғаныс жүйесі болды, Англияның солтүстігінде тағы бірнеше әсерлі құрылыстар салынды, бірақ жалпы алғанда бекіністердің ауқымы өте шектеулі болды. 1533 жылы Генрих әйелі Арагондық Екатеринамен ұзақ жылдардан бері созылып келген некесін бұзу және қайтадан үйлену үшін Папа Павел III-тен айырылды. Екатерина Киелі Рим императоры V Карлдың тәтесі болды және ол бұл ажырысуды жеке қорлау ретінде қабылдады. Осының нәтижесінде 1538 жылы Франция мен империя Генрихке қарсы одақ құрды, ал Папа екі елді Англияға шабуыл жасауға ынталандырды. Англияға шабуыл жасау әлдеқашан анық болды. Жауап ретінде Генрих 1539 жылы «құрылғы» деп аталатын жарлық шығарды, ол «шабуыл кезінде мемлекетті қорғау» және Англия жағалауы бойында бекіністер салу туралы нұсқаулар берді. Уолмер және оған жақын орналасқан Дил және Сандаун қамалдары Шығыс Кенттегі Даунсты қорғау үшін салынды, бұл Гудвин құмдарынан құралған маңызды тірек болды, ол Дил жағалауына қол жеткізуге мүмкіндік берді, онда жау әскерлерін оңай түсіруге болады. Тас қамалдар төрт топырақ бекінісімен – Ұлы шөп, Кіші шөп қорғаны, Ұлы ақ саз қорғаны және Уолмер қорғаны, сондай-ақ 4 км (2,5 миль) қорғаныс ормен және жағалаумен қолдау көрсетілді. Бұл қамалдар бірлесіп «Даунс қамалдары» деп аталды және Корольге жалпы құны 27 092 фунт стерлингке түсті. Уолмер 1539 жылдың сәуірінен 1540 жылдың күзіне дейін Ричард Бенезе бас инженер, Уильям Клемент бас ағаш шебер және Кристофер Дикенсон бас тас шебер болған командамен салынды. Бастапқыда ол капитан, екі лейтенант, екі күзетші, он артиллерияшы және үш сарбазбен жабдықталды, оның жылдық құны 174 фунт стерлинг болды. Ол, әдетте, мыс және қорытпа темірден жасалған түрлі қарулармен, сондай-ақ жақын қорғаныс үшін аркебус пен садақтармен жабдықталған. 1597 жылы жасалған есепте қамалдың артиллериялық қаруларына пушка, кальвер, бес деми-кальвер, сакер, миньон және сокол кіргені көрсетілген. Уолмер қамалы король Карл I және Парламент жақтастары арасындағы бірінші ағылшын азамат соғысының басында Парламент күштерімен басып алынды, бірақ бастапқы қақтығыстың қалған бөлігінде маңызды рөл атқармады. 1645 жылдан кейін бірер жыл тұрақсыз бейбітшілік болғаннан кейін 1648 жылы Екінші Азамат соғысы басталды, бұл жолы Карлдың роялистері шотландтық одақтастарымен бірікті. Парламенттік флот Даунста орналасқан, оны Уолмер және басқа Генрихтік қамалдар қорғады, бірақ мамыр айында Кент арқылы роялистердің көтерілісі басталды. Вице-адмирал Уильям Баттенді бұрынғы жылы Парламенттік шенеуніктер флот басшысы лауазымынан кетуге мәжбүр еткен, енді ол флотты роялистік фракцияға қосылуға шақырды. Бұрынғы теңізші сэр Генри Палмер және Кенттің басқа да ақсүйектері де флотты көтерілуге шақырып, экипаждағы көптеген Кенттіктердің артықшылығын пайдаланды. Уолмер және Дил қамалдары Сандаундағы гарнизоннан кейін көп ұзамай корольге адалдығын білдірді. Жағалаудағы бекіністер мен флот енді роялистердің бақылауында болғандықтан, Парламент шетелдік күштердің жағалауға түсуі немесе шотландтарға көмек жіберуі мүмкін деп қорқыды. Парламент маусым айының басында Мейдстоун шайқасында бүлікшілерді жеңіп, кейін полковник Натаниел Ричтің басшылығымен Уолмерді және Даунс бойындағы басқа да қамалдарды басып алуға күш жіберді. Уолмер қамалы бірінші болып қоршауға алынды және 12 шілдеде берілді. Дилге шілде айының соңында шабуыл жасалды, ал тамыз айында Сандаунға да артиллериялық шабуылдар басталды, бұл қалған екі бекіністің де берілуіне әкелді. Уолмер қақтығыс кезінде қатты зақымдалды және Рич, жөндеу жұмыстарын жүргізуге жауапты болды, бұл жұмыстың кем дегенде 500 фунт стерлингке тұратынын бағалады. 1649 жылы Парламент Уолмерге және Даунс аймағындағы басқа да қамалдарға оқ-дәрі мен ұнтақ жаңадан жеткізілуін тапсырды, олар жақсы күйге келтірілді. Уолмердегі гарнизон осы кезеңде губернатор, капрал және 20 сарбазбен сақталды, бірақ 1660 жылы Карл II таққа қайта оралғанда, ол сандарды қайтадан капитанға, лейтенантқа, күзетшіге және 16 адамға дейін қысқартты. 1688 жылғы Даңқты революцияда Карлдың інісі король Джеймс II-ге қарсы Диль тұрғындары Оранж князі Уильям III атынан Уолмер қамалын басып алды. Алайда ғасырдың соңына қарай қамал әскери тұрғыдан ескірген болып саналды. 1708 жылы Дорсет герцогы Лионель Саквилл осы лауазымға тағайындалды және Довер қамалындағы тұрғын үйдің қанағаттандырмас екенін шешті, мүмкін, қамалдың жартылай қираған халде болғандықтан, және оның орнына Уолмер қамалына көшті. Герцог 1765 жылға дейін Лорд-уәкіл лауазымын атқарды, тек екі рет Джеймс Батлер, Ормонд герцогы және Джон Сидней, Лестер графы лауазымды атқарған кезде ғана үзіліске ұшырады. Ол қамалды тұруға ыңғайлырақ ету үшін кең ауқымды жұмыстар жүргізіп, солтүстік бастионға қосымша құрылыстар салды және сарбаздарға оңтүстік бастионда шағын үй салды. Премьер-министр Уильям Питт кіші 1792 жылы Лорд-уәкіл болып тағайындалды. Питт қарызға батып, король Георг III осы лауазымның, жылына 3000 фунт стерлингтік жалақымен Питттің табысын толықтыратынына сенді. Питт қамалды кеңінен пайдаланды және 1803 жылға қарай ол өмірлік шығындарын азайту мақсатымен негізгі резиденциясы ретінде пайдаланды. Питттің қарындасы леди Гестер Стэнхоуп 1803 және 1806 жылдар аралығында Уолмерде оған қосылды; Питтпен бірге ол қамал бақтарында кең ауқымды жұмыстар жүргізіп, оларды қарапайым бақшадан безендірілген ландшафттық алаптар жиынтығына айналдырды; Стэнхоуп ландшафттық жұмыстар мен өсімдіктерге көмектесу үшін Довер ополченнясын шақыртты. Француз революциялық соғыстарының басталуымен Питт жағалаудағы порттарды қорғауға белсенді түрде қатысып, Уолмерде жергілікті гарнизон командирлерін, теңіз капитантарын және жергілікті ақсүйектерді үнемі тойға шақыратын. 1801 жылы Премьер-министр лауазымынан кеткеннен кейін француз шабуылының қаупі сақталды және ол Уолмер қамалында өз жаңа офицерлерімен ерікті атқыштар жасағын құрды. Ол сондай-ақ 35 балық аулау қайығынан тұратын бомбалаушылық жаяу әскер жасағы мен «луггер» деп аталатын флотты құрды, оларды қарумен жабдықтады және қамалдан қарап тексерді. Стэнхоуп қамал маңындағы әскер бөлімдерінің үнемі жаттығуларын атап өтті. Роберт Дженкинсон, Ливерпуль графы, 1806 жылы Питттің қайтысынан кейін Уолмер қамалын иеленді. Премьер-министр ретінде Ливерпуль Уолмерді жеке демалыс орны және таңдалған қонақтармен жеке саяси талқылаулар өткізу орны ретінде пайдаланды.

Walmer Castle was built to defend the English coast from attack by France and the Holy Roman Empire in the final years of the reign of King Henry VIII. Traditionally the Crown had left coastal defences to the local lords and communities, only taking a modest role in building and maintaining fortifications, and while France and the Empire remained in conflict with one another, maritime raids were common but an actual invasion of England seemed unlikely. Modest defences, based around simple blockhouses and towers, existed in the south west and along the Sussex coast, with a few more impressive works in the north of England, but in general the fortifications were very limited in scale. In 1533, Henry broke with Pope Paul III in order to annul the long standing marriage to his wife, Catherine of Aragon and remarry. Catherine was the aunt of Charles V, the Holy Roman Emperor, and he took the annulment as a personal insult. This resulted in France and the Empire declaring an alliance against Henry in 1538, and the Pope encouraging the two countries to attack England. An invasion of England appeared certain. In response, Henry issued an order, called a "device", in 1539, giving instructions for the "defence of the realm in time of invasion" and the construction of forts along the English coastline. Walmer and the adjacent castles of Deal and Sandown were constructed to protect the Downs in east Kent, an important anchorage formed by the Goodwin Sands which gave access to Deal Beach, on which enemy soldiers could easily be landed. The stone castles were supported by a line of four earthwork forts, known as the Great Turf, the Little Turf Bulwark, the Great White Bulwark of Clay and the Walmer Bulwark, and a 2.5 mile (4 km)
defensive ditch and bank. Collectively the castles became known as the "castles of the Downs" and cost the Crown a total of £27,092 to build. Walmer was built between April 1539 and autumn 1540, by a team including Richard Benese as the surveyor, William Clement as the master carpenter, and Christopher Dickenson as the master mason. It was initially garrisoned by a captain, two lieutenants, two porters, ten gunners and three soldiers, at an annual cost of £174. It was probably equipped with a range of brass and cast iron guns, along with arquebuses and bows for close defence. In 1597, a report listed the castle's artillery as comprising a cannon, a culverin, five demi culverins, a saker, a minion and a falcon. Walmer Castle was seized by Parliamentary forces at the start of the first English Civil War between the supporters of King Charles I and Parliament, but did not play a significant role in the remainder of the initial conflict. After the few years of unsteady peace after 1645, the Second Civil War broke out in 1648, this time with Charles' Royalist supporters joined by Scottish allies. The Parliamentary navy was based in the Downs, protected by Walmer and the other Henrician castles, but by May a Royalist insurrection was under way across Kent. Vice Admiral William Batten had been forced to resign from his post as Commander of the Fleet the previous year by Parliamentary officials, and he now encouraged the fleet to join the Royalist faction. Sir Henry Palmer, a former sailor, accompanied by other members of the Kentish gentry, also called on the fleet to revolt, taking advantage of the many fellow Kentish men in the crews. Walmer and Deal Castle declared for the King, shortly after the garrisons at Sandown. With both the coastal fortresses and the navy now under Royalist control, Parliament feared that foreign forces might be landed along the coast or aid sent to the Scots. Parliament defeated the wider insurgency at the Battle of Maidstone at the start of June, and then sent a force under the command of Colonel Nathaniel Rich to deal with Walmer and the other castles along the Downs. Walmer Castle was the first to be besieged, and surrendered on 12 July. Deal was attacked in late July, and in August artillery assaults began on Sandown as well, leading to the surrender of both remaining fortifications. Walmer was badly damaged during the conflict and it was estimated by Rich, responsible for carrying out the repairs, that the work would cost at least £500. In 1649, Parliament ordered new supplies of ammunition and powder be sent to Walmer and the other castles of the Downs, which were brought back into good order. The garrison at Walmer remained substantial during the period, with a governor, a corporal and 20 soldiers, but when Charles II was restored to the throne in 1660 he reduced the numbers again to a captain, lieutenant, porter and 16 men. In the Glorious Revolution of 1688 against Charles' brother, King James II, the townsfolk of Deal seized Walmer Castle on behalf of William III, the Prince of Orange. By the end of the century, however, the castle was increasingly regarded as out of date from a military perspective. When Lionel Sackville, the Duke of Dorset, was appointed to the post in 1708 he decided that the existing residence in Dover Castle was unsatisfactory, probably because of the semi ruinous state of the castle, and moved into Walmer Castle instead. The Duke occupied the post of Lord Warden until 1765, save for two periods when it was filled by James Butler, the Duke of Ormonde and John Sidney, the Earl of Leicester. He carried out extensive work to make the castle more habitable, building extensions towards the north bastion and constructing a small house in the south bastion for the soldiers. The Prime Minister William Pitt the Younger was then made the Lord Warden in 1792. Pitt was badly in debt and King George III believed that the post, which came with a salary of £3,000 a year, would usefully supplement Pitt's income. Pitt made extensive use of the castle and by 1803 he used it as his main residence in an effort to reduce his living costs. Pitt's niece, Lady Hester Stanhope, joined him at Walmer between 1803 and 1806; together with Pitt, she carried out extensive work on the castle gardens, transforming them from a simple kitchen garden into a set of landscaped ornamental enclosures; Stanhope enlisted the Dover militia to help with the landscaping and planting. With the outbreak of the French Revolutionary Wars, Pitt became energetically involved in the protection of the ports along the coast, entertaining the local garrison commanders, naval captains and the local gentry at Walmer on a regular basis. After Pitt resigned as Prime Minister in 1801, fears remained of a French invasion and he formed a volunteer cavalry unit at Walmer Castle, where he lived with his new officers. He also formed a unit of bombardier infantry and a fleet of 35 fishing boats called luggers, which he armed with or guns, reviewing them from the castle. Stanhope remarked on the constant drilling of army units around the castle during her time there. Robert Jenkinson, the Earl of Liverpool, took possession of Walmer Castle following the death of Pitt in 1806. As Prime Minister, Liverpool used Walmer as a personal retreat and as a location for private political discussions with selected guests.

182999

Лорд Ливерпульдің қайтысымен Артур Уэлсли, Веллингтон герцогы және сол кездегі премьер-министр, король Георг IV-тен Лорд Уорден лауазымын сұрады, себебі ол Walmer Castle-ді пайдалануға ниеттенді. 1829 жылы лауазымға кіріскен Веллингтон Уолмерді «ең тартымды теңіз жағажайындағы резиденция» деп есептеді. Оны екі рет Виктория зиярат етті, біріншісі ханшайым кезінде, ал екіншісі патшайым болғаннан кейін. Веллингтон бақтардың күйреуіне рұқсат берді. Веллингтон 14 қыркүйекте 1852 жылы Уолмердегі өз бөлмесінде дүние салды. Оның денесі 10 қарашаға дейін бөлмесінде сақталды, соңғы екі күнде бөлме жұртшылыққа ашылғанда шамамен 9000 адам келді. Герцогтың денесі әскери сүйемелдеумен ақыры Лондонға жеткізілді. Джеймс Браун Рамзи, Далхаузи маркизі Лорд Уорден болды; оның қайтысынан кейін премьер-министр Генри Темпл, Палмерстон виконты 1861 жылы қамалдың басқаруын өз қолына алды. Бұл қамалдың тарихи мазмұнының ашық саудаға сатылу қаупін арттырды; сондықтан Веллингтонның бұрынғы мүліктерінің бір бөлігі оның отбасымен сақтау үшін алынып кетті. Расселл бұл лауазымның Гранвилл үшін қымбатқа түсетінін атап өтті – 1828 жылы жалақы жойылған еді – бірақ ол оған Гранвилл көптен бері сатып алуға тырысқан теңіз жағасындағы мүлікті ұсынады. Гранвилл 1865 жылы Уолмерді басқарды. Ол бақтарды кеңейтті, аң аулау тобы үшін жаңа бөлмелер салдырды және Питт пен Веллингтон қамал ішінде қолданған жиһаз бен басқа да заттарды қайта құрастыруға көп жыл жұмсады. Ол көптеген қонақтарды қабылдады, олардың көпшілігі Францияға немесе одан сапарлағанда тоқтады. Дипломат Барон де Малорти Гранвилл мен оның отбасына Уолмерде келді және кейін қамалдың үйтіршілік атмосферасын жоғары бағалады. Ол таңғы астан кейін отбасы мен қонақтардың үйдегі жалғыз үлкен бөлме болған қонақ бөлмесіне жиналатынын және Гранвиллдің үйдің қалған бөлігінің күнделікті өмірінің аясында үкіметтік хаттарға жауап беретінін сипаттады. Бизнесмен және саясаткер Уильям Смит 1891 жылы Лорд Уорден болып тағайындалды, бірақ сол жылдың қазан айында Уолмер қамалына алғашқы сапары кезінде қайтыс болды. Смит қамалдың тарихи артефактілерін кейінгі Лорд Уордендерден қорғау және мұралық заттар туралы заң жобасын қабылдауды ұсынды. Роберт Гаскойн Сесил, Солсбери маркизі келесі Лорд Уорден болды; енді жеткілікті құқықтық қорғаумен, Веллингтонның үшінші герцогы атасының мүліктерін қамалға қайтаруды ұсынды, бірақ леди Солсбери бұл ұсыныстан бас тартты.

On Lord Liverpool's death, Arthur Wellesley, the Duke of Wellington and the current Prime Minister, asked King George IV for the post of Lord Warden, primarily because he was seeking the use of Walmer Castle. Wellington took up post in 1829 and considered Walmer to be "the most charming marine residence". He was visited there twice by Victoria, once when she was still a princess and later as queen. Wellington let the gardens fall into a poor condition. Wellington died in his room at Walmer on 14 September 1852. His embalmed body was kept in his room to lie in state until 10 November, and when the room was opened for public visitors during the final two days, around 9,000 attended. The Duke's body was finally removed to London via Deal, complete with a military escort. James Broun Ramsay, the Marquess of Dalhousie became Lord Warden; on his death, the Prime Minister Henry Temple, the Viscount Palmerston, took over the castle in 1861. This raised the risk that the historical contents of the castle might be sold off at open auction; and some of Wellington's former belongings were therefore removed by his family for safekeeping. Russell noted that the role would be expensive for Granville to perform — the salary had been abolished in 1828 — but that it would provide him with a property by the sea, which Granville had been seeking to acquire for a while. Granville took over Walmer in 1865. He expanded the gardens, built new kennels for a hunting pack and spent many years reassembling the furniture and other objects that Pitt and Wellington had used at the castle. He received large numbers of visitors, many of whom stopped off while travelling to or from France. The diplomat Baron de Malortie visited Granville and his family at Walmer, and later praised the homely atmosphere in the castle. He described how, after breakfast, the family and guests would all gather in the drawing room, which was the only large room in the house, and Granville would answer government correspondence amid the daily life of the rest of the household. The businessman and politician William Smith was appointed Lord Warden in 1891, but died in Walmer Castle during his first visit here in October of that year. Smith had proposed that the historical artefacts in the castle should be protected from being removed by later Lord Wardens and suggested that government pass an Indenture of Heirlooms Bill. Robert Gascoyne Cecil, the Marquess of Salisbury, became the next Lord Warden; with adequate legal protection now in place, the 3rd Duke of Wellington suggested returning his grandfather's possessions to the castle, but Lady Salisbury declined the offer.

20 ғасырлар

1904 жылы Соғыс министрлігі Уолмердің әскери маңызы қалмағанын қорытындыға келді және қаланы Жұмыс кеңсесіне беруге келісті, олар жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін 2400 фунт стерлинг төленген жағдайда қабылдады. 20 ғасырдың басындағы ақшаның қазіргі заманғы құны қолданылған өлшемге байланысты. 1903 жылғы 2400 фунт стерлинг 2014 жылы 241 000 мен 2,3 миллион фунт стерлинг аралығында болуы мүмкін, бұл баға салыстыруға байланысты. Келесі Лорд-Варден, Джордж Керзон, Керзон маркизі үшін баламалы тұрғын үй табу туралы ұсыныстар жасалды және Корольдік теңіз жаяу әскеріне қамалдың орнына жалдаушылар ретінде жүгінуге тырысты, бірақ олар ұсыныстан бас тартты. Лорд Керзон 1905 жылы Үндістаннан оралғаннан кейін қамалға көшті. Оның әйелі Мэри ауырып қалды, Керзон бұл олардың нашар тұрғын жағдайының салдары деп ойлады, және жаңа тұрғын үйге көшкеніне қарамастан, ол көп ұзамай қайтыс болды. Осының салдарынан Керзон Лорд-Варден лауазымынан кетіп, қаланы тастап кетті, ал кейіннен Уэльс принці, болашақ Джордж V, бұл лауазымды иеленді. Оның балалары кейін қамалдың суық және тар екенін айтты. Премьер-министр Асквитті Бошамп Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаланы демалыс күндері бас сауғалау үшін пайдалануға шақырды, өйткені ол Франциядағы фронт желісімен жақсы байланысқа ие болды. Асквиттің әйелі Марго бастапқыда Уолмерге әсерленбеді, ол күнделігінде оның «өте ерекше» және «үлкен сүйкімділікке» ие болғанымен, «суық, шулы дәліздері мен кішкентай бөлмелері» бар «қауіпті» екенін жазды; кейін ол қаланы ұнатып, оны тастап кетуге өкінді. Лайгон ер адамдармен сексуалдық қатынас жасады, бұл осы кезеңде Англияда заңсыз болды. Соғыстан кейін ол Уолмер қамалында өткізген кештер туралы әңгімелер тарады, онда тарихшы Ричард Давенпорт Хайнстың сөзіне сүйенсек, ол «жас жігіттермен ұятсыздық көрсеткен». Патшаға оның өмір салты туралы хабарланды, Лайгон 1931 жылы елден қашып кетті және келесі жылы Лорд-Варден лауазымынан кетті. Оның әйелі Стелла Веллингтонның ескі жатын бөлмесін герцогтың кезіндегі бұрынғы түріне келтіруге тырысты және осы жобаның бөлігі ретінде Веллингтонның 4-ші герцогы бөлменің бастапқы заттарын қамалға қайтаруға келісті, олар әлі де сол жерде сақтаулы. Саясаткер Фриман Фриман Томас, Уиллингдон маркизі 1936 жылы Лорд-Варден болды, содан кейін 1941 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сэр Уинстон Черчилль оның орнына келді. Австралиялық саясаткер Сэр Роберт Мензис 1965 жылы Лорд-Варден болды және жыл сайын қамалға келіп, ондағы пәтерде тұрды. Королева Елизавета 1978 жылы Мензиске еріп, бастапқыда Корольдік яхтадан қамалға келді, бірақ 1986 жылдан бастап шілде айының үш күніне қамалдың барлығын иеленді. Бұл Лондоннан жиһаз, күміс заттар және басқа да жиһаздарды көшіруді қажет етті және мүлікті басқаратын English Heritage үшін қиындықтар тудырды. Флот адмиралы Лорд Бойс 2004 жылы Лорд-Варден лауазымын қабылдады. 21 ғасырда бұл мүлікті English Heritage басқарады, 2019 жылы 152 391 келушіні қабылдады. English Heritage 2015 жылы келушілердің тәжірибесін жақсарту мақсатында 674 000 фунт стерлингтік жаңарту бағдарламасын жүзеге асырды. Қала Ұлыбритания заңдарымен қорғалатын ескерткіш ретінде сақталса, ал айналасындағы бақтар II дәрежелі тізімге енгізілген.

By 1904 the War Office had concluded that Walmer had no remaining military value and agreed to transfer the castle to the Office of Works, who accepted it on the condition that they were paid £2,400 in order to carry out repairs. efn|name=Money20thC|The equivalent value of early 20th century money in the modern period depends on the measure used. £2,400 in 1903 could be equivalent to between £241,000 and £2.3 million in 2014, depending on the price comparison used. Proposals were made to find the next Lord Warden, George Curzon, the Marquess Curzon, alternative accommodation and the Royal Marines were approached as replacement tenants for the castle, but declined the offer. Lord Curzon moved into the castle when returned from India in 1905. His wife, Mary, fell ill, which Curzon believed to be a result of their poor accommodation, and despite being moved to a new residence, she died shortly afterwards. As a result, Curzon decided to resign the post of Lord Warden, leaving the castle, and subsequently the Prince of Wales, the future George V, took up the post. His children later commented that they found the castle was chilly and cramped. The Prime Minister, Asquith, was invited by Beauchamp to use the castle during the First World War as a weekend retreat, as it had good communication links with the front line in France. Asquith's wife, Margot, was not initially impressed by Walmer, noting in her diary that while it was "very distinguished" and had "great charm", it was "terribly exposed" with "cold noisy corridors and small rooms"; she later came to like the castle and noted that she was sad to finally leave it. Lygon had sexual relations with men, which was illegal in England during this period. Rumours spread about the parties that he had held at Walmer Castle after the war, where, according to the historian Richard Davenport Hines, he had "behaved indiscreetly with young men". The King was informed about his lifestyle and Lygon fled the country in 1931, resigning the appointment of Lord Warden the following year. His wife, Stella, attempted to restore Wellington's old bedroom to its earlier appearance during the Duke's tenure and, as part of this project, the 4th Duke of Wellington agreed to send the original contents of the room back to the castle, where they still remain. The politician Freeman Freeman Thomas, the Marquess of Willingdon, became Lord Warden in 1936, followed by Sir Winston Churchill who followed him in 1941 during the Second World War. Sir Robert Menzies, the Australian politician, became the Lord Warden in 1965 and visited the castle on an annual basis, staying in the flat there. Queen Elizabeth the Queen Mother followed Menzies in 1978, initially visiting the castle from the Royal Yacht, but from 1986 onwards taking over the entire castle for three days each July. This required moving furniture, silverware and other furnishings from London and caused difficulties for English Heritage, who managed the property. Admiral of the Fleet the Lord Boyce, took up the post of Lord Warden in 2004. In the 21st century, the property is managed by English Heritage, attracting 152,391 visitors in 2019. English Heritage carried out a £674,000 programme of improvements to the castle in 2015 intended to improve the visitor experience. The castle is protected under UK law as a scheduled monument, while the surrounding gardens are protected with a grade II listing.

Қалқа

Уолмер қамалы 16 ғасырдағы түпнұсқа құрылысының көп бөлігін сақтап қалды, ортасында 83 фут (25 м) көлденеңі бар, төрт дөңгелек бастионмен қоршалған, олардың бірі қақпа үйі, ал қоршаумен қоршалған ормен қоршалған. Оның иісті қабырғалары жуан. Ол Сандаун қамалымен дерлік бірдей болды және шамамен бірдей аумақты алып жатты. Тарихшы Джон Хейл бастапқы қамалды ескі ортағасырлық ағылшын үлгісі мен жаңа итальяндық қорғаныс стилі арасындағы кезеңдік үлгі деп санады. Қамалда үш қабатты артиллерия болды – ең ауыр және ең ұзақ қашықтықтағы қарулар жоғарғы қабаттарда, оның ішінде 39 оқ ату орны бар бас мұнарада, ал егер жақын қорғаныс қажет болса, жертөледе 31 мылтық тесігі болды. Қабырғалардағы бойлық ойыстар қарулардың жұмыс істеуіне және айналуына мүмкіндігінше кеңірек орын беру үшін кеңінен жайылып, ал қамалдың ішкі бөлігі оның қаруларынан шыққан түтінді шығару үшін желдеткіштермен жабдықталды. Қамалдың ортасында бастапқыда қызметшілер залы орналасқан, қазір шайханалар орналасқан. Бастионның қарамағында 18 ғасырда салынған Саквилл және Уиллингдон бөлмелері орналасқан; Уиллингдон бөлмесі қазір Уильям Питке қатысты заттардан тұратын мұражай ретінде пайдаланылады. Лукас бөлмесі 19 ғасырдың ортасында қайта безендірілді және Веллингтонға қатысты әртүрлі естелік заттарды көрсету үшін қолданылады. Солтүстік және шығыс бастиондар толықтырылған, осылайша жоғарыдағы оқ ату платформалары үшін берік негіз құрылған. Қамалдың солтүстік және оңтүстік бөліктерін байланыстыратын дәліз Питт салған. Принц-консорт пен королева Викторияның бөлмелері 1842 жылғы корольдік сапар кезінде қолданылғандықтан осылай аталған, бірақ олардың бүгінгі сәндеуі соғыс аралық кезеңге жатады. Солтүстік бастионға қарап тұрған асхана, қонақ бөлмесі және кіріспе бөлмесі 1730 жылдары Дорсет герцогы жеке бөлмелер құру үшін салған кезде пайда болды. Бұл бөлмелерде қызғылт және күлгін шыныдан жасалған терезелер бар, дәстүр бойынша Ливерпуль графы әйелінің көру қабілетін сақтау үшін орнатқан дейді; соңғы талдаулар көрсеткендей, қызғылт түсті шынылардың кейбіреулері 1730 жылдарға дейін жетеді және уақыт өте келе табиғи түрде өз түсін өзгерткен, ал басқалары 1800 жыл шамасында осы түстерде әдейі сатып алынған, бірақ бұл, әдетте, мәртебелі символ ретінде, емес медициналық мақсатта болған.

Walmer Castle retains most of its original 16th century structure, with a tall keep, 83 feet (25 m) across, at the centre, flanked by four rounded bastions, one of which served as a gatehouse, and a moat, surrounded in turn by a curtain wall. Its curved walls are thick. It was nearly identical to its sister castle at Sandown and was approximately across, covering The historian John Hale considered the original castle to form a transitional design between older medieval English designs and newer Italian styles of defence. The castle had three tiers of artillery – the heaviest and longest range weapons occupying the upper levels, including the keep – with a total of 39 firing positions, and 31 gunloops in the basement for handguns should close defence be required. The embrasures in the walls were all widely splayed to provide the maximum possible space for the guns to operate and traverse, and the interior of the castle was designed with vents to allow the smoke from its guns to escape. In the middle of the castle is the keep, which originally housed the Servants' Hall and now a set of tea rooms. On the far side of the bastion are the Sackville and Willingdon Rooms, built in the 18th century; the Willingdon Room is now used as a museum for objects relating to William Pitt. The Lucas Room has been redecorated in a mid 19th century style and is used to present various items of Wellington memorabilia. The north and east bastions are filled in, providing solid foundations for the gun platforms above. The corridor running across the castle through the keep was built by Pitt to link the north and south halves of the castle. The Prince Consort's and Queen Victoria's rooms in the keep are named after their use during the royal visit of 1842, although their decoration today dates from the interwar period. The Dining Room, Drawing Room and Ante Room, which overlook the northern bastion, date from the 1730s, when the Duke of Dorset constructed them to form a private set of chambers. These rooms feature a range of pink and purple window glass, which tradition says was installed by the Earl of Liverpool to protect his wife's eyesight; recent analysis shows that some of the pink tinted glass dates from the 1730s, and discoloured naturally over time, while other panes were intentionally purchased around 1800 in these hues, but probably as status symbols and not for any medical purpose.

Бау-бақшалар

Уолмер қамалының бақтары негізінен 1790 және 1860 жылдарға дейін салынған және шамамен жерді құрайды, олар ресми әсемдік бақтары мен саябақ арасына тең бөлінген. Бақтардың негізгі бөлігі қамалдан солтүстік-батысқа қарай созылып, қорғалған, жақсы дренажталған, бор топырағынан тұрады, бұл теңіздік микроклиматты қалыптастырады. Қамалға 1860 жылдары отырғызылған Холм емендерімен шектеліп, ашық саябақ аймағы – қамал шалғыны арқылы кіруге болады. Қамал құрғақ ормен қоршалған, ол кем дегенде 1850 жылдардан бастап ағаштар мен бұталармен отырғызылған баққа айналған. Қамалдың жанында Король Анасының бағы, ас үй бақшасы және жылыжайлар орналасқан. Король Анасының бағы 1997 жылы Англия мұрасымен сол кездегі Лорд-Уорденнің 95 жылдық мерейтойына сыйлық ретінде салынды, бұл жер 1920 жылдары теннис кортына айналғанға дейін кең ас үй бақтарының бір бөлігі болған. 80 метрлік (262 фут) Бродвок бақтардың басты осі болып табылады және жылыжайларды 100 метрлік (328 фут) сопақша газоннан бөліп, липа және қауға ағаштарымен отырғызылған. Бродвоктың бойында 19 ғасырдың формальды қауға қоршауы – «Бұлтты қоршау» орналасқан, ол Екінші дүниежүзілік соғыста бақылаудан шығып, қазіргі толқынды стилінде қалды. Бақтың ортасында Уильям Мастерс итальяндық стильде жобалаған екі терраса орналасқан, олар бақтың екінші жартысын бөліп тұрады. Екінші жағында Холм емендерімен отырғызылған жайылым, сондай-ақ 1987 және 1990 жылдардағы дауылдарда зардап шеккен, шеті бүктелген, күл және қаштан ағаштарынан тұратын орман белдеуі бар. Бақтың соңында 19 ғасырдағы бор карьерінен пайда болған орманды ойыс – Глен орналасқан.