Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырдың басындағы неміс романтизм суретшілері
Early 19th century German Romantic painters
"Назареттік" атауын 19 ғасырдың басындағы неміс романтизм суретшілерінің бір тобы өнерде руханилықты қайта жандандыру мақсатымен қабылдады. "Назареттік" деген ат олардың Киелі кітаптағы киім мен шаш үлгісін ұстануына деген сықақтан туындаған.
The epithet Nazarene was adopted by a group of early 19th century German Romantic painters who aimed to revive spirituality in art. The name Nazarene came from a term of derision used against them for their affectation of a biblical manner of clothing and hair style.
Тарих
1809 жылы Вена академиясының алты студенті Венада ортағасырлық суретшілер гильдиясының дәстүрлі атауын алып, Санкт-Лука бауырластығы немесе Лукасбунд деп аталатын көркемөнер кооперативін құрды. 1810 жылы олардың төртеуі – Иоганн Фридрих Овербек, Франц Пфорр, Людвиг Фогель және Иоганн Конрад Хотингер (1788–1827) Римге көшіп, Сан-Исидороның тасталған монастырына қоныстанды. Оларға Филипп Вайт, Петер фон Корнелиус, Юлиус Шнорр фон Карольсфельд, Фридрих Вильгельм Шдау және басқа неміс тілінде сөйлейтін суретшілер қосылды. Сонымен қатар, олар Австриялық романтикалық пейзаж суретшісі Жозеф Антон Кохпен (1768–1839) танысты, ол топтың ресми емес жетекшісі болды. 1827 жылы оларға Жозеф фон Фюрих (1800–1876) қосылды. Назареттіктердің басты мақсаты – неоклассицизм мен академиялық жүйенің қалыпты өнер біліміне қарсылық болды. Олар рухани құндылықтарды бейнелейтін өнерге оралуға ниеттеніп, орта ғасырдың соңы мен ерте Ренессанс суретшілерінен шабыт алды, кейінгі өнердің сыртқы әсемдігін мойындамай, одан бас тартты. Римде топ ортағасырлық суретші шеберханасының атмосферасын қайта жаңғырту үшін жартылай монастырь тіршілігін өткізді. Олардың туындыларында діни сюжеттер басым болды, және екі маңызды тапсырыс оларға фреска салу өнерін қайта жаңғыртуға мүмкіндік берді. Біріншісі – Римде Каса Бартольди үшін (1816–1817 жж., Берлиндегі Alte Nationalgalerie-ге көшірілді) аяқталған фрескалар сериясы, бұл Назареттіктердің бірлескен жобасы және «жеке және қоғамдық ғимараттарды фрескамен безендіруді қайта жаңғыртудың бастауы» болды. Бұл, сондай-ақ Казино Массимоны безендіруге арналған екінші тапсырыс (1817–1829) «Назареттіктердің» жұмысына халықаралық деңгейде назар аударды. Алайда, 1830 жылға қарай Овербектен басқа барлығы Германияға оралды және топ таратылды. Көптеген Назареттіктер Германияның өнер академияларында ықпалды ұстаздарға айналды.
In 1809, six students at the Vienna Academy formed an artistic cooperative in Vienna called the Brotherhood of St. Luke or Lukasbund, following a common name for medieval guilds of painters. In 1810 four of them, Johann Friedrich Overbeck, Franz Pforr, Ludwig Vogel and Johann Konrad Hottinger (1788–1827) moved to Rome, where they occupied the abandoned monastery of San Isidoro. They were joined by Philipp Veit, Peter von Cornelius, Julius Schnorr von Carolsfeld, Friedrich Wilhelm Schadow and a loose grouping of other German speaking artists. They met up with Austrian romantic landscape artist Joseph Anton Koch (1768–1839) who became an unofficial tutor to the group. In 1827, they were joined by Joseph von Führich (1800–1876). The principal motivation of the Nazarenes was a reaction against Neoclassicism and the routine art education of the academy system. They hoped to return to art that embodied spiritual values, and sought inspiration in artists of the Late Middle Ages and early Renaissance, rejecting what they saw as the superficial virtuosity of later art. In Rome, the group lived a semi monastic existence as a way of re creating the nature of the medieval artist's workshop. Religious subjects dominated their output, and two major commissions allowed them to attempt a revival of the medieval art of fresco painting. The first was a fresco series completed in Rome for the Casa Bartholdy (1816–17; moved to the Alte Nationalgalerie in Berlin), a collaborative project by the Nazarenes that "marks the beginnng of the revival of fresco decoration for private and public buildings". This, and a second commission to decorate the Casino Massimo (1817–1829), gained international attention for the work of the "Nazarenes". However, by 1830 all except Overbeck had returned to Germany and the group had disbanded. Many Nazarenes became influential teachers in German art academies.
Мұра
Назареттіктердің бағдарламасы – олар «шынайы өнер» деп атаған нәрсені қабылдау және Рафаэльден бұрынғы суретшілерден шабыт алу – Германиядағы Бейрон өнер мектебіне және Англиядағы Рафаэльге дейінгі ағымға зор әсер етті. Олар сондай-ақ британдық суретшілер Уильям Дайс, Фредерик Лейтон және Форд Мэдокс Браунға тікелей ықпал етті.
The programme of the Nazarenes—the adoption of what they called honest expression in art and the inspiration of artists before Raphael—was to exert considerable influence in Germany upon the Beuron Art School, and in England upon the Pre Raphaelite movement. They were also direct influences on the British artists William Dyce and Frederick Leighton and Ford Madox Brown.