Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1985 жылы Онтарио провинциясының прогрессивті консервативтік партиясы екі лидерлік сайлау өткізді: біреуі қаңтарда, екіншісі қарашада.
none
In 1985, the Ontario Progressive Conservative Party held two leadership elections: one in January, and one in November.
Өмірбаян
Қаңтардағы съезд 1971 жылдан бері Онтарионың консервативтік партиясының (ПК) басшысы және Онтарионың премьер-министрі қызметін атқарған Уильям Дэвистің орнын алмастыру үшін Торонтодағы Экспозиция орталығындағы CNE Колизейінде өтті. Дэвис сайлаушылардан жаңа мандат алу үшін сайлау шақыруы күтілген, бірақ оның орнына саяси өмірден кетуі сарапшыларды таң қалдырды. Дэвистің төрт кабинетінің мүшесі басшылыққа үміттенетінін жариялады: Фрэнк Миллер, Деннис Тимбрелл, Ларри Гроссман және Рой Макмертри. Гроссман мен Макмертри «қызыл торилер» деп есептелді, олар Дэвис және оның алдыңғы басшысы және премьер-министрі Джон Робартс сақтап келген орталық үкімет саясатын жалғастыруға ниеттенді. Миллер партияның оң қанатының қолдауын алды, олар провинциялық үкіметтің мөлшерін қысқартуға одан да белсенді көзқарас танытады деп сенді. Тимбрелл орталықшыл саясатшы ретінде қарастырылды. Бастапқы кандидаттар арасындағы пікірсайыстарда саясатта көп айырмашылық байқалмады, керісінше, олардың саяси көзқарастарындағы ерекшеліктер көрінді. 27 депутаттың қолдауына ие Миллер шағын қала консервативтігінің өкілі ретінде танылды. 10 қолдаушы мүшесі бар Гроссман қалалық элитаның кандидаты болды. 18 қолдаушы мүшесі бар Тимбрелл бұрынғы басшының ізбасарындай көрінді, Дэвистің прагматикалық және бейтараптығын қайталады. 8 қолдаушы мүшесімен соңғы орында келген Макмертри этникалық қауымдастықтармен байланысы бар халықшылдық бейне жасауға тырысты.
The January convention was held at the CNE Coliseum at Exhibition Place in Toronto to choose a replacement for William Davis, who had served as Ontario PC leader and Premier of Ontario since 1971. Davis had been expected to call an election to seek a further mandate from the voters, but surprised pundits by retiring from political life instead. Four of Davis's cabinet ministers announced their intentions to seek the leadership: Frank Miller, Dennis Timbrell, Larry Grossman, and Roy McMurtry. Grossman and McMurtry were considered to be Red Tories who would continue in the tradition of moderate government maintained by Davis and his predecessor as leader and premier, John Robarts. Miller was supported by the right wing of the party, who believed that he would take a more aggressive approach to reducing the size of the provincial government. Timbrell was viewed as being a centrist. In initial candidate debates, few differences in policy emerged. Instead the differences manifested in political outlook. Miller, supported by 27 members of caucus, was viewed as the candidate of small town conservatism. Grossman, with 10 supporting members was the candidate of high powered urbanity. Timbrell with 18 supporting members was seen more along the lines of the previous leader, aping Davis's pragmatic blandness. McMurtry coming in last with 8 supporting members tried to portray a populist image with links to ethnic communities.
Процедура
Съездегі дауыс берушілер ПК аймақтық ұйымдарынан сайланған делегаттардан, әйелдер, студенттер, жастар және кәсіпкерлер сияқты басқа ПК ұйымдарынан сайланған делегаттардан, сондай-ақ партия мүшелерінен, сайланған лауазымдарды атқаратындардан және партияның басқару органдарының мүшелерінен құралды.
The voters at the convention consisted of delegates elected from PC riding associations, delegates elected from other PC associations such as those for women, campuses, youth and business groups, as well as ex officio delegates such as party members who held elected office, and members of the party's executive bodies.
Конвенция
Конгресс кезінде "Миллерден басқа біреу" пактісі маңызды рөл атқарды. Миллердің конгресс сөйлеген сөзі мықты болғанымен, ерекше көзге түспеді. Ол конгресс алдында Миллер жасаған саяси қателіктерге алаңдаған делегаттарды сендірді. Миллер бірінші бюллетеньде айқын артықшылыққа ие болды және соңғы бюллетеньге дейін осы артықшылығын сақтап қалды. Әр бюллетеньнен кейін ең аз дауыс жинаған үміткер іріктелгеннен кейін, ол Гроссманды қолдады, бұл "Миллерден басқа кез келген адам" пактісі туралы теорияны қуаттады. Гроссман екінші бюллетеньде Тимбреллді екінші орынға тартты, ал жеңіліске ұшырағандықтан, қайта санау талап етті, нәтижесі өзгермеді. Екінші бюллетеньнен кейін Тимбрелл Гроссманды қолдағаннан кейін, оның жақтастары арасында бөлініс туды және олардың бір бөлігі Миллерге дауыс берді, бұл оған конвенцияны жеңуге көмектесті.
During the convention an 'Anybody But Miller' pact was a significant influence. Miller's convention speech was solid, yet unspectacular. If anything it reassured delegates who were concerned over policy gaffes made by Miller before the convention. Miller emerged with a significant lead on the first ballot which he kept through to the final ballot. As each candidate with the fewest votes was dropped after each ballot, he threw his support behind Grossman, which seemed to confirm the 'Anybody But Miller' pact theory. Grossman edged out Timbrell for second place on the second ballot and, facing elimination, demanded a recount which produced the same result. After the second ballot when Timbrell threw his support to Grossman, his supporters were more divided and enough of them voted for Miller to enable him to win the convention.
Дауыс беру нәтижесі
+ Делегаттардың дауыс беру арқылы қолдауы Үміткер 1-ші тур 2-ші тур 3-ші тур Аты-жөні Дауыс саны % Дауыс саны % Дауыс саны % Фрэнк Миллер 591 35.0 659 39.2 869 52.3 Ларри Гроссман 378 22.4 514 30.5 792 47.7 Денис Тимбрелл 421 24.9 508 30.2 Рой МакМертри 300 17.8 Барлығы 1,690 100.0 1,681 100.0 1,661 100.0
+ Delegate support by ballot Candidate 1st ballot 2nd ballot 3rd ballotName Votes cast % Votes cast % Votes cast % Frank Miller 591 35.0 659 39.2 869 52.3 Larry Grossman 378 22.4 514 30.5 792 47.7 Dennis Timbrell 421 24.9 508 30.2 Roy McMurtry 300 17.8Total 1,690 100.0 1,681 100.0 1,661 100.0
Қарашадағы конвенция
1985 жылғы сайлауда партияның нашар көрсеткеніне қарамастан, партия төрт мандатты ғана сақтап алып, билікті ұстап тұрды және үкіметтік көпшілік статусын жоғалтты. Оппозициялық либералдар үшінші партия – Жаңа демократиялық партияның қолдауын алды. Либералдар мен Жаңа демократиялық партия жаңа үкіметте либералдарды қолдауға келісіп, олар Жаңа демократиялық партияның саяси бастамаларын қолдаса, оған қолдау көрсетуге міндеттенді. 1985 жылдың 26 маусымында либералдар сенімсіздік дауысы берді және консерваторлар 44 жылдан кейін алғаш рет биліктен құлады. Миллер партия басшылығынан кетті, ал Торонтода жаңа съезд шақырылды. Тимбрелл мен Гроссман, сондай-ақ Дэвис үкіметінде Табиғи ресурстар министрі болған Алан Поуп та сайлауға түсу ниеттерін білдірді. Бұл жолы Гроссман съездге басымдықпен келді. Поуп бірінші кезеңде дауыс беруден шығарылды, ал Гроссман екінші кезеңде шамалы артықшылықпен жеңіске жетті.
Following the party's poor showing in the 1985 election, the party retained power with only a slim plurality of four seats and lost their government majority status. The opposition Liberals gained the support of the third party, the New Democratic Party. The Liberals and the NDP negotiated an accord whereby the NDP agreed to support the Liberals in a new government provided that they support NDP policy initiatives. On June 26, 1985, the Liberals passed a motion of no confidence and the PCs fell from power for the first time in 44 years. Miller resigned as leader, and a new convention was called, to be held again in Toronto. Timbrell and Grossman announced their intentions to run, along with Alan Pope, who had been Minister of Natural Resources in the Davis government. This time, Grossman had a clear lead going into the convention. Pope was dropped after the first ballot, and Grossman a narrow victory on the second ballot.