Кіріспе
Мононгахела ұлттық орманы – АҚШ-тың Батыс Вирджиния штатының шығысындағы Аллегейни тауларында орналасқан ұлттық орман. Ол Потомак таулы аймағының көп бөлігін және 10 округтің бөліктерін қамтитын жарияланған шекарадағы федералды басқарудағы жерді қорғайды. Мононгахела ұлттық орманы Аллегейни фронты және Аппалачи тауларының жотасы мен аңғарының батыс бөлігі сияқты негізгі жер бедері нысандарын қамтиды. Орман шекарасында штаттың ең биік тау шыңдары орналасқан, оның ішінде ең биігі – Спраус Ноб (4 863 фут). Спраус Ноб сонымен қатар Аллегей тауларының ең биік нүктесі болып табылады. Орман ішінде шамамен 75 түрлі ағаш кездеседі. Ағаштардың көбісі екінші буын ормандар, 20-ғасырдың басында кеңінен кесілгеннен кейін қайта өскен. Орман үшін маңызды түрлерге қызыл шырша (Picea rubens), бальзам шыршасы (Abies balsamea) және тау күлі (Sorbus americana) жатады. Мононгахела ұлттық орманы сегіз АҚШ жабайы табиғат аймақтарын және бірнеше арнайы қолданыс аймақтарын қамтиды, оның ішінде Спраус Ноб – Сенека Рокс ұлттық демалыс аймағы бар.
The Monongahela National Forest is a national forest located in the Allegheny Mountains of eastern West Virginia, USA. It protects over of federally managed land within a proclamation boundary that includes much of the Potomac Highlands Region and portions of 10 counties. The Monongahela National Forest includes some major landform features such as the Allegheny Front and the western portion of the Ridge and valley Appalachians. Within the forest boundaries lie some of the highest mountain peaks in the state, including the highest, Spruce Knob (4,863 ft). Spruce Knob is also the highest point in the Allegheny Mountains. Approximately 75 tree species are found in the forest. Almost all of the trees are a second growth forest, grown back after the land was heavily cut over around the start of the 20th century. Species for which the forest is important include red spruce (Picea rubens), balsam fir (Abies balsamea), and mountain ash (Sorbus americana). The Monongahela National Forest includes eight U. S. Wilderness Areas and several special use areas, notably the Spruce Knob–Seneca Rocks National Recreation Area.
Тарих
Мононгахела ұлттық орманы 1911 жылы Уикс заңы қабылданғаннан кейін құрылды. Бұл заң 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында шығыс ормандарын кең көлемде кесуден кейін, ұзақ мерзімді су қорғау және табиғи ресурстарды басқару мақсатында жерді сатып алуға рұқсат берді. 1915 жылы орманды құру үшін жерлер сатып алынды, ол "Мононгахела сатып алынуы" деп аталды, ал 1920 жылдың 28 сәуірінде ол "Мононгахела ұлттық орманы" атанды. 1924 жылдың соңына қарай Мононгахела ұлттық орманы белгілі бір аумаққа толық иелік етті. Ақ құйрықты еліктер Мононгахела ұлттық орманынан ешқашан толығымен жойылған жоқ, бірақ 1890 жылдардан 1920 жылдарға дейін олардың саны айтарлықтай азайды. 1930 жылдың қаңтарында Мичиганнан әкелінген сегіз елік Парсонс маңындағы орманға босатылды. 1937 жылдан 1939 жылға дейін орманның Flatrock Roaring Plains аймағында барлығы 17 елік босатылды. Бұл босатылымдар Шығыс Батыс Вирджиниядағы дені сау өсіп-өндірілетін еліктер популяциясын қайта жаңартуға негіз болды. (1940 жылдардың ортасына қарай, аймақта еліктер сонша көп болды, егіншілер егістіктерін түнде күзетуге мәжбүр болды.) 1943 және 1944 жылдары Батыс Вирджиния маневрлік айманының бөлігі ретінде АҚШ армиясы Мононгахела ұлттық орманының бөлігін артиллерия мен миномет полигоны және маневрлік аймақ ретінде пайдаланды, содан кейін әскерлер Еуропаға Екінші дүниежүзілік соғыста соғысу үшін жіберілді. Жақсылап оқу үшін атылған артиллерия және миномет снарядтары бүгін де осы аймақта кездеседі. Сенека таулары және басқа да аймақтың жартастары шабуылдық альпинизмді үйрету үшін де пайдаланылды. Бұл Армияның жалғыз төмен биіктіктегі альпинизм мектебі болды. 1912 жылы штатта жойылған деп есептелген балықшы (Pekania pennanti) 1969 жылдың қысында қайтадан орманда қоныстандырылды. Ол кезде 23 балықшы Нью-Гэмпширден Мононгахела ұлттық орманының шегіндегі екі жерге (Такер округіндегі Қанаан тауы және Покахонтас округіндегі Кранберри Глэйдс) көшірілді. 1980 жылы және 2005 жылы Мононгахела ұлттық орманы жыл сайынғы контрмәдениеттік "Күсіреген жаңбыр" жиынына қонақ етті. 1993 жылы Гаули рейнджерлік ауданындағы Крейг Рун Ист Форк Рокшелтері және Лорел Рун Рокшелтері Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.
Although white tail deer never vanished from the Monongahela National Forest, from the 1890s to the 1920s their numbers dropped substantially. In January 1930, eight deer procured from Michigan were released into the forest near Parsons. From 1937 to 1939, a total of 17 more deer were released in the Flatrock Roaring Plains area of the Forest. These releases served as the nucleus for reestablishing the healthy breeding populations of eastern West Virginia. (By the mid 1940s, deer were so numerous in the area that crop farmers had to patrol their fields by night.) In 1943 and 1944, as part of the West Virginia Maneuver Area, the U. S. Army used parts of the Monongahela National Forest as a practice artillery and mortar range and maneuver area before troops were sent to Europe to fight in World War II. Artillery and mortar shells shot into the area for practice are still occasionally found there today. Seneca Rocks and other area cliffs were also used for assault climbing instruction. This was the Army's only low altitude climbing school. The fisher (Pekania pennanti), believed to have been exterminated in the state by 1912, was reintroduced during the winter of 1969. At that time 23 fishers were translocated from New Hampshire to two sites within the boundaries of the Monongahela National Forest (at Canaan Mountain in Tucker County and Cranberry Glades in Pocahontas County). In 1980, and again in 2005, the Monongahela National Forest was the venue for the annual counterculture Rainbow Gathering. In 1993, the Craig Run East Fork Rockshelter and Laurel Run Rockshelter in the Gauley Ranger District were listed on the National Register of Historic Places.
Коммерциялық ресурстар
Орман басқармасы аралас жастағы орманды жауапты басқаруға бағытталған жануарлар дүниесі мен ағаш шаруашылығы бағдарламаларын жүргізеді. Орманның жалпы ауданының 81 пайызы 60 жылдан астам жасқа ие, жабық қалыпты орманды құрайды. Мононгахела ұлттық орман аймағында ағаш өңдеу және жануарларға тамақ ретінде ең құнды ағаш түрлері – қара жиде және емен. Орманның коммерциялық ағаш сату бағдарламасы бойынша жылына орташа есеппен 30 мың тақта фут (мбф) ағаш сатылады, оның жылдық орташа құны 7,5 миллион долларды құрайды. Ағаш кесудің әртүрлі тәсілдері қолданылады, жеке ағаштарды кесуден бастап, белгілі бір көлемдегі алаңдарды толық кесуге дейін. Жаңа ағаш қорын қалыптастыруға арналған кесу (толық кесу немесе басқа да өңдеу шаралары) орманның жалпы ауданынан шамамен жыл сайын өтеді. Мононгахела ұлттық орман аймағында көмір, газ, әк тас және құм-қиыршық тас сияқты минералдық ресурстар кездеседі. Қой және ірі қара мал жайылымы шамамен ауданда жүзеге асырылады. Ағаш, жайылым, жер пайдалану, минералдық ресурстар және демалыс қызметтерінен түскен кірістер 1992 және 1996 қаржы жылдары аралығында жылына орташа есеппен 4,840,466 долларды құрады, оның 25 пайызы (жыл сайын орташа есеппен 1,210,116 доллар) Мононгахела ұлттық орман аймағына кіретін округтерге қайтарылды. Бұл қаражат жергілікті мектептер мен жолдарды жақсартуға жұмсалады. Қалған 75 пайызы жыл сайын АҚШ қазынасына қайтарылады.
Receipts for timber, grazing, land uses, minerals, and recreation use averaged $4,840,466 annually between FY92 and FY96, and 25% of that (an average of $1,210,116 per year) was returned to counties that include Monongahela National Forest lands. This money is intended for use by local schools and roads. The remaining 75% each year is returned to the U. S. Treasury.
Басқа дереккөздер
McKim, C. R. (1970), Мононгахела ұлттық орманының тарихы, жарияланбаған қолжазба, Мононгахела ұлттық орман кеңсесінде қолжетімді, Элькинс, Батыс Вирджиния. de Hart, Allen және Bruce Sundquist (2006), Monongahela National Forest Hiking Guide, 8-ші басылым, Батыс Вирджинияның таулы аймақтарын қорғау ұйымы, Чарльстон, Батыс Вирджиния. Берман, Джиллиан Мейс, Мелисса Конли Спенсер, Барбара Дж. Хоу және Шарлин Латтеа (1992), Мононгахела ұлттық орманы: 1915–1990, Моргантаун, Батыс Вирджиния: WVU қоғамдық тарих бағдарламасы; АҚШ Орман шаруашылығы қызметі үшін: Мононгахела ұлттық орманы. (1992 жылғы наурыз) ДеМео, Том және Джули Конканнон (1996), "Мон туралы: Батыс Вирджинияның ұлттық орман бейнесі мен мәні", Inner Voice, 8-том, 1-шы шығарылым, қаңтар-ақпан. Вайцман, Сидни (1977), Мононгахела тәжірибесінен алынған сабақтар, USDA, Орман шаруашылығы қызметі, желтоқсан. Бұл мақалада бастапқыда АҚШ үкіметінің жарияланымдары мен веб-сайттарынан алынған және жалпыға қолжетімді ақпарат бар.
DeMeo, Tom and Julie Concannon (1996), "On the Mon: Image and Substance in West Virginia's National Forest", Inner Voice, Vol. 8, Issue 1, January/February. Weitzman, Sidney (1977), Lessons from the Monongahela Experience, USDA, Forest Service, December. This article contains information that originally came from US Government publications and websites and is in the public domain.