Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Трюктерді алу отбасының карта ойыны.
Card game of the trick taking family
Аукциондық бридж – ойыншылар өздері таңдаған козырьдық боямен немесе козырьсыз келісімшарт жариялауға ұмтылған бриджтің алғашқы түрі болды. Ол алғаш рет 1904 жылы Бат қаласында ойналғаны жазылған. Бат клубы мен Портленд клубы 1908 жылы кездесіп, аукциондық бриджде келісімшартты орындамаған жағдайда сауда-саттық пен жазаны қамтитын бридж ережелерін бекітті. Алғашқы түрлері қарапайым және теңгерімсіз болды. Британдықтар мен американдықтар сауда-саттық жүйесі мен жасанды ұсыныстарды қолдану мәселесінде келісе алмады, нәтижесінде Нью-Йорктің Уист клубы мен Портленд клубы бәсекелес ережелер жиынтығын шығарды. 1920 жылдарға қарай «Жаңа есеппен Патшалық аукциондық бридж» көптеген мәселелерді шешті. Ойын туралы жетекші бридж авторларының кітаптары жарық көргеннен кейін ол тез танымал болды және Уист пен бридждің бұрынғы түрлерін ығыстырды. Бұл ойын 1920 жылы тоқтағаннан кейін АҚШ-тың көп бөлігінде 500 ойынының орнын да басты. 1925 жылы Финляндияда Гарольд Вандербильт өзінің келісімшарттық бридж нұсқасын сынап көрді. Оның сауда-саттық және ойын ережелері аукциондық бриджге ұқсас, бірақ келісімшарт үшін арнайы жасалған, осал және осал емес есептеу кестелеріне ие болды. Саутгемптон мен Ньюпортта жылдам танымал болғаннан кейін, Вандербильттің келісімшарттық бриджі 1927 жылы Нью-Йорктің Уист клубы, ал 1929 жылы Портленд клубы қабылдады. Сол жылдың соңында бұл ойын тек Нью-Йорк пен Лондон клубтарында ғана ойналды. Қазір аукциондық бридж деп белгілі, бұл ойын көптеген онжылдықтар бойы әлеуметтік ортада танымал болды.
Auction bridge was the first form of bridge where players bid to declare a contract in their chosen trump suit or no trumps. It was first recorded as being played in Bath around 1904. The Bath Club and Portland Club met in 1908 and issued a super set of rules for Bridge that covered the bidding and penalty for failing to make a contract in Auction Bridge. Early forms were rudimentary and unbalanced and the British and Americans could not agree over the bidding ranking and use of artificial bids, resulting in The Whist Club of New York and The Portland Club issuing competing sets of rules. By the 1920s "Royal Auction Bridge with the New Count", had fixed most of the problems. After books on the new game were published by leading Bridge authors it quickly became popular and replaced what remained of Whist and earlier forms of Bridge. It also replaced 500 in much of the US, after that game died out around 1920. In 1925 on the Finland, Harold Vanderbilt play tested his version of Contract Bridge, which has the same rules of bidding and play as Auction Bridge, but completely new Non Vulnerable and Vulnerable scoring tables designed specifically for contract. After quickly becoming popular in Southampton and Newport, Vanderbilt's Contract Bridge was adopted by the Whist Club Of New York in 1927 and The Portland Club in 1929, by the end of that year was only game being played in the clubs of NY and London. Now known as just Auction Bridge, the game continued to played socially for many decades.
Тарих
Аукциондық бриджді кімге жатқызу белгісіз. 1905 жылғы 16 қаңтардағы «Таймс» (Лондон) газетінде Освальд Кроуфурдтың қол қойған хатында аукциондық бриджтің 1904 жылы алғаш рет ойналғандығы айтылған. Англияда тендерлер жиі қолданылмаған, бірақ Dummy Whist, Quadrille, Solo Whist және Five Hundred ойындарында пайдаланылған. «Джон Доу» (Франсис Реджинальд Роу) 1899 жылы Үндістанның Аллахабад қаласында жарық көрген кітабында аукциондық бриджді оқшауланған аймақтағы Үндістан мемлекеттік қызметінің үш қызметкерінің өнертабысы деп көрсетеді. Олардың маңызды үлесі – декларация үшін бәсекелі тендерлер ұсыну концепциясы болды. Ескі Аукциондық бридж ережелерінде дилер тендерді ашады және кем дегенде бір трюк ұту үшін, козырьдық түс немесе «но-трамп» бойынша жариялауы керек. 1S тендері үшін санкция 100-ге дейін шектелген, тіпті екі еселенген жағдайда да; алайда, бұл тендерді міндетті деп есептеді. Ұлыбританиядағы аукциондық бридж құмарлық ойын болғандықтан, тендерлер келісімнің құны бойынша, содан кейін деңгей бойынша бағаланды. Яғни, 1 (8 ұпай) 3-тен (6 ұпай) жоғарырақ, бірақ 4 (8 ұпай) 1-ден (8 ұпай) жоғарырақ, себебі ол жоғары деңгейде. Бұл артық тендер келісімнің құнын төмендетпейді дегенді білдіреді. Америкалықтар ақылмен тендерлерді деңгейіне, содан кейін түсіне қарай бағалады, қазіргі заманғы келісімдік бриджіндегідей. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Францияда «plafond» (шегі) деп аталатын нұсқасы жасалды, онда тек ұсынылған және орындалған трюктер ғана «game» немесе «slam» үшін есептелді, ал артық трюктер жоғары сызықтан алынған бонус ретінде саналды. Plafond Францияда және Канаданың кейбір аймақтарында сарапшы ойыншылар арасында сәтті болды, себебі оған дәл, жоғары деңгейде тендер жасау қажет болды. Оны Вандербильт ойнады, бірақ Plafond Нью-Йоркте қабылдауға ие бола алмады.
It is not certain to whom auction bridge should be credited. A letter in The Times (London), January 16, 1905, signed by Oswald Crawfurd, describes auction bridge as first played in 1904. Bidding was not common in England, but had been used in Dummy Whist, Quadrille, Solo Whist and Five Hundred. A book by "John Doe" (Francis Reginald Roe), published in Allahabad, India, in 1899, puts forward auction bridge as an invention of three members of the Indian Civil Service stationed at an isolated community, designed as a three handed form of bridge to compensate the lack of a fourth player. Their key contribution was the concept of competitive bidding for the declaration. In the earlier superseded Auction Bridge rules, the dealer opens the bidding and must declare to win at least the odd trick in a trump suit or at No trump. The penalty for a 1S opening was capped at 100, even if it went 7 off doubled; The bid was treated as forcing though. In UK Auction Bridge, as it was a gambling game, bids were ranked by point value of the contract then level So 1 (8 points) beats 3 (6 points) but 4 (8 points) beats 1 (8 points) because it is a higher level. This mean an overbid couldn't reduce the value of the contract at stake. Americans sensibly ranked bids by level then suit, as in modern Contract Bridge. During WWI a variant called Plafond (ceiling) was created in France by adding the idea of "contract", where only tricks bid and made counted towards Game or Slam, over tricks were bonuses scored above the line. Plafond was successful in France, and parts of Canada among expert players, because accurate high level bidding was required. It was played by Vanderbilt but Plafond failed to gain acceptance in NY.
Ойнаңыз
Сауда жасау және ойын Контракт Бридждегідей.
The bidding and play are the same as Contract Bridge.