Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Суперстиция тауларындағы жоғалған алтын кеніші
Alleged lost gold mine in the Superstition Mountains
Жоғалған голландтың алтын кеніші (сондай-ақ ұқсас атаулармен белгілі) – аңыз бойынша, АҚШ-тың оңтүстік-батысында жасырылған бай алтын кеніші. Бұл жердің орны көбінесе Аризона штатының Финикс қаласының шығысында, Апачи қиылысының жанындағы Суперстиция тауларында деп есептеледі. Кенішті қалай табуға болатыны туралы көптеген әңгімелер бар, және әр жыл сайын адамдар оны іздейді. Кейбіреулері оны іздеу кезінде қаза тапты. Кеніш 19 ғасырда оны тапқан және орнын құпия ұстаған неміс иммигранты Якоб Вальц (шамамен 1810–1891) құрметіне аталған. "Голланд" – немістерді атау үшін американдықтар қолданған жиі кездесетін термин ("Голланд" сөзі неміс тіліндегі "Deutsch" сөзімен этимологиялық байланысты, ал голланд халқына қатысы жоқ). Жоғалған голландтың кеніші – Америка тарихындағы ең әйгілі жоғалған кеніштердің бірі. Аризонадағы жер-су аттарының маманы Бёрд Гренджер 1977 жылы Жоғалған голландтың оқиғасы басқа екі белгілі оқиғадан кем дегенде алты есе көп басылған немесе сілтеме жасалған деп жазды: Капитан Киддтің жоғалған қазынасы және Калифорниядағы Жоғалған Пеглег кенішінің тарихы. Адамдар Жоғалған голландтың кенішін 1892 жылдан бері іздеп келеді, ал бір бағалау бойынша, жыл сайын 9 000-ға жуық адам оны табуға тырысады. Аризонаның бұрынғы бас прокуроры Роберт К. Корбин осы кенішті іздегендердің қатарында.
The Lost Dutchman's Gold Mine (also known by similar names) is, according to legend, a rich gold mine hidden in the southwestern United States. The location is generally believed to be in the Superstition Mountains, near Apache Junction, east of Phoenix, Arizona. There have been many stories about how to find the mine, and each year people search for the mine. Some have died on the search. The mine is named after German immigrant Jakob Waltz (c. 1810–1891), who purportedly discovered it in the 19th century and kept its location a secret. "Dutchman" was a common American term for a German ("Dutch" being the English cognate to the German demonym "Deutsch", and not a reference to the Dutch people). The Lost Dutchman's is perhaps the most famous lost mine in American history. Arizona place name expert Byrd Granger wrote, as of 1977, the Lost Dutchman's story had been printed or cited at least six times more often than two other fairly well known tales, the story of Captain Kidd's lost treasure, and the story of the Lost Pegleg mine in California. People have been seeking the Lost Dutchman's mine since at least 1892, while according to one estimate, 9,000 people annually made some effort to locate the Lost Dutchman's mine. Former Arizona Attorney General Robert K. Corbin is among those who have looked for the mine.
Басқа жоғалған голландша шахталары
Роберт Блэр былай деп жазды: "Америка батысында кем дегенде төрт аңызға толы Жоғалған голландиялық алтын кен орындары болған, соның ішінде Джейкоб Вальцтің әйгілі Ырым-жырым кені". Жоғалған голландиялықтың бір кені Колорадода, тағы бірі Калифорнияда, ал екеуі Аризонада орналасқан дейді. Осы басқа Жоғалған голландиялық кендер туралы әңгімелер кем дегенде 1870 жылдарға дейін жетеді. Аризонадағы ең ерте Жоғалған голландиялық кені Викенбург қаласының жанында, Ырым-жырым тауларының солтүстік-батысында болған: 1870 жылдары Викенбургке жақын шөлде алтынға толы қышқылдармен бірге "голландиялықтың" денесі табылған. Блэр "осы аңыздың бөліктері, мүмкін, Джейкоб Вальцтің мифтік кенімен байланысты болған" деп болжады.
Robert Blair wrote "[t]here have been at least four legendary Lost Dutchman's gold mines in the American West, including the famed Superstition mine of Jacob Waltz". One Lost Dutchman's mine is said to be in Colorado, another in California; two are said to be located in Arizona. Tales of these other Lost Dutchman's mines can be traced to at least the 1870s. The earliest Lost Dutchman's mine in Arizona was said to have been near Wickenburg, about north west of the Superstition Mountains: a "Dutchman" was allegedly discovered dead in the desert near Wickenburg in the 1870s alongside saddlebags filled with gold. Blair suggested that "fragments of this legend have perhaps become attached to the mythical mine of Jacob Waltz".
Кен орнының оқиғалары
Гренджер "әңгімелерде шындық пен қиял араласып кетеді" деп жазды. Мигель Пералта есімді адам мен оның отбасы 1860 жылдары Аризонада емес, Калифорнияның Валенсия қаласының жанында сәтті шахта іске қосып жұмыс істеді. Кен орны өте табысты болды, бір жылдың ішінде шамамен 35 000 доллар пайда тапты; Блэр мұны "осындай шағын алтын кеніші үшін осынша қысқа мерзімде ерекше жақсы табыс" деп сипаттады. 1975 жылға дейін Пералта кенішінің қираған қалдықтары сақталған. Уиллинг бұл мәміленің толығымен жалған екенін білгеннен кейін қиындықтар туды. Бар күшін салса да, Уиллинг Пералтаға берген ақшасын қайтарып ала алмады. Осы жер берілісі Джеймс Ривис Аризонада жасаған жер алаялығының бастауы болды (Ривис Уиллингтің серігі болды және Уиллингтің қайтысынан кейін де жылдар бойы жер берілісінің нақтылығын дәлелдеуге тырысты). Блэр бұл Пералта оқиғасының (Аризона тұрғындарына жақсы таныс) 1930 жылдары жоғалған голландтың кенішіне деген қызығушылық жаңадан оянғаннан кейін, қатты бұрмаланған түрінде жоғалған голландтың оқиғасына енгізілгенін айтты. Джеймс Ривис, "Аризона бароны" деп аталған ол, Пералта отбасының шежіресі және жер берілісін (сондай-ақ осы жермен байланысты барондық атағын) қолдайтын басқа да құжаттар жалған екені анықталғаннан кейін алдау жасады деп айыпталды. Бұл доктор Джордж М. Уиллинг-младшийдің жер берілісін алғашқыда сатып алуы туралы да сұрақтар тудырды (мәміле Прескотттың оңтүстік-шығысындағы қарапайым лагерьде, әдеттегідей құжаттамасыз жасалған; нотариалды куәландырылмаған мәміле орнына, тасымалдау бірнеше куәгердің қолымен жазылған майлы қағазға тіркелді). Уиллинг 1874 жылы қайтыс болды, құжаттарды мұқият тексеруге немесе кейін Реавистің ісінде болғандай, оны сотта сұраққа тартуға мүмкіндік болмады.
Granger wrote that "fact and fiction blend in the tales", A man named Miguel Peralta and his family did operate a successful mine in the 1860s – but near Valencia, California, not in Arizona. The mine was quite profitable, earning about $35,000 in less than one year; Blair described this as "an unusually good return" for such a small gold mine to earn in such a relatively brief period. As of 1975, ruins of the Peralta mine were standing. Trouble came after Willing learned that the deed was entirely bogus. Despite his efforts, Willing was never able to recover the money he gave to Peralta. This land grant was the basis of the James Reavis Arizona land swindle (Reavis became Willing's partner and continued to try to prove the authenticity of the land grant for years after Willing's death). Blair argued that this Peralta story (well known to Arizona residents) was eventually incorporated in the Lost Dutchman's story, in a severely distorted version, following the renewed interest in the Lost Dutchman's mine in the 1930s. Since James Reavis, "the Baron of Arizona", was convicted of fraud when the Peralta family genealogy and other documents to support the land grant (and a barony associated with that land) were determined to be forgeries it also raises questions about the original purchase of the land grant by Dr. George M. Willing Jr. (the transaction had supposedly occurred at a primitive campsite to the southeast of Prescott without the benefit of the typical documentation; instead of a notarized deed, the conveyance was recorded on a piece of greasy camp paper bearing signature of several witnesses). Willing died in 1874 before there had been a thorough investigation of the documents or opportunity to cross examine him on the stand as was later done with Reavis.
Доктор Торн туралы шындық
Тағы бір маңызды мәлімет, бұл оқиғаға күмән тудырады, ол Блэрдің сөзіне сәйкес, 1860 жылдары Армияда немесе Федералдық үкіметте доктор Торн есімді адам қызмет етпегендігі. Блэрдің айтуынша, бұл оқиғаның бастауы 1860 жылдары Нью-Мексикода жеке практикамен айналысқан Торн есімді дәрігерге байланысты. Торн 1854 жылы навахо тайпасы тарапынан тұтқынға алынғанын және тұтқындық кезінде бай алтын кенішін тапқанын мәлімдеді. Торн 1858 жыл шамасында өз әңгімесін үш АҚШ сарбазына айтқан. Оқиғаның көптеген нұсқаларында Джейкоб Вальц Астарлы тауларында бай алтын кенішін табады (көптеген нұсқаларында олар Пералта отбасының бір мүшесін құтқарады немесе оларға көмектеседі, ал оларға кеніштің орналасқан жері айтылып сыйлық беріледі). Вальцқа шабуыл жасаған апачтар жаралайды, бірақ ол кем дегенде доктор Уокерге кеніш туралы айтуға жетеді. Вальц сонымен қатар Джулия Томасқа өлім төсегінде мойындағандығы және алтын кенішінің жуан картасын салғандығы немесе сипаттағандығы айтылады. Джон Д. Уилберн өзінің "Голландтың жоғалған алтын кеніші" (1990) атты кітабында Аризона штатының Голдфилд қаласының жанындағы Булдог алтын кеніші Джейкоб Вальцтың "жоғалған кенішінің" орналасқан жері туралы айтқан сипаттамасына өте жақсы сәйкес келеді деп жазды. Сонымен қатар, Уилберн геологиялық зерттеулер Суперстиция тауларында алтын жоқ екенін көрсеткенін, олардың шығу тегі магмалық екенін мәлімдеді. (Дегенмен, кейбір нұсқаларында "кеніш" - бұл Пералталар сақтаған кен орны.)
Another detail which casts doubt on the story is the fact that, according to Blair, there was never any Dr. Thorne in the employ of the Army or indeed of the Federal Government in the 1860s. According to Blair, the origin of this story can be traced to a doctor named Thorne who was in private practice in New Mexico in the 1860s. Thorne claimed that he was taken captive by Navajos in 1854, and that during his captivity he had discovered a rich gold vein. Thorne related his claims to three U. S. soldiers in about 1858. In most versions of the tale, Jacob Waltz locates a rich gold mine in the Superstition Mountains (in many versions of the story, they rescue or help a member of the Peralta family and are rewarded by being told the location of the mine). Waltz is attacked and wounded by marauding Apaches, but survives at least long enough to tell a man called Dr. Walker about the mine. Waltz is also said to make a deathbed confession to Julia Thomas, and draws or describes a crude map to the gold mine. John D. Wilburn in his book Dutchman's Lost Ledge of Gold (1990), wrote that the Bulldog Gold Mine near Goldfield, Arizona, fits very well the description Jacob Waltz gave as the location of his 'lost mine'. Furthermore, Wilburn stated that geology indicates that there is no gold in the Superstition Mountains, which are igneous in origin. (However, in some versions, the 'mine' is actually a cache put there by the Peraltas.)
Жоғалған алтын тамыр туралы әңгіме
Әңгіменің тағы бір нұсқасында екі (немесе одан да көп) АҚШ армиясының сарбазы Суперстиция тауларында немесе оның жанында дерлік таза алтын кені табыс еткені айтылады. Сарбаздар алтынның бір бөлігін көрсеткен, бірақ одан кейін көп ұзамай өлтірілген немесе із-жайсыз жоғалып кеткен. Бұл оқиға әдетте 1870 жылға дейін жетеді. Блэрдің сөзіне сүйенсек, бұл әңгіменің бастауы Нью-Мексикодағы үш АҚШ сарбазының алтын іздеу әрекеттерінде болуы мүмкін, оларға Нью-Мексикодан доктор Торнның шын оқиға ретінде баяндаған ақпараты негіз болған; жоғарыдағы мәліметтерге қараңыз.
In yet another version of the tale, two (or more) U. S. Army soldiers are said to have discovered a vein of almost pure gold in or near the Superstition Mountains. The soldiers are alleged to have presented some of the gold, but to have been killed or to have vanished soon after. This account is usually dated to about 1870. According to Blair, the story may have its roots in the efforts of three U. S. soldiers to locate gold in an area of New Mexico, based on an allegedly true story related to them by Dr. Thorne of New Mexico; see above.
Тарихи Якоб вальсі
Блэр тарихи Джейкоб Уолц туралы мәліметтер келтіріп, қосымша дәлелдер Уолцтың бай алтын кені немесе сақтау орнын тапқанын (немесе кемінде оның туралы әңгіме естігенін) айтатын оқиғаның негізгі элементтерін қолдайтынын ұсынды. Бірақ Блэр осы негізгі оқиғаның кейінгі айтылуларда бұрмаланғанын, «Жоғалған голландтың» көптеген нұсқаларын «қытай тілдес ойынға» теңеп, бастапқы мәліметтің көп рет қайталануынан бұрмаланғанын айтты. Шындығында, Германиядан АҚШ-қа көшіп келген Якоб Уолц болған. АҚШ-та оның туралы ең алғашқы құжат 1848 жылғы мәлімдемесі, онда Уолц өзін «шамамен 38 жаста» деп көрсеткен. Якоб Вальц 1810 жылдың қыркүйек айында Вюртембергте дүниеге келген. Блэр бұл Уолцтың кейіннен аңызға айналған «голландық» ретінде танылған Уолц болуы мүмкін екенін және ол тегінің жазылуын американдық үлгіге келтіргенін айтты. Мазар тасында туған жылы 1808 деп көрсетілген. Уолц 1860 жылдары Аризонаға көшіп келді және өмірінің көп бөлігін осы аймақта өткізді. Ол кен өндірумен және іздеумен айналысты, бірақ екеуінде де көп сәттілікке жете алмады. Жоғалған кен туралы аңызға сәйкес келетін басқа да пікірлер бар, олар ол үнемі көп мөлшерде алтынмен пайда болатын. Эсти Конатсердің «Стерлинг аңызы» атты еңбегінде 1880 жылдары Джейкоб Уолзер АҚШ монетасына 250 000 долларлық алтын сатқаны және 1891 жылы қайтыс болғанда 1500 доллары болғаны айтылады. 1870 жылы Уолц Финикстің жанында шаруашылық жүргізген. Бір теория бойынша, Уолц Генри Викенбургтің «Құлан» кенішінде жұмыс істемеген болса да (ол нашар басқарылғанымен танымал болған), ол сол кеніште жұмыс істегендер үшін «алатын» адам болған. 1891 жылы Финиксте су тасқыны болды, және Уолцтың шаруашылығы көптеген шаруашылықтардың бірі болып қирады. Содан кейін Уолц ауырып қалды (су тасқыны кезінде пневмонияға шалдыққан деген қауесет тарады). Ол 1891 жылдың 25 қазанында Джулия Томас (көбінесе «квадрон» деп сипатталады) есімді танысының күтімінен кейін қайтыс болды. Уолц қазіргі Пионерлер мен әскерилерді еске алу паркі деп аталатын жерде Финиксте жерленді. Блэр Уолцтың Томаске алтын кенінің орналасқан жерін айтқанына күмәні жоқ. 1892 жылдың 1 қыркүйегінде «Аризона Энтерпрайз» газеті Томас пен басқа бірнеше адамның жоғалған кенішті табуға жасаған әрекеттері туралы хабарлады. Бұл сәтсіз аяқталғаннан кейін Томас және оның серіктестері кенішке апаратын карталарды әрқайсысы 7 долларға сата бастады.
Blair cited evidence of the historical Jacob Waltz and suggested that additional evidence supports the core elements of the story – that Waltz claimed to have discovered (or at least heard the story of) a rich gold vein or cache. But Blair suggested that this core story was distorted in subsequent retellings, comparing the many variants of the Lost Dutchman's story to the game of Chinese whispers, where the original account is distorted in multiple retellings of the tale. There was indeed a Jacob Waltz who emigrated to the U. S. from Germany. The earliest documentation of him in the U. S. is an 1848 affidavit in which Waltz declared himself to be "about 38 years old". A man called Jacob Walz was born in September 1810 in Württemberg. Blair suggested that this Waltz could be the same Waltz who later came to be regarded as the legendary Dutchman, and that he Americanized the spelling of his family name. Note that tombstone pictured shows birth year as 1808. Waltz relocated to Arizona in the 1860s, and stayed in the territory for most of the rest of his life. He pursued mining and prospecting, but seems to have had little luck with either. An alternate view which better fits the lost mine legend is that he periodically appeared with large amounts of gold, The Sterling Legend by Estee Conatser reports that a Jacob Walzer sold $250,000 in gold to the U. S. Mint during the 1880s and had $1500 when he died in 1891. In 1870, Waltz had a homestead of about near Phoenix where he operated a farm. There is a theory that although Waltz never worked at the Henry Wickenburg's Vulture mine, (which was notorious for being poorly managed) he could indeed have been a "fence" for those who did 'Italic text'work at the Vulture. There was a catastrophic flood in Phoenix in 1891, and Waltz's farm was one of many that was devastated. Afterwards, Waltz fell ill (he was rumored to have contracted pneumonia during the flooding). He died on October 25, 1891, after having been nursed by an acquaintance named Julia Thomas (she was usually described as a quadroon). Waltz was buried in Phoenix at what is now called the Pioneer and Military Memorial Park. Blair had little doubt that Waltz related to Thomas the location of an alleged gold mine. As early as September 1, 1892, The Arizona Enterprise was reporting on the efforts of Thomas and several others to locate the lost mine whose location was told to her by Waltz. After this was unsuccessful, Thomas and her partners were reported to be selling maps to the mine for $7 each.
Адольф Руттың өлімі
Егер әуесқой зерттеуші және қазына іздеуші Адольф Руттың өлімі болмаса, Жоғалған голландиялық кені туралы әңгіме Аризона тарихында АҚШ батысындағы жүздеген "жоғалған кендер" туралы әңгімелердің бірі ретінде ғана қалған болар еді. Рут 1931 жылғы жазда кенді іздеу кезінде жоғалып кетті. Оның екі тесігі бар бас сүйегі ол жоғалғаннан кейін шамамен алты айдан соң табылған, бұл оқиға ұлттық жаңалықтарға айналып, Жоғалған голландиялық кеніне қызығушылықты күшейтті. Бұрынғы әңгімелерге ұқсас оқиғада, Руттың ұлы Эрвин К. Руттың Педро Гонсалес (немесе Гонсалес) деген адамнан Пералта кені туралы білгені айтылады. 1912 жылы Эрвин К. Рут Гонсалеске заңдық көмек көрсетіп, оны түрмеден құтқарған. Алғыс айтып, Гонсалес Эрвинге Ырымтаудағы Пералта кені туралы айтып, оған осы жердің ескі карталарын берген (Гонсалес анасының жағынан Пералта әулетінен екенін мәлімдеген). Эрвин бұл ақпаратты әкесі Адольфқа жеткізген, ол ұзақ жылдар бойы жоғалған кендерді іздеумен және әуесқойлық зерттеулермен айналысқан. Адольф Пеглег кенін іздеу кезінде Калифорнияда құлап, бірнеше сүйек сындырған. Оның аяғында металл штифттер болған және жүру үшін таяқ қолданған. 1931 жылдың маусым айында Рут жоғалған Пералта кенін табуға аттанды. Аймаққа келгеннен кейін Рут экспедициясын жабдықтау үшін Текс Барклидің ранчосында бірнеше күн болды. Баркли Рутты кенді іздеуді тоқтатуға көндіруге тырысты, өйткені Ырымтаудың жер бедері тіпті тәжірибелі саяхатшылар үшін де қауіпті, ал Аризонаның жазғы ыстығында 66 жастағы Рут үшін одан да қиын. Алайда Рут Барклидің кеңесіне құлақ бермей, екі апталық сапарға шықты. Рут жоспарланған уақытта оралмады және қысқа іздеуден кейін оның ізі табылмай қалды. 1931 жылдың желтоқсан айында "Аризона Республикасы" газеті Ырымтауда адам бас сүйегінің табылуы туралы хабарлады. Бас сүйегі Рутқа тиесілі ме екенін анықтау үшін, оны әйгілі антрополог доктор Алеш Хрдличка зерттеді, оған Руттың бірнеше суреті және тіс жазбалары берілді. Курт Джентри жазғандай, "Доктор Хрдличка бас сүйегінің Адольф Рутке тиесілі екенін анықтады. Ол [бас сүйектегі] екі тесікті қарап шыққаннан кейін, оқпен жақыннан атылған сияқты көрінеді, кірген жерде кішкентай, ал шыққан жерде үлкен тесік пайда болған" деді. 1932 жылдың қаңтар айында бас сүйегі табылған жерден шамамен 1,21 шақырым қашықтықта адам денесінің қалдықтары табылды. Қалдықтарды қарақшылар шашыратып жібергенімен, олар Рутке тиесілі екені анық болды. Оқиға орнынан Руттың көптеген жеке заттары табылды, оның ішінде патрондары жоқ пистолет және сынған сүйектерін жөндеу үшін қолданылған металл штифттер. Бірақ Пералта кенінің картасы жоғалып кеткен. Қызықтысы, Руттың чектік кітапшасы да табылды, онда ол кенді тапқанын және егжей-тегжейлі бағыттарды бергенін жазған жазба болды. Рут жазбасын "Veni, vidi, vici" деген сөздермен аяқтады. Аризона билігі Руттың өліміне қатысты қылмыстық тергеу жүргізбеді. Олар Рут шөлден немесе жүрек ауруынан қайтыс болған болуы мүмкін деп мәлімдеді (бірақ Джентри жазғандай, "бір лауазымды тұлға [Адольф Рут] өзін-өзі өлтірген болуы мүмкін деген болжам жасады"). Бұл теория бас сүйегіндегі екі тесікті ескермегенмен, Руттың бос патронды қалай алып тастап, көмгенін және содан кейін өзін-өзі атып алғаннан кейін қаруын қайта зарядтағанын түсіндіре алмады. Блэр Аризона билігінің қорытындысын көптеген адамдар, соның ішінде Руттың отбасы және "карта үшін өлтірілген деген романтикалық оқиғаға сене білгендер" қабылдамағанын айтты. Блэр "ұлттық ақпарат агенттіктері [Руттың өлімі туралы] оқиғаны күтілгеннен артық кеңінен таратты" деді, мүмкін, бұл құпия оқиғаны Ұлы депрессия кезеңіндегі қасіретті жаңалықтардан тыныс алу мүмкіндігі ретінде қарады.
Were it not for the death of amateur explorer and treasure hunter Adolph Ruth, the story of the Lost Dutchman's mine would probably have been little more than a footnote in Arizona history as one of hundreds of "lost mines" rumored to be in the American West. Ruth disappeared while searching for the mine in the summer of 1931. His skull – with two holes in it identified as bullet holes – was recovered about six months after he vanished, and the story made national news, thus sparking widespread interest in the Lost Dutchman's mine. In a story that echoes some of the earlier tales, Ruth's son Erwin C. Ruth was said to have learned of the Peralta mine from a man called Pedro Gonzales (or Gonzalez). According to the story, in about 1912 Erwin C. Ruth gave some legal aid to Gonzales, saving him from almost certain imprisonment. In gratitude, Gonzales told Erwin about the Peralta mine in the Superstition Mountains, and gave him some antique maps of the site (Gonzales claimed to be descended from the Peralta family on his mother's side). Erwin passed the information to his father Adolph, who had a long standing interest in lost mines and amateur exploration. The elder Ruth had fallen and badly broken several bones while seeking the lost Pegleg mine in California. He had metal pins in his leg, and used a cane to help him walk. In June 1931, Ruth set out to locate the lost Peralta mine. After traveling to the region, Ruth stayed several days at the ranch of Tex Barkely to outfit his expedition. Barkely repeatedly urged Ruth to abandon his search for the mine, because the terrain of the Superstition Mountains was treacherous even for experienced outdoorsmen, let alone for the 66 year old Ruth in the heat of the Arizona summer. However, Ruth ignored Barkely's advice, and set out for a two week stint in the mountains. Ruth did not return as scheduled, and no trace of him could be found after a brief search. In December, 1931, The Arizona Republic reported on the recent discovery of a human skull in the Superstition Mountains. To determine if the skull was Ruth's, it was examined by Dr. Aleš Hrdlička, a well respected anthropologist who was given several photos of Ruth, along with Ruth's dental records. As Curt Gentry wrote, "Dr. Hrdlicka positively identified the skull as that of Adolph Ruth. He further stated, after examining the two holes [in the skull], that it appeared that a shotgun or high powered rifle had been fired through the head at almost point blank range, making the small hole when the bullet entered and the large hole when it exited". In January 1932, human remains were discovered about three quarters of a mile (1.21 km) from where the skull had been found. Though the remains had been scattered by scavengers, they were undoubtedly Ruth's. Many of Ruth's personal effects were found at the scene, including a pistol (not missing any shells) and the metal pins used to mend his broken bones. But the map to the Peralta mine was said to be missing. Tantalizingly, Ruth's checkbook was also recovered, and proved to contain a note written by Ruth wherein he claimed to have discovered the mine and gave detailed directions. Ruth ended his note with the phrase "Veni, vidi, vici." Authorities in Arizona did not convene a criminal inquest regarding Ruth's death. They argued that Ruth had probably succumbed to thirst or heart disease (though, as Gentry wrote, "[o]ne official went so far as to suggest that [Adolph Ruth] might have committed suicide While this theory did not ignore the two holes in the skull, it did fail to explain how Ruth had managed to remove and bury the empty shell, then reload his gun, after shooting himself through the head". Blair noted that the conclusion of the Arizona authorities was rejected by many, including Ruth's family, and "those who held onto the more romantic murdered for the map story". Blair wrote that "the national wire services picked up the story [of Ruth's death] and ran it for more than it was worth", possibly seeing the mysterious story as a welcome reprieve from the bleak news that was otherwise typical of the Great Depression.
Кен орнын іздеудің басқа түрлері
ХХ ғасыр бойы әртүрлі экспедициялар мен жеке тұлғалар Жоғалған голланд шахтасын іздеуді жалғастырды. Ең кәсіби және жауапкершілікпен қараған әрекеттердің бірі Оклахома қаласының жеке детективі Глен Магиллдің басшылығымен 1960 жылдардың соңы мен 70 жылдардың басында бірнеше экспедиция ұйымдастырды. Ол кем дегенде екі рет шахтаның орналасқан жерін анықтағанын мәлімдеді, бірақ кейін қателескенін немесе ол жерлерде алтын қалмағанын мойындады. Магиллдің оқиғалары Курт Джентридің "Қиыр таулар" кітабында сипатталған. "Жоғалған голланд шахтасы" бар екендігіне қарсы бір факт – Уолц "алтынды жуушы шахтер" болған; оның алтын бөлшектері кварцтан болса, Суперстиция тауларының өзі жанартаулық шығу тегіне ие. Соңғысы, Руттың алған шахтаға қатысты нұсқаулары 1895 жылғы газет есебінен алынған.
Throughout the 20th century, various expeditions and individuals continued to search the Superstitions for the Lost Dutchman Mine. One of the most professional and serious minded efforts was led by Oklahoma City private detective Glen Magill, who organized multiple expeditions in the late 1960s and early '70s, and claimed on at least two occasions to have identified the location of the mine, later to concede he was either mistaken or the locations were "played out," or bereft of gold. Magill's adventures were chronicled in the book The Killer Mountains, by Curt Gentry. One fact against the existence of "Lost Dutchman Mine" is that Waltz was a "placer miner"; while the gold pieces he had were in quartz, the Superstition Mountains are in fact volcanic. Lastly, the alleged mine directions Ruth had were from an 1895 newspaper account.
Басқа өлім-жітімдер мен жоғалулар
Рут қайтыс болғаннан бері, Суперстиция тауларында тағы бірнеше адам қаза тапты немесе жоғалып кетті. Кен орнын іздегендердің кейбіреуі, ықтимал дала апаттарынан кейін із жазып қалды. 1933 жылдың қаңтарында Глоб, Аризона қаласынан келген, тау-кен электригі J.A. "Tex" Брэдфорд "Жоғалған голланд шахтасын" іздеуге шықты; 1933 жылдың қазанында ол тоғыз айдан бері хабарсыз еді. 1945 жылы шыққан "Жұбырлы құдайдың алтыны" атты кітабында, "Жоғалған голланд шахтасы" туралы жазған Барри Сторм (Джон Гриффит Клименсонның қалам аты), "Мырза Х" деп атаған, құпия снайперден шамалы болса да қашып құтылғанын айтты. Сторм сондай-ақ Адольф Руттың осы снайпердің құрбаны болуы мүмкін деген болжам жасады. 1947 жылдың 3 шілдесінде 62 жастағы зейнеткер фотограф Джеймс А. Крейви жоғалып кетті. Ол 19 маусымда тікұшаққа отырып, "Жоғалған голланд шахтасын" іздеу үшін Суперстиция тауларына барған. Крейви 1947 жылдың 28 маусымында таудан өздігінен шығатынын айтқан. 1940 жылдардың ортасында Суперстиция тауларында бассыз алтын іздеуші Джеймс А. Крейвидің денесі табылды. Ол "Жоғалған голланд шахтасын" табуға шыққаннан кейін жоғалып кеткен. 2009 жылдың қараша айының соңында немесе желтоқсан айының басында Денвер тұрғыны Джесси Капен (35 жас) Тонто ұлттық орман паркінде жоғалып кетті. Біраз уақыттан кейін оның кемпінгі мен машинасы табылған. Ол бірнеше жыл бойы шахта табуға құмар болған және бұрын да аймаққа сапарлар жасаған. Капеннің денесі 2012 жылдың қараша айында жергілікті іздеу-құтқару ұйымының қызметкерлерімен жартас арасынан табылды. "Disappeared" бағдарламасы "Голландтың қарғысы" атты эпизодында осы жағдайды (басқа да оқиғаларды айта отырып) көрсетті. 2010 жылдың 11 шілдесінде Юта штатынан келген үш турист – Кертис Мерворт (49 жас), Ардин Чарльз (66 жас) және Малкольм Микс (41 жас) шахта іздеп Суперстиция тауларында жоғалып кетті. Мерворт 2009 жылы осы аймақта жоғалып, құтқару жұмыстары жүргізілген. 19 шілдеде Марикопа округінің шериф департаменті жоғалған адамдарды іздеуді тоқтатты. Олар жазғы ыстықтан қаза болған болуы мүмкін. 2011 жылдың қаңтарында жоғалған үш адамның денелері табылды.
Since Ruth's death, there have been several other deaths or disappearances in the Superstition Mountains. Some searchers for the mine have disappeared in likely wilderness accidents. January 1933 a Mining electrican named J. A. "Tex" Bradford of Globe Arizona went in search of the "Lost Dutchman Mine"; by October 1933 he had been missing for nine months. In his 1945 book about the Lost Dutchman's mine, Thunder God's Gold, Barry Storm (pen name of John Griffith Climenson) claimed to have narrowly escaped from a mysterious sniper he dubbed "Mr. X". Storm further speculated that Adolph Ruth might have been a victim of the same sniper. July 3, 1947 James A Cravey, age 62, a retired photographer, was reported missing after he had chartered a helicopter June 19, 1947 to drop him off in the Superstition Mountains to look for the Lost Dutchmans Mine. Cravey said he would walk out of the mountains on June 28, 1947. In the mid 1940s, the headless remains of prospector James A. Cravey were reportedly discovered in the Superstition Mountains. He had allegedly disappeared after setting out to find the Lost Dutchman's mine. In late November or early December 2009, Denver resident Jesse Capen (35) went missing in the Tonto National Forest. His campsite and car were found abandoned shortly afterward. He was known to have been obsessed with finding the mine for several years and had made previous trips to the area. Capen's body was found in November 2012 by a local search and rescue organization, wedged into a crevice. The program Disappeared covered the case (mentioning others) in the episode "The Dutchman's Curse". On July 11, 2010, Utah hikers Curtis Merworth (49), Ardean Charles (66), and Malcolm Meeks (41) went missing in the Superstition Mountains looking for the mine. Merworth had become lost in the same area in 2009, requiring a rescue. On July 19, the Maricopa County Sheriff's Department called off the search for the lost men. They presumably died in the summer heat. In January 2011, three sets of remains believed to be those of the lost men were recovered.
Жоғалған голландықтар мемлекеттік саябағы
1977 жылы Тонто ұлттық орманымен іргелес жатқан жерлер "Жоғалған голландиялықтар" мемлекеттік паркі деп белгіленді. 1983 жылы парктің ауданы кеңейтілді. Ол Финикстен шамамен 40 шақырым шығысқа қарай, АҚШ 60 тас жолы және "Суперстиция" тас жолы арқылы сауып жүруге қолайлы. Жаяу серуендеу және кемпингке шығу танымал әрекеттер. Бұталар мен кактустардың арасынан бірнеше жолдар өтеді. Ал қысқа "Танысу жолы" – аймақтың табиғи тарихын баяндайтын бірнеше тақташалары бар анық жол.
In 1977, abutting the Tonto National Forest were set aside as the Lost Dutchman State Park. The park was expanded to in 1983. It is accessible about 40 miles east of Phoenix via U. S. Highway 60, the Superstition Freeway. Hiking and camping are popular activities. There are several paths that go through the brush and cacti. The short "Discovery Trail" is a clear route with several placards giving the natural history of the area.