Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ ұшырған спутник (1958) Халықаралық Күн/Жер сарқырамасы 3 (ISEE 3) спутнигі
Satellite launched by the United States (1958)
International Sun/Earth Explorer 3 (ISEE 3) satellite
Іске қосу
Спутникті 1958 жылғы 26 наурызда 17:38:01 GMT уақытында Флорида штатындағы Атлантикалық ракеталық полигонының (AMR) Кеп-Канаверал ракеталық сынақ орталығынан Juno I ұшыру құралымен ұшырылды. Juno I 1954 жылы АҚШ Армиясының "Орбитер" жобасының бастауы болды. 1955 жылы "Авангард" жобасын іске асыру туралы шешім қабылданғаннан кейін жоба тоқтатылды. 1957 жылғы 4 қазанда Совет Одағының "Спутник-1" спутнигін ұшырғаннан кейін, Армияның баллистикалық зымырандар агенттігіне (ABMA) "Юпитер" (Jupiter) орташа қашықтықтағы баллистикалық зымырасының (IRBM) алдыңғы бөлігін қайта кіргізу сынақтарында сынақтан өткен "Юпитер" C зымырасын пайдаланып спутник ұшыруды жалғастыру тапсырылды. ABMA және Jet Propulsion Laboratory (JPL) бірлесіп жұмыс істеп, "Юпитер C" зымырасын Juno I-ге түрлендіріп, "Эксплорер-1" спутнигін 84 күнде құрастырды.
The satellite was launched from Cape Canaveral Missile Test Center of the Atlantic Missile Range (AMR), in Florida at 17:38:01 GMT on 26 March 1958 by the Juno I launch vehicle. The Juno I had its origins in the United States Army's Project Orbiter in 1954. The project was canceled in 1955 when the decision was made to proceed with Project Vanguard. Following the launch of the Soviet Sputnik 1 on 4 October 1957, Army Ballistic Missile Agency (ABMA) was directed to proceed with the launching of a satellite using the Jupiter C which had already been flight tested in nose cone re entry tests for the Jupiter IRBM (intermediate range ballistic missile). Working closely together, ABMA and Jet Propulsion Laboratory (JPL) completed the job of modifying the Jupiter C to the Juno I and building the Explorer I in 84 days.
Ғарыш кемесі
Explorer 3 ғарыш кемесі Халықаралық геофизикалық жылмен (IGY) бірге АҚШ армиясы (Ордонанс) эксцентрикалық орбитаға ұшырылды. Бұл ғарыш кемесінің мақсаты Explorer 1 ғарыш кемесімен басталған тәжірибелерді жалғастыру болды. Пайдалы жүк ғарыштық сәулелерді тіркеу құралы (Гейгер-Мюллер түтігі) және микрометеоритті анықтағыштан (сымдық тор және акустикалық анықтағыш) тұрды. Explorer 3 ғарыш кемесі айналу арқылы тұрақтандырылды және әрбір орбита үшін толық радиациялық тарихты қамтамасыз ететін бортындағы таспа жазғышымен жабдықталған. Ұшырылғаннан кейін спутниктің шамамен 7 секундтық кезеңмен құлау қозғалысында екені анықталды. Explorer 3 1958 жылғы 28 маусымда 93 күн жұмыс істегеннен кейін орбитадан шығып кетті. Оның жалпы салмағы , оның ішінде құралдар. Спутниктің алдыңғы бөлігіндегі құралдар бөлімі және төртінші сатыдағы зымыран корпусының бос бөлігі бір бөлік ретінде, ұзын осі бойынша минутына 750 айналыммен айналып орбитаға шықты. Бұл құралдардан алынған деректер 108,03 МГц жиілігінде жұмыс істейтін 60 милливаттық және 10 милливаттық берілістер арқылы жерге жіберілді. Беру антенналары спутниктің корпусындағы екі шыны талшықтық антеннадан тұрды. Explorer 1 ғарыш кемесінің төрт иілгіш антеннасы жобадан алынып тасталды. Құралдар бөлімінің сыртқы қабығы спутниктің температурасын пассивті түрде реттеу үшін ақ және қою жасыл түсті жолақтармен боялды. Жарық және қара жолақтың пропорциялары, ұшыру уақыты, траекториясы, орбитасы және орбиталық бұрылысы негізінде күн сәулесінің көлеңкелік аралықтарын зерттеу арқылы анықталды. Электр қуатын Mallory RM Mercury типіндегі аккумуляторлар қамтамасыз етті, олар пайдалы жүктеменің салмағының шамамен 40% құрады. Бұл аккумуляторлар жоғары қуатты берілісті 31 күн, ал төмен қуатты берілісті 105 күн бойы жұмыс істеуге жеткілікті қуат берді. Аумақтың шектеулі болуы және салмақтың азайтылу талаптарына байланысты Explorer 3 құралдары қарапайымдық пен жоғары сенімділік принципі бойынша жобаланып және құрастырылды. Ол толығымен сәтті аяқталды. Explorer 3 1958 жылғы 28 маусымда 93 күн жұмыс істегеннен кейін орбитадан шығып кетті. Ғарыш кемесінің көшірмесі қазіргі уақытта Смитсонов институтының Ұлттық әуе және ғарыш мұражайындағы, Ұшу жетістіктері галереясында орналасқан.
Explorer 3 was launched in conjunction with the International Geophysical Year (IGY) by the U. S. Army (Ordnance) into an eccentric orbit. The objective of this spacecraft was a continuation of experiments started with Explorer 1. The payload consisted of a cosmic ray counter (a Geiger Müller tube) and a micrometeorite detector (a wire grid array and acoustic detector). The Explorer 3 spacecraft was spin stabilized and had an on board tape recorder to provide a complete radiation history for each orbit. It was discovered soon after launch that the satellite was in a tumbling motion with a period of about 7 seconds. Explorer 3 decayed from orbit on 28 June 1958, after 93 days of operation. Its total weight was , of which was instrumentation. The instrument section at the front end of the satellite and the empty scaled down fourth stage rocket casing orbited as a single unit, spinning around its long axis at 750 revolutions per minute. Data from these instruments was transmitted to the ground by a 60 milliwatt transmitter operating on 108.03 MHz and a 10 milliwatt transmitter operating on 108.00 MHz. Transmitting antennas consisted of two fiberglass slot antennas in the body of the satellite itself. The four flexible whip antennas of Explorer 1 were removed from the design. The external skin of the instrument section was painted in alternate strips of white and dark green to provide passive temperature control of the satellite. The proportions of the light and dark strips were determined by studies of shadow sunlight intervals based on firing time, trajectory, orbit, and orbital inclination. Electrical power was provided by Mallory type RM Mercury batteries that made up approximately 40% of the payload weight. These provided power that operated the high power transmitter for 31 days and the low power transmitter for 105 days. Because of the limited space available and the requirements for low weight, the Explorer 3 instrumentation was designed and built with simplicity and high reliability in mind. It was completely successful. Explorer 3 decayed from orbit on 28 June 1958, after 93 days of operation. A replica of the spacecraft is currently located in the Smithsonian Institution's National Air and Space Museum, Milestones of Flight Gallery.