Кіріспе

Моника Манн (7 маусым 1910 – 17 наурыз 1992) – неміс-американдық жазушы және публицист. Ол Германияның Мюнхен қаласында, Нобель сыйлығының иегері Томас Манн мен Катиа Прингшеймнің алты баласының төртіншісі болып дүниеге келді. Ол пианист ретінде білім алған, ал музыкалық карьераға жасаған алғашқы қадамдары үміт беруге айналды, бірақ сәттілікке жетпеді, сондықтан ол жазушылық мансабын таңдады. 1939 жылы тұрмысқа шықты, бірақ келесі жылы күйеуін жоғалтты, олар Канадаға бағыт алған кеме неміс суасты қайығымен батып кеткендіктен. Кейін сол жылы ол отбасымен бірге Нью-Джерси штатының Принстон қаласына қосылды және 1952 жылы АҚШ азаматтығын алды. 1954 жылдан 1986 жылға дейін ол серігі Антонио Спадаромен Капридегі Вилла Монаконеде тұрды. Бұл оның жазушылық қызметіндегі ең өнімді кезеңі болды және оның кітаптары мен бірнеше журналдық мақалалары осы кезеңде жазылды. Серігі қайтыс болғаннан кейін ол Каприден кетіп, өмірінің соңғы жылдарын Германияның Леверкузен қаласындағы ағасы Голоның асырап алған отбасымен бірге өткізді.

Отбасы және ерте өмірі

Томас Манн Моника туған кезде-ақ романдар мен әңгімелер жазушы ретінде танымал болған, бірақ Нобель сыйлығын көп жылдардан кейін алды. Оның анасы, Катарина Хедвиг Прингсхайм, неміс еврей математигі және суретшісі Альфред Прингсхайм мен актриса Хедвиг Прингсхаймнің қызы еді. Ол Джулия да Силва Брунстың немересі болғандықтан, португалдық, Бразилияның жергілікті халқының ұрпағы да еді. Мониканың үлкен әпкесі Эрика (1905–1969) және екі үлкен ағасы Клаус (1906–1949) және "Голо" (1909–1994) болды. Моника туғаннан кейін бір жыл өткен соң анасы өкпе ауруына шалдығып, Швейцарияның Давос қаласындағы Вальд санаторийіне түскендердің алғашқыларының бірі болды. Келесі екі баланың – әпкесі Элизабеттің (1918–2002) және ағасы Майклдың (1919–1977) дүниеге келуіне сегіз жыл уақыт кетті. Оның үлкен ағасы – роман жазушы Генрих Манн. Ол ата-анасының сүйікті баласы болған жоқ. Әкесі күнделігінде алты баланың ішінде Клаус пен Эриканы және кішкентай Элизабетті артық жақсы көретінін ашық айтқан. 1939 жылы анасы Клаусқа Моника туралы бұдан былай жаман сөз айтпауға, оған мейірімділікпен көмектесуге бел буғанын жазды. Отбасы хаттары мен жылнамаларында ол көбінесе ерекше, жаңғажайлы деп сипатталған. "Үш аптадан бері үйге келгенімен, ол әлі де сол ескі, баяғы Мёнле (отбасындағы лақап аты), қоймадан ұрлық жасап жүр..." деп жазылған.

Кейінгі мансап

Флоренцияда ол венгр өнер тарихшысы Жень Ланьимен танысты. 1938 жылы олар Италиядан Лондонға кетіп, 1939 жылдың 2 наурызында үйленді. 1940 жылы олар 90 бала, олардың он сүйемелдеушісі, 91 жолаушысы (оның ішінде 10 бала) және 215 экипаж мүшесімен бірге «Банарес қаласы» кемесімен Канадаға жол тартты. 17 қыркүйекте кеме неміс U 48 теңіз астығынан атылған торпедадан батып кетті. Олар 6-шы құтқару шалкегіне (оны Энтони Квинтон мен оның анасы да бөлісті) көтерілді. Шалкек түсіріле бастағанда, тіреулер орнынан жылғалап, кеменің артқы жағы құлап, шамамен алпыс адамның үштен екісі теңізге лақтырылды. Олар суға түсті. Моника жақын жердегі үлкен ағаш бөлігіне жабысып, ұстап алды. Алайда Жень суға батып кетті, ол су астына кеткенше үш рет оны шақырып естіді. «Банарес» кемесінде болған 406 адамның тек 148-і ғана аман қалды. 258 қаза тапқан адамның ішінде 100 баланың 81-і болды. 1940 жылдың 28 қазанында ол «Камерония» әскерлік кемесімен Нью-Йоркке жетіп, 1939 жылы АҚШ-қа көшіп келген ата-анасына қосылды. Біраз уақыт ол ата-анасымен бірге тұрды, бірақ олар оған аз ғана көңіл бөлді. Оның күйеуін жоғалтуы мен олармен жаңа өмір бастауға жасаған тыраш әрекеттері ескерілмеді. Кейін ол ата-анасының жанында жеке пәтерге көшіп барды. 1943 жылдан 1952 жылға дейін, қысқа үзілістермен, ол Нью-Йоркте тұрды. Пианист ретінде мансабын жаңартуға тырысқаннан кейін ол жазушылық қызметке ауысты. 1952 жылы ол АҚШ азаматтығын алды, бірақ ол Еуропаға оралуды жоспарлап отырды. Қыркүйек айында ол әпкесі Элизабеттің отбасымен бірге Италияға сапар шекті. Бірнеше ай Генуяда, Бордигерада және Римде болғаннан кейін ол әдемі аймақта өмір сүру арманын орындап, Каприге көшіп, серігі Антонио Спадаромен бірге Вилла Монаконеде тұрды. Каприде ол гүлденді. Осы кезеңде ол бес кітап жазды және швейцариялық, неміс және итальяндық газеттер мен журналдарға тұрақты мақалалар жариялады. Ол 1986 жылдың көктеміне дейін, 1985 жылдың желтоқсанында Спадаро қайтыс болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң Каприде 32 жыл бойы тұрды. Ол Еуропаға оралған ата-анасымен бірге Цюрихтегі Кильхбергте тұру арманын іске асыра алмады. Ол соңғы жылдарын Солтүстік Рейн-Вестфалиядағы Леверкузенде, ағасы Голоның асырап алған ұлының жесірі Ингрид Бек Маннның қамқорлығында өткізді. Ол 1992 жылдың 17 наурызында қайтыс болды. Ол Кильхбергтегі отбасылық қабірге жерленді.