Кентуккидегі Мамонт үңгірі ұлттық паркі

Кіріспе

Мамонт үңгірінің ұлттық паркі – АҚШ-тың Кентукки штатының оңтүстік-орталық бөлігінде орналасқан ұлттық парк. Ол әлемдегі ең ұзын үңгір жүйесі саналатын Мамонт үңгірінің бір бөлігін қамтиды. Парк негізінен Эдмонсон округінде орналасқан, ал кішкентай аудандары шығысқа қарай Харт және Баррен округтеріне дейін созылады. Парк арқылы Жасыл өзен ағып өтеді, ал оның саласы – Нолин өзені, парктің ішінде Жасыл өзенге құяды. 1972 жылы Мамонт үңгірі мен солтүстікке қарайғы Флинт қыртысы астындағы одан да ұзын жүйе арасында байланыс табылғаннан бастап, бұл үңгір жүйесі Мамонт-Флинт қыртысы үңгір жүйесі деп аталады. 2022 жылғы мәліметтерге сәйкес, 426 мильден (686 км) астам өткелдер зерттелген, бұл Мексиканың Sac Actun су асты үңгірінен – екінші ең ұзын үңгір жүйесінен 1,5 есе ұзын. Парк 1941 жылдың 1 шілдесінде, аймаққа әлі де әсер етіп келе жатқан, жиі даулы жерді иелену рәсімдерінен кейін ұлттық парк ретінде құрылды. 1981 жылдың 27 қазанында ол ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралар тізіміне енгізілді, 1990 жылдың 26 қыркүйегінде – халықаралық биосфералық қорық, ал 2021 жылдың 28 қазанында – Халықаралық қараңғы аспан паркі мәртебесін алды.

Геология

Мамонт үңгірі Миссисипп кезеңіне жатқан қалың әктас қабаттарында қалыптасқан, үстіне құмтас қабаты жабылып, жүйені ерекше тұрақты еткен. Оның 644 шақырымнан астам өткелдерді қамтитыны белгілі. Үлкен жартастың астындағы стратиграфиялық тізімдегі әктас қабаттары, қырқалардың төменгі тереңдігі бойынша, Гиркин формациясы, Сент-Женевьев әктасы және Сент-Луис әктасы ретімен орналасқан. Мысалы, тарихи турда көрінетін Үлкен Үңгірдің кең өткелі Гиркиннің төменгі және Сент-Женевьев формациясының үстінде орналасқан. Әктастың әрбір негізгі қабаты геологиялық бірліктер мен кішібірліктерге бөлінеді. Үңгірлерді зерттеудің бір саласы – стратиграфияны үңгірлерді зерттеушілер жасаған карталармен салыстыру. Бұл сынама ұңғымаларын бұрғылау және өзектік үлгілер алу қажеттілігінсіз, әртүрлі қабаттардың шекараларының шамамен үш өлшемді картасын жасауға мүмкіндік береді. Жоғарғы құмтас қабаты судың өтуіне салыстырмалы түрде кедерілді: ерекшелік – тік жарықтардың пайда болуы. Бұл қорғаныш функциясы үңгір жүйесінің көптеген ескі, жоғарғы өткелдерінің өте құрғақ болуын қамтамасыз етеді, онда сталактиттер, сталагмиттер немесе даму үшін ағып тұратын немесе тамшылап түсетін суды қажет ететін басқа да құрылымдар жоқ. Дегенмен, құмтас қабаты парктегі көптеген жерлерде, мысалы, Мұздатылған Ниагара бөлмесінде еріп, эрозияға ұшыраған. Әктас пен құмтастың арасындағы байланысты аңғардың түбінен қырқаларға дейін жол жүріп табуға болады: әдетте, қырқаның үстіне жақындағанда, ашық тау жыныстарының құрамы әктастан құмтасқа дейін анық биіктікте өзгереді. Парктің оңтүстік аймағындағы бір аңғардың түбінде үлкен шұңқыр пайда болған. Седар шұңқыры деп аталатын бұл шұңқырға бір жағынан кішкентай өзен ағып кіріп, екінші жағынан қайта жер астына кетеді.

Сапарға

Ұлттық парк қызметі келушілерге бірнеше үңгірлерді аралап көруге мүмкіндік береді. Үңгірдің ең танымал нысандары, мысалы, Гранд-авеню, Тоңазытқан Ниагара және Майлы адамның қиындығы, бірден алты сағатқа дейінгі ұзақтықтағы жарықтандырылған турларда көрініс табады. Тек келушілердің парафин шамдарымен жарықтандырылатын екі тур электр жарығымен жабдықталған маршруттарға танымал балама болып табылады. Бірнеше "жабайы" турлар үңгірдің дамыған бөліктерінен ыстық шұңқырлар мен шаңды туннельдерге қарай бағытталған. Үңгірдің ең әйгілі көрікті жерлерінің бірі – Эхо өзені бойынша тур, онда келушілер жер асты өзенімен қайықпен саяхаттайтын. Логистикалық және экологиялық себептермен 1990 жылдардың басында бұл тур тоқтатылды. Мамонт үңгірінің бас кеңсесі мен келушілер орталығы Мамонт үңгірінің тас жолында орналасқан. Паркке I-65 тас жолының 48-шы шығу арқылы тікелей кіруге болады. Тас жол парк ішінде солтүстіктен Кентукки штатының 70-ші жолымен және оңтүстіктен Кентукки штатының 255-ші жолымен жалғасады.

Тарихқа дейінгі дәуір

Адамзат тарихының Мамонт үңгірімен байланысы бес мың жылға созылады. Мамонт үңгірінен немесе аймақтағы басқа үңгірлерден XIX және XX ғасырларда бірнеше жергілікті американдықтардың қалдықтары табылды. Көптеген мүмиялар мақсатты жерлеудің мысалы болып табылады, Колумбқа дейінгі жерлеу салты туралы мол дәлелдер бар. 1935 жылы үлкен тас астында еркек адамның сүйегі табылды, бұл мақсатты жерлеуден өзгеше жағдайды көрсетті. Тас жылғалысып, оны тіреген қиыршық тастарға кедергі келтіріп, Колумбқа дейінгі кеншінің үстіне құлап кеткен. Ежелгі құрбанның қалдықтары "Жоғалған Джон" деп аталды және 1970 жылдарға дейін көпшілікке көрсетілді, содан кейін сақтау мақсатында және сонымен қатар жергілікті американдықтардың қалдықтарын көпшілікке көрсетуге қатысты туындаған саяси сезімталдықтарға байланысты Мамонт үңгіріндегі құпия жерге қайта жерленді. 1950 жылдардың соңында Вашингтон университетіндегі (Сент-Луис) Патти Джо Уотсон басқаруымен жүргізілген зерттеулер аймақтағы үңгірлерді зерттеген және пайдаланған соңғы архаикалық және ерте ормандардың өмірін жарыққа шығарды. Үңгірдің тұрақты ортасында сақталған диеталық деректер Уотсон мен басқаларға үлгілердің жасын анықтауға мүмкіндік берген көміртектік сынақтарды берді. Олардың құрамын талдау, сондай-ақ Уотсонның пионерлік жұмысы, бірнеше мың жыл бойы әртүрлі мәдениеттердің диетасындағы өсімдіктер мен еттің салыстырмалы мөлшерін анықтауға мүмкіндік берді. Бұл талдау аңшы-жинаушы мәдениеттен өсімдіктерді өсіруге және егіншілікке қарай біртіндеп өтуді көрсетті. Мамонт үңгіріндегі археологиялық зерттеулерде қолданылған тағы бір әдіс – «эксперименталды археология» болды, онда қазіргі зерттеушілер үңгірге ежелгі мәдениеттердің қалған құрал-жабдықтары таралған көптеген бөліктерінде қолданылған технологияны пайдалана отырып жіберілді. Мақсаты – ғалымдарды ұқсас физикалық жағдайға қойып, үңгірді зерттеген ежелгі адамдардың қандай қиындықтарға тап болғанын түсіну болды. Үңгірлердегі ежелгі адам қалдықтары мен артефакттар әртүрлі федералды және мемлекеттік заңдармен қорғалады. Жаңадан табылған артефакт туралы анықталатын ең маңызды фактілердің бірі – оның нақты орналасқан жері мен жағдайы. Тіпті ерте заманғы артефактты аз ғана жылжыту зерттеу тұрғысынан оны бұзады. Зерттеушілер археологиялық дәлелдерге кедергі келтірмеу үшін тиісті оқытылады және үңгірдің кейбір аймақтары тіпті тәжірибелі зерттеушілер үшін де, егер сапардың мақсаты сол аймақта археологиялық зерттеулер болмаса, қол жетімсіз болып қалады. Мамонт үңгірінің тарихи кіреберісі арқылы қол жетімді үңгірдің бөлігінде табылған қалдықтардан басқа, Флинт Ридждегі жүйедегі тұз үңгірінен американдықтардың қолданған құмыралы шамдардың қалдықтары, сондай-ақ суреттер, қымыз сынықтары және тоқылған шөптен жасалған мокасин аяқ киімдері сияқты басқа да артефакттар табылды.

The story of human beings in relation to Mammoth Cave spans five thousand years. Several sets of Native American remains have been recovered from Mammoth Cave, or other nearby caves in the region, in both the 19th and 20th centuries. Most mummies found represent examples of intentional burial, with ample evidence of pre Columbian funerary practice. An exception to purposeful burial was discovered when in 1935 the remains of an adult male were discovered under a large boulder. The boulder had shifted and settled onto the victim, a pre Columbian miner, who had disturbed the rubble supporting it. The remains of the ancient victim were named "Lost John" and exhibited to the public into the 1970s, when they were interred in a secret location in Mammoth Cave for reasons of preservation as well as emerging political sensitivities with respect to the public display of Native American remains. Research beginning in the late 1950s led by Patty Jo Watson, of Washington University in St. Louis has done much to illuminate the lives of the late Archaic and early Woodland peoples who explored and exploited caves in the region. Preserved by the constant cave environment, dietary evidence yielded carbon dates enabling Watson and others to determine the age of the specimens. An analysis of their content, also pioneered by Watson, allows determination of the relative content of plant and meat in the diet of either culture over a period spanning several thousand years. This analysis indicates a timed transition from a hunter gatherer culture to plant domestication and agriculture. Another technique employed in archaeological research, at Mammoth Cave, was "experimental archaeology" in which modern explorers were sent into the cave using the same technology as that employed by the ancient cultures whose leftover implements lie discarded in many parts of the cave. The goal was to gain insight into the problems faced by the ancient people who explored the cave, by placing the researchers in a similar physical situation. Ancient human remains and artifacts within the caves are protected by various federal and state laws. One of the most basic facts to be determined about a newly discovered artifact is its precise location and situation. Even slightly moving a prehistoric artifact contaminates it from a research perspective. Explorers are properly trained not to disturb archaeological evidence, and some areas of the cave remain out of bounds for even seasoned explorers, unless the subject of the trip is archaeological research on that area. Besides the remains that have been discovered in the portion of the cave accessible through the Historic Entrance of Mammoth Cave, the remains of cane torches used by Native Americans, as well as other artifacts such as drawings, gourd fragments, and woven grass moccasin slippers are found in the Salts Cave section of the system in Flint Ridge.

Ең ерте жазба тарих

1791 жылғы 10 қыркүйекте Филадельфияда Уильям Поллард "Полард зерттеуі" деп аталатын жерді сату шарты бойынша сатты. 1796 жылғы 3 маусымда Англияның Йоркшир қаласынан келген британдық-американдық саудагер Томас Лэнг кіші, Бэйкон ағысының солтүстік жағалауы мен Грин өзені арасындағы "Полард зерттеуі" жерін 4 116 фунт стерлинг 13 шиллинг 0 пенни (4 116,65 фунт стерлинг) үшін сатып алды. 1812 жылғы соғыс кезінде бұл жер жергілікті округтік салық талабына байланысты қолдан шықты. Аңыз бойынша, Мамонт үңгірін алғашқы болып 1797 жылы Джон Хоучин немесе оның інісі Фрэнсис Хоучин зерттеген. Аң аулап жүргенде Хоучин жараланған аюды Грин өзеніне жақын үңгірдің кең кіреберісіне дейін қуған. Хоучин отбасының әңгімелерінде Джон Декатур "Джонни Дик" Хоучиннің үңгірді ашқандығы айтылады, бірақ бұл күмәнді, себебі Джонни Дик 1797 жылы 10 жаста болған және осы жаста аю аулауға шығуы екіталай. Оның әкесі Джон отбасының бұл тармағынан шыққан ықтимал үміткер, бірақ Мамонт үңгірін ашқанға ең үміткер Фрэнсис "Фрэнк" Хоучин, оның жері ағасы Джонның жерінен үңгір кіреберісіне жақын болған. Сондай-ақ, олардың ағасы Чарльз Хоучин, шебер аңшы және тұзақшы болғандықтан, сол аюды атып, үңгірге қуған адам болуы мүмкін деген де пікір бар. Чарльздің талабына күмән тудыратыны – ол 1801 жылға дейін Иллинойста тұрған. Бруккер мен Уотсонның "Ең ұзын үңгір" атты еңбегі бұл әңгімеге қарсы тұрып, үңгірдің "одан бұрыннан белгілі болғанын" айтады. Мамонт үңгірінің кіреберісі табылар алдында аймақтағы басқа да үңгірлер белгілі болған. Тіпті Фрэнсис Хоучиннің өзінде Грин өзенінің иілісінде орналасқан, Мамонт үңгірінің басты кіреберісінен бір шақырымдай жердегі Тернхол деп аталатын үңгір кіреберісі болған. Бұл тарихи кіреберіс алғаш рет 1798 жылы Валентин Саймонс есімімен тіркелген және зерттелген. Саймонс Мамонт үңгіріндегі тұзтас қорын игеруге кіріскен. Хоучин және кейін Хендерсон отбасыларынан жеткен әңгімелерге сәйкес, Джон Хоучин аң аулап жүргенде аю оған қарсы шабуыл жасап, оны қуып жетеді. Ол аюдан қорғану үшін үңгірге қашып кіргенде кіреберісті тапқан.

The tract known as the "Pollard Survey" was sold by indenture on September 10, 1791 in Philadelphia by William Pollard. of the "Pollard Survey" between the North bank of Bacon Creek and the Green River were purchased by Thomas Lang, Jr., a British American merchant from Yorkshire, England on June 3, 1796, for £4,116/13s/0d (£4,116.65). The land was lost to a local county tax claim during the War of 1812. Legend has it that the first European to visit Mammoth Cave was either John Houchin or his brother Francis Houchin, in 1797. While hunting, Houchin pursued a wounded bear to the cave's large entrance opening near the Green River. Some Houchin Family tales have John Decatur "Johnny Dick" Houchin as the discoverer of the cave, but this is highly unlikely because Johnny Dick was only 10 years old in 1797 and was unlikely to be out hunting bears at such an age. His father John is the more likely candidate from that branch of the family tree, but the most probable candidate for discoverer of Mammoth Cave is Francis "Frank" Houchin, whose land was much closer to the cave entrance than his brother John's. There is also the argument that their brother Charles Houchin, who was known as a great hunter and trapper, was the man who shot that bear and chased it into the cave. The shadow over Charles's claim is the fact that he was residing in Illinois until 1801. Contrary to this story is Brucker and Watson's The Longest Cave, which asserts that the cave was "certainly known before that time." Caves in the area were known before the discovery of the entrance to Mammoth Cave. Even Francis Houchin had a cave entrance on his land very near the bend in the Green River known as the Turnhole, which is less than a mile from the main entrance of Mammoth Cave. The land containing this historic entrance was first surveyed and registered in 1798 under the name of Valentine Simons. Simons began exploiting Mammoth Cave for its saltpeter reserves. According to family records passed down through the Houchin, and later Henderson families, John Houchin was bear hunting and the bear turned and began to chase him. He found the cave entrance when he ran into the cave for protection from the charging bear.

19 ғасыр

Валентин Саймонмен серіктесіп, 1812 жылғы соғыс кезінде Мамонт үңгірінің тұзтас қоры, 1807 жылғы Джефферсон эмбарго актісіне байланысты маңызды болды, ол барлық сыртқы сауданы тыйымдады. Блокада американдық әскерін тұзбен, ал одан кейін оқ-дәрімен қамтамасыз етуден айырды. Нәтижесінде, тұзтастың ішкі бағасы өсті және Мамонт үңгірі сияқты үңгірлерден алынған нитраттар негізіндегі өндіріс пайдалырақ болды. 1812 жылдың шілдесінде үңгір Саймон мен басқа иелерінен Чарльз Уилкинс және Филадельфиялық инвестор Хайман Грац сатып алды. Көп ұзамай, үңгірде кальций нитраты өнеркәсіптік деңгейде қазыла бастады, 70 құлдан тұратын жұмыс күші топырақтан нитратты шығаруға арналған құралдарды жасау және пайдалану үшін, сондай-ақ үңгірдің тереңдігінен алынған шикі топырақты орталық өңдеу орнына тасымалдау үшін жұмыстандырылды. Үңгірдегі үлестің жартысы он мың долларға бағаланды (2020 жылы 150 000 долларға жуық). Соғыс аяқталғаннан кейін бағалар төмендеді, жұмыс тоқтатылды және бұл жер жақын маңдағы американдық мумияға байланысты шағын туристік орталыққа айналды. Уилкинс қайтыс болғаннан кейін оның мұрагерлері үлесін Гратцке сатты. 1838 жылдың көктемінде Гратц ағайындары үңгірді Франклин Горинге сатты, ол Мамонт үңгірін таза туристік нысан ретінде пайдалануды жоспарлады, себебі тұзтас нарығы құлдыраған еді. Горин құл иесі болды және құлдарын экскурсия жетекшілері ретінде пайдаланды. Стивен Бишоп осы құлдардың бірі болды және Мамонт үңгірі туралы адамзат біліміне маңызды үлес қосып, үңгірдің ең танымал тарихи тұлғаларының біріне айналды. 1840 және 1850 жылдары үңгірдің африкалық-американдық құлы және жетекшісі Стивен Бишоп үңгірдің кеңейтілген карталарын жасаған алғашқы адамдардың бірі болды және үңгірдің көптеген ерекшеліктеріне ат қойды. Франклин Горин 1838 жылы Стивен Бишопты Мамонт үңгірімен таныстырды. Бишоптың өлімінен кейін Горин былай деп жазды: "Мен үңгірге әйгілі және ұлы Стефанды жетекші етіп тағайындадым, ол жаңа ашылулар жасауға көмектесті. Ол Түпсіз шұңқырды ең алғаш кесіп өткен адам болды, және менің білуімше, Гориннің күмбезінің түбінде ол, мен және тағы бір есімді ұмытып қалған адам болдық". "Стефан Түпсіз шұңқырды кесіп өткеннен кейін біз осы нүктеден кейін белгілі болған үңгірдің барлық бөлігін аштық. Осы жаңалықтарға дейін барлық қызығушылық 'Ескі үңгір' деп аталатын жерге шоғырланған, бірақ қазір көптеген жерлер аз белгілі, бірақ Стивен айтқандай, олар 'ұлы, қараңғы және ерекше' болды". 1839 жылы Луисвилл қаласынан Джон Кроган Мамонт үңгірінің иелігін, Бишопты және оның басқа құлдарын бұрынғы иесі Франклин Горинден сатып алды. 1842-1843 жылдары Кроган үңгірде туберкулез ауруханасын ашты, оның булары пациенттерді емдейді деп сенді. Сол кездегі кең таралған туберкулез эпидемиясы 1849 жылы доктор Кроганның өмірін қиды. 1866 жылы Мамонт үңгірінің ішінен алғашқы фотосуреттерді Цинциннати қаласынан (Огайо штаты) келген фотограф Чарльз Уолдак жасады, ол магнийлік флеш фотосуреті деп аталатын өте қауіпті әдіс қолданды. 19 ғасыр бойы Мамонт үңгірінің даңқы артып, ол халықаралық деңгейде танымал болды. Сонымен қатар, үңгір Роберт Монтгомери Бёрд, Рев. Роберт Дэвидсон, пастор Хорас Мартин, Александр Кларк Буллитт, Натаниел Паркер Уиллис (1852 жылдың маусымында келген), Байард Тейлор (1855 жылдың мамырында), Уильям Стэмп Форвуд (1867 жылдың көктемінде), табиғат зерттеушісі Джон Мьюр (1867 жылдың қыркүйек айының басында), пастор Хорас Картер Хови және басқалар сияқты 19 ғасырдың жазушыларының назарын аударды. Мамонт үңгірінің өсіп келе жатқан даңқының нәтижесінде, актер Эдвин Бут (оның ағасы Джон Уилкс Бут 1865 жылы Авраам Линкольнды өлтірді), әнші Дженни Линд (1851 жылдың 5 сәуірінде үңгірге келді) және скрипкашы Оле Булл сияқты танымал адамдар бұл жерге келді, олар үңгірдің бірінде концерт берді. Үңгірдегі екі зал "Бут амфитеатры" және "Оле Буллдың концерт залы" деп аталды.

In partnership with Valentine Simon, various other individuals would own the land through the War of 1812, when Mammoth Cave's saltpeter reserves became significant due to the Jefferson Embargo Act of 1807 which prohibited all foreign trade. The blockade starved the American military of saltpeter and therefore gunpowder. As a result, the domestic price of saltpeter rose and production based on nitrates extracted from caves such as Mammoth Cave became more lucrative. In July 1812, the cave was purchased from Simon and other owners by Charles Wilkins and an investor from Philadelphia named Hyman Gratz. Soon the cave was being mined for calcium nitrate on an industrial scale, utilizing a labor force of 70 slaves to build and operate the soil leaching apparatus, as well as to haul the raw soil from deep in the cave to the central processing site. A half interest in the cave changed hands for ten thousand dollars (equivalent to over $150,000 in 2020). After the war when prices fell, the workings were abandoned and it became a minor tourist attraction centering on a Native American mummy discovered nearby. When Wilkins died his estate's executors sold his interest in the cave to Gratz. In the spring of 1838, the cave was sold by the Gratz brothers to Franklin Gorin, who intended to operate Mammoth Cave purely as a tourist attraction, the bottom long having since fallen out of the saltpeter market. Gorin was a slave owner, and used his slaves as tour guides. Stephen Bishop was one of these slaves and would make a number of important contributions to human knowledge of the cave, becoming one of Mammoth Cave's most celebrated historical figures. Stephen Bishop, an African American slave and a guide to the cave during the 1840s and 1850s, was one of the first people to make extensive maps of the cave, and named many of the cave's features. Stephen Bishop was introduced to Mammoth Cave in 1838 by Franklin Gorin. Gorin wrote, after Bishop's death: "I placed a guide in the cave – the celebrated and great Stephen, and he aided in making the discoveries. He was the first person who ever crossed the Bottomless Pit, and he, myself and another person whose name I have forgotten were the only persons ever at the bottom of Gorin's Dome to my knowledge." "After Stephen crossed the Bottomless Pit, we discovered all that part of the cave now known beyond that point. Previous to those discoveries, all interest centered in what is known as the 'Old Cave' but now many of the points are but little known, although as Stephen was wont to say, they were 'grand, gloomy and peculiar'." In 1839, John Croghan of Louisville bought the Mammoth Cave Estate, including Bishop and its other slaves from their previous owner, Franklin Gorin. Croghan briefly ran an ill fated tuberculosis hospital in the cave in 1842–43, the vapors of which he believed would cure his patients. A widespread epidemic of the period, tuberculosis would ultimately claim the life of Dr. Croghan in 1849. In 1866, the first photos from within the Mammoth Cave were taken by Charles Waldack, a photographer from Cincinnati, Ohio, using a very dangerous method of flash photography called magnesium flash photography. Throughout the 19th century, the fame of Mammoth Cave would grow so that the cave became an international sensation. At the same time, the cave attracted the attention of 19th century writers such as Robert Montgomery Bird, the Rev. Robert Davidson, the Rev. Horace Martin, Alexander Clark Bullitt, Nathaniel Parker Willis (who visited in June 1852), Bayard Taylor (in May 1855), William Stump Forwood (in spring 1867), the naturalist John Muir (early September 1867), the Rev. Horace Carter Hovey, and others. As a result of the growing renown of Mammoth Cave, the cave boasted famous visitors such as actor Edwin Booth (his brother, John Wilkes Booth, assassinated Abraham Lincoln in 1865), singer Jenny Lind (who visited the cave on April 5, 1851), and violinist Ole Bull who together gave a concert in one of the caves. Two chambers in the caves have since been known as "Booth's Amphitheatre" and "Ole Bull's Concert Hall".

ХХ ғасырдың басында: Кентуккидегі үңгірлердегі соғыс

Үңгір елінің топырағының қиындығы мен кедейлігі ауыл шаруашылығының қиындықтарын тудырды, бұл жақын маңдағы кіші үңгірлердің жергілікті иелеріне коммерциялық пайдалану мүмкіндіктерін көруге әсер етті, әсіресе Мамонт үңгірінің туристік тартымдылық ретінде сәттілігін ескере отырып. "Кентукки үңгір соғыстары" – туристердің ақшасы үшін жергілікті үңгір иелері арасындағы қатал бәсекелестік кезеңі болды. Олар басқа жеке үңгірлерге қонақтарды алдап тарту үшін түрлі амалдар қолданды. Мамонт үңгіріне апаратын жолдарға шатастыратын белгілер орнатылды. Автомобильдер кеңінен қолданыла бастаған кезде, басқа жеке үңгірлердің өкілдері ("капперлер" деп аталды) туристердің машинасына секіріп, жолаушыларды Мамонт үңгірі жабық, карантинде, құлап кеткен немесе басқаша қолжетімсіз деп сендіруге тырысты. 1906 жылы Мамонт үңгіріне Браунсвиллде (Кентукки штаты) құлып және бөгет салыну арқылы кемемен кіру мүмкіндігі пайда болды. 1908 жылы жас неміс кенші-инженері Макс Кемпер Нью-Йорк арқылы үңгірге келді. Кемпер техникалық колледжді бітірген еді және оның отбасы оған диплом алған құрметіне шетелге саяхат жасауға жіберді. Бастапқыда Мамонт үңгірінде екі апта өткізуді жоспарлаған Кемпер бірнеше ай бойы зерттеулермен айналысты. Мамонт үңгірінің гиді Эд Бишоптың көмегімен Кемпер Мамонт үңгірінің көптеген шақырымдарын өте дәл инструменталды зерттеу жүргізді, соның ішінде көптеген жаңа жаңалықтар ашты. Хабарлама бойынша, Кемпер үңгірдің үстіндегі жер бетін де зерттеген: бұл ақпарат үңгірге басқа кіреберістер ашуға көмектесті, сияқты Вайолет Сити кіреберісі. Кроган отбасы Кемпердің картасының топографиялық бөлігін жасырды және оның бүгінгі күнге дейін сақталғаны белгісіз, бірақ Кемпердің жұмысының үңгір картасы бөлігі дәл үңгір картографиясының үлкен жетістігі болып саналады: тек 1960 жылдардың басында және қазіргі кездегі зерттеу кезеңінің басталуымен ғана бұл жолдар одан да дәл зерттеліп, картаға түсірілді. Кемпер Берлинге қайтып келді және 1906 жылы Браунсвиллде бөгет салынуы үңгірдің толық гидрологиялық зерттеуін жүргізуге мүмкіндік бермейтінін атап өтті. Мамонт үңгірінің гидрогеологиялық жағдайын еңбектеп сипаттаған Мартель Мамонт үңгірінің тұз және Colossal Caves үңгірлерімен байланысты болуы мүмкін деген болжам жасады: бұл Мартельдің сапарынан кейін 60 жыл өткен соң ғана расталмайтын еді. 1920 жылдардың басында Джордж Моррисон Кроган отбасының меншігінде емес жерлерде Мамонт үңгіріне бірнеше кіреберістер жасады. Кемпер, Бишоп және басқалар жүргізген Кроганның құпия зерттеулерінен алынған деректердің жарияланбауы, үңгірдің географиялық аумағын анықтауға қолайлы болмауына байланысты, Кроганның көп жылдар бойы Мамонт үңгірінің өздеріне тиесілі емес жерлерінің астындағы бөліктерін көрсеткені анық болды. Сотқа шағымдар келіп түсті және бір кезде үңгірге кіретін әртүрлі кіреберістер бір-бірімен тікелей бәсекелесіп жұмыс істеді. 20 ғасырдың басында Флойд Коллинз Флинт Ридж үңгірлер жүйесін зерттеумен он жыл айналысты (осы зерттеулердің ең маңызды мұрасы Флойд Коллинздің Кристалл үңгірін табуы және тұз үңгіріндегі зерттеулері болды) 1925 жылы Кентукки штатындағы құм үңгірінде қайтыс болғанға дейін. Құм үңгірін зерттеу кезінде ол тар жолда жүргенде аяғына тас түсіп, аштықтан өлгенге дейін құтқаруға үлкерілмеді. Коллинсті құтқаруға жасалған әрекеттер бұқаралық ақпарат құралдарында сенсация тудырды; осының нәтижесінде 1941 жылы Мамонт үңгірінің ұлттық паркін құруға бастаушылық еткен белгілі Кентукки тұрғындарының қозғалысы пайда болды.

The difficulties of farming life in the hardscrabble, poor soil of the cave country influenced local owners of smaller nearby caves to see opportunities for commercial exploitation, particularly given the success of Mammoth Cave as a tourist attraction. The "Kentucky Cave Wars" was a period of bitter competition between local cave owners for tourist money. Broad tactics of deception were used to lure visitors away from their intended destination to other private show caves. Misleading signs were placed along the roads leading to the Mammoth Cave. A typical strategy during the early days of automobile travel involved representatives (known as "cappers") of other private show caves hopping aboard a tourist's car's running board, and leading the passengers to believe that Mammoth Cave was closed, quarantined, caved in or otherwise inaccessible. In 1906, Mammoth Cave became accessible by steamboat with the construction of a lock and dam at Brownsville, Kentucky. In 1908, Max Kämper, a young German mining engineer, arrived at the cave by way of New York. Kämper had just graduated from technical college and his family had sent him on a trip abroad as a graduation present. Originally intending to spend two weeks at Mammoth Cave, Kämper spent several months. With the assistance of Ed Bishop, a Mammoth Cave Guide, Kämper produced a remarkably accurate instrumental survey of many kilometers of Mammoth Cave, including many new discoveries. Reportedly, Kämper also produced a corresponding survey of the land surface overlying the cave: this information was to be useful in the opening of other entrances to the cave, as soon happened with the Violet City entrance. The Croghan family suppressed the topographic element of Kämper's map, and it is not known to survive today, although the cave map portion of Kämper's work stands as a triumph of accurate cave cartography: not until the early 1960s and the advent of the modern exploration period would these passages be surveyed and mapped with greater accuracy. Kämper returned to Berlin, and from the point of the 1906 construction of the dam at Brownsville, pointing out that this made a full hydrologic study of the cave impossible. Among his precise descriptions of the hydrogeologic setting of Mammoth Cave, Martel offered the speculative conclusion that Mammoth Cave was connected to Salts and Colossal Caves: this would not be proven correct until 60 years after Martel's visit. In the early 1920s, George Morrison created, via blasting, a number of entrances to Mammoth Cave on land not owned by the Croghan Estate. Absent the data from the Croghan's secretive surveys, performed by Kämper, Bishop, and others, which had not been published in a form suitable for determining the geographic extent of the cave, it was now conclusively shown that the Croghans had been for years exhibiting portions of Mammoth Cave which were not under land they owned. Lawsuits were filed and, for a time, different entrances to the cave were operated in direct competition with each other. In the early 20th century, Floyd Collins spent ten years exploring the Flint Ridge Cave System (the most important legacy of these explorations was his discovery of Floyd Collins' Crystal Cave and exploration in Salts Cave) before dying at Sand Cave, Kentucky, in 1925. While exploring Sand Cave, he dislodged a rock onto his leg while in a tight crawlway and was unable to be rescued before dying of starvation. Attempts to rescue Collins created a mass media sensation; the resulting publicity would draw prominent Kentuckians to initiate a movement which would result in the formation of Mammoth Cave National Park in 1941.

Ұлттық парк қозғалысы (19261941)

Кроган мұрагерлерінің соңғысы қайтыс болған кезде Кентуккидің бай азаматтары арасында Мамонт үңгірі ұлттық паркін құру туралы қозғалыс күшейді. 1924 жылы жеке тұлғалар Мамонт үңгірі ұлттық паркі қауымдастығын құрды. Парк 1926 жылдың 25 мамырында бекітілді. Аймақтағы кейбір шаруа қожалықтарын қайырымдылық қаражатымен сатып алды, ал ұсынылған ұлттық парк шекарасындағы басқа жерлер иелену құқығы арқылы алынды. Американың сирек қоныстанған батысындағы ұлттық парктерден өзгеше, Мамонт үңгірі ұлттық паркін құру үшін мыңдаған адамдар көшіп кетуге мәжбүр болды. Мүлікті иелену ісі көбінесе ашу-ызаға толы болды, жер иелеріне олар жеткіліксіз деп санайтын сома төленді. Осыдан туған наразылық сезімі әлі де аймақта сақталып тұр. Заңдық себептерге байланысты, жеке қауымдастық жерді иеленген кезде, федералды үкімет тазартылған шаруа қожалықтарын қалпына келтіруге немесе дамытуға тыйым салынды: бұл ереже 1933 жылдың 22 мамырынан 1942 жылдың шілдесіне дейін "көптеген ең көптеген төрт" CCC лагерінің жұмыс істеуімен айналып өтілді. Ұлттық парктер қызметінің мәліметінше, "1936 жылдың 22 мамырына қарай 27 402 акр жер сатып алынып, Ішкі істер министрімен келісілді. 1941 жылдың 1 шілдесінде, кемінде 45 310 акр (600-дан астам учаске) жиналғанда, бұл аудан ұлттық парк деп жарияланды". Басқарушы Хоскинс кейінірек 1938 жылдан бастап әр жылдың 20 сәуірінде немесе оған жуық уақытта бағыт үйіне келетін Пит есімді жазғы танагер туралы жазды. Құс бағытшылардың қолынан тамақ жеп, келушілерге қуаныш сыйлап, содан кейін өзінің толық үйретілмеген жұбайына да тамақ берді.

Ұлттық парктің пайда болуы (1941)

Мамонт үңгірінің ұлттық саябағы 1 шілдеде 1941 жылы ашылды. Сол жылы Ұлттық спелеологиялық қоғам құрылды. Ескі қауымдастықтың екінші әрекет етуші суперинтенданты Р. Тейлор Хоскинс, алғашқы ресми суперинтендант болды және ол 1951 жылға дейін осы қызметте қалды. 1941 жылдан бері келушілерге жабық болған Жаңа кіреберіс 1951 жылдың 26 желтоқсанында қайта ашылды, ол «Мұзды Ниагара» экскурсиясының басталу орны болды.

Ең ұзын үңгір (1954-1972)

1954 жылға қарай Мамонт үңгірі ұлттық паркінің жер қорымы, оның сыртқы шекарасы ішіндегі барлық жерді қамтыды, екі жеке меншіктегі учаскеден басқа. Олардың бірі, ескі Ли Коллинз шаруашылығы, Кентукки штатының Ат үңгіріндегі Гарри Томасқа сатылды, ал оның немересі Уильям "Билл" Остин Коллинз кристалл үңгірін ұлттық паркпен тікелей бәсекелесіп, оған жол салуға мәжбүр болған көрмелік үңгір ретінде басқарды. 1954 жылдың ақпан айында Остин шақыруымен Ұлттық спелеологиялық қоғамның басшылығымен екі апталық экспедиция ұйымдастырылды: бұл экспедиция C 3, немесе Коллинз кристалл үңгірі экспедициясы деп аталды. C 3 экспедициясы алдымен Роберт Хальмидің 1954 жылғы шілдедегі "True Magazine" журналында жарияланған фотоэссесінен, содан кейін Джо Лоуренс, кіші (сол кездегі Ұлттық спелеологиялық қоғамның президенті) және Роджер Бруккердің "The Caves Beyond: The Story of the Collins Crystal Cave Expedition" атты экспедиция туралы екі бірінші тұлғадан баяндамасынан көпшіліктің қызығушылығын тудырды. Экспедиция Кристалл үңгіріндегі өткелдердің Мамонт үңгіріне қарай созылатынын, кем дегенде Кристалл үңгірінің шекарасын асып түсетінін нақты дәлелдеді. Алайда, зерттеушілер бұл ақпаратты жақсы сақтады: Ұлттық парк қызметі барлауға тыйым сала қоюынан қорқынышты. 1955 жылы Кристалл үңгірі зерттеу арқылы Белгісіз үңгірмен байланыстырылды, бұл Флинт Ридж жүйесіндегі алғашқы байланыс болды. C 3 экспедициясының кейбір қатысушылары C 3 экспедициясы аяқталғаннан кейін де зерттеулерін жалғастыруды қалап, Остин, Джим Дайер, Джон Дж. Лехрбергер және Э. Роберт Поль басшылығымен Флинт Риджді зерделеу тобын құрды. Бұл ұйым 1957 жылы Үңгірлерді зерттеу қоры ретінде тіркелді. Ұйым үңгірлерді зерттеушілердің қызметін түпнұсқа академиялық және ғылыми зерттеулерді қолдау арқылы заңдастыруға тырысты. Осы кезеңде Мамонт үңгірін зерттеген белгілі ғалымдардың қатарында Патти Джо Уотсон бар (тарихи алды кезең туралы бөлімді қараңыз). 1961 жылдың наурыз айында Кристалл үңгірінің жері Ұлттық парк қызметіне 285 000 долларға сатылды. Сонымен қатар, Ұлы Оникс үңгірінің жері, қалған жалғыз жеке меншік учаскесі, 365 000 долларға сатып алынды. Үңгірлерді зерттеу қорына Ұлттық парк қызметімен өзара түсіністік туралы меморандум арқылы зерттеу жұмыстарын жалғастыруға рұқсат берілді. Колоссал үңгірі 1960 жылы зерттеу арқылы Салтс үңгірімен, ал 1961 жылы Колоссал тұз үңгірі ұқсас Кристалл Белгісіз үңгірімен байланыстырылды, Флинт Риджінің көп бөлігінің астында бір үңгір жүйесі құрылды. 1972 жылға қарай Флинт Ридж үңгір жүйесі 139 км (86,5 миль) ұзындықта зерттелді, бұл оны әлемдегі ең ұзын үңгір етті.

By 1954, Mammoth Cave National Park's land holdings encompassed all lands within its outer boundary with the exception of two privately held tracts. One of these, the old Lee Collins farm, had been sold to Harry Thomas of Horse Cave, Kentucky, whose grandson, William "Bill" Austin, operated Collins Crystal Cave as a show cave in direct competition with the national park, which was forced to maintain roads leading to the property. In February 1954, a two week expedition under the auspices of the National Speleological Society was organized at the invitation of Austin: this expedition became known as C 3, or the Collins Crystal Cave Expedition. The C 3 expedition drew public interest, first from a photo essay published by Robert Halmi in the July 1954 issue of True Magazine and later from the publication of a double first person account of the expedition, The Caves Beyond: The Story of the Collins Crystal Cave Expedition by Joe Lawrence, Jr. (then president of the National Speleological Society) and Roger Brucker. The expedition proved conclusively that passages in Crystal Cave extended toward Mammoth Cave proper, at least exceeding the Crystal Cave property boundaries. However, this information was closely held by the explorers: it was feared that the National Park Service might forbid exploration were this known. In 1955, Crystal Cave was connected by survey with Unknown Cave, the first connection in the Flint Ridge system. Some of the participants in the C 3 expedition wished to continue their explorations past the conclusion of the C 3 Expedition, and organized as the Flint Ridge Reconnaissance under the guidance of Austin, Jim Dyer, John J. Lehrberger and E. Robert Pohl. This organization was incorporated in 1957 as the Cave Research Foundation. The organization sought to legitimize the cave explorers' activity through the support of original academic and scientific research. Notable scientists who studied Mammoth Cave during this period include Patty Jo Watson (see section on prehistory). In March 1961, the Crystal Cave property was sold to the National Park Service for $285,000. At the same time, the Great Onyx Cave property, the only other remaining private inholding, was purchased for $365,000. The Cave Research Foundation was permitted to continue their exploration through a Memorandum of Understanding with the National Park Service. Colossal Cave was connected by survey to Salts Cave in 1960 and in 1961 Colossal Salts cave was similarly connected to Crystal Unknown cave, creating a single cave system under much of Flint Ridge. By 1972, the Flint Ridge Cave System had been surveyed to a length of 86.5 mile (139 km), making it the longest cave in the world.

Флинт-Мамонт байланысы (1972)

1960 жылдары Үңгірлерді зерттеу қорының (CRF) барлау және картографиялық топтары Флинт Ридж үңгірлер жүйесінде Хоучинс аңғарының астына өтетін және Мамонт үңгіріндегі белгілі өткелдерден 800 фут (244 м) қашықтықта болатын жолдар тапты. 1972 жылы CRF бас картографы Джон Уилкокс екі үңгірді ақыры қосу үшін белсенді бағдарламаны іске қосты, Флинт Ридж жағынан бірнеше экспедиция ұйымдастырды, сондай-ақ Мамонт үңгіріндегі іздерді зерттеді. 1972 жылдың шілде айында Флинт Ридж үңгірлер жүйесінің тереңдігінде Патриция Кроутер, дене бітімі жұқа болғандықтан, кейін "Тар жол" деп аталған тар каньоннан өтіп өтті, ол үлкен үңгіршілерге сүзгі рөлінде болды. 1972 жылдың 30 тамызында Уилкокс, Кроутер, Ричард Зопф және Том Бруккер "Тар жолдан" өткеннен кейін, Мамонт үңгірі бағытына бағытталған жебемен өзен өткелінің қабырғасына "Пит Х" деген жазуды тапты. Бұл есімді 1930 жылдары үңгірді зерттеумен айналысқан Уорнер П. "Пит" Хансон жазған деп саналады. Хансон Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан. Зерттеушілер бұл өткелді Хансонның жоғалған өзені деп атады. Соңында, 1972 жылдың 9 қыркүйегінде Уилкокс, Кроутер, Зопф, Гэри Эллер, Стивен Уэллс және Кливленд Пинникс (Ұлттық саябақтар қызметінің рейнджері) құрамындағы алты адамнан тұратын CRF тобы Хансонның жоғалған өзенімен ағыс бойынан төмен қарай ілесіп, Мамонт үңгірінің Каскад залындағы Эхо өзенімен байланысын тапты. Флинт Ридж және Мамонт үңгірі жүйелерін біріктіру арқылы "спелеологияның Эвересті" бағындырылды. Біріктірілген үңгір жүйесі 232 км зерттелген өткелдерді және он төрт кіреберісті қамтиды.

Жақында ашылған жаңалықтар

Мамонт үңгірі мен кішігірім үңгірлер немесе үңгір жүйелері арасындағы қосымша байланыстар жасалды, атап айтқанда 1979 жылы жақын орналасқан Джоппа қырқасының астындағы Проктор/Моррисон үңгіріне дейін. Проктор үңгірін Азамат соғысы кезінде Одақ әскерінен дезертир болған Джонатан Дойл ашқан, ал кейіннен Мамонт үңгірі темір жолына тиесілі болды, содан кейін CRF оны зерттеді. Моррисон үңгірін 1920 жылдары Джордж Моррисон тапқан. Бұл байланыс Мамонт үңгірін зерттеу шекарасын оңтүстік-шығысқа қарай кеңейтті. Сонымен қатар, парктен тыс жерде Central Kentucky Karst Coalition (CKKC) деп аталатын тәуелсіз топ жасаған жаңа ашылулар парктің шығысындағы Роппел үңгірінің ондаған шақырымдарын зерттеуге мүмкіндік берді. 1976 жылы ашылған Роппел үңгірі 1983 жылдың 10 қыркүйегінде Мамонт үңгірі жүйесінің Проктор/Моррисон бөлігімен қосылғанша, елдегі ең ұзын үңгірлер тізіміне енген болатын. Бұл байланысты CRF және CKKC зерттеушілерінің аралас екі тобы жасады. Әр топ жеке кіреберіс арқылы кірді және ортада кездесіп, содан кейін қарама-қарсы кіреберіспен шығу үшін бір бағытта қозғалды. Нәтижесінде, зерттелген жалпы ұзындық 483 шақырымға (300 миль) жуық болды. 2005 жылдың 19 наурызында Эудора қырқасының астындағы кішкентай үңгірден жүйенің Роппел үңгір бөлігіне қосылу зерттелді, бұл Мамонт үңгірі жүйесінің белгілі ұзындығына шамамен 4.8 шақырым (3 миль) қосты. Жаңадан табылған үңгірдің кіреберісі, енді "Гувер кіреберісі" деп аталады, 2003 жылдың қыркүйегінде Алан Канон мен Джеймс Уэллс тапқан. Содан бері жасалған жаңа ашылулар оның жалпы ұзындығын 644 шақырымнан (400 миль) асырды. Қазіргі кезде Фишер Ридж үңгір жүйесінің 211 шақырымы (131 миль) картаға түсірілген. Зияратшылар орталығынан 11 шақырым (7 миль) қашықтықта Алмаз үңгірлері орналасқан. Мұнда Кентукки штатының Парк-Сити қаласындағы Беллс Таверн теміржол аялдамасынан Алмаз үңгірлері мен Мамонт үңгіріне келушілерді тасымалдау үшін пайдаланылған дилижанс көрсетіледі.

Климат

Кёппен климаттық жіктеу жүйесіне сәйкес, Мамонт үңгірі ұлттық паркі ылғалды субтропиктік климатқа (Cfa) ие. АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігі мәліметтері бойынша, Мамонт үңгірі ұлттық паркіне келушілер орталығындағы өсімдіктердің қырысу төзімділігі аймағы, 722 фут (220 м) биіктікте 6b, ал орташа жылдық ең төменгі температурасы 3,2 °F (-16 °C) құрайды.

Атауы

Үңгірдің атауы кіреберісінің ішіндегі Ротондаға қосылатын өте кең және ұзын жолдарға сілтеме жасайды. Бұл атау үңгірдің кең жүйесі толық зерттелмей және картаға түсірілмей тұрып, ұзын бойлы өткелдердің көптігін ашу үшін пайдаланылған. Мамонт үңгірінде ешқашан жүнді мамонттың қаңқасы табылған емес, және үңгірдің атауының осы жойылып кеткен жануармен ешқандай қатысы жоқ.

Жалпы сілтемелер

Бридуэлл, Маргарет М. (Бридуэлл 1952) Мамонт үңгірі ұлттық паркінің тарихы, Кентукки: ғылыми тарихтың 11-ші басылымы, 1971 жыл. (Бірінші басылымның авторлық құқығы 1952 жыл.) ISBN жоқ. Хоскинс, Р. Тейлор «Тұрақты келуші» – Бірінші парк бастығы Р. Тейлор Хоскинс «Пит» есімді үйретілген сары танаулы құстың (Piranga rubra) жыл сайынғы сапарларын сипаттайды. «The Regional Review» журналы, VII том, 1 және 2 (1941 жылғы шілде-тамыз). Хьюви, Хорас Картер (Хьюви 1880) 1880 жылы Мамонт үңгіріндегі жүз миль: Американың ең танымал үңгірінің алғашқы зерттелуі. Уильям Р. Джонстың кіріспесімен. Голден, Колорадо: Outbooks. (Авторлық құқығы 1982 жыл). Хьюви, Хорас Картер Кентуккидегі Мамонт үңгіріне арналған Хьювидің нұсқаулығы: Регламенттік маршруттар бойынша практикалық кеңес. (John P. Morton & Company, Луисвилл, Кентукки, 1909). Толық мәтін көшірмесі. Уотсон, Ричард А., ред. (Уотсон 1981) Үңгірлерді зерттеу қоры: бастауы және алғашқы он екі жыл, 1957–1968. Мамонт үңгірі, Кентукки: Үңгірлерді зерттеу қоры.

Бруккер сериясы

Роджер В. Бруккер төрт ғылыми-танымдық кітаптың және Мамонт үңгір жүйесінің тарихы мен зерттеуіне арналған бір тарихи романның авторларының бірі. Олар мұнда жарияланым тізбесімен емес, кітаптардағы негізгі оқиғалардың болған кезегімен ұсынылады:

Roger W. Brucker has co authored four nonfiction books and authored one historical novel on the history and exploration of the Mammoth Cave System. They are presented here not in the order of publication, but in the order in which the events of the books' major narratives took place:

Brucker, Roger W. (2009) Grand, Gloomy, and Peculiar: Stephen Bishop at Mammoth Cave. Cave Books. (hbk) (pbk). Based on the true story of Stephen Bishop, the slave who gained fame as a guide and explorer at Mammoth Cave from 1838 until his death in 1857, this historical novel is written from the perspective of Bishop's wife, Charlotte. Although it is a novel, Brucker has claimed the book does not alter any known historical facts. Brucker, Roger W. and Murray, Robert K. (Brucker and Murray 1983) Trapped: The Story of Floyd Collins. University of Kentucky Press. Told by a scholar of early 20th century journalism and a veteran of the modern period of Mammoth Cave exploration, this book details the events of the entrapment and attempted rescue of Floyd Collins, who was trapped in a cave near Mammoth Cave in January 1925. Lawrence, Jr, Joe and Brucker, Roger W. (Lawrence and Brucker 1955) The Caves Beyond: The story of the Floyd Collins' Crystal Cave Expedition New York: Funk and Wagnalls. Reprinted, with new introduction, by Zephyrus Press (pbk.) Details the story of the 1954 week long C3 expedition from the separate points of view of the leader and an ordinary participant in the expedition, who went on to become one of the leaders of the then nascent modern period of exploration. Brucker, Roger W. and Watson, Richard A. "Red" (Brucker and Watson 1976) The Longest Cave. New York : Knopf (reprinted 1987, with afterword: Carbondale, Illinois: Southern Illinois University Press) (pbk.) A comprehensive story of the exploration of Mammoth Cave told by two of the founders of the Cave Research Foundation. An invaluable appendix, "Historical Beginnings", outlines the story of the cave from prehistory to the mid 1950s, where the main narrative begins. The formation of the Cave Research Foundation is described from an insider perspective. A highly personal telling, this work is sometimes jokingly or with irony referred to by cavers as Roger and Red Go Caving, though its revered status in the literature and the reputations of the authors are hardly in doubt. The 1989 reprint includes an Afterword by the authors referring to the 1983 Roppel–Mammoth connection and other subsequent events. Borden, James D. and Brucker, Roger W. (Borden and Brucker 2000) Beyond Mammoth Cave: A Tale of Obsession in the World's Longest Cave. Carbondale and Edwardsville, Illinois: Southern Illinois University Press. Taking up where The Longest Cave leaves off, carries the story of Mammoth Cave Exploration from September 10, 1972, to September 10, 1983, when a connection was surveyed between Roppel Cave and the southern reaches of Mammoth Cave. Details the origins of the Central Kentucky Karst Coalition (CKKC).

Бруккер, Роджер В. (2009) Grand, Gloomy, and Peculiar: Стивен Бишоп Мамонт үңгірінде. Үңгір кітаптары. (қатаң мұқаба) (жұмсақ мұқаба). 1838 жылдан 1857 жылы қайтыс болғанға дейін Мамонт үңгірінде гид және зерттеуші ретінде танымал болған құл Стивен Бишоптың шын оқиғасына негізделген бұл тарихи роман Бишоптың әйелі Шарлоттаның көзқарасынан жазылған. Роман болғанымен, Бруккер кітапта белгілі тарихи фактілер өзгешеленбегенін мәлімдеді.

Бруккер, Роджер В. және Мюррей, Роберт К. (Brucker and Murray 1983) Тұтқындалған: Флойд Коллинстің тарихы. Кентукки университетінің баспасы. 20 ғасырдың басындағы журналистиканы зерттеуші ғалым және Мамонт үңгірін зерттеудің қазіргі кезеңінің ардагері Флойд Коллинстің 1925 жылдың қаңтарында Мамонт үңгірінің жанындағы үңгірде тұтқындалуы мен оны құтқаруға жасалған әрекеттер туралы оқиғаны баяндайды.

Лоуренс, Дж, Джо және Бруккер, Роджер В. (Lawrence and Brucker 1955) Үңгірлер артында: Флойд Коллинстің Кристалл үңгіріне жасаған экспедициясы. Нью-Йорк: Фанк және Вагналс. Zephyrus Press баспасымен жаңа кіріспе қосылып қайта басылды (жұмсақ мұқаба). 1954 жылғы C3 экспедициясының тарихын экспедиция жетекшісі мен экспедицияға қатысқан қарапайым адамның, кейіннен осы заманғы зерттеу кезеңінің жетекшілерінің бірі болған адамның жекелеген көзқарастарынан баяндайды.

Бруккер, Роджер В. және Уотсон, Ричард А. "Ред" (Brucker and Watson 1976) Ең ұзын үңгір. Нью-Йорк: Knopf (1987 жылы қайта басылды, соңында: Карбондейл, Иллинойс: Southern Illinois University Press) (жұмсақ мұқаба). Үңгір зерттеу қорының екі негізін қалаушысы Мамонт үңгірін зерттеу тарихы туралы толыққанды әңгімелейді. "Тарихи бастамалар" атты құнды қосымшада үңгірдің тарихы тарихқа дейінгі кезеңнен бастап 1950 жылдардың ортасына дейін баяндалады, одан кейін негізгі оқиға басталады. Үңгір зерттеу қорының құрылуы ішкі тұрғысынан сипатталады. Өте жеке баяндама, кейде пещерліктер бұл туындыны әзілде немесе ирониямен "Роджер мен Ред үңгірге барады" деп атайды, бірақ оның әдебиеттегі беделі мен авторлардың танымалдығы күмәнсіз. 1989 жылғы қайта басылымда авторлардың 1983 жылғы Роппель-Мамонт байланысы және басқа да одан кейінгі оқиғалар туралы сөздері бар.

Борден, Джеймс Д. және Бруккер, Роджер В. (Borden and Brucker 2000) Мамонт үңгірінен тыс: әлемдегі ең ұзын үңгірдегі құштарлық туралы әңгіме. Карбондейл және Эдвардсвилл, Иллинойс: Southern Illinois University Press. "Ең ұзын үңгір" кітабынан бастап, Мамонт үңгірін зерттеу тарихын 1972 жылдың 10 қыркүйегінен 1983 жылдың 10 қыркүйегіне дейін, Роппель үңгірі мен Мамонт үңгірінің оңтүстік бөлігі арасындағы байланыс анықталғанға дейін жалғастырады. Орталық Кентукки Карст Коалициясының (CKKC) құрылуы туралы мәліметтер келтірілген.

Археология

Мелой, Гарольд (Мелой 1968) Мамонт үңгірінің мумиялары: Кентукки штатындағы Шорт үңгірінде, Салт үңгірінде және Мамонт үңгірінде табылған үнді мумиялары туралы есеп. Шелбивилл, Индиана: Micron Publishing Co., 1990 (Түпнұсқа авторлық құқығы 1968, 1977). Уотсон, Патти Джо (ред.) Мамонт үңгірі аймағының археологиясы (Уотсон 1974). 1997 жылы Сент-Луис: Cave Books баспасында қайта басылды. Мамонт үңгірі археологиясы саласындағы жетекші ғалымның және оның бірнеше әріптестерінің 31 тарауы кірген. Қайта басылған басылымда қысқаша жаңа кіріспе және жаңартылған библиография бар. Карстенс, Кеннет С (1980) Орталық Кентукки карстындағы археологиялық зерттеулер, 2 томдық докторлық диссертация, Антропология факультеті, Вашингтон университеті, Сент-Луис. Карстенс, Кеннет С (1973) Мамонт үңгірі ұлттық паркіндегі археологиялық барлау. Магистрлік диссертация, Антропология факультеті, Вашингтон университеті, Сент-Луис.

Геология

Браун, Ричмонд Ф. (Браун, 1966). Мамонт үңгірі аймағындағы қуысты әктастардың гидрологиясы, Кентукки [Геологиялық зерттеу сумен жабдықтау қағазы 1837]. Вашингтон, АҚШ: АҚШ Үкіметтік баспаханасы. Ливсей, Энн және Макгрейн, Престон (толықтырылған) (Ливсей және Макгрейн, 1962). Мамонт үңгірі ұлттық паркі аймағының геологиясы. Кентукки геологиялық зерттеулер тобы, X сериясы, 1962 жыл. Кентукки университетінің өнер және ғылым колледжінің 7-ші арнайы басылымы. Лексингтон, Кентукки: Кентукки университеті. Палмер, Артур Н. (Палмер, 1981). Мамонт үңгірі ұлттық паркіне арналған геологиялық нұсқаулық. Тинек, Нью-Джерси: Zephyrus Press. 196 б. Арқа жағындағы "таныстырудан": "Мамонт үңгірі қалай пайда болды? Оның жасы қанша? Ол неге осылай көрінеді? Тастар бізге не айтады? Осы және тағы да көп сұрақтарға Американың ең танымал үңгірі туралы осы кітапта жауап беріледі." Бұл кітап қарапайым оқырман үшін жазылған, бірақ ғылыми білімі жоғары адамдарға қызықты көптеген техникалық ақпараттарды қамтиды. Оны SUNY Oneonta университетінің геология профессоры зейнеткерлікке шыққаннан кейін жазған. Уайт, Уильям Б. және Элизабет Л., ред. (White and White, 1989). Карст гидрологиясы: Мамонт үңгірі аймағынан алынған түсініктер. Нью-Йорк: Ван Ностранд Райнхольд. .