Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Афина графы (шамамен 1275 – 1311)
Duke of Athens (c. 1275 – 1311)
Вальтер V де Бриенн (шамамен 1275 – 15 наурыз 1311) 1308 жылдан өліміне дейін Афина герцогы болды. Бриеннің Гугосы мен Изабелла де ла Роштың жалғыз ұлы болған Вальтер Францияда, Неаполь Корольдігінде және Пелопоннестегі ірі иеліктердің мұрагері еді. 1287 және 1296 немесе 1297 жылдар аралығында әкесінің арагондық адмирал Роджер де Лаурияға төленген құны үшін кепіл ретінде Сицилиядағы Аугуста қамалында ұсталды. 1296 жылы әкесі Лаурияға қарсы шайқаста қаза тапқаннан кейін Вальтер Францияда Бриен графының титулын, сондай-ақ Италияның оңтүстігіндегі Лекче және Конверсано графтықтарын мұралады. Ол босатылды, бірақ 1299 жылы Сицилияға жасалған неаполитандық шабуыл кезінде қайтадан тұтқынға алынды. Екінші тұтқындығы 1302 жылғы Кальтабелотта шартына қол қойылғанға дейін жалғасты. Вальтер Францияға қоныстанды және Шатильондық Жоаннаға үйленді. 1308 жылы туысы, Афина герцогы Гай II баласыз қайтыс болғаннан кейін Вальтер Афина герцогтығына талап етті. Олардың туысы Ібелиннің Эшивасы да герцогтыққа талапкер болды, бірақ Ахаяның Жоғарғы соты Вальтердің пайдасына үкім шығарды. Вальтер 1309 жылы Афинаға келді. Тесалияның грек билеушісі Иоанн II Дукас, оған қарсы Византия империясымен және Эпир деспоттығымен одақтасты. Вальтер Тесалияны басып алу үшін жалдамалы әскерлерден құралған Каталондық отрядты жалдады. Каталондықтар Иоаннды жеңді, бірақ Вальтер оларға жалақы төлеуден бас тартты. Каталондықтар ашық көтеріліске шыққаннан кейін Вальтер Франк Грециясынан үлкен армия жинады, бірақ Каталондықтар Халмирос шайқасында франктарға ойсыратып жеңіліс сыйлады. Вальтер шайқас алаңында қаза тапты және Каталондықтар Афина герцогтығын басып алды.
Walter V of Brienne (; c. 1275 – 15 March 1311) was Duke of Athens from 1308 until his death. Being the only son of Hugh of Brienne and Isabella de la Roche, Walter was the heir to large estates in France, the Kingdom of Naples, and the Peloponnese. He was held in custody in the Sicilian castle of Augusta between 1287 and 1296 or 1297 to secure the payment of his father's ransom to the Aragonese admiral Roger of Lauria. When his father died fighting against Lauria in 1296, Walter inherited the County of Brienne in France, and the counties of Lecce and Conversano in southern Italy. He was released, but he was captured during a Neapolitan invasion of Sicily in 1299. His second captivity lasted until the Treaty of Caltabellotta in 1302. Walter settled in France and married Joanna of Châtillon. After his cousin Duke Guy II of Athens died childless in 1308, Walter laid claim to the Duchy of Athens. Their cousin Eschiva of Ibelin also claimed the duchy, but the High Court of Achaea passed a judgement in Walter's favor. Walter came to Athens in 1309. John II Doukas, the Greek lord of Thessaly, made an alliance against him with the Byzantine Empire and the Despotate of Epirus. Walter hired the Catalan Company, a group of mercenaries, to invade Thessaly. The Catalans defeated John, but Walter refused to pay their wages. After the Catalans rose up in open rebellion, Walter assembled a large army from Frankish Greece, but the Catalans inflicted a crushing defeat on the Franks in the Battle of Halmyros. Walter died in the battlefield and the Catalans occupied the Duchy of Athens.
Ерте өмір
1275 жылы туған Вальтер – Хью де Брайен мен Изабелла де ла Роштың жалғыз ұлы. Хью Францияда (Бриен графтығы) және Оңтүстік Италияда (Лекче және Конверсано графтықтары) маңызды феодтарға ие болды. Ол сондай-ақ Кипрге талаптанған, бірақ кипрліктер оның туысы Антиохиялық Хью Лузиньянды патша етіп сайлады. Афина герцогы Гюй I-нің кіші қызы Изабелла де ла Роше Пелопоннеске тиесілі жерлерді олардың некесіне әкелді. Ол 1279 жылы қайтыс болды. Тарихшы Гай Перри Вальтерді Сицилия кештесі соғысының (1282–1302) "шынайы баласы" деп сипаттайды. Неаполь королі Карл II-нің әскери қолбасшысы болған оның әкесі 1287 жылғы 23 маусымда Графтар шайқасында тұтқынға түсті. Хью тек Вальтерді арагондық адмирал Роджер де Лаурияға кепіл ретінде бергеннен кейін ғана босатылды, осылай ол үшін алым төленді. Вальтер бірнеше жыл бойы Аугуста бекінісінде ұсталды. Ол тұтқында болған жылдары каталон тілін үйреніп, арагондық салт-дәстүрлермен танысқан болуы мүмкін. Оның әкесі 1296 жылғы жазда Бриндизиде Лаурияға қарсы шайқаста қаза тапқанда Вальтер әлі де қамауда болды. Король Карл II 27 тамызда Хьюдың Оңтүстік Италиядағы вассалдарына Вальтерге адал болуға ант беруді бұйырды. Босатылғаннан кейін Вальтер Францияға барып, әкесінің француз иеліктеріне ие болды. 1297 жылдың мамыр айына дейін ол Бриен графтығымен инвестицияланды.
Born around 1275, Walter was the only son of Hugh of Brienne and Isabella de la Roche. Hugh held important fiefs both in France (the county of Brienne), and in southern Italy (the counties of Lecce and Conversano). He had also claimed Cyprus, but the Cypriots elected his cousin Hugh of Antioch Lusignan as king. Isabella de la Rochethe younger daughter of Duke Guy I of Athensbrought Peloponnesian estates into the marriage. She died in 1279. Historian Guy Perry describes Walter as a "veritable child" of the War of the Sicilian Vespers (1282–1302). His father, who was a military commander of King Charles II of Naples, fell into captivity in the Battle of the Counts on 23 June 1287. Hugh was released only after he ceded Walter as a hostage to the Aragonese admiral, Roger of Lauria, to guarantee the payment of his ransom. Walter was kept in the fortress at Augusta for years. He most probably learnt Catalan and became familiar with the Aragonese customs during the years of his captivity. Walter was still held in custody when his father died fighting against Lauria at Brindisi in the summer of 1296. King Charles II ordered Hugh's southern Italian vassals to swear fealty to Walter on 27 August. After being released, Walter went to France and took possession of his father's French domains. He was invested with the County of Brienne before May 1297.
Соғысшыл аристократ
Әкесінің өлімінен кек алу ниетімен Вальтер екі француз ақсұлуымен одақтасты, олардың әкелері де Италияда қаза тапқан болатын. Олар "Өлімнің аттылары" деп белгілі болған 300 атты жалдап, Карл II-нің мұрагері, Калабрия герцогы Роберттің Сицилияны басып алу үшін жинаған әскеріне қосылды. Роберт әскерімен Катанияға қонды және қаланы басып алды. Біраз уақыттан соң, Гальяно Кастельферратоның кастеляны қарсылықсыз капитуляциялауға дайын екендігі туралы хабар Неаполь лагеріне жетті. Роберт Вальтерді және оның ілесушілерін кастелянмен келіссөздер жүргізу үшін бекініске жіберді. Алайда, бұл хабар жалған болып шықты, ол Неаполь әскерін тұзаққа түсіру үшін әдейі таратылды. Жағдайды түсінгеннен кейін Вальтер қашудан бас тартты, ал одан кейін болған Гальяно шайқасында ол қарсыластарына жеңіліп, тұтқынға түсті. Карл II Вальтер тұтқында болған кезде оның Оңтүстік Италиядағы иеліктерін басқару үшін Филипп Тоусиді тағайындады. 1302 жылы Кальтабелотта шартына қол қойылғаннан кейін, Сицилия кешкі соғысы аяқталды және Вальтер босатылды. Ол 1303 жылдың маусым айына дейін Францияға барды. Францияның констеблінің қызы Шатилондық Жоаннаға үйленуі Франциядағы оның беделін арттырды.
Seeking revenge for his father's death, Walter made an alliance with two French noblemen whose fathers had also been murdered in Italy. They hired 300 horsemen, who were known as the "Knights of Death", and joined the army that Charles II's heir, Robert, Duke of Calabria, had mustered to invade Sicily. Robert and his troops landed at Catania and occupied the town. Before long, rumours reached the Neapolitan camp, hinting that the castellan of Gagliano Castelferrato was willing to capitulate without resistance. Robert dispatched Walter and his retainers to the fortress to start negotiations with the castellan. The rumours proved false, deliberately spread to trap Neapolitan troops. After realizing the situation, Walter refused to flee, and in the ensuing Battle of Gagliano he was forced to surrender. Charles II appointed Philip of Toucy to administer Walter's southern Italian domains during his captivity. After the Treaty of Caltabellotta was signed in 1302, ending the War of the Sicilian Vespers, Walter was released. He went to France before June 1303. His subsequent marriage to Joanna of Châtillon, the daughter of the constable of France, strengthened his position in France.
Афинаның герцогы
1308 жылдың 5 қазанында Афина герцогы Гай II баласыз қайтыс болды. Оның екі туысы, Вальтер мен Эшива Ибелин герцогтікке талап етті. Эшива – Вальтердің анасының үлкен әпкесі Алиса де ла Роштің қызы еді, бірақ Ахея княздығының Жоғарғы соты – Афинаның феодалдық билеушісі – егер екі туыс тең дәрежеде мұрагерлікке талап етсе, еркек талапкер әйелге қарағанда артықшылыққа ие болады деп шешім шығарды. Вальтер Афинаға аттанмас бұрын, әкесінің күйеуі Гаучер V де Шатильонды Бриен графының билігін жүргізуге тағайындады. 1309 жылдың жазында Вальтер Ахеядағы Гларенцаға қонды. Афинаға жеткенде Тесалия билеушісі Иоанн II Дукас афиндықтардың үстемдігінен құтылған еді. Византия императоры Андроник II Палеолог және Эпирдің нақты билеушісі Анна Палеологина Кантакузене Иоанн II-ге қолдау көрсетіп, Вальтерді сыртқы көмек іздеуге мәжбүр етті. 1305 жылдан бері Каталониялық жалдамалылар тобы Тесалияға үнемі шабуыл жасап келді. Вальтер грек билеушілеріне қарсы күресу үшін каталониялықтарды және олардың түрік одақтастарын жалдады. Жалданған әскерлер Фессалияға басып кіріп, маңызды бекіністерді басып алды. Алты айдан кейін Иоанн II бейбітшілікке келуге мәжбүр болды. Вальтер жалдамалыларға төрт айлық жалақы берер еді, бірақ ол берешекті төлегісі келмеді. Ол каталониялықтардың арасынан 200 атты және 300 алмогаварды (жеңіл қаруланған жаяу әскер) таңдап алып, оларға ғана жалақы төлеуге уәде берді. Оларға феодтарды да ұсынды және қалған каталониялықтардың барлығын герцогтіктен кетуге бұйырды. Босатылған жалдамалылар көшіп кетуден бас тартып, Вальтерден жаңадан басып алынған жерлерге оның вассалдары ретінде қоныстануға рұқсат беруін сұрады. Вальтер каталониялықтарға сенбеді және олар өзінің бұйрықтарын орындамаса, өлім жазасымен қорқытты. Басқаға барар жері болмағандықтан, таратылған жалдамалылар ашық көтеріліске шықты. Вальтер жаңадан жалдаған 500 каталониялық жалдамалысы өз отандастарына қосылып, Вальтерді Ахеядан және Франк Грециясының басқа аймақтарынан көмек сұрауға мәжбүр етті. Вальтердің әскері 1311 жылдың 15 наурызында Халмирос батпақты жазығында каталониялықтармен кездесті. Каталониялықтар бейбітшілікке келуге дайын еді, бірақ Вальтер олардан құтылуға ниеттенген. Алғашқы шайқаста каталониялықтар жеңіске жетіп, Вальтерді және оның барлық атты әскерін жойды. Каталониялықтар Афина герцогтігін басып алды, ал каталониялықтардың жеңісінен кейін Италияға әкетілген Вальтердің ұлы келесі онжылдықтарда оны қайтаруға сәтсіз әрекеттер жасады. Түрік сарбазы Вальтердің мәйітін шауып, оның басын жеңіспен шайқастан алып кетті. Оның ұлы 1348 жылы Вальтердің кесілген басын алып, Леккеде, әдетте Сант-Оронцо шіркеуінде жерледі.
On 5 October 1308, the duke of Athens, Guy II, died childless. His two cousins, Walter and Eschiva of Ibelin, laid claim to the duchy. Eschiva was the daughter of Alice de la Roche, who was the elder sister of Walter's mother, but the High Court of the Principality of Achaea—the feudal suzerain of Athens—ruled in Walter's favor, saying that the male claimant was to be preferred against a female if two relatives of equal degree claimed an inheritance. Before departing for Athens, Walter appointed his father in law, Gaucher V de Châtillon, to administer the County of Brienne. Walter landed at Glarentza in Achaea in the summer of 1309. By the time he reached Athens, John II Doukas, ruler of Thessaly, had got rid of Athenian suzerainty. The Byzantine emperor Andronikos II Palaiologos, and the actual ruler of Epirus, Anna Palaiologina Kantakouzene, supported John II, forcing Walter to seek external assistance. The Catalan Companya group of unemployed mercenarieshad made regular raids against Thessaly since 1305. Walter hired the Catalans and their Turkish allies to fight against the Greek rulers. The mercenaries invaded Thessaly and occupied important fortresses. After six months, John II was forced to sue for peace. Walter owed the mercenaries four months' salaries, but he did not want to pay the arrears. He selected 200 horsemen and 300 almogàvars (lightly armed foot soldiers) from among the Catalans and promised only to them to pay their wages. He also offered fiefs to them and ordered all other Catalans to leave the duchy. The dismissed mercenaries refused to move and requested Walter to allow them to settle in the newly conquered lands as his vassals. Walter did not trust the Catalans and threatened them with capital punishment if they did not obey his commands. Having nowhere else to go, the disbanded mercenaries rose up in open rebellion. The 500 Catalan mercenaries whom Walter had just hired joined their compatriots, forcing Walter to seek assistance from Achaea and other parts of Frankish Greece. Walter's army met the Catalans in a marshy plain at Halmyros on 15 March 1311. The Catalans were willing to make peace, but Walter was determined to get rid of them. At the ensuing Battle of Halmyros, the Catalans won a devastating victory, killing Walter and almost all of his cavalry. The Catalans occupied the Duchy of Athens, and Walter's son, who was taken to Italy after the Catalans' victory, made unsuccessful attempts to regain it in the following decades. A Turkish soldier decapitated Walter's corpse and took his head in triumph from the battlefield. His son seized Walter's severed head and buried it in Lecce, most probably in the church of Sant'Oronzo, in 1348.