Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вашингтон штатындағы арал, АҚШ
Island in Washington State, US
МакНил аралы – АҚШ-тың солтүстік-батысында, Пуджет саундтың оңтүстігінде, Вашингтон штатының Такома қаласының оңтүстік-батысында орналасқан арал. Жер ауданы 17 км² құрайды. Ол көптеген кішкентай, тұрғындар мекендейтін аралдардың арасында орналасқан, оның ішінде оңтүстікке қарай Балч бұғазы арқылы Андерсон аралы; солтүстікке қарай Карр шығанағы арқылы Фокс аралы және батысқа қарай Питт бұғазы арқылы Ки түбегінен бөлінген. Вашингтон материгі шығыста, Пуджет саундтың оңтүстік бөлігінен бері орналасқан. Арал көп жылдар бойы үкіметтің меншігінде болды; 1875 жылдан 1981 жылға дейін бір ғасырдан астам уақыт бойы федералдық түрме болып келді. Кейін ол Вашингтон штатының Түзету департаментіне беріліп, 2011 жылы жабылғанға дейін МакНил аралының Түзету орталығы болды. Бұл елдегі әуе және теңіз жолымен ғана қолжетімді болған соңғы арал түрмесі еді. Аралда қазір де зорлық-зомбылық жасаған жыныстық қылмыскерлерді ұстау орталығы бар. МакНил аралы тарихи қоғамы 2010 жылы түрме жабылғаннан кейін, аралдың бай тарихын сақтау және халыққа білім беру мақсатымен құрылды.
McNeil Island is an island in the northwest United States in south Puget Sound, located southwest of Tacoma, Washington. With a land area of 6.63 square miles (17 km2), it lies in an area of many small, inhabited islands including Anderson Island to the south across Balch Passage; Fox Island to the north, across Carr Inlet, and to the west, separated from Key Peninsula by Pitt Passage. The Washington mainland lies to the east, across the south basin of Puget Sound. The island has been owned by the government for many years; it was the location of a federal penitentiary for over a century, from 1875 to 1981. It was turned over to the Washington State Department of Corrections and became the McNeil Island Corrections Center, until it closed in 2011. It was the last remaining island prison in the country to be accessible only by air and sea. A detention center for violent sexual offenders remains on the island. The McNeil Island Historical Society was chartered in 2010 shortly after the closing of the prison for the purpose of educating the public about, and preserving, the rich history of McNeil Island.
МакНил аралы зираты мен түрмесі
МакНил аралы зираты үшін жерді аралдың пионерлері Эрик Найберг пен оның әйелі Марта сыйға берді. Көптеген жерлеулердің алғашқысы 1905 жылдың қазан айында болды. 1936 жылы арал тұрғындары кетуге мәжбүр болған кезде зират жабылды, барлық мәйіттер эксгумацияланып, материктегі зираттарға қайта жерленді. Жабылу кезінде МакНил Солтүстік Америкада тек қайықпен немесе әуемен қолжетімді болған жалғыз түрме еді. Қазір ол штаттың негізгі Арнайы Міндеттеме Орталығы (SCC) болып табылады, онда жыныстық зорлық-зомбылық жасаған қылмыскерлер стандартты түрме жазасын өтегеннен кейін емделу үшін бекітілген мерзімге жабылады. Бас ғимараттан басқа, аралдың қарсы бетіндегі қосымша ғимаратта төменгі тәуекел тобына жататын тұтқындар мен босатылуға дайын тұтқындар орналастырылды. 1800 жылдары ол бір кезде әскери лагерь және қысқа мерзімге әскери түрме болып та қызмет еткен. Бір кезде түрме ауыл шаруашылығы өнімдерімен, соның ішінде сүт шаруашылығымен өзін-өзі қамтамасыз еткен, барлық осы құрылымдарды тұтқындар басқарған және іске қосқан. МакНил түрменің жұмыс істеуінің жоғары құнына байланысты ұзақ уақыт бойы жабылу қаупінде болды; 2010 жылдың соңында жарияланған хабарламада түрме 2011 жылы жабылатыны айтылды. Түрмеде қалған 500 төменгі тәуекел тобына жататын тұтқын басқа штаттық түрмелерге біріктірілді. Түрме жұмыс істеген кезде аралда мыңнан астам тұрғын болды (2000 жылғы халық санауы бойынша 1516 адам). Олардың көпшілігі МИКЦ түрмесінде қамалды. Аралда түрмеде отырмаған 100 шақты адам тұрды, олардың әрқайсысы МИКЦ-де жұмыс істейтін кем дегенде бір отбасы мүшесі бар 40 отбасынан құралды. Үйлерді DOC өте төмен бағамен жалға берді.
Land for the McNeil Island Cemetery was donated by island pioneers, Eric Nyberg and his wife Martha. The first of many burials was in October 1905. When the island's residents were forced to leave in 1936, the cemetery was closed; all remains were exhumed and reburied in cemeteries on the mainland. At the time of its closing, McNeil was the only prison left in North America that was accessible only by boat or air. It remains the site of the state's primary Special Commitment Center (SCC), where sexually violent predators are indefinitely committed for treatment after completing their standard prison sentences. In addition to the main building that held the majority of inmates, an annex on the opposite side of the island housed low risk inmates, and those who were scheduled for release. During the 1800s, it was once a military encampment as well as a military prison for a short time. At one point, the prison was almost self sustaining in terms of agricultural products, including its dairy farm; all these elements were manned and operated by the inmates. McNeil was long threatened with closing due to the high cost of operating the prison; an announcement in late 2010 said the prison would close in 2011. The prison's remaining 500 low risk inmates were integrated into other state prisons. While the prison was operational, the island had a population well over a thousand residents (1,516 as of the 2000 census) The majority of which were incarcerated in MICC prison. There were about 100 non prisoners living on the island composing about 40 families, each with at least one family member employed at MICC. The homes were subsidized by the DOC at a greatly reduced rent.
Көлік
Тіркелген келушілерге арналған шағын жолаушылар паромдары Steilacoom Dock-тен екі сағат сайын кететін. Штат сондай-ақ, сот шешімімен жазасын өтеуге жіберілгендерге жедел қайықпен шұғыл көмек көрсетеді. 1934 жылы МакНил аралы паром арқылы Стейлакум, Андерсон аралы және Вашингтон штатының Лонгбранч қалаларымен байланысты. Түрме басқармасына қарасты бөлек федералдық немесе штаттық паромдар МакНил аралын Стейлакуммен байланыстырды. Вашингтон штатының Түзету департаменті DSHS-тің Арнайы міндеттеме орталығын қамтамасыз ету үшін МакНил аралына жолаушылар паромдары мен баржалармен қызмет көрсетуді жалғастыруда.
A small passenger only ferry was for registered visitors, departing Steilacoom Dock every two hours. The state also supplies emergency speed boat services for the civilly committed. In 1934, McNeil Island was linked by ferry service with Steilacoom, Anderson Island and Longbranch, Washington. Separate federal or state owned ferries under the prison administration connected McNeil Island with Steilacoom. The Washington State Department of Corrections continues to operate passenger ferry and barge service to McNeil Island to service DSHS's Special Commitment Center.
Танымал мәдениетте
Том Роббинстің 1980 жылы жарық көрген "Стилл-лайф с Вудпикер" романында Бернард Микки Врангл Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы университеттің химия факультетін жарылқағаны үшін МакНил аралындағы түрмеге сотталды. 1995 жылғы Майкл Маннның "Жылу" фильмінде Роберт Де Нироның кейіпкерінің МакНил аралындағы түрмеде уақыт өткізгені көрсетіледі. "Үш қашқын" фильмінде Ник Нолттың кейіпкері (Лукас) фильмнің басында МакНил аралы түрмесінен босатылады. "Танис" подкастының бірінші маусымының тоғызыншы эпизодында редактор Чарльз Мэнсонның түрмеге баруы туралы әңгімелейді.
In Tom Robbins' 1980 novel Still Life With Woodpecker, the perspective character Bernard Mickey Wrangle was sentenced to the penitentiary on McNeil Island for blowing up the chemistry department of a university in Madison, Wisconsin. In the 1995 Michael Mann movie Heat, Robert De Niro's character is revealed to have spent time as a prisoner at McNeil Island. In the movie Three Fugitives, Nick Nolte's character (Lucas) is released from McNeil Island prison at the beginning of the film. In the ninth episode of the first season of the podcast Tanis, the editor talks about Charles Manson's trip to the prison.