Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Федералды тас жолдар туралы заңнама
Federal highway legislation
1973 жылғы Федералды көмек көрсету автожолдары туралы заң (Public Law 93–87; 87 Stat. 250) – АҚШ Конгресінің 1973 жылғы 13 тамызда қабылданған және АҚШ-тағы қолданыстағы мемлекетаралық, жаңа қалалық және ауылдық басты және екінші дәрежелі жолдарға қаржы бөлуді қамтамасыз ететін заң. Ол автомобиль жолдары қауіпсіздігін жақсарту бағдарламасын да қаржыландырды және АҚШ тарихында алғаш рет штаттарға Автожол сенім қорының қаражатын қоғамдық көлікке жұмсауға рұқсат берді. Заңда сондай-ақ бірінші ұлттық жылдамдық шегі белгіленді ( ).
The Federal Aid Highway Act of 1973 (Public Law 93–87; 87 Stat. 250) is legislation enacted by the United States Congress and signed into law on August 13, 1973, which provided funding for existing interstate and new urban and rural primary and secondary roads in the United States. It also funded a highway safety improvement program, and permitted states for the first time in U. S. history to use Highway Trust Fund money for mass transit. The law also established the first national speed limit (of ).
Заңнамалық тарихы
1964 жылдан бастап Конгресс әр екі жылда бір рет жаңа тас жолға көмек туралы заң қабылдады, жаңа шығындарды бекітіп, федералды тас жол саясатына өзгерістер енгізді. 1968 жылғы Федералды көмек автожолы туралы заң және 1970 жылғы Федералды көмек автожолы туралы заң штаттарға 1974 жылдың 30 маусымына дейін мемлекетаралық автожол жүйесінің, сондай-ақ қалалық және ауылдық басты және қосымша жолдардың құрылысы бойынша келісімшарттар жасауға рұқсат берді. Бұл заңдар осы келісімшарттарды қаржыландыруды да қамтамасыз етті. Конгресс 1972 жылы тағы да заң қабылдауға тырысты (1972 жылғы Федералды көмек автожолы туралы заң). Бірақ, заң жобасы Палата мен Сенаттың конференциялық комитетінде магистральдық сенім қорларын қоғамдық көлікке жұмсауға рұқсат беру мәселесінде келісімге келе алмады. Осы заң қабылдаудың сәтсіз аяқталуынан кейін Палатада екі маңызды кадрлық өзгеріс болды. 1972 жылдың қараша айында Палата мен Сенатқа сайлау өтті. Біріншіден, демократ өкілі Уильям М. Колмер қайтадан сайлауға түсуден бас тартты. Оның орнына Палата ережелері комитетінің төрағасы болып әлдеқайда либералды демократ өкілі Рей Мэдден тағайындалды. Екіншіден, 1972 жылдың 16 қазанында Аляскада болған ұшақ апатында демократ өкілі Хейл Боггс, Палатаның көпшілік көшбасшысы қаза тапты. Осы оқиғадан кейін Томас П. "Тип" О'Нилл 1973 жылдың қаңтарында жаңа 93-ші Конгресс шақырылған кезде осы лауазымға көтерілді.
Beginning in 1964, Congress passed a new highway aid act every two years, authorizing new expenditures and making changes to federal highway policies. The Federal Aid Highway Act of 1968 and the Federal Aid Highway Act of 1970 had authorized states to issue contracts for construction of the Interstate Highway System and urban and rural primary and secondary roads through June 30, 1974. It also provided funds for these contracts. Congress again attempted to pass legislation (the Federal Aid Highway Act of 1972) in 1972. However, the bill died after a House–Senate conference committee was unable to agree whether to allow Highway Trust Funds to be used for mass transit. Two important personnel changes occurred in the House after the failure of this legislation. Federal elections for the House and Senate were held in November 1972. First, Democratic Representative William M. Colmer declined to run for office again. He was replaced as chair of the House Rules Committee by the much more liberal Democratic Representative Ray Madden. Second, the death of Democratic Representative Hale Boggs, the House Majority Leader, in a plane crash in Alaska on October 16, 1972, elevated Thomas P. "Tip" O'Neill to that position when the new 93rd Congress convened in January 1973.
Конгресс әрекеті
1973 жылдың 30 маусымында штатқа федералды тас жол көмегі тоқтауы тиіс болғандықтан, жаңа Конгресте жаңа тас жол заң жобасы бойынша жұмыс дерлік бірден басталды. Сенатта қоғамдық көлікті жақтаушылар маңызды жеңіске жетті. 14 наурызда Сенат штаттарға 1973 және 1974 жылдары Тас жол сенім қорының қаражатынан 850 миллион долларға дейін қоғамдық көлікті кеңейтуге немесе салуға рұқсат беруге дауыс берді. Дауыс беру 49-қа 44 болып жақын болды. Сенат заң жобасында сондай-ақ үш жыл ішінде тас жолдар мен қоғамдық көлікке 18 миллиард доллар жұмсау көзделген, бірақ тас жол қауіпсіздігін немесе жобалауды жақсарту бағдарламаларына қаражат қарастырылмады. Толық Палата мүшелері заңға күрт өзгерістер енгізбеуі үшін, көп жылдан бері алғаш рет Қоғамдық жұмыстар комитеті тас жол заң жобасының маңызды ережелерін ашық мәжілісте қарады. Бірақ штаттарда қаржы таусылып бара жатқандықтан, Палата 1,5 миллиард долларлық тас жол көмегін жалғастыру туралы резолюцияны дауыспен қабылдады. Конференция комитеті 1973 жылдың 19 шілдесінде қоғамдық көлік мәселесі бойынша келісімге келді. Басты келіссөзшілер – Техас штатынан конгрессмен Джим Райт және сенатор Ллойд Бентсен болды. 1973 жылғы Федералды тас жол көмегі туралы соңғы заң конференция комитетінде 20 шілдеде жарияланды. Конференция комитеті екі ай ішінде 29 рет отырды, бұл өте көп кездесу саны және ұзақ мерзім еді. 1 тамызда Сенат конференциялық баяндаманы 95 дауысқа 1 қарсы мақұлдады. 3 тамызда Палата дауыс беру арқылы осы шешімді қолдады. Тас жол заң жобасы президент Никсонға ұнады және ол 1973 жылдың 13 тамызында заңға қол қойды.
With federal highway aid to the state scheduled to run out on June 30, 1973, work on a new highway bill began almost immediately in the new Congress. In the Senate, mass transit advocates won a major victory. On March 14, the Senate voted to give states the authority to use up to $850 million of Highway Trust Fund money in both 1973 and 1974 for the expansion or construction of mass transit. The vote was a close 49 to 44. The Senate bill also proposed spending $18 billion on highway and mass transit over three years, and included no money for highway safety or design improvement programs. To help reduce the chances that members of the full House would drastically amend the legislation, for the first time in years the Public Works Committee voted on major provisions of the highway bill in open public session. But with states running out of money, the House passed by voice vote a $1.5 billion highway aid continuing resolution. The conference committee reached agreement on the mass transit issue on July 19, 1973. The key negotiators were Representative Jim Wright and Senator Lloyd Bentsen, both of Texas. A final Federal Aid Highway Act of 1973 was reported out of conference committee on July 20. The conference committee had met 29 times over two months, an exceptionally high number of meetings and long period of time. On August 1, the Senate approved the conference report by a vote of 95 to 1. The House followed suit by voice vote on August 3. The highway bill proved acceptable to President Nixon, and he signed the bill into law on August 13, 1973.
Әрекеті туралы
Заң 1976 қаржы жылының соңына дейін (1976 жылдың 30 қыркүйегі) Федералдық көмек көрсету автожолдары заңын қайта бекітті. 1979 қаржы жылына (1979 жылдың 30 қыркүйегі) дейін тас жолдар құрылысына қаржы бөлінді. Қосылатын жолдар: Жаңа бағдарлама штаттарға жоғары қозғалыспен жүретін қалалық аймақтардағы (ұзындығы 10 мильден (16 км) аспайтын) жолдарды салу үшін федералдық қаржыландыру іздеуге мүмкіндік берді, егер осы жолдар мемлекетаралық тас жолдар жүйесімен байланысса. Мұндай жолдарға қаржыландыру 1974, 1975 және 1976 қаржы жылдарында 150 миллион доллармен шектелді.
The legislation reauthorized the Federal Aid Highway Act through the end of fiscal year 1976 (September 30, 1976). Appropriations were made for interstate highway construction through fiscal year 1979 (September 30, 1979). Connector roads: A new program permitted states to seek federal funding to build roads (not to exceed 10 mile (16 km) in length) in high traffic urban areas, so long as these roads connected with the Interstate Highway System. Funding for such roads was limited to $150 million in fiscal years 1974, 1975, and 1976.