Кіріспе

Рамон Агильерский Бірінші крест жорығының (1096–1099) қатысушысы және оның тарихын жазған адам болды. Жорық барысында ол провансальдық крестонос әскерінің басшысы, Тулуза графы Раймон IV-нің капелланы болды. Ол Понс Балазунмен бірге жазған "Иерусалимді жаулаған франктер тарихы" (Historia Francorum qui ceperunt Iherusalem) атты хроникасы 1099 жылы Иерусалимнің жаулануынан кейін болған оқиғалармен аяқталады.

Өмірбаян

Рамон 11 ғасырдың екінші жартысында Тулуза маңында дүниеге келген. "Агилер" дегені – Агильхе ауылына сілтеме болуы мүмкін. Крест жорығынан бұрын Реймонд Ле-Пуй соборының қаламгері (диакон) болған. Ол, әдетте, бастапқыда Ле-Пуи епискобы Адемардың, папаның легатының, сүйемелдемесімен саяхаттаған. Епископ Адемардың жарғысында оның канцлері Агильхес Раймонд деп көрсетілген, бірақ осы жарғының болуы және канцлер мен канонның анықталуы күмәнді. Реймонд 1098 жылы Антиохия қоршауы кезінде дін қызметкеріне тоғытылып, граф Реймондтың капелланы болды, сонымен қатар Реймондтың бұрынғы рухани кеңесшісі, Оранждық епископ Вильгельм қайтыс болғаннан кейін оның үйінің мүшесіне айналды. Иерусалимді сәтті бағындырғаннан кейін, 1099 жылы крестшілердің папа Урбан II-ге жазған хатының авторы оның болғаны мүмкін. Реймонд Петр Бартоломейдің аян арқылы Киелі найзаның орналасқан жерін көргеніне сенгендердің бірі екенін және оның Киелі Петр шіркеуінде оны табуға әкелген қазба жұмыстарына қатысқанын хабарлайды. Оның еңбегінде Киелі найзаның және Петрдің аяндарының растығы маңызды тақырып болып табылады, бірақ ол 1099 жылдың сәуір айында Петрдің отпен сынақтан толыққанды өткенін мойындамайды.

"Иерусалимді басып алған франкоязық тарихы" кітабының авторы

Біз Реймонд туралы білетін барлық нәрсе "История" еңбегінен алынған, оның идеясын Понс ойлап тапқан. Дегенмен, Иерусалимді басып алуға дейін Понс қайтыс болғандықтан, Реймонд оның негізгі авторы және аяқтаушысы болған деуге болады. "История", крест жорылысы барысында, мүмкін, Киелі сүңгі табылғаннан кейін жазыла бастаған, ал кіріспесі кейіннен қосылған. Ол граф Реймонд 1105 жылы қайтыс болғанға дейін аяқталды. Оның баяндамасы шаруалар крест жорығына жақындығымен ерекшеленеді және экспедициядан бас тартқан немесе оны тастап кеткендерге (сондай-ақ олардың серттеріне) теріс көзқараспен қарады. Ол "Gesta Francorum" еңбегіне қол жеткізіп, оны пайдаланды, ал оның "История" еңбегін Шартрлық Фулхер 1101 жылы аяқтаған жұмысы үшін дереккөз ретінде пайдаланды. Оған Ле-Пюй соборындағы кітапханасы да әсер еткен, онда әйгілі Ле-Пюй Киелі кітабы бар еді, ол он бірінші ғасырдың соңы мен он екінші ғасырдың басындағы ең жақсы кітапханалармен теңесе алады. Бірінші крест жорығы туралы жазған басқа авторлармен салыстырғанда, Реймонд Жаңа өсиетке қарағанда Ескі өсиетке сілтеме жасауды артық көреді, бұл көрсеткіш оның провансальдық әріптесі Питер Тудебодеден екі есе жоғары. Оның жазбаларында эсхатологиялық элементтерге де сілтемелер бар, мысалы, Зәйтүн тауындағы сөздер, Соңғы император немесе Даниялдың аяны.