География

Машико Тотиги префектурасының қашық оңтүстік-шығыс бөлігінде орналасқан.

Климат

Машикода ылғалды континенталды климат (Köppen Cfa) басым, ол жылы жаздармен және қар аз жауатын суық қыстармен сипатталады. Машиконың орташа жылдық температурасы 13,5 °C. Жылдық орташа жауын-шашын мөлшері 1378 мм, ең көп жауын-шашын қыркүйек айында жауады. Орташа температура тамыз айында шамамен 30-36 °C-қа дейін көтеріледі, ал қаңтар айында шамамен 6 °C-қа дейін төмендейді.

Демография

Жапондық халық санағы деректері бойынша, Машико қаласының халқы 2000 жыл шамасында ең көп деңгейге жетіп, содан бері азайып келеді.

Тарих

Машико Нара дәуірінен бастап бекітілген храм қаласы ретінде дамыды. Эдо дәуірінде ол Насудан Куробане доменінің анклавы болды. Мейдзи реставрациясынан кейін, 1889 жылдың 1 сәуірінде Хага ауданында Машико, Нанай және Тано ауылдары құрылды, заманауи муниципалитеттер жүйесі құрылған кезде. Машико 1895 жылдың 1 наурызында қала мәртебесіне көтерілді. 1954 жылдың 1 маусымында Машико Нанай және Тано ауылдарын қосып алды.

Үкімет

Машико қаласы әкімдік басқару түрімен басқарылады, онда тікелей сайланған әкім және 16 мүшеден тұратын бірпалаталы қалалық кеңес бар. Машико, Хага ауданының басқа муниципалитеттерімен бірлесіп, Точиги префектуралық мәжілісіне екі өкіл жібереді. Ұлттық саясат саласында қала Жапония Парламентінің (Diet) Төменгі палатасының Точиги 4-сайлау округінің құрамына кіреді.

Экономика

Машико экономикасы керамика өнерінен келетін туризмге зор тәуелді. Қала сонымен қатар көршілес Моока және Уцуномия қалалары үшін тұрғын үйлер ауданы болып табылады.

Білім

Машикода төрт мемлекеттік бастауыш мектеп және қала әкімдігі басқаратын үш мемлекеттік орта мектеп бар. Қалада Точиги префектурасы білім басқармасы басқаратын екі мемлекеттік жоғары мектеп бар. Сонымен қатар 6 балабақша (Явараги, Нанай, Аоба, Мидори, Машико және Тано) және 2 мүсірлену бағы (Нанай және Такара) бар.

Мәдениет

Машико қыш тоқыма өнерімен (машикояки) әйгілі. Машикодағы ең алғашқы қыш бұйымдары Жомон және Яёи дәуірлеріне дейін жетеді. Машикояки көбінесе қарапайым және ауылдық стильде, қоңыр және аздап қызыл жылтырмен сипатталады, бірақ Шоджи Хамада Машикоға шығармашылық еркіндік әкелгеннен кейін, қазіргі заманғы қыш тоқыма өнімдері сан алуан стильде жасалады. Қазіргі машикояки 1853 жылға дейін пайда болған жоқ, осы жылы жергілікті саз керамика жасауға өте қолайлы екені анықталды. Бұл стиль 1930 жылы Хамада, кейіннен "Жанды ұлттық қазына" атағын алған, Машикода пеш салғанда танымал болды. Хамаданың шәкірті Тацудзо Шимаока да "Жанды ұлттық қазына" болып тағайындалды және 1953 жылдан 2007 жылы қайтыс болғанға дейін Машикода жұмыс істеді. Машико – Жапониядағы басқа ескі пештерден өзгеше, халықтық шеберлік орталығы. Қала жаңа келгендерге, олар қыш тоқымашы болсын, немесе өнер, ғылым және білім саласындағы кез келген мамандық иесі болсын, есігін ашық ұстайды. Жапонияда шеберлер көбінесе осы кәсіпке туып өседі, бірақ Машикода кез келген адам қыш тоқымашы бола алады. Шоджи Хамададан кейін, дәстүрлі жапондық өмір салтына оралуды қалаған адамдар осы аймаққа қоныстанды. Жылдың екі реті, мамыр айының бірінші аптасындағы "Алтын апта" мерекесімен және қараша айының бірінші аптасында қыш тоқыма және қолөнер фестивалі өтеді, онда Машико және айналасындағы аймақтардан келген қыш тоқымашылар мен шеберлер өз стендтерін орнатады.

Жергілікті жерлер

Саймо-дзи, Дзизо-ин, Энцу-дзи – ұлттық және облыстық үкіметтер тағайындаған бірнеше маңызды мәдени мүліктерді сақтайтын буддалық ғибадатханалар.