Пинсон Маундс – ежелгі американдық мәдени орталық, АҚШ-тағы ең ірі орталық қазбалар паркі. 17 дөңгелек, геометриялық қоршау және тұрғын аудандар бар. Археологиялық саяхат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Археологиялық парк
Archaeological park
Пинсон үйінділері – Теннесси штатының Мэдисон округінде, Шығыс орманды аймағында орналасқан ежелгі американдықтардың кешені. Бұл кешенге 17 үйінді, топырақтан жасалған геометриялық қоршау және көптеген тұрғын жайлар кіреді. Кешен, шамамен 1500 жылдары Орта орман кезеңінде салынған болуы мүмкін. Бұл кешен – АҚШ-тағы Орта орман кезеңіне жататын үйінділердің ең ірі тобы. Саулс үйіндісі 22 метр биіктігімен АҚШ-тағы екінші ең биік сақталған үйінді болып табылады. Пинсон үйінділері қазір Теннесси штатындағы екі археологиялық парктің біріне (екіншісі – Манчестер қаласының жанындағы Ескі тас бекінісі) кіретін Пинсон үйінділері мемлекеттік археологиялық паркінің құрамында. Пинсон үйінділері – Ұлттық тарихи ескерткіш және Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген.
The Pinson Mounds comprise a prehistoric Native American complex located in Madison County, Tennessee, in the region that is known as the Eastern Woodlands. The complex, which includes 17 mounds, an earthen geometric enclosure, and numerous habitation areas, was most likely built during the Middle Woodland period (c. 1 500 AD). The complex is the largest group of Middle Woodland mounds in the United States. Sauls' Mound, at 72 feet (22 m), is the second highest surviving mound in the United States. The Pinson Mounds are now part of Pinson Mounds State Archaeological Park, one of two archaeological parks in Tennessee (the other being Old Stone Fort near Manchester). Pinson Mounds is a National Historic Landmark and is listed on the National Register of Historic Places.
Географиялық жағдай
Пинсон дөңестері Форк-Дир өзенінің Оңтүстік саласының жағалауын бойлай жатқан сулы жерлердің үстіндегі аласартау үстінде орналасқан. Өзен және оның сулы жерлері кешеннің оңтүстік шекарасын құрайды. Пинсон дөңестері үш ерекше биотикалық аймақтың арасында жатыр: аласартаудың үстіндегі емен ормандары, сулы жерлердегі кипарис ормандары және аласартау мен сулы жерлер арасындағы беткейлердегі шырша ормандары. Жер асты негізінен үшінші кезеңнің тау жыныстарынан тұрады, олар жоғары сапалы сазды өндіруге белгілі. Дөңестер кешенін шамамен үш бөлікке бөлуге болады: Саул дөңесінің ортасында орналасқан Ішкі бөлім, Батыс (немесе Озиер) бөлімі және геометриялық қоршауды қамтитын Шығыс бөлімі. Гудзон тармағы деп аталатын ағыс Форк-Дир өзеніне перпендикуляр бағытта өтеді және Ішкі бөлімді Батыс бөлімінен бөледі. Шығыс және Батыс бөлімдері Ішкі бөлімнен шамамен 1500 метр қашықтықта орналасқан. Пинсон дөңестері кешенін Теннесси штатының Қоршаған ортаны қорғау департаменті басқарады. Батыс бөлімін Теннесси орман шаруашылығы бөлімі басқарады, оған балабақша және суару тоғаны кіреді. Пинсон дөңестері мемлекеттік археологиялық паркі Пинсон қаласынан шамамен 2,5 миль шығысқа қарай және Джексон қаласынан шамамен 10 миль оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан.
The Pinson Mounds are located on a plateau like upland above the wetlands that line the banks of the South Fork of the Forked Deer River. The river and its wetlands form the complex's southern boundary. The Pinson Mounds are located amidst three distinctive biotic zones: the oak forests atop the plateau, the cypress forests in the wet bottomlands, and the beech forests on the slopes between the uplands and the bottomlands. The ground is mostly composed of Tertiary period rocks known for producing high quality clay. The mounds complex can be roughly divided into three sections— the Inner section, situated at the center of the complex around Saul's Mound, the Western (or Ozier) section, and the Eastern section, which includes the geometric enclosure. A stream known as Hudson Branch runs perpendicular to the Forked Deer River and divides the Inner section from the Western section. The Eastern and Western sections are both roughly 1,500 meters from the Inner section. The Pinson Mounds complex is managed by the Tennessee Department of Environment and Conservation. The Western section is managed by the Tennessee Division of Forestry and includes a nursery and irrigation pond. Pinson Mounds State Archaeological Park is located appx. 2.5 miles east of the town of Pinson and approximately 10 miles southeast of Jackson.
Археологиялық ерекшеліктері
Пинсон үйінділері кешені шамамен аумақты қамтиды және кем дегенде 30 үйіндіні қамтиды, олардың 17-сі тарихқа дейінгі халықтармен толық немесе ішінара салынған деп анықталған. Үйінділердің биіктігі 72 фут биік Саул үйіндісінен бастап, көз жасымайтын төбелерге дейін жетеді. Радиокөміртектік талдауларға және осы жерде табылған Ормандар дәуірінің артефактілерінің көптігіне сүйене отырып, көптеген үйінділер шамамен 100-300 жылдары аралығында салынған деп есептеледі. Пинсон үйінділері орнындағы негізгі ерекшеліктер:
The Pinson Mounds complex covers approximately and contains at least 30 mounds, 17 of which have been identified as being completely or partially constructed by prehistoric peoples. The mounds range in height from the prominent 72 foot Saul's Mound to barely noticeable rises. Most mounds were probably constructed between 100 and 300 AD, based on radiocarbon dating and the predominance of Woodland period artifacts found at the site. The following are major features at the Pinson Mounds site:
Ішкі кешен
Саулдың үйіндісі (9-шы үйінді), кешеннің ортасында орналасқан. Бұл үйінді мемлекет сатып алуға дейін жер иесі болған Джон Саулс атымен аталыпты. Саулдың үйіндісі – Америка Құрама Штаттарындағы екінші ең биік ежелгі үйінді. Үйінді төртбұрышты пішіндес, әр бұрышы төрт тарапқа қарай дәл бағытталған. Бұл үйіндінің діни мақсатта салынғаны болжамдалады. Саябаққа келгендерге арналған көру платформасы үйіндінің үстіне салынған. Өлшемдері: негізі – 112 x 91 метр, биіктігі – 22 метр. 10-шы үйінді, Саул үйіндісінен шығысқа қарай бірнеше метр жерде. 10-шы үйінді салтанатты мақсаттағы платформалы үйінді болған деп саналады. Өлшемдері: негізі – 61 x 40 метр, биіктігі – 1,3 метр.
Sauls' Mound (Mound 9), at the center of the complex. The mound was named after John Sauls, the owner of the property before its purchase by the state. Sauls' Mound is the second highest prehistoric mound in the United States. The mound is rectangular in formation, with each corner aligned with one of the four cardinal directions. The mound's function was believed to be ceremonial. A viewing platform has been constructed atop the mound for park visitors. Dimensions: base— 112 x 91 meters, height— 22 meters. Mound 10, a few meters to the east of Sauls' Mound. Mound 10 is believed to have been a platform mound with a ceremonial function. Dimensions: base— 61 x 40 meters, height— 1.3 meters.
Шығыс бөлім
Шығыс Цитадель, Саулдың үйіндісінен шамамен шығысқа қарай орналасқан геометриялық пішінді топырақ қоршау. Уильям Майер 20-ғасырдың басында осы қоршауға қазіргі атауын берген, бірақ археологтар оның негізгі қызметі қорғаныс емес, салтанатты болғанын айтады. Қабырғалар дерлік толық жарты шеңбер құрайды, диаметрі шамамен , ал қабырғалардың биіктігі орташа есеппен шамамен . Жапсырылған аумақ тегіс емес, батыс жағы шығыс жағынан шамамен төмен. Егіз үйінділер (6-үйінді), Озиер үйіндісінен бірнеше метр оңтүстікке орналасқан екі конус пішіндес үйінді. Егіз үйінділер жерлеу үшін пайдаланылған. Негізі шамамен .
The Eastern Citadel, an earthen geometric enclosure located approximately east of Sauls' Mound. William Myer gave the enclosure its present name in the early 20th century, although archeologists believe its function to have been primarily ceremonial rather than defensive. The walls form a near perfect semicircle with a diameter of , enclosing approximately The height of the walls is, on average, approximately The enclosed area is not level, with the western edge being approximately lower than the eastern edge. The Twin Mounds (Mound 6), a double conical mound located a few meters south of the Ozier Mound. The Twin Mounds were burial mounds. Base approximately .
Пинсон дөңестері тарихта
1818 жылы Чикасо тайпасы Батыс Теннессинің көп бөлігінен күштеп шығарылғаннан кейін, жерді зерттеуші Джоэл Пинсон қазіргі Мэдисон округіне келіп, аймақты картографиялауға кірісті. Пинсон 1820 жылы оның атымен аталатын кешенді "жана ашты". Бұл кешенге 19 ғасырдың соңында Джексон аймағының журналисі Дж. Г. Сиско жазғаннан кейін ғана назар аударылды. Сисконың мақалалары Смитсондар институтының қызығушылығын оятып, 1916 жылы институт археолог Уильям Э. Майерді осы орынды зерттеуге жіберді. Майер кешеннің тұтас жоспар бойынша салынғанын болжады және оның картасын жасады. 1947 жылы Теннесси орман шаруашылығы бөлімі Пинсон кешенінің батыс бөлігін сатып алды. 1963 жылы Дэн Морс пен Ричард Полхемустың жүргізген қазба жұмыстары овал пішіндес үй, үлкен ошақ және түрлі қоқыс жинау орындары деп санайтын заттарды ашты. Морс пен Полхемус осы дөңгелектердің көп бөлігінің Орта орман кезеңінде салынғанына келісті. Мемлекет 1965 жылы Уильямс және Сол отбасыларынан бұл тарихи емес мүлікті сатып алды және сол жылы ол Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Бросстердің тобы Кокран аймағында бірнеше "ерекше" артефакттарды тапты, бұл Пинсон дөңгелектері қабірлік заттарды өндіру орталығы немесе аймақтық сауда орталығы болғанын көрсетеді. 1980 жылдары Роберт Майнфорт Егіз дөңгелектерде алты қабір тауып, олардың бірінде мыс әшекейлермен безенген бас киім киген сегіз жас әйелдің сүйектерін тапты. Тағы бір қабірде төрт қарт адамның денелері болды, олардың бірі екі дөңгелек үскімен бірге жерленген. Майнфорт 31-ші дөңгелектен бір жерлеу орнын және дөңгелектердің түбінде тағамдық құрбандықтардың іздерін де тапты. 1990 жылдардың соңында тағы төрт дөңгелек ежелгі дәуірге жататыны расталды, осылайша олардың жалпы саны 17-ге жетті. Бұл Шығыс орман аймағындағы ең көне дөңгелектердің бірі. 6, 12 және 31 дөңгелектердің кем дегенде үшеуінде жерлеу немесе кремация орындары бар. Кейбір деректер Пинсон дөңгелектерінің орналасуы астрономиялық сәйкестікке байланысты болуы мүмкін екенін және кейінірек Кахокия сияқты басқа дөңгелек кешендеріндегідей, халықтың космологиясын көрсететінін ұсынады. Мысалы, Саул дөңгелегінің бұрыштары төрт тарапқа қарап тұр. Кешеннің шығыс және батыс бөліктері шамамен бірдей қашықтықта (шамамен 1500 метр) ішкі кешеннен орналасқан, бірақ бұл сәйкестік толық емес. Шығыс бөлігіндегі 29-шы дөңгелек Саул дөңгелегімен күн мен түн теңелу күнінің күн шығысы бағытында, ал 28-ші дөңгелек жазғы күн тоғысының күн шығысы бағытында Саул дөңгелегімен шамамен сәйкес келеді. Қазірге дейін қысқы күн тоғысының бағытында бірде-бір дөңгелек табылған жоқ.
After the Chickasaw were forced from much of West Tennessee in 1818, land speculator Joel Pinson arrived in what is now Madison County to survey the area. Pinson "discovered" the complex which was named after him in 1820. The complex did not receive much attention until a Jackson area journalist named J. G. Cisco began writing about it in the late 19th century. Cisco's articles drew the interest of the Smithsonian Institution. In 1916 the Smithsonian dispatched the archaeologist William E. Myer to investigate the site. Myer suggested that the entire complex was built according to a master plan, and created a map for the site. In 1947, the Tennessee Division of Forestry purchased the Western section of the Pinson site. Excavations by Dan Morse and Richard Polhemus in 1963 uncovered what they believed was an oval shaped house, a large hearth, and various refuse pits. Morse and Polhemus agreed that the mounds were mostly built during the Middle Woodland period. The state purchased the prehistoric property in 1965 from the Williams and Saul families. It was added to the National Register of Historic Places that same year. Broster's team also found a number of "exotic" artifacts at the Cochran area. This suggested Pinson Mounds may have been a "manufacture" area for grave goods, or a regional trade center. In the 1980s, Robert Mainfort discovered six tombs in the Twin Mounds, one of which contained the remains of eight young women wearing headdresses with copper adornments. Another tomb had four older men, one of whom had been buried with two round rattles bearing abstract designs. Mainfort also uncovered a single burial in Mound 31 and evidence of food offerings at the base of the mounds. In the late 1990s, four additional mounds were verified as prehistoric, bringing the total to 17. It is one of the oldest such mounds in the Eastern Woodlands region. At least three of the mounds— 6, 12, and 31— contain burials or cremations. Some evidence suggests that the layout of the Pinson Mounds might be due to astronomical alignment, and expresses the people's cosmology, as is the case at some later mound complexes, such as Cahokia. The corners of Sauls' Mound, for instance, face the four cardinal directions. The Eastern and Western sections of the complex are roughly equidistant (appx. 1,500 meters) from the Inner complex, although the alignment is not exact. Mound 29 in the Eastern section is aligned with Sauls' Mound in the direction of the equinox sunrise, and Mound 28 is almost aligned with Sauls' in the direction of the Summer solstice sunrise. To date, no mound has been found in the direction of the Winter solstice sunrise.
Пинсон Моундс мемлекеттік археологиялық саябағы
Парк мұражайы платформа төбесінің "көшірмесінде" салынған. Оның экспонаттарында Пинсон қазбаларынан алынған артефакттармен қатар, аймақтың басқа да артефакттары бар. Мұражай Батыс Теннесси аймақтық археология кеңселері мен археологиялық кітапханаға да ие. Паркте шамамен 6 мильге жуық жаяу жолдары бар, олардың көпшілігі төбелерді және олармен байланысты нысандарды зерттейді. Солс төбесінің оңтүстігінде Форк-Дир өзенінің Оңтүстік саласы мен оның батпақты жерлерін көруге болатын ағаш жол салынған. Парк сонымен қатар қыркүйек айында өткізілетін және қалыптасқан кезеңдегі құрылысшыларды құрметтейтін Археофестивальдің де орны.
The park's museum is built within a "replica" of a platform mound. Its exhibits include artifacts obtained from the various excavations at the Pinson site, as well as various other artifacts from around the region. The museum is also home to the West Tennessee Regional Archaeology offices and an archaeological library. The park contains approximately 6 miles of walking trails, most of which explore the mounds and associated features. South of Sauls' Mound, a boardwalk looks out over the South Fork of the Forked Deer River and its wetlands. The park is also the site of Archaeofest, an event held every September that celebrates the site's prehistoric builders.