Кристина Хэмбли Браун: Журналистік мансабы мен әйелдер дауысын көтеруші

Кіріспе

Британдық-американдық журналист Кристина Хэмбли Браун, Леди Эванс (21 қараша 1953 жылы туған), ағылшын журналисі, журнал редакторы, колонна авторы, хабар таратушы және жазушы. Ол «Татлер» журналының (1979–1982), «Вэнити Фэр» журналының (1984–1992), «Нью-Йоркер» журналының (1992–1998) бұрынғы бас редакторы және «Дейли Бист» журналының (2008–2013) негізін қалаушы бас редакторы. 1998–2002 жылдары Браун Talk Media компаниясының төрағасы болды, оған Talk Magazine және Talk Miramax Books кірді. 2010 жылы ол әлемдік деңгейде әйелдердің дауыстарын көтеруге бағытталған тікелей журналистика платформасы – Women in the World ұйымын құрды, оның саммиттері 2019 жылға дейін өтті. Браун «Диана хроникалары» (2007), «Вэнити Фэр күнделіктері» (2017) және «Сарай қағаздары» (2022) кітаптарының авторы. Журнал редакторы ретінде ол төрт рет Джордж Полк сыйлығын, бес рет Overseas Press Club сыйлығын және он рет National Magazine Awards сыйлығын алды. 2007 жылы ол Журнал редакторларының Даңқ залына енгізілді. 2021 жылы Нью-Йорк қалалық кітапханасы оны «Кітапхананың арыстаны» деп атады. 2022 жылы Ұлыбританиядағы журналистер үшін желі құру және оқыту бойынша жетекші ұйым – Women in Journalism оған өмірлік жетістіктері үшін сыйлық берді. Англияда туған Браун 1984 жылы эмиграция жасап, 2005 жылы АҚШ азаматы болды. Қазір ол британдық-американдық қос азаматтыққа ие. 2000 жылы Елизавета II оны журналистикаға қосқан үлесі үшін CBE (Британ империясы орденінің командирі) тағайындады. 2022 жылдың қыркүйегінде ол королеваның қоштасу рәсімінде CBS телеарнасының комментаторы болды, оның қасында Нора О'Доннелл, Гейл Кинг, Джулиан Пэйн және Уэсли Керр болды. 2023 жылы Reuters және Durham университетімен бірлесіп Браун «The Sunday Times» газетінің бұрынғы редакторы, марқұм күйеуі сэр Харольд Эванстың құрметіне «Truth Tellers» – зерттеуші журналистика бойынша тұңғыш әлемдік саммитті Британдық сәулетшілер институтында өткізді. Іс-шараға Ұлыбритания, АҚШ, Украина, Мексика, Ресей, Нигерия, Оңтүстік Африка, Канада, Иран, Болгария және Франциядан келген 60-тан астам зерттеуші журналист пен редактор қатысты. Шақырылған қонақтардың арасында Боб Вудвард пен Карл Бернштейн Эмили Мэйтлиспен «Ұлы зерттеуші журналист болу үшін не керек?» тақырыбында сұхбаттасты, белсенді Билл Браудер, Bellingcat зерттеушісі Кристо Грозев, Сыбайлас жемқорлыққа қарсы қордың (Алексей Навальный құрған) тергеу бөлімінің басшысы және төрағасы Мария Певчих, ресейлік журналист және жазушы Михаил Зигар Ресейдегі БАҚ-ты қаруландыру және HBO шоуының авторы Джесси Армстронг тақырыптарын талқылады. «Ақиқатты айтушылар» саммиті енді жыл сайын өтетін болады.

British American journalist
the British journalist

Christina Hambley Brown, Lady Evans (born 21 November 1953), is an English journalist, magazine editor, columnist, broadcaster, and author. She is the former editor in chief of Tatler (1979 to 1982), Vanity Fair (1984 to 1992), The New Yorker (1992 to 1998), and the founding editor in chief of The Daily Beast (2008 to 2013). From 1998 to 2002, Brown was chairman of Talk Media, which included Talk Magazine and Talk Miramax Books. In 2010, she founded Women in the World, a live journalism platform to elevate the voices of women globally, with summits held through 2019. Brown is author of The Diana Chronicles (2007), The Vanity Fair Diaries (2017) and The Palace Papers (2022). As a magazine editor, she has received four George Polk Awards, five Overseas Press Club awards, and ten National Magazine Awards, and in 2007 was inducted into the Magazine Editors' Hall of Fame. In 2021, she was honored as a Library Lion by the New York Public Library. In 2022, Women in Journalism, the UK's leading networking and training organization for journalists, honored her with their Lifetime Achievement Award. Born in England, Brown emigrated in 1984 and became a U. S. citizen in 2005. She now holds dual British American citizenship. In 2000, she was appointed a CBE (Commander of the Order of the British Empire) for her services to journalism overseas, by Queen Elizabeth II. In September 2022, she was a CBS commentator for the funeral of the Queen, alongside Norah O'Donnell, Gayle King, Julian Payne, and Wesley Kerr. In 2023, in partnership with Reuters and Durham University, Brown hosted Truth Tellers, the inaugural Sir Harry Evans Global Summit in Investigative Journalism at the Royal Institute of British Architects, in honor of her late husband Sir Harold Evans, the former editor of The Sunday Times. The event featured over 60 investigative journalists and editors from the U. K, the U. S, Ukraine, Mexico, Russia, Nigeria, South Africa, Canada, Iran, Bulgaria and France. Among the featured guests were Bob Woodward and Carl Bernstein in conversation with Emily Maitlis about What Makes a Great Investigative Journalist, Activist Bill Browder, Bellingcat investigator Christo Grozev, Head of Investigations and Chairwoman of the Board for the Anti Corruption Foundation (founded by Alexei Navalny) Maria Pevchikh and Russian journalist and writer Mikhail Zygar on the weaponization of media in Russia, and the creator and writer of HBO show Succession Jesse Armstrong. The Truth Tellers summit will now take place annually.

Ерте өмір және білім

Браун Англияның Беркшир графтығындағы Мейденхед қаласында дүниеге келді және Букингемширдегі Литтл-Марлоу ауылында өсті. Бала кезінде үш мектеп-интернаттан қуылды. Оның жасаған істері: мектепте аптасына үш рет іш киім ауыстыруға рұқсат беру саясатына қарсы наразылық көрсету үшін демонстрация ұйымдастыру, директордың кеудесін күнделікке "белгісіз ұшатын объектілер" деп жазу, мектептің жарылып, оның орнына қоғамдық дәретхана салынғаны туралы пьеса жазу. Ол Сент-Эннз колледжінде оқыды және ағылшын әдебиеті мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Оқу кезінде ол университеттің әдеби журналы Isis үшін жазды, онда журналист Оберон Во және актер Дадли Мурмен сұхбаттары жарияланды, сондай-ақ New Statesman журналымен де серіктестік етті. Waugh-тан Private Eye түскі асына шақыру туралы оның құрметсіз мақаласы New Statesman редакторы Энтони Ховардтың назарына ілігіп, ол оған Оксфордта баған ашуға ұсыныс жасады. Оксфордта оқып жүргенде ол "Бамбу ағашының астында" атты бір актілік пьесасы үшін "The Sunday Times" ұлттық студенттік драмалық сыйлығын жеңіп алды, бұл пьеса Буш театрында және Эдинбург фестивалінде қойылды. Ал кейін "Бақытты сары" пьесасы 1977 жылы Лондонның шеткі Буш театрында қойылды, содан кейін Корольдік драма өнері академиясында көрсетілді.

Жеке өмір

1973 жылы әдеби агент Пэт Кавана Браунның жазбаларын «The Sunday Times» газетінің редакторы Гарольд Эвансқа ұсынды, ол кезде ол Энид Паркерге үйленген еді. 1974 жылы Браунға газеттің жаңалықтар бөлімінің редакторы Иан Джек жеке тапсырмалар берді. Браун мен Эванс арасында қарым-қатынас туғаннан кейін Браун қарсылас «Sunday Telegraph» газетіне жазу үшін жұмысынан кетті. Эванс 1978 жылы Паркерден ажырасып, 1981 жылдың 20 тамызында «The Washington Post» газетінің бас редакторы Бен Брэдли мен Салли Квинннің Нью-Йорк штатының Шығыс Хэмптон қаласындағы Грей Гарденс үйінде Браунға үйленді. Олар Эванс 2020 жылдың 23 қыркүйегінде қайтыс болғанға дейін Нью-Йорк қаласында бірге тұрды. Олардың екі баласы болды: 1986 жылы туған ұлы Георгий және 1990 жылы туған қызы Изабель. Эванс 2004 жылы журналистикаға қосқан үлесі үшін рыцарь атағымен марапатталды.

Ұрлық

Оксфордты бітіргеннен кейін Браунды әдеби юмор журналы "Punch"-қа апта сайын мақала жазуға шақырды. Осы мақалалары және The Sunday Times және The Sunday Telegraph газеттеріне жасаған жеке жазбалары оған 25 жасқа дейінгі ең үздік журналист ретінде Кэтрин Пакенхэм сыйлығын әкелді. Осы кезеңде жазылған жазбаларының бір бөлігі Майкл Джозеф баспасынан шыққан "Loose Talk" атты оның алғашқы жинағына енді.

Тэтлер

1979 жылы Браунды Tatler журналын редакциялауға жаңа иесі, австралиялық жылжымайтын мүлік миллионері Гэри Богард шақырды. Ол қызмет еткен кезеңде журналды атақты фотографтар Норман Паркинсон, Хельмут Ньютон және Дэвид Бейли түсірген, Майкл Робертстің сәнді мұқабалары бар, табысты заманауи жылтыр журналға айналдырды. Tatler журналында Браунның жақын айналасындағы жазушылардың мақалалары жарияланды, олардың ішінде Джулиан Барнс, Деннис Поттер, Оберон Во, Брайан Сеуэлл, Мартин Амис, Джорджина Хауэлл (Браун оны редактордың орынбасары етіп тағайындады) және Николас Колридж болды. Ол өзінің жас таланты Даффид Джонстың суреттері арқылы әлеуметтік жағдайды жабуды өзгертті. Браун әр нөмірдің мазмұнына қатысып, жоғарғы топтың өткір сараптамасын жасады. Ол Шотландияны аралап, «Кавдор баронымен шекараның солтүстігінде» деген мақала жазды және «Рози Бут» псевдонимімен Лондонның үміткер жігіттері туралы қысқа сатирикалық очерктер жазды. Tatler леди Диана Спенсердің, кейін Уэльс ханшайымы болған, көзге көрінуін қамтыды. Браун NBC телеарнасынан Том Брокаумен бірге 1981 жылдың 29 шілдесіндегі ханшайымның тойына тікелей эфирде түсініктеме берді. Tatler журналының таралымы 10 000-нан 40 000-ға дейін өсті. Сонымен қатар, ол BBC1 телеарнасының ұзақ жылдар бойы көрсетілген «Film82» телесериалының бірнеше бөлімін қонақ жүргізуші ретінде ұсынды.

" Бәсіктік жәрмеңке "

1983 жылы Ньюхаус Браунды Нью-Йоркке шақырды. Ол сол жылдың басында 200 000 таралыммен қайта жандандырылған Vanity Fair журналына кеңес берді. Ол қысқа мерзімге редактор болып жұмыс істеді және 1984 жылдың 1 қаңтарында бас редактор болып тағайындалды. Журналды басқаруға келген соң, ол оны «әдемі сөздерге құмар, қызықсыз» деп сипаттады. «Бұл аса епті емес, жай ғана бос әңгіме». Ол алғашқы автор ретінде кинопродюсер Доминик Даннмен келісім жасады, оны жазушы Мари Бреннер ұйымдастырған кештен кездестірді. Данн Браунға қызының кісі өлтірушісінің сот процесіне Калифорнияға бара жатқанын айтты. Браун оған көңілді жазуды ұсынды, ал оның нәтижесінде жарияланған есебі («Әділет: Қызының өлтірушісінің соты туралы әкесінің әңгімесі») Даннның ұзақ жылдарға созылған журналистік мансабының бастауы болды. Оның алғашқы мақалалары, мысалы, күдікті кісі өлтіруші Клаус фон Бюлов туралы және Лос-Анджелестегі жаңа келгендер, мысалы, Кэнди Спеллинг туралы мақалалары, сондай-ақ, қызықтырғыш мұқабаларды пайдалану журналдың имиджін өзгертті. Басқалармен қатар Браун Мари Бреннер, Гейл Шихиге қол қойды, ол Михаил Горбачев туралы мақаласын қоса алғанда, көп оқылатын саяси портреттер сериясын жазды. Сондай-ақ Джесси Корнблут, Т. Д. Оллман, Стивен Шифф, Линн Хиршберг, Питер Дж. Бойер, Джон Ричардсон, Джеймс Атлас, Алекс Шоуматофф және Бен Брантли де журналға жазды. Журнал мәшһүр адамдар туралы жаңалықтар мен маңызды шетелдік және отандық хабарларды қамтыды. Браун романшы Уильям Стайронды депрессиясы туралы «Көрінетін қараңғылық» атты мақала жазуға көндірді, ол кейіннен бестселлер болды. Сонымен қатар, Браун фотографтар Энни Лейбовиц, Гарри Бенсон, Херб Ритс және Хельмут Ньютонмен жемісті қарым-қатынас орнатты. Лейбовицтің Джерри Холл, Дайан Китон, Вупи Голдберг және басқалардың портреттері Vanity Fair журналының символына айналды. Осы кезеңдегі ең танымал мұқабасында 1991 жылдың тамызында жалаңаш және жүкті Деми Мур суреті жарияланды. 1985 жылдың маусымы мен қазаны аралығында жарияланған үш мақала журналдың назарын аударуына және таралымын арттыруына көмектесті, осы жылы журналдың «Нью-Йоркер» журналына біріктірілуі мүмкін деген қауесет тарады. Гарри Бенсонның Рональд пен Нэнси Рейганның Ақ үйde билегенін бейнелеген суреті; Хельмут Ньютонның күдікті кісі өлтіруші Клаус фон Бюловтың әйелі Андреа Рейнольдспен бірге түсірілген суреті, оны Доминик Данн баяндады, және Браунның 1985 жылдың қазан айындағы «Бүркіреген тышқан» атты Уэльс ханшайымы Диана туралы мақаласы. Vanity Fair журналының сатылымы 200 000-нан 1,2 миллионға дейін өсті. 1988 жылы Браун Advertising Age журналының «Жыл редакторы» атанды. 1991 жылы жарнамалық беттердің саны 1440-тан асты, таралымнан түскен табыс өсті, әсіресе, жеке дана сатудан 20 миллион доллар түсті, сатылған даналардың 55 пайызы газет стендтерінде сатылды, бұл саладағы орташа көрсеткіштен (42 пайыз) жоғары. Осы жетістікке қарамастан, профессор Джеффри Пфэффер өзінің «Қуат: Неге кейбір адамдар оны иеленеді, ал басқалары жоқ» атты кітабында журналдың ақшасы жоғалып бара жатқанын айтты. Конде Наст АҚШ президенті Бернард Лезер Evening Standard журналына жазған хатында Пфэффердің мәлімдемесі «толыққанды жалған» екенін және Vanity Fair «өте жоғары пайда» тапқанын мәлімдеді. Тәуелсіз журнал кеңесшісі Лео Скаллин оны «франшизаның сәтті іске қосылуы» деп атады.

In 1983, Newhouse brought Brown to New York to advise on Vanity Fair, a magazine he had resurrected earlier that year with a circulation of 200,000. She served as a contributing editor for a brief time, and was named editor in chief on January 1, 1984. Upon taking over the magazine, she found it to be "pretentious, humourless. It wasn't too clever, it was just dull." The first contract writer she hired was movie producer Dominick Dunne, whom she met at a dinner party hosted by the writer Marie Brenner. Dunne told Brown he was going to California for the trial of his daughter's murderer. Brown suggested he keep a diary as solace, and his resulting report (headlined "Justice: A Father's Account of the Trial of his Daugher's Killer") proved the launch of Dunne's long running magazine career. Early pieces such as Dunne's cover story on accused murderer Claus von Bülow and Los Angeles arrivistes such as Candy Spelling, as well as the use of provocative covers, transformed the prospects of the magazine. Among others, Brown signed up Marie Brenner, Gail Sheehy—who wrote a series of widely read political profiles, including a cover story on Mikhail Gorbachev—Jesse Kornbluth, T. D. Allman, Stephen Schiff, Lynn Hirschberg, Peter J. Boyer, John Richardson, James Atlas, Alex Shoumatoff and Ben Brantley. The magazine became a mix of celebrity news and serious foreign and domestic reporting. Brown persuaded novelist William Styron to write about his depression under the title Darkness Visible, which subsequently became a best selling nonfiction book. At the same time, Brown formed fruitful relationships with photographers Annie Leibovitz, Harry Benson, Herb Ritts, and Helmut Newton. Leibovitz's portrayals of Jerry Hall, Diane Keaton, Whoopi Goldberg and others came to define Vanity Fair. Its best known cover of this period featured a naked and pregnant Demi Moore in August 1991. Three stories from June to October 1985 helped the magazine gain attention and circulation in a year when rumors were rife that it was to be folded into The New Yorker. Harry Benson's cover shoot of Ronald and Nancy Reagan dancing in the White House; Helmut Newton's portrait of accused murderer Claus von Bülow in his leathers with his mistress Andrea Reynolds with reporting by Dominick Dunne, and Brown's own cover story on Diana, Princess of Wales in October 1985 titled "The Mouse That Roared". Sales of Vanity Fair rose from 200,000 to 1.2 million. In 1988, Brown was named Magazine Editor of the Year by Advertising Age magazine. Advertising topped 1,440 pages in 1991 and circulation revenues rose, especially from profitable single copy sales at $20 million, selling some 55 percent of copies on the newsstand, well above the industry average sell through rate of 42 percent. Despite this success, professor Jeffrey Pfeffer in his book Power: Why Some People Have It – And Others Don't suggested the magazine was losing money. In a letter to the editor of the Evening Standard, Bernard Leser, president of Condé Nast USA, stated Pfeffer's claim was "absolutely false" and affirmed that Vanity Fair had indeed earned "a very healthy profit." Leo Scullin, an independent magazine consultant, called it a "successful launch of a franchise."

" Нью-Йорк " журналы

1992 жылы Браун компанияның шақыруын қабылдап, The New Yorker журналының редакторы болды, оның 73 жылдық тарихында төртінші редактор болып, Гарольд Росс, Уильям Шон және Роберт Готтлибтің ізін басты. Браун бұл лауазымға тағайындалған алғашқы әйел болды. Ол бастапқыда журналдың ескі нөмірлерін, әсіресе негізін қалаушы редактор Росс шығарғандарын зерттеп, оқыды: «Онда бейресмилік, жеңілдік пен кейінгі жылдары журнал мәртебелі және қатаң болғанда жоғалған әдеби үн болды. Осы ДНК-ны қайта жандандыру – менің құмарлығыма айналды». «The New Yorker мәтінге негізделген журнал және әрқашан да солай болады, әсіресе мен басқарып тұрғанда», – деді ол. Ол жазуды «алғашқы махаббатым» деп атады. Браунның The New Yorker журналының мәдени институт ретіндегі бейнесін өзгерте алатынына қатысты алаңдаушылықтар көптеген қызметкерлердің отставкаға келуіне әкелді. Журналда үш онжылдық бойы жұмыс істеген Джордж Троу өзінің отставкаға кету туралы хатында Браунды «танымал адамдардың құрметіне ие болуға тырысқан» деп айыптады. (Браунның «Сіздің кеткеніңізге өте қайғырымын білдіремін, бірақ сіз ешқашан ештеңе жазбағандықтан, менің қайғырым шартты екенін айтуым керек» деп жауап бергені хабарланды). Кетіп бара жатқан Ямайка Кинкейд Браунды «биік өкшелі Сталин» деп сипаттады. Хендрик Герцберг, Хилтон Алс, Кен Аулетта, Саймон Шама, Лоуренс Райт, Джон Лар, Памела Маккарти және бас редактор Дороти Уикенден. Браун жыл сайынғы көркем әдебиеттер және мерекелік карикатуралар жинағын ұсынды. Ол сондай-ақ Гарвард профессоры Генри Луис Гейтспен бірлесіп, «Америкадағы қаралар» тақырыбына арналған нөмірді шығарды. 1992 жылы Браун журналдың фотосуретке қатысты ұзақ жылдар бойы сақтап келген тартыншақтығын бұзып, Ричард Аведонды журналдың алғашқы штаттық фотографы ретінде шақырды. Ол дау тудырған мұқабаларды мақұлдады, соның ішінде Эдвард Сорелдің 1992 жылғы қазан айындағы сәнді ат арбасының артқы орындығында жатқан панк-рок музыкантының суреті, бұл Браунның журналдың деңгейін төмендетуге қатысты қорқуларға қарсы өзін-өзі мазақтау ретінде болған жорамалы. Бір жылдан кейін, Арт Шпигельманның еврей еркегі мен қара әйелдің құшақтасқан суретін Валентин күні жариялағандығы, Бруклиндегі Краун Хайтс ауданындағы қара нәсілділер мен ультра православиелік яһудилер арасындағы өршіген нәсілдік шиеленіс туралы пікір тудырды. Браун Шпигельманның әйелі Франсуаза Моулиді журналдың көркем редакторы етіп тағайындады. Браунның басшылығымен журнал төрт рет Джордж Полк сыйлығын, бес рет Оверсиз Пресс Клуб сыйлығын және он рет Ұлттық журнал сыйлығын алды, соның ішінде 1995 жылғы «Жалпы үздік» сыйлығын, журнал тарихында тұңғыш рет. Газет стендтеріндегі сатылым 145 пайызға өсті. 1997 жылдың екінші жартысында The New Yorker журналының таралымы 807 935 данаға жетті, бұл 1992 жылдың осы кезеңіндегі 658 916 данадан жоғары. Сыншылар журналдың қаржылық қиындыққа тап болғанын айтты, бірақ Ньюхаус Браун басқарған журналды жаңа бастама ретінде қарастырды: «Бұл іс жүзінде жаңа журнал болды. Ол тақырыпты, сурет салуды, түстерді қосты. Егер біз The New Yorker журналын бастан құрастырғанда, солай етер едік. Мұның бәрі қымбатқа түседі. Біз солай болатынын білдік». Жазушы Адам Гопник: «Журнал ақылды да батыл болып қалады – пікірталасқа ашық және оның осында болуы үшін салыстырмалы түрде қорқыныштырақ болады» деді. «Ол – ең үздік журнал редакторы. Тағы не айтуға болады?» деді жазушы Майкл Кинсли. «Менің ойымша, [Браунның] ең бастысы – интеллектуалды материалды көшелермен біріктіруге тырысуы», – деді жазушы Стэнли Крауч. «Ол жауапты болған кезде, ескі The New Yorker тобынан келген барлық шағымдарға қарамастан, біреу американдық қоғамның әртүрлілігін, бәлкім, дұрыс қасиетті мырза Шонның редакторылығындағыдан гөрі күшті сезінетін еді». Браун кітап бөлімшесінің бас редакторы Джонатан Бернхэммен және редактор Сьюзан Меркандеттимен жұмыс істеді. Ол 2017 жылғы қазан айында Харви Вайнштейнге қатысты жыныстық зорлық-зомбылық туралы айыптаулар кезінде: «Бізге дейін жасалған таңғажайып келісімдер кенеттен пайда болып, әдемі немесе танымал әйелдер жазған мерзімі белгіленбеген кітаптарды көрсетті». Қызметкерлер құрамына редакторлар Сэм Сифтон, Даниэль Маттон, Джонатан Малер және Вирджиния Хеффернан кірді. Джейк Тэппер мен Такер Карлсон саяси бағандарды ұсынды. Айта кетерлік мақалалар арасында 11 қыркүйекке дейін Усама бен Ладеннің алғашқы АҚШ-тағы бейіні, Том Стоппардтың еврейлік тамырлары туралы автобиографиялық шығармасы, ол оның 2020 жылғы Леопольдштадт пьесасының бастамасы болды және Такер Карлсонның сол кездегі республикалық президенттікке кандидат Джордж Буштың бейіні болды. Нью-Йорк қаласындағы Бруклин теңіз кемежайында күтілген журналды таныстыру кеші Нью-Йорк мэрі Руди Джулианидің араласуымен тоқтатылды, ол бұл орынды тиімді пайдалануға лайық емес деп есептеді. Іс-шара Либерти аралына көшірілді, онда 1999 жылдың 2 тамызында 800-ден астам саяси лидерлер, жазушылар және Голливудтың белгілі тұлғалары, соның ішінде Мадонна, Салман Рушди, Деми Мур және Джордж Плимптон, мыңдаған жапондық шамдар мен Груччи фейерверктері астында Статуяның етегінде пикникке келді. Бірінші нөмірдегі Хиллари Клинтонмен жасалған сұхбатта оның күйеуі бала кезінде ұшыраған зорлық-зомбылық оның ересек өміріндегі адалдыққа әкелді деп айтылды. The Washington Post кейде «Talk Miramax жұлдыздарын, мысалы Гвинет Пэлтроуды саясаттан гөрі насихаттауға көбірек қызығушылық танытты» деп хабарлады. 670 000 таралымға жеткеніне қарамастан, Talk журналының басылымы 2002 жылдың қаңтарында 11 қыркүйекке дейін болған жарнамалық төмендеу салдарынан тоқтатылды. Politico Браунның сәтсіз кәсіпкерлікке «2,5 жыл ішінде шамамен 50 миллион доллар жұмсағанын» бағалады, бұл бағалау кітап бөлімшесінен түскен кірісті қамтымады. Talk Miramax Books 2005 жылы Miramax-тан бөлініп, Disney-дегі Hyperion-ға енгенге дейін сәнді баспа үй ретінде гүлденді. Браун жұмыс істеген кезеңде жарық көрген 42 кітаптың 11-і The New York Times Best Seller тізіміне енді, соның ішінде Руди Джулианидің «Жеке басшылық», Иордания королевасы Нурдың «Иманға секіру», Малика Уфкирдің «Ұрланған өмірлер», Мартин Амистің «Тәжірибе» және Мадлен Олбрайттың «Мемлекеттік хатшы» кітаптары бар. 2002 жылы 1 миллион долларлық келісім Браунның Talk Media-дағы қатысуын аяқтады.

In 1992, Brown accepted the company's invitation to become editor of The New Yorker, the fourth editor in its 73 year history, following Harold Ross, William Shawn, and Robert Gottlieb. Brown was the first woman to hold the position. Before taking over, she immersed herself in vintage New Yorkers, reading the issues produced by founding editor Ross: "There was an irreverence, a lightness of touch as well as a literary voice that had been obscured in later years when the magazine became more celebrated and stuffy. Rekindling that DNA became my passion." "The New Yorker is a text driven magazine and always will be, and certainly will be under my tenure," she said. Text, she added, was her "first love." Anxieties that Brown might change the identity of The New Yorker as a cultural institution prompted a number of resignations. George Trow, who had been with the magazine for almost three decades, accused Brown of "kissing the ass of celebrity" in his resignation letter. (To which Brown reportedly replied, "I am distraught at your defection but since you never actually write anything I should say I am notionally distraught.") The departing Jamaica Kincaid described Brown as "Stalin in high heels." Hendrik Hertzberg, Hilton Als, Ken Auletta, Simon Schama, Lawrence Wright, John Lahr, Pamela McCarthy, and executive editor Dorothy Wickenden. Brown introduced the annual fiction issue and the holiday cartoon issue. She also collaborated with Harvard professor Henry Louis Gates to devote an issue to the theme Black in America. Brown broke the magazine's longstanding reluctance to treat photography seriously in 1992, when she invited Richard Avedon to be its first staff photographer. She approved controversial covers, including Edward Sorel's October 1992 image of a punk rock passenger sprawled in the back seat of an elegant horse drawn carriage, which may have been Brown's self mocking riposte to fears that she would downgrade the magazine. A year later Valentine's Day publication of Art Spiegelman's cover of a Jewish man and a Black woman in an embracing kiss, a comment on the mounting racial tensions between Blacks and ultra Orthodox Jews in the Crown Heights section of Brooklyn, New York, garnered controversy. Brown appointed Spiegelman's wife Francoise Mouly as the magazine's art editor. During Brown's tenure, the magazine received four George Polk Awards, five Overseas Press Club Awards, and ten National Magazine Awards, including a 1995 award for General Excellence, the first in the magazine's history. Newsstand sales rose 145 percent. The New Yorkers circulation increased to 807,935 for the second half of 1997, up from 658,916 during the corresponding period in 1992. Critics maintained it was hemorrhaging money, but Newhouse remained supportive, viewing the magazine under Brown as a start up: "It was practically a new magazine. She added topicality, photography, color. She did what we would have done if we invented The New Yorker from scratch. To do all that was costly. We knew it would be." Writer Adam Gopnik said, "The magazine will remain smarter and braver—more open to argument, and incomparably less timid—for her presence here." "She is the best magazine editor alive. What more can I say?" said writer Michael Kinsley. "The most important thing, I think, has been [Brown's] effort to bring together the intellectual material and the streets," said writer Stanley Crouch. "When she was in charge, despite all the complaints from the old New Yorker crowd, one got a much stronger sense of the variousness of American society than one did under the editorship of perhaps the rightfully sainted Mr. Shawn." Brown worked with the book division's editor in chief Jonathan Burnham and acquiring editor Susan Mercandetti. She recalled in October 2017 at the time of allegations of sexual assault being made against Harvey Weinstein: "Strange contracts pre dating us would suddenly surface, book deals with no deadline attached authored by attractive or nearly famous women." Staff members included editors Sam Sifton, Danielle Mattoon, Jonathan Mahler and Virginia Heffernan. Jake Tapper and Tucker Carlson provided political columns. Notable articles included the first US profile of Osama bin Laden before 9/11, Tom Stoppard's autobiographical piece about his Jewish roots that was the origin of his 2020 play Leopoldstadt and Tucker Carlson's revealing profile of then Republican presidential candidate George W Bush. An anticipated magazine launch party at the Brooklyn Navy Yard in New York City was thwarted by Mayor Rudy Giuliani, who reportedly felt it was not an appropriate use of the site. The event was moved to Liberty Island, where on August 2, 1999, more than 800 political leaders, writers, and Hollywood notables, including Madonna, Salman Rushdie, Demi Moore, and George Plimpton, arrived by barge for a picnic dinner at the feet of the Statue of Liberty under thousands of Japanese lanterns and a Grucci fireworks display. An interview with Hillary Clinton in the first issue claimed that the abuse her husband suffered as a child led to his adult philandering. The Washington Post reported that at times, "Talk seemed more interested in promoting such Miramax stars as Gwyneth Paltrow than in politics." Despite having achieved a circulation of 670,000 Talk magazine's publication was halted in January 2002 in the wake of the advertising recession following the 9/11 attacks. Politico estimated that Brown had "bombed through some $50 million in 21/2 years" on the failed venture, an assessment that did not include revenue from the book division. Talk Miramax Books flourished as a boutique publishing house until it was detached from Miramax in 2005 and folded into Hyperion at Disney. Out of 42 books published during Brown's time, 11 appeared on The New York Times Best Seller list, including Leadership by Rudy Giuliani, Leap of Faith by Queen Noor of Jordan, Stolen Lives by Malika Oufkir, Experience by Martin Amis and Madam Secretary by Madeleine Albright. A $1 million contract settlement in 2002 ended Brown's involvement in Talk Media.

А тақырыбы

Браун CNBC арнасында бірқатар арнайы бағдарламалар жүргізгеннен кейін, арна оны 2003 жылдың 4 мамырында тұңғыш рет көрсетілген «Тина Браунмен Topic A» атты апталық жексенбі кешкі саясат және мәдениет ток-шоуына шақырып алды. Қонақтардың қатарында саясаткер Тони Блэр, сенатор Джон Маккейн және Джордж Клуни, Аннет Бенинг сияқты жұлдыздар болды. «Topic A» жексенбі кештері көрермен табуға күресті. 2005 жылы орташа көрермен саны 75 000 болды, бұл Дони Дойчпен бірге «Үлкен идея» (79 000) және Джон МакЭнроудың «МакЭнроу» (75 000) бағдарламаларымен шамалас еді. Кітабы «Нью-Йорк Таймс» бестселлер тізіміне еніп, екі апта бойы бірінші орынды иеленді. 2017 жылы Браун «Vanity Fair» журналының бас редакторы қызметін атқарған сегіз жарым жылдық тәжірибесінен құралған «The Vanity Fair Diaries» күнделігін жариялады. 2022 жылы Браун Уэльс ханшайымы мен Елизавета II патшайымның қазасы арасындағы кезеңді қамтитын «Диана хроникасының» жалғасы «Сарай қағаздары: Виндзор үйінің ішінде – Шындық және дүрбелең» атты кітабын шығарды. Ол «Нью-Йорк Таймс» бестселлер тізімінде көш бастап, АҚШ-та 250 000 дана сатылды.

«Уолл-стрит журналы» былай деп жазды: «[Браун] – тамаша гид: өткір, пікірін ашық білдіретін және бізді жатын бөлмеден баспалдаққа дейін оңай жеткізе алатын, сонымен қатар таблоид баспасөзінің, екінші қатар жұлдыздардың күресі мен сарайдың қарапайым қызметкерлерінің тұрғын үйлеріне экскурсия ұйымдастыра алатын білгір адам». «Кейбір әңгімелер», - деп жазды Филип Хеншер «The Spectator» журналына берген шолуында, «осы сияқты барлық кітаптардағыдай, өте сенімсіз».

Күнделікті аң

2008 жылдың 6 қазанында Браун Барри Диллермен бірлесіп The Daily Beast онлайн жаңалықтар сайтының жұмысын бастады. Сайт Кристофер Бакли Барак Обаманы қолдайтынын мәлімдегеннен кейін танымал бола бастады. Басқа да маңызды жаңалықтардың қатарында Лусинда Франкстің Берни Мэдофф ісі туралы хабарлары да болды. The Daily Beast сайтына тұрақты авторлар ретінде Джон Авлон, бұрынғы ЦРУ сарапшысы Брюс Ридель, Сыртқы қатынастар кеңесінің бұрынғы президенті Лесли Гелб және Мишель Голдберг есімдері кірді. The Daily Beast 2012 және 2013 жылдары «Үздік жаңалықтар сайты» номинациясы бойынша Webby жүлдесін жеңіп алды. 2010 жылдың 12 қарашасында The Daily Beast және Newsweek бірлескен кәсіпорын құрып, операцияларын біріктіретінін хабарлады. Бұл кәсіпорынды Сидни Харман мен IAC/InterActiveCorp тең үлесте басқаратын Newsweek Daily Beast Company деп аталды, ал Браун бас редактор, ал Стивен Колвин бас директор болып тағайындалды. 2012 жылдың желтоқсан айында Newsweek журналының соңғы нөмірі жарық көрді. Журналдың мұқабасында оның цифрлық форматқа көшетіні және Браунның редакциялық мақаласы жарияланды. Бірақ цифрлық формат ұзаққа соқпады: Браун кеткеннен кейін журналдың баспа нұсқасы қайта жаңғыртылды. 2013 жылдың қыркүйегінде Тина Браун Daily Beast-те жұмыс істеген кезінде, 15 ай бойы Сомалидегі бүлікші исламшылдар тарапынан зорлық-зомбылыққа ұшыраған, тұтқынға алынған канадалық журналист Аманда Линдхаут туралы жалған ақпараттарды жариялағаны айыпталды, соның ішінде Линдхауттың болмаған жүктілігі туралы қате хабар да бар еді. Бұл жайтқа байланысты National Public Radio Браунның сөздеріне жауап ретінде ресми түрде мәлімдеме жасады. 2013 жылдың 11 қыркүйегінде Браун өзінің кететінін хабарлады. Оның келісімшарты жаңартылмағаны туралы алғашқы хабарларды IAC/InterActiveCorp атқарушы директоры Барри Диллер жоққа шығарды: «Егер Newsweek-ті қайта жаңғыртуға жасалған сәтсіз әрекетті ескермесек, The Daily Beast тарихы – бұл жаңалықтарды берудегі, дизайн мен цифрлық таратудағы тамаша жетістіктердің айғағы. Мен үшін [Браунның] қызмет мерзімінің ең маңызды тұсы осы». Браунның отставкасы сайттың болашағына қатысты БАҚ-та қызу пікірталас тудырды. Оның таңдауымен бас редактор болып тағайындалған Джон Авлон бұл мәселеге қысқа да нұсқаулы жауап берді: «The Daily Beast әлі де күшпен жұмыс істеп жатыр».

On October 6, 2008, Brown teamed up with Barry Diller to launch The Daily Beast, an online news site. The site gained popularity after Christopher Buckley, posted a column announcing his support of Barack Obama. Other news making pieces included Lucinda Franks's coverage of the Bernie Madoff scandal. Regular Beast contributors included John Avlon, former CIA analyst Bruce Riedel, former Council on Foreign Relations president emeritus Leslie Gelb, and Michelle Goldberg. The Daily Beast won the Webby Award for Best News Site in 2012 and 2013. On November 12, 2010, The Daily Beast and Newsweek announced they would merge operations in a joint venture to be owned equally by Sidney Harman and IAC/InterActiveCorp called the Newsweek Daily Beast Company, with Brown as editor in chief and Stephen Colvin as CEO. In December 2012, the final printed issue of Newsweek was published. A cover headline stated the magazine would change to a digital format, alongside an editorial written by Brown. The digital format was short lived: the print edition returned after Brown's departure. In September 2013, while with the Daily Beast, Tina Brown was accused of falsely printing stories about Amanda Lindhout, a kidnapped Canadian journalist who for 15 months was abused by her insurgent Islamist kidnappers in Somalia, including an incorrect story about an alleged Lindhout pregnancy that never took place. A resulting retraction was printed by National Public Radio in response to Brown's comments. On September 11, 2013, Brown announced her departure. Initial reports of her contract not being renewed were refuted in a statement issued by Barry Diller, IAC/InterActiveCorp's executive director:

"If you removed the failed experiment to revive Newsweek, the story of The Daily Beast is one of excellence in reporting, in design, and in digital distribution. That to me is the lede of [Brown’s] tenure." Brown's resignation caused speculation in the media in regard to the future of the website. Her hand picked successor as executive editor, John Avlon, addressed the question succinctly: "The Daily Beast roars on."

Әлемдегі әйелдер

2010 жылы Браун «Әлемдегі әйелдер» атты тікелей журналистика платформасын құрды, мақсаты – «өзгерістердің алдыңғы қатарындағы әлемдік әйелдердің естілмеген дауыстарын анықтап, күшейту». Алғаш рет Нью-Йорктегі Хадсон театрында, кейін Линкольн орталығының Дэвид Кох театрында өткен «Әлемдегі әйелдер» саммиті әйелдер-лидерлерді, белсенділерді және әлемнің түкпір-түкпірінен келген саяси өзгерістерді жасаушыларды өздерінің тарихтарымен бөлісуге және әйелдер мен қыздар үшін жақсы өмірді құруға бағытталған шешімдер ұсынуға шақырды. Бұрынғы ABC жаңалықтарының продюсері Кайл Гибсон алғашқы шараның бас атқарушы продюсері және бас редакторы болды. Бірінші саммит 2010 жылдың 12-14 наурызында өтті, оған Иордания королевасы Рания, Мерил Стрип, Валери Джаррет, Кристин Лагард, Хиллари Клинтон, Мадлен К. Олбрайт, Нора Эфрон және Кэти Курик қатысты. 2011 жылдың 10-12 наурызында өткен екінші саммитте Хиллари Клинтон, доктор Хава Абди, Кондолиза Райс, Шерил Сандберг, доктор Нгози Оконхо Ивеала, Дайан фон Фурстенберг, Мелинда Гейтс және Эшли Джадд қатысты. Линкольн орталығында өткен үш күндік саммитке 2500-ден астам билет сатып алушы келді. Келесі саммиттерде Анджелина Джоли, Опра Уинфри, Нобель сыйлығының лауреаты Мария Ресса, Нобель сыйлығының лауреаты Лейма Гбови, Барбра Стрейзанд, Нэнси Пелоси, Глория Штайнем, Зайнаб Салби, Кристиан Аманпур, Джастин Трюдо, Масих Алинежад, Никки Хейли, Линси Аддарио, Сесиль Ричардс, Приянка Чопра, Мелинда Гейтс, Чимаманда Нгози Адише, Николас Кристоф, Аджай Банга және Анна Винтур сияқты қонақтар болды. 2012 жылы «Әлемдегі әйелдер» АҚШ-тан тысқары жерлерге, Бразилияның Сан-Паулу қаласына саммит өткізу арқылы кеңейді. 2012 мен 2019 жылдар аралығында «Дүниежүзілік әйелдер» саммиттері мен салондық іс-шаралар Нью-Делиде, Торонтода, Лондонда және Дубайда, сондай-ақ Вашингтонда, Сан-Антониода, Далласта, Лос-Анджелесте және Майамиде өтті. «Әлемдегі әйелдер» саммиті COVID-19 пандемиясы кезінде аяқталды.