Кіріспе
Американдық empresario (1793–1836) Стивен Фуллер Остин (3 қараша 1793 – 27 желтоқсан 1836) – американдық empresario. "Техастың әкесі" және Англо Техасының негізін қалаушы ретінде танымал, ол 1825 жылы Мексиканың Техас аймағына 300 отбасыны және олардың құлдарын әкеліп, аймақтың екінші және, нәтижесінде, сәтті мекендеуіне жетекшілік етті. Вирджинияда туып, Миссуридің оңтүстік-шығысында өскен Остин Миссури аумақтық заң шығарушы органында қызмет етті. Ол Арканзас аумағына, содан кейін Луизианаға көшті. Оның әкесі, Мозес Остин, Техасты қоныстандыру үшін Испаниядан empresario грантын алды. 1821 жылы Мозес Остин қайтыс болғаннан кейін Стивен Остин жаңадан тәуелсіз Мексика мемлекетінен empresario грантын мойындады. Остин көптеген ағылшын-американдық қоныс аударушыларды Техасқа көшіруге ынталандырды, және 1825 жылға қарай Остин алғашқы 300 американдық отбасын аумаққа әкелді. 1820 жылдары Остин Мексика үкіметімен жақсы қарым-қатынасты сақтауға тырысты және Фредония көтерілісін басуға көмектесті. Сондай-ақ, ол Мексика үкіметінің қарсылығына қарамастан, Техасқа құлдықты енгізуге көмектесті. Остин осы аймақтағы жергілікті Каранкава тайпасына қарсы бастапқы шараларды жүргізді. Техас қоныс аударушылары Мексика үкіметіне наразылық білдіре бастағанда Остин келісімге шақырды, бірақ Мексикаға қарсы наразылық Техас революциясына дейін күшейді. Остин Техас күштерін Бехарды сәтті қоршауда жетектеді, содан кейін АҚШ-қа комиссар болып тағайындалды. Остин 1836 жылғы Техас президенттік сайлауында кандидат ретінде қатысты, бірақ соғыста генерал болған және сайлаудан екі апта бұрын жарысқа қосылған Сэм Хьюстоннан жеңілді. Хьюстон Остинді жаңа республиканың мемлекеттік хатшысы етіп тағайындады, және Остин 1836 жылғы желтоқсан айында қайтыс болғанға дейін осы лауазымды атқарды. Оның құрметіне көптеген орындар мен мекемелер, соның ішінде Техастың астанасы аталды.
Stephen Fuller Austin (November 3, 1793 – December 27, 1836) was an American born empresario. Known as the "Father of Texas" and the founder of Anglo Texas, he led the second and, ultimately, the successful colonization of the region by bringing 300 families and their slaves from the United States to the Tejas region of Mexico in 1825. Born in Virginia and raised in southeastern Missouri, Austin served in the Missouri territorial legislature. He moved to Arkansas Territory and later to Louisiana. His father, Moses Austin, received an empresario grant from Spain to settle Texas. After Moses Austin's death in 1821, Stephen Austin won recognition of the empresario grant from the newly independent nation of Mexico. Austin attracted numerous Anglo American settlers to move to Texas, and by 1825 Austin had brought the first 300 American families into the territory. Throughout the 1820s, Austin sought to maintain good relations with the Mexican government, and he helped suppress the Fredonian Rebellion. He also helped ensure the introduction of slavery into Texas despite the opposition of the Mexican government to the institution. Austin led the initial actions against the indigenous Karankawa people in this area. As Texas settlers became increasingly dissatisfied with the Mexican government, Austin advocated conciliation, but the dissent against Mexico escalated into the Texas Revolution. Austin led Texas forces at the successful Siege of Béxar before serving as a commissioner to the United States. Austin ran as a candidate in the 1836 Texas presidential election but was defeated by Sam Houston, who had served as a general in the war and entered the race two weeks before the election. Houston appointed Austin as Secretary of State for the new republic, and Austin held that position until his death in December 1836. Numerous places and institutions are named in his honor, including the capital of Texas.
Алғашқы жылдар
Стивен Ф. Остин 1793 жылғы 3 қарашада Оңтүстік-Батыс Вирджинияның кен өндіру аймағында дүниеге келді. Оның ата-анасы Мэри Браун Остин мен Мозес Остин болды. 1798 жылы оның отбасы батысқа, қазіргі Миссури штатының Потоси қаласындағы қорғасын кен аймағына көшіп барды. Мозес Остин испан үкіметінен француз отаршылдары құрған Mine à Breton кен орнына арналған sitio алды. Оның арғы атасының атасы, Энтони Остин (т. 1636), Ричард Остиннің ұлы (т. 1598 жылы Bishopstoke, Hampshire, Англияда) болды. Иммигрант ата-бабалары Ричард Остин мен оның әйелі Эстер 1749 жылы Коннектикут штатына айналған Массачусетс штатының Суффилд қаласының алғашқы қоныстанғандары еді. Остин он бір жасқа толғанда, отбасы оны білім алу үшін шығысқа жіберді, алдымен Коннектикут штатының Колчестердегі Бекон академиясының дайындық мектебінде. Ол Кентукки штатының Лексингтон қаласындағы Трансильвания университетінде оқыды, оны 1810 жылы бітірді. Университетті бітіргеннен кейін Остин заңгер болу үшін заң оқуын бастады. 1819 жылғы үрейден кейін қаражаты қалмаған Остин оңтүстікке, жаңа Арканзас аумағына көшуді шешті. Арканзас штатының Хемпстед округіне қоныс аударды. 1820 жылы Арканзастағы алғашқы аумақтық сайлаудан екі апта бұрын Остин Конгресске өзінің кандидатурасын жариялады. Оның кеш кіруі салдарынан оның есімі бес округтің екеуінде дауыс бюллетенінде көрсетілмеді, бірақ ол алты үміткердің ішінде екінші орынды иеленді. Кейіннен ол Бірінші аудандық соттың судьясы болып тағайындалды. Остин Beaver пароходына мініп, Эрасмо Сегуин бастаған испан шенеуніктерімен кездесу үшін Нью-Орлеанға аттанды. Ол 1821 жылы әкесінің қайтыс болғанын естігенде Луизиана штатының Начиточес қаласында болды. "Бұл жаңалық маған қатты әсер етті, ол өмір бойы өткізген ең сезімтал және мейірімді әке болды. Оның кемшіліктері, мен қазір айтамын, және әрқашан айттым, жүрегінен тумаған еді." Остин өзінің серіктерін төрт аптада 300 миль (483 км) жол жүріп Сан-Антониоға жеткізді, мақсаты – әкесінің грантын қайта бекіту болатын; олар 12 тамызда келді. Жолда Мексика Испаниядан тәуелсіздігін жариялағанын және Техас Испанияның аумағы емес, Мексиканың провинциясы болғанын білді. Сан-Антонионың тумасы, Техастың болашағы туралы жоғары мақсаттары бар Хосе Антонио Наварро Стивен Ф. Остинмен достық қарым-қатынас орнатты, және олардың арасындағы байланыс ұзақ жылдарға созылды. Испания және Мексика заңдарын жақсы білетін Наварро Остинге empresario келісімшарттарын алуға көмектесті. Сан-Антониода грант губернатор Антонио Мария Мартинес тарапынан қайта бекітілді, ол Остинге Сан-Антонио мен Бразос өзені арасындағы шығанақтың жағалауын зерттеуге және колония үшін қолайлы жер табуға рұқсат берді. Ерлі-зайыпты, екі баласы бар отбасыға бір гектар жер 12 центтен берілді. Фермерлерге және мал өсірушілерге де жер берілді. 1821 жылғы желтоқсанда алғашқы АҚШ отарлаушылары құрлық және теңіз арқылы берілген аумаққа, қазіргі Brazoria округіндегі Brazos өзеніне өтті.
Кәсіпкер
Остиннің американдық колония құру жоспары 1821 жылы Мексиканың Испаниядан тәуелсіздік алғандығымен күйреп қалды. Губернатор Мартинес Остинге Мексиканың Агустин де Итурбиде үкіметінің жаңа конгресі – хунта институйенте, Испания тарапынан бекітілген жерді мойындаудан бас тартқанын хабарлады. Оның үкіметі Мексикадағы жаңа қоныстануды реттеу үшін жалпы иммиграциялық заңды қолдануға ниеттенді. Остин Мексика қаласына барып, онда хунта институйенте әкесіне жер беруді мақұлдауға көндірді, сондай-ақ 1823 жылдың 3 қаңтарында Мексика императоры қол қойған заңға қол қойды. Ескі императорлық заң отбасы басшыларына лига және жер, мал және басқа да жеңілдіктер ұсынды. Сондай-ақ иммиграцияны ынталандыру үшін empresarios деп аталатын агенттерді жұмысқа тарту қарастырылды. Ол Техасқа әкелген әр 200 отбасы үшін 67 000 акр жер алды. Заң бойынша, иммигранттардан үкіметке төлем талап етілмеді. Кейбір иммигранттар Остинге қызмет көрсету үшін 12,5 цент/акр (31 цент/га) мөлшерінде ақы алу құқығын мойындамады. 1823 жылдың наурыз айында Агустин де Итурбиде биліктен бас тартты, ал заң тағы да күшін жойды. 1823 жылдың сәуір айында Остин конгреске 300 отбасын Техасқа әкелу туралы келісімшартқа қол қоюға көндірді. Ол колонияның табысқа жетуіне септігін тигізетін адал, еңбекқор адамдарды қалаған. 1824 жылы конгресс Мексиканың жеке штаттарына белгілі бір шарттармен мемлекеттік жерлерді басқаруға және оларды қоныстандыруға рұқсат беретін жаңа иммиграциялық заң қабылдады. 1825 жылдың наурыз айында Мексиканың Коахуила-и-Техас штатының заң шығарушы органы Итурбиде бекіткен заңға ұқсас заң қабылдады. Заң empresarios жүйесін жалғастырды, сондай-ақ әрбір үйленген еркекке бір лига жер берді, алты жыл ішінде мемлекетке 30 доллар төлеуі керек деген шартпен. Остин Колорадо өзенінің (Техас) сағасына жақын жердегі колониялықтарға таза ауыз сумен қамтамасыз ететін жерді іздеді. Остин өздерінің бай жерлерін, бұғаздар мен өзен сағаларының маңындағы жерлерді иеленді. Каранкавалар бұл шығанақтарда балық пен балыққұйрықты балық тұтынатын, олар қыста тамақ көзі болғандықтан, осы жерді қатаң қорғады. Остинді мексикалық барлаушылардың көмегімен Каранкаваның жергілікті тұрғындары қарсы алды, олар иммигранттардың жүктерін түсіріп жатқанын мұқият бақылады, сондықтан олардың екі кемесі Колорадо өзенінің жағалауында қауіпсіз жүзіп кете алды. Каранкавалар 300 иммигранттың тауарларын тек төрт қарулы адам ғана күзетіп тұрғанын байқағанда, оларға шабуыл жасап, күзетшілерді өлтіріп, тауарларын тонады. 1823 жылдың 23 ақпанында Каранкавалар Лой және Джон К. Алли есімді екі адамды өлтірді, Джон К. Кларк есімді тағы бір адамды жарақаттады. Олар Колорадо өзенінің бойындағы, Скалл Крик сағасына жақын жерде жүгері толы қайықты алып келе жатты. Сол күні кешке Роберт Бротхертон Скалл Крикке жақын жердегі жолмен жүріп бара жатып, оны "индейлер кездестірді, оның қаруын ұрлады және қашып кеткеннен кейін өміріне қауіп төнгенін сезінді, арқасына жебеден қатты жарақат алды. Бір топ еріктілер ұйымдастырылып, тонау болған жерге барды. Олар қасындағы лагерьге дейін соңынан еріп, олардың он тоғызын өлтіріп, бас терілерін алып, лагерьлерін тонады", - деп жазды қатысушылардың бірі Джон Х. Мур. Бұл оқиға "Скалл Крик" қырғыны деп аталды. Остин Каранкаваларды жою қажет деп жазды, ол қоныстанушыларға канибализм және Каранкаваның зорлық-зомбылығы туралы айтты, кейде нақтырақ Каранкагуастар туралы. Зерттеулер көрсеткендей, канибализмге қатысты бұл айыптаулар жалған, мүмкін басқа тайпамен шатасудан туындаған, ал Каранкавалар канибализмді кеме апатына ұшыраған испандықтар қолданатынын білгенде қорқып қалды. Остин отаршыларға Каранкава халқымен бірге өмір сүру мүмкін емес екенін айтты. 1825 жылдың аяғында Остин өзінің қонысына, Остин колониясына алғашқы 300 отбасын әкелді; бұл 300-і қазір Техас тарихында Ескі үш жүз ретінде белгілі. Остин 1825 және 1829 жылдар аралығында қосымша 900 отбасын қоныстандыру үшін қосымша келісімшарттар алды. Ол отарлаушыларға азаматтық және әскери билік жүргізді, бірақ ол америкалық заңға ұқсас нәрсені тез енгізді - Коахуила-и-Техастың Конституциясы 1827 жылдың қарашасында келісілді. Остин отаршылдарды қорғау үшін шағын, бейресми қарулы топтарды ұйымдастырды, олар Техас рейнджерлеріне айналды. Остин үмітіне қарамастан, оның күш-жігерінен аз ақша табады; отаршылар оның қызметі үшін төлеуге дайын емес еді, ал оның кірісінің көп бөлігі үкімет және басқа да мемлекеттік қызметтерге жұмсалды. Осы жылдары Остин, Луизиана ложасының № 111 мүшесі, Миссури штатының Сент-Женев қаласында Техаста франкмасондық ұйым құруға тырысты. Франкмасондық Мексика қоғамының білімді топтары арасында жақсы орналасқан. Ол Бурбон үйіне адал аристократия арасында енгізілген, ал консерваторлар Орденді толық бақылауда ұстады. 1827 жылға қарай Мексика қаласында тұратын американдықтар Біріккен Штаттардың Йорк риті франкмасондығын Еуропалық стильдегі Шотландия ритіне либералды балама ретінде енгізді. 1828 жылдың 11 ақпанында Остин Сан-Фелипеде франкмасондықтардың кездесуін шақырып, офицерлерді сайлау және Мексика қаласындағы франкмасондық Ұлы ложасына ложа құруға рұқсат беру үшін өтініш беру үшін шақырды. Остин жаңа ложаның құрметті шебері болып сайланды. Өтініш Матаморосқа жетіп, Мексика қаласына жіберілді, бірақ одан әрі ешқандай хабар болмады. 1828 жылға қарай Мексикадағы биліктегі фракция Техастағы либералды элементтер тәуелсіздікке ұмтылуы мүмкін деп қорқып, американдық франкмасондықтардың саяси философиясын толық білген Мексика үкіметі 1828 жылдың 25 қазанында франкмасондықты тыйым салды. 1829 жылы Остин тағы бір кездесу шақырып, онда Техаста франкмасондық ложаларын құру "осы уақытта саяси жағынан тиімсіз және ақылға сыймас" деп шешілді. Ол сауданы дамытуға және мексикалық биліктің құрметін алуға белсенді түрде көмектесті, Хейден Эдвардстың Фредониан көтерілісін басуға көмектесті. Кейбір тарихшылар Фредониан көтерілісін Техас революциясының бастауы деп санайды. "Фредониан көтерілісі ерте болғанымен, кейінгі табысқа жол ашты". Осы оқиға үшін Остин мексикалық әскерлерімен бірге Техас көтерілісшілерімен күресу үшін әскер жинады. 1832 жылға қарай 11 000-нан астам адамға жеткен отарлаушылар Остиннің сақтықпен басшылығына көнбесті, сондай-ақ мексикалық үкімет олардың өсуіне және АҚШ үкіметінен штатты сатып алу әрекеттеріне алаңдады. Мексика үкіметі 1830 жылдың сәуір айынан бастап АҚШ-тан иммиграцияны тоқтатуға тырысты, бірақ Остиннің шеберлігі оның колониялары үшін босқа алуға мүмкіндік берді. Ол иммигранттарға жерді күйеуіне 320, әйеліне 160, әр баласына 80, әр құлына 80 акр жер берді.
Құлдық
Құлдық Остин үшін өте маңызды мәселе болды, ол оны өзіне "үлкен қызығушылық" тудыратын мәселе деп атады. Остин өмірі бойы құл иеленген, бірақ осы мәселеде қарама-қайшы көзқарастары болды. Теориялық тұрғыдан алғанда, ол құлдықты дұрыс емес деп санады және ол американдық еркіндік идеалына қайшы келді. Бірақ практикада ол оның әлеуметтік, экономикалық және саяси негіздемелерімен келісіп, оны қорғау және кеңейту үшін көп күш жұмсады. Ол оны қорғағанымен, құлдықтың ұзақ мерзімді салдары американдық қоғамды қиратуы мүмкін деген алаңдаушылықты да білдірді. 1831 жылы Нат Тернердің көтерілісінен кейін ол ерекше алаңдады: "Кейде мен салдарынан қорқамын және 100 немесе 200 жылдан кейін Американың көп бөлігі Санто-Домингоға айналады деп ойлаймын. Мұндай елдің құл халқымен толып кетуі деген ой мені жылатып жібереді. Солтүстік Америкалыққа елу-сексен жылдан кейін ақ халықтың негрлер тарапынан жойылғанын және оның қыздары олардың зорлап, өлтірілгенін айтудың қажеті жоқ". Остин Техастың құлдықтан бас тартуы тиімді болар деп ойлағанмен, Техас революциясына дейін оның колониясының иммигранттары Мексика үкіметінің қарсылығын болдырмау үшін жұмыс істеді. Бұл оның колониясының халық санының өсуін және экономикалық дамуын қамтамасыз етті, ол негізінен мақта мен қанттың бір егістікке шоғырлануына байланысты болды. 1825 жылдың тамызында ол мемлекеттік үкіметке 1840 жылға дейін иммигранттарға құлдарын әкелуге рұқсат беруді ұсынды, құлдардың әйел немерелері 15 жасқа дейін, ал еркек немерелері 25 жасқа дейін босатылатындығын ескерді. Оның ұсынысы қабылданбады. 1826 жылы мемлекеттік комитет құлдықты толығымен жоюды ұсынғанда, Остин колониясындағы адамдардың 25 пайызы құл болған. Остин колониялары, көбінесе оңтүстіктен келген құлдыққа жақтас иммигранттар, егер бұл ұсыныс қабылданса, Техастан кетуге дайын болды, ал оңтүстіктен келген болашақ иммигранттар құлдыққа кепілдік берілгенше Техасқа келуден тартынды. Құлдар болмаса, отаршыларға жерді өңдеуге жеткілікті жұмыс күші болмайды, бұл жерді дамыту және оның құнын арттыру үшін қажетті иммиграция қарқынын баяулатып, экономиканы құлдыратып, отаршыларды кетуге итермелейді. Остин заң шығарушы органға барып, ең болмағанда оның 300 отбасысына құлдарын сақтауға рұқсат беру керектігін өтінді. Заң шығарушы орган оның өтінішіне жауап беруді күтіп тұрғанда, Остин бұл мәселеде терең күйзеліске түсті және ағасы Браун Остинді өз атынан заң шығарушы органға лоббилеу үшін жіберді. Остин заң шығарушы органды көндіруде өте тиімді болды, сондықтан 13-баптың авторы (оны қабылдаудан бұрын) оны алып тастауды сұрады. Остин отаршыларға "құл" сөзін "жұмыскерлер", "отбасы қызметшілері" және "жұмыс істейтіндер" деген сөздермен заңды түрде алмастыруға кеңес беру арқылы заңнан қашуға көмектесті, сондай-ақ Техастан босатылғандарды тыйым салатын және босатылған құлдарды бұрынғы құл иелері үшін өздеріне тиесілі "қарызды" (мысалы, киім, тағам) өтегенше жұмыс істеуге мәжбүрлейтін жарлықты қабылдауға жұмыс істеді. 1828 жылы Остин Техасқа көшіп келген құл иелері өз құлдарын көшіп келуден бұрын заңды түрде "босатуға" және оларды өмір бойындағы еңбек шартына келісімге келтіруге мүмкіндік беру үшін заң шығарушы органға өтініш жасады, осылайша оларды құлдар деп танудан аулақ болуға тырысты. Ол өзінің колониясына президент Висенте Геррероның 1829 жылғы провинциядағы құлдарды заңды түрде босату туралы жарлығына қарсы тұруға және 1830 жылғы 6 сәуірдегі заңды қабылдағанда құлдықты тыйым салуға бағытталған үкіметтің күшін айналып өту үшін лоббилеуге тырысты. 1829 жылы белгілі жер иесі және саясаткер Джон Дёрст президенттің құлдарды босату туралы: "Егер бұл шара қабылданса, біз мәңгілікке құрып кетеміз" деп жазды. Стивен Ф. Остин: "Менде тек бір құл бар, ескі әйел, көп нәрсеге арналмайды, бірақ бұл мәселеде мен мексикалық ретінде конституциялық құқықтарымның бұзылғанын сезінер едім, егер менде мың болса да". 1830 жылы Остин Техастың АҚШ-қа қосылуына қарсылық білдіретінін, "бұл штатта құлдықтың мәңгілікке тоқтатылуын талап ететінін" айтты. Құлдық саясатының өзгеруінің экономикалық өсуге тигізер әсеріне қарсы тұрып, Мексиканың құлдарды босату және оларды отаршылдарға жіберу жоспары туралы қауесеттерден қорқып, Остин Мексикадан оралғаннан кейін көп ұзамай ол және оның отаршылары Мексика үкіметіне қарсы қару қолға алды. Кейінірек Остин революциясына АҚШ үкіметінің қолдауын алды, ол сенатор Льюис Ф. Линнге хат жазып, Санта-Аннаның барлық отаршылдарды "жоюды" және Техасты "индейлер мен негрлермен [босатылған құлдармен] толтыруды" жоспарлағанын өтінді.
text="I sometimes shudder at the consequences and think that a large part of America will be Santo Domingonized in 100, or 200 years. The idea of seeing such a country as this overrun by a slave population almost makes me weep. It is in vain to tell a North American that the white population will be destroyed some fifty or eighty years hence by the negroes, and that his daughters will be violated and Butchered by them." While Austin thought it would be advantageous some day for Texas to phase out of slavery, up until the Texas Revolution he worked to ensure that his colony's immigrants could bypass the Mexican government's resistance to it. Doing so ensured the population growth and economic development of his colony, which was primarily dependent on the monocropping of cotton and sugar. In August 1825, he recommended that the state government allow immigrants to bring their slaves with them through 1840, with the caveat that female grandchildren of the slaves would be freed by age 15 and males by age 25. His recommendation was rejected. In 1826, when a state committee proposed abolishing slavery outright, 25 percent of the people in Austin's colony were slaves. Austin's colonists, mostly pro slavery immigrants from the south, threatened to leave Texas if the proposition passed, while prospective Southern immigrants hesitated to come to Texas until slavery was guaranteed there. Without slaves, the colonists would lack the mass labor to cultivate the land, which would stall the pace of immigration needed to develop and increase the value of the land, and would deflate the economy and motivate his colonists to leave. Austin went before the legislature and pleaded that, at the least, his original 300 families should be allowed to keep their slaves. While he waited for the legislature's verdict of his request, Austin went into a deep depression over the issue and sent his brother, Brown Austin, to further lobby the legislature on his behalf. Austin –– who had been so effective in persuading the legislature, however, that the author of Article 13 (before its passage) requested to withdraw it –– helped his colonists evade the law by advising them to legally supplant the word "slave" with the words "workingmen," "family servants," and "laborers," and by working to pass a decree that banned freedmen from Texas and forced emancipated slaves to work for their former slaveowners until the accrued "debt" (e. g. clothing, food), incurred for their own enslavement, was worked off. In 1828, Austin petitioned the legislature to guarantee that slaveowners, immigrating to Texas, could legally "free" their slaves before immigrating, and contract them into a lifetime term of indentured servitude, thereby avoiding recognizing them as slaves. He lobbied to help his colony elude president Vicente Guerrero's 1829 decree to legally emancipate slaves in the province, and to bypass the government's effort to prohibit slavery when it passed the Law of April 6, 1830. In 1829, John Durst, a prominent landowner and politician, wrote about the president's emancipation of slaves, "We are ruined forever should this measure be adopted" Stephen F. Austin replied,
text="I am the owner of one slave only, an old decrepit woman, not worth much, but in this matter I should feel that my constitutional rights as a Mexican were just as much infringed, as they would be if I had a thousand." In 1830, Austin wrote that he would oppose Texas joining the United States without guarantees that he should "insist on the perpetual exclusion of slavery from this state [Texas]". Resisting the impact a changed slavery policy would have on economic growth, and fearing rumors of Mexico's plan to free the slaves and turn them loose upon the colonists, shortly after Austin returned from Mexico, he and his colonists took up arms against the Mexican government. Austin later gained U. S. Government support for his revolution when he wrote to Senator Lewis F. Linn and pleaded that Santa Anna planned to "exterminate" all of the colonists and fill Texas "with Indians and negroes [freed slaves]".
Мексикамен қарым-қатынастар
Иммиграциялық бақылау және тарифтік заңдардың енгізілуі отаршылдарды наразылыққа толы қылды, бұл Анахуак оқиғаларында ең жоғары шегіне жетті. Остин мексикалық саясатқа араласып, жаңадан көзге шыққан Антонио Лопес де Санта-Аннаны қолдады. Санта-Аннаның табысынан кейін отаршылар 1832 жылғы конвенцияда жариялаған өтемақы талап етті: иммиграцияны қайта жаңарту, тарифтен босату, Коауиладан бөліну және Техас үшін жаңа мемлекеттік үкімет құру. Остин бұл талаптарды қолдамады, оларды мерзімі келмеген деп есептеді және оларды жұмсартуға тырысты. Олар 1833 жылғы конвенцияда қайта айтылып, кеңейтілген кезде Остин 1833 жылдың 18 шілдесінде Мексика қаласына сапар шегіп, вице-президент Валентин Гомес Фариаспен кездесті. Остин белгілі бір маңызды реформаларға қол жеткізді: иммиграцияға қойылған тыйым алынды, бірақ жеке мемлекеттік үкімет құруға рұқсат берілмеді. Мексикада штат мәртебесіне ие болу үшін 80 000 адам қажет болды, ал Техаста бар болғаны 30 000 адам тұрды. Остин Техастың тәуелсіздігін қозғауға тырысып жатыр деп санап, сондай-ақ көтеріліс тудыруға әрекеттеніп жатыр деген күдікпен, мексикалық үкімет 1834 жылдың қаңтарында Остинді Сальтильода тұтқындады. Ол Мексика қаласына жеткізіліп, түрмеге қамалды. Оған қарсы ешқандай айып тағылмады, себебі ешбір сот осы іс бойынша өкілеттік алған жоқ. Ол түрмеден түрмеге ауыстырылды. 1834 жылдың желтоқсанында кепілдікпен босатылып, Федералды округте қалуға міндеттелді. 1835 жылдың шілдесінде жазадан толық босатылып, 1835 жылдың тамызында Мексиканы тастап, Нью-Орлеан арқылы Техасқа қайтып келді.
Техас революциясы
Оның болмауында бірнеше оқиға отарлаушыларды Санта-Аннаның орталық үкіметімен қақтығысқа жетеледі. Остин 1835 жылдың 12 қазанынан 11 желтоқсанына дейін Бехарды қоршау кезінде Техас әскерлерінің уақытша басшылығын өз мойнына алды. 1835 жылдың жазында Анауак және Веласкодағы ала-көтерілістер туралы білген ашулы Санта-Анна мексика армиясын Техастан ағылшын қоныстанушыларын қуу үшін жылдам дайындықтар жасады. Соғыс 1835 жылдың қазан айында Гонзалесте басталды. 1836 жылдың 2 наурызында жаңа конституциямен құрылған Техас Республикасы, 1836 жылдың 21 сәуірінде Сан-Хасинто шайқасындағы керемет жеңісінен және келесі күні таңертең Санта-Аннаны тұтқындаудан кейін тәуелсіздік алды. Ол содан кейін түрмеге қамалды.
Техас Республикасы
1835 жылдың желтоқсан айында Остин, Бранч Арчер және Уильям Х. Уортон республиканың уақытша үкіметі тарапынан АҚШ-қа комиссарлар болып тағайындалды. 1836 жылдың 10 маусымында Остин Нью-Орлеанда болды, онда Сан-Хасинто шайқасында Санта-Аннаның Сэм Хьюстоннан жеңілгені туралы хабар алды. Остин тамыз айында Пич-Пойнтқа оралып, демалды. 4 тамызда ол Техас президенттігіне кандидат екенін жариялады. Остин сайлауға екі апта қалғанға дейін, яғни 20 тамызда Хьюстон сайысқа түскенге дейін, жеңіске жететініне сенімді болды. Остин: «Көбінесе ескі қоныс аударушылардың өздерінің мүддесін түсінбейтін, соқырлар оған дауыс беретін болады» деп жазды. Хьюстон Шығыс Техас, Қызыл өзен аймағы және көптеген әскерлердің дауысын алды. Остин 587 дауыс алды, ал Сэм Хьюстон 5 119, Генри Смит 743 дауыс алды. Хьюстон Остинді жаңа республиканың алғашқы мемлекеттік хатшысы етіп тағайындады, бірақ Остин қайтыс болғанға дейін шамамен екі ай ғана қызмет етті.
Өлім және мұра
1836 жылдың желтоқсан айында Остин Колумбияның жаңа астанасында (қазіргі Батыс Колумбия деп аталады) қатты суыққа шалдықты; оның денсаулығы нашарлады. Дәрігерлер шақырылды, бірақ оларға көмектесе алмады. Остин 1836 жылдың 27 желтоқсанында түскі уақытта пневмониядан қайтыс болды. Ол Джордж Б. Маккинстридің үйінде, қазіргі Техас штатының Батыс Колумбиясының жанында болды. Ол 43 жаста еді. Остиннің соңғы сөздері: "Техастың тәуелсіздігі танылды! Газеттерде көріп тұрсың ба?" Остиннің қазасы туралы естіген Хьюстон ресми мәлімдеме жасап, былай деді: "Техастың әкесі қайтыс болды; даланың алғашқы пионері кетті". Алғашқыда Остин Техас штатының Бразория округіндегі Гальф-Прейри зиратына жерленді. 1910 жылы Остиннің денесі Остин қаласындағы Техас мемлекеттік зиратына қайта жерленді. Остин ешқашан үйленбеген және балалары болған емес. Ол барлық жерін, құқықтарын және мүлкін үйленген қарындасы Эмили Остин Перриге мұра етіп қалдырды.
Ескерткіштер
Шерман, Техас, Остин колледжінің орны. Накогдочес, Техас, Стивен Ф. Остин мемлекеттік университетінің орны. Техас штатының Остин қаласы мен Остин округі Стивен Ф. Остинның құрметіне аталған. Техас штатының Ангелтон қаласында Дэвид Адикес салған, Стивен Ф. Остин 500 ұйымының демеушілігімен Остинның мүсіні орнатылған. Мүсіннің негізі 12 фут, ал жалпы биіктігі 72 фут. Бұл негіз Техас штатының Хантсвилл қаласындағы Сэм Хьюстон мүсінінің негізінен 2 фут жоғары, бірақ мүсін 7 фут төмен. Ұлттық мүсіндер залы әр штатқа Вашингтондағы Капитолийде көрсету үшін екі мүсін таңдауға рұқсат береді. Техас штаты Сэм Хьюстон мен Стивен Ф. Остин мүсіндерін таңдады, оларды неміс иммигранты Элизабет Ней жасаған. Оның алғашқы жерленген орны – Галф Прери зираты. 1959 жылы Остин қайтыс болғаннан кейін Оклахома штатының Оклахома қаласындағы Ұлттық каубойлар даңқ залында Ұлы батыстықтар залына енгізілді. Остиннің туған жері – Вирджиния штатының Остинвилл қаласында Нью-Ривердің бойында, Нью-Ривер Трейл мемлекеттік паркімен қиылысатын жерде ескерткіш орнатылған. Остин округінің орталығы – Техас штатының Беллвилл қаласында 36 және 159 тас жолдарының қиылысында мүсінші Дэвид Адикес салған Остинның үлкен бюсті орналасқан.
Бұрынғы отбасы
Стивен Ф. Остин мен оның әпкесі Эмилидің жеке өмірбаяндары жазылған болса да, олар бірнеше буынның есімдерімен танымал болған әулеттен шыққан: Мұса Остин (әкесі – өмірбаяны Trinity University Press баспасында жарық көрді), Абия Браун (бабасы), Джозеф Шарп (шаян бабасы), Исаак Шарп (шаян-шаян бабасы), Энтони Шарп (шаян-шаян-шаян бабасы – өмірбаяны Stanford University Press баспасында жарық көрді). Осыған байланысты, тарих Стивеннің отбасының әр буынының он жетінші ғасырдың басынан бергі елеулі әлеуметтік үлесін тіркеп алады. Ричард Остин, Titchfield, Hampshire-тың тумасы, оның әкесі тарапынан көшіп келген ата-бабасы болды.