Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Афина герцогы және Флоренция губернаторы (шамамен 1304–1356)
Duke of Athens and Governor of Florence (c. 1304–1356)
Уолтер VI де Бриенн (шамамен 1304 – 19 қыркүйек 1356) – француз ақсұлтаны және крест жорысына қатысушы. Ол Францияда Бриен графы, Оңтүстік Италиядағы Конверсано мен Лекче графы және Франк Грекиясындағы Афина герцогтігіне талапкер болған.
Walter VI of Brienne (c. 1304 – 19 September 1356) was a French nobleman and crusader. He was the count of Brienne in France, the count of Conversano and Lecce in southern Italy and claimant to the Duchy of Athens in Frankish Greece.
Италиядағы ерте өмір
Вальтер Афина герцогы, Бриенн графы Вальтер V және Франция королі Филипп IV-нің констеблі Порсьен графының қызы Жанна де Шатильонның (1354 жылы қайтыс болды) ұлы болды. Бриенн графы Гюдің немересі (1296 жылы қайтыс болған) ретінде ол Жерорта теңізі маңындағы кең иеліктің мұрагері еді. Әкесі 1311 жылғы 15 наурыздағы Халмирос шайқасында қаза болғаннан кейін Вальтер Бриен, Лекче және Конверсано графтары атанды. Дегенмен, Афина герцогтігінің көп бөлігі, Аргос пен Науплияны қоспағанда, Каталондық компаниясының басып алуына ұшырады, және Вальтер өмірінің көп бөлігін отбасының мұрасын қайтару үшін күресте өткізді. Ол өмірінің көп бөлігін Италия мен Францияда өткізіп, Аргос пен Науплияны қамқорлардың басқаруына қалдырды. Оның анасы Жанна оның кәмелетке толмаған кезінде каталондықтарға қарсы белсенді күрес жүргізді, бірақ бұл әскери тұрғыдан көп нәтиже бермеді, бірақ оны қаржылық жағдайдан қиындыққа салды. Өзінің беделін нығайту үшін Вальтер 1325 жылғы желтоқсанда Неаполь королі Роберттің немересі, Тамар Ангелина Комнина мен Таранто графы Филипп I-нің қызы Беатричеге үйленді. Осы кезде Флоренция король Роберттен Италиядағы гвельфтердің мүддесін қорғауды сұрады және оның ұлы Калабрия герцогы Карлді Флоренцияның синьоры ретінде он жылға (1326–1336) сайлады. Вальтер VI-ның Анжу сарайындағы жоғары лауазымы оған Калабрияның Карлының викарийі қызметіне тағайындалуына мүмкіндік берді, ол 1325 жылы бірнеше ай ғана атқарды.
Walter was the son of Count Walter V of Brienne, duke of Athens, and Jeanne de Châtillon (died 1354), the daughter of the count of Porcien, constable to King Philip IV of France. As grandson of Count Hugh of Brienne (d. 1296), he was heir to a vast property all around the Mediterranean. After his father's death at the Battle of Halmyros on 15 March 1311, Walter became count of Brienne, Lecce, and Conversano. However, the Duchy of Athens, except for Argos and Nauplia, had been overrun by the Catalan Company, and Walter spent much of his life in an unsuccessful struggle to recover that inheritance of his family. He spent most of his life in Italy and France and left Argos Nauplia to be ruled by guardians. His mother Jeanne carried out a vigorous struggle against the Catalans during his minority, which, however, had little military effect but impoverished him. To strengthen his position, Walter engaged in a strategic marriage to Beatrice, the niece of King Robert of Naples and daughter of Philip I of Taranto by Thamar Angelina Komnene, in December 1325. At this time, Florence requested King Robert's support in protecting Guelph interests in Italy, and elected his son, Charles, Duke of Calabria, as signore of Florence for a ten year period (1326–36). Walter VI's almost princely position in the Angevin court soon won him an appointment as Vicar for Charles of Calabria, an office that he only exercised for a few months in 1325.
1331-1332 ж. Каталонияға қарсы крест жорығы
1321 жылдан кейін Вальтер Грекияға жорық жасап, Афина герцогтігін қайтарып алу ниетін бірнеше рет жариялады, бірақ қаржылық қиындықтар мен Неаполь короліне деген міндеттемелері оны Италияда ұстап тұрды. 1328 жылы ол тіпті каталондықтармен уақытша бітімге келді. Осылайша, нақты күш-жігер 1330 жылға дейін басталған жоқ. 1330 жылдың маусым айында Папа Иоанн XXII Вальтер үшін крест жорығы туралы жарлық шығарды және Италия мен Грекиядағы дін қызметкерлеріне каталондықтарға қарсы крест жорығын уағыздауды бұйырды; одан кейін Неаполь королі Роберт те крест жорығын қолдады және өзінің феодалдарының оған қосылуына рұқсат берді. Ал венециялықтар 1331 жылдың сәуір айында каталондықтармен шартты жаңартты. Тамыз айында Бриндизиден кемемен аттанған Вальтер алдымен Кефалония және Закинф латын графтығына, содан кейін Эпир грек деспоттығына шабуыл жасап, оларды король Роберттің билігін мойындауға мәжбүр етті. Осыдан кейін ол Левка аралын және Воница қамалын өзіне қаратып алды. Одан әрі ол солтүстік Беотия арқылы Афина герцогтігіне шабуыл жасады, бірақ жорығы сәтсіз аяқталды, себебі каталондықтар шайқастан жалтарды және Фивы мен Афина қабырғаларының артына шегінді. Вальтерде каталондықтарды жеңуге жеткілікті әскер де, соғысты ұзаққа созуға қажетті қаржы да болмады, сондай-ақ жергілікті грек халқынан қолдау таппады. 1332 жылдың жазында экспедицияның сәтсіздікке ұшырағаны анық болды, және Вальтер Бриндизиге қайтып оралды, оның үстіне одан да ауыр қарызға батты. Жаңа грек иеліктері Левка мен Воницада Вальтер бастапқыда бірнеше француз кастелянды тағайындады. 1343 жылы ол 1331 жылғы жорығын қаржыландыруға көмектескен және оған өзі қосылған венециялық Грациано Зорциді Левка губернаторы етіп тағайындады. Зорци бұл қызметте табысқа жетті, ал 1355 жылдың қазан айында Вальтер Левка мен Воницаны оған феод ретінде берді.
After 1321, Walter repeatedly announced his intention to campaign in Greece and recover the Duchy of Athens, but financial constraints and his obligations to the King of Naples kept him occupied in Italy. In 1328, he even briefly concluded a truce with the Catalans. Thus it was not until 1330 that a serious effort got underway. In June 1330, Pope John XXII issued a crusading bull for Walter, and ordered prelates in Italy and Greece to preach for a crusade against the Catalans; shortly after, King Robert of Naples also gave the crusade his support and allowed his feudatories to join it. The Venetians, on the other hand, renewed their treaty with the Catalans in April 1331. Sailing from Brindisi in August, Walter attacked first the Latin County palatine of Cephalonia and Zakynthos, and the Greek Despotate of Epirus, forcing them to recognize the overlordship of King Robert. He also seized the island of Leucas and the mainland castle of Vonitsa for himself in the process. From there he proceeded to invade the Duchy of Athens through northern Boeotia, but his campaign was a failure as the Catalans avoided battle and withdrew behind the walls of Thebes and Athens. Walter had neither the troops to overwhelm the Catalans nor the money to sustain a prolonged war of sieges and attrition, and found no support among the native Greek population. By summer 1332, it was clear that the expedition had failed, and Walter returned to Brindisi, saddled with even more crippling debts. In his new Greek domains of Leucas and Vonitsa, Walter initially appointed a series of French castellans. In 1343, he made the Venetian Graziano Zorzi, who had helped finance his 1331 expedition and joined it himself, governor of Leucas. Zorzi proved successful in this role, and in October 1355, Walter granted Leucas as well as Vonitsa to him as a fief.
Флоренцияның билеушісі
Ол сонымен қатар Франциядағы жерлерін басқарды және 1339 жылы Тиерахта корольдің өкілі болды. 1340 жылы әйелі қайтыс болды, ал 1342 жылы бай саудагерлерден тұратын Флоренцияның билеуші тобы оны қалаға билік етуге шақырғанда Италияға оралды. 1339 жылдан бері Флоренция, ағылшыздардың флоренциялық банктерге үлкен қарыздары және жақын орналасқан Лукка қаласын Вероналық Мастино делла Скаладан алуға жасаған тыңайыстардың нәтижесінде туған ауыр экономикалық дағдарысқа тап болды. Флоренция ақсүйектері қаланың шешілмейтін қаржылық мәселелерін шешу үшін шетелдік күштерге жүгінді және Вальтер де Бриеннде одақтас тапты. Билеуші топ Вальтерді белгілі бір мерзімге билік етуге шақырғанмен, бұрынғы билеушілердің тиімсіздігіне көңілі толмаған қара халық күтпеген жерден оны өмір бойына синьор деп жариялады. Вальтер VI билікке әкелген саудагерлердің мүдделерін ескермей немесе тікелей қарсы тұрып, тәлкеулес билік жүргізді. "Афина герцогы" флоренциялықтарға қатал экономикалық шаралар қабылдады, оның ішінде белгілі бір сомада салық салу (estimо) және бай азаматтардан мәжбүрлеп алынған қарыздардың төленуін кейінге жылдыру (prestanzе). Бұл шаралар флоренциялықтарды ашуландырды, сонымен қатар жылдар бойы қайнап келген қаржы дағдарысын жеңілдетуге көмектесті. Он айдан кейін Вальтер де Бриенннің синьориясы құлап, билігі аяқталды. Вальтер VI қызметінен ғана емес, Флоренциядан өмірімен де қашып шықты.
He also occupied himself with his lands in France, and was the King's Lieutenant in Thiérache in 1339. His wife died in 1340, and he returned to Italy in 1342 when the Florentine ruling class of wealthy merchants called upon him to rule the city. Since 1339, Florence had been in the grip of a severe economic crisis brought about by immense English debts to Florentine banking houses, and by astronomical public debts incurred in trying to obtain the nearby city of Lucca from its Veronese lord, Mastino della Scala. The Florentine nobility looked to foreign powers to solve the city's seemingly impossible financial problems, and found an ally in Walter of Brienne. Although the ruling class invited Walter to rule for a limited time, the lower classes, who were fed up with the ineptitude of Walter's predecessors, unexpectedly proclaimed him signore for life. Walter VI ruled despotically, ignoring or directly opposing the interests of the very same merchant class that had brought him to power. The "Duke of Athens" imposed harsh economic correctives on the Florentines, including the flat tax estimo, and prestanze, postponements of the city's repayment of loans forced from the wealthier citizens. These measures both angered the Florentines and helped alleviate the fiscal crisis that had been stewing for years. After only ten months, Walter of Brienne's signoria was cut short by conspiracy. Walter VI was not only forced to resign from office, but barely escaped Florence with his life.
Кейінгі өмір және өлім
1344 жылы ол Ев графы Рауль I Бриеннің қызы Жаннаға үйленді. Олардың Жанна және Маргарита есімді екі қызы болды, екеуі де жас кезінде қайтыс болды. Оның тірі қалған балалары болмағандықтан, оның мүліктері мен талаптары әпкесінің ұрпақтарына өтетіні анық болды. 1356 жылы ол Францияның констеблі болып тағайындалды және осы қызметте 1356 жылдың 19 қыркүйегінде Пуатье шайқасында қаза тапты. Оның лауазымдары мен құқықтары әпкесі Изабелла мен оның ұлдарына көшті. Вальтер VI қайтыс болғаннан кейін мұра бөліскенде, Сохер д'Энгиен Афина герцогы және Бриенн графтығын алды. Жан Лекче графтығын, Людовик Конверсано графтығын, ал Гай Аргос және Науплион иелігін алды.
In 1344 he married Jeanne, the daughter of Raoul I of Brienne, Count of Eu. They had two daughters, Jeanne and Marguerite, both of whom died young. As he had no surviving children, it was evident that his sister's issue would inherit his possessions and claims. He was appointed Constable of France in 1356 and in that capacity died on 19 September 1356 at the Battle of Poitiers. He was succeeded in his titles and pretensions by his sister Isabella and her sons. When the inheritance was divided after Walter VI's death, Sohier d'Enghien received the title of duke of Athens and county of Brienne. Jean gained the county of Lecce, Louis became the Count of Conversano, while Guy received the Lordship of Argos and Nauplia.
Мәдени мұра
"Афина герцогы", "Декамеронның" екінші күнінің жетінші әңгімесінде Бабыл сұлтанының қызының тоғыз жақынының бірі ретінде бейнеленген, тарихи деректермен сәйкес келмесе де, шамасы Валтер VI-ға сатирикалық сілтеме жасалған. Оның Флоренциядағы қысқа, бірақ естен кетпес билігі "Декамеронның" жазылуынан он жыл бұрын болған.
The "Duke of Athens" who appears in the seventh tale of Day Two of the Decameron as one of the nine lovers of the Sultan of Babylon's daughter, while not historically accurate, is probably a satirical allusion to Walter VI – his brief, but unforgettable dictatorship in Florence occurred less than ten years before the writing of the Decameron.