Кіріспе
Оклендтегі көше, Жаңа Зеландия. Королева көшесі – Жаңа Зеландияның ең ірі халқы шоғырланған Окленд орталық бизнес аймағындағы (CBD) маңызды сауда артериясы. Солтүстік бөлігі Куинз Уорфта, Окленд жағалауында, Бритомарт көлік орталығы мен Downtown Ferry Terminal қасында орналасқан. Көшеге жуық түзу сызық бойында, оңтүстік ұшы оңтүстік-оңтүстік-батыс бағытта Карангахапе көшесінің тізбегінде, Окленд мойынының ішкі аудандарындағы тұрғын үйлерге жақын шамамен үш километрдей қашықтықта жатыр.
Queen Street is the major commercial thoroughfare in the Auckland CBD, Auckland, New Zealand's main population centre. The northern end is at Queens Wharf on the Auckland waterfront, adjacent to the Britomart Transport Centre and the Downtown Ferry Terminal. The road is close to straight, the southern end being almost three kilometres away in a south southwesterly direction on the Karangahape Road ridge, close to the residential suburbs in the interior of the Auckland isthmus.
География
Королева Викторияның есімімен аталған Королева көшесі 1840 жылы құрылған Окленд қаласының алғашқы дамуының бірі болды, алайда бастапқыда қаланың басты көшесі Коммерциялық шығанақтың жағалауымен қатар жүретін Шортленд көшесі болуы жоспарланған еді. Королева көшесінің алғашқы бағыты Вайхоротиу өзенінің (кейін "Лигар каналы" деп аталған) жағасын бойлай, сағаның ортасына дейін созылды. Бұл канал 1870 жылдардан бастап көше астына өткізілді, бұл көшенің одан әрі дамуына жағдай жасады. Өзеннің бағыты әлі де төменгі Королева көшесінің сәл қисықтауында көрініп тұр. Шортленд көшесінің солтүстігінде Королева көшесі 19 ғасырдың соңында теңізден қайыңдалған жерге салынған (Окленд жағалауы туралы мақаланы қараңыз). Үлкен Окленд аймағында тағы бірнеше "Королева көшелері" бар, олардың көпшілігі өсіп келе жатқан орталық қалаға қосылмас бұрын жеке қалалар болған қала маңындағы аудандарда орналасқан. Окленд 20 ғасырдың басынан бері "Патша қаласы" деп те аталды, бірақ қазір бұл атау "Желкендер қаласы" деген лақап атына көлеңке түсірді.
Көше, өзен және канал
Маорилер Квин-стрит аймағындағы елді мекендер жергілікті өзеннің бойында орналасқан; Те Вай Хоротиу (Хоротиу суы) немесе Вайхоротиу өзені. Өзен тамақ көзі ретінде және басқа да мақсаттар үшін пайдаланылды. Ол Қарақахапе жолының биіктігінен басталып, теңізге қарай ағып өтетін. Хоротиу – өзенде мекендейтін тәниуаның (қорғаушы рухтың) аты. 1841 жылы отарлаушылар суретші Фелтон Мэтью жасаған жоспарлар бойынша Вайхоротиу өзенінің бағытын ұстанған батыс жағында бірнеше ағаш ғимараттар салды. Көше 1843 жылы қиыршық таспен жабылғанмен (жарылған тас – Жаңа Зеландиядағы мағынасы), табиғи өзен жиі жағалаудан асып, аймақ әлі де батпақты болып қалды. Бұл өзенді арнаға түсіруге және кейіннен оны жабуға себеп болды.
Оклендтің негізгі көшесі
1858 жылы High Street және Shortland Street көшелерінде болған өрт 50-ге жуық ғимаратты қиратқаннан кейін, сауда орталығы Queen Street көшесіне қарай жылжуды бастады. 1860-шы жылдардағы алғашқы кірпіш және алебастр ғимараттар осы өзгерісті бекітті, соның ішінде Жаңа Зеландия банкінің ғимараты (қазір тек қасбеті сақталған) – бұл өзгерістің алғашқы мысалдарының бірі болды. Бірақ өрттер жаңа қаланың гөріне жайылды, 1873 жылы Уэлсли көшесінің батысы мен Грей көшесі (қазіргі Грейс даңғылы) арасындағы Queen Street ауданында тағы 54 ғимаратты жойды. Өрттердің арасында, Окленд ерікті өрт сөндіру қызметінің құрылуына себеп болды. Сол жылы алғашқы электр трамвайлары да келді, олар 1956 жылға дейін жұмыс істеді.
Көлік және жаяу жүргін
2006–2008 жылдар аралығындағы көше жаңарту жұмыстарына дейін (төмендегі мәліметтерді қараңыз), Кеңес деректеріне сәйкес, Квин-стриттен күн сайын 50 000-нан астам жаяу адам, 40 000-нан астам қоғамдық көлікпен жүретін және 20 000-нан астам жеке көлік жүргізушілері өткен.
Бұрынғы трамвай желісі
1956 жылдың желтоқсанына дейін трамвайлар Куин-стрит бойында қалалық көлік қызметін атқарды, және ол Жаңа Зеландиядағы барлық бағыттан барлық бағытқа өте алатын, екі жолдан екі жолға қосылатын, ең ірі қиылысқа ие болған жалғыз көше болды. Мұндай қиылыстар Кеден көшесі мен Уэлсли көшелерінің қиылысында орналасқан. Окленд трамвай желісі жабылғаннан бері Мельбурн трамвай желісіндегі Балаклава қиылысы Оңтүстік жарты шардағы соңғы мұндай ірі қиылыс болып табылады.
2006-2008 жыл аралығындағы жаңарту
2000 жылдардың басында Queen Street көшесі бұрынғы онжылдықтарда жақсы беделін жоғалтты деген жалпы пікір қалыптасты. Жаңа жоба үшін таңдалған Liquidambars және Nīkau Palms ағаштары 2006 жылы көптеген талқылауларға себеп болды, себебі олардың орнатылуы бұрыннан келе жатқан, белгілі бір ағаштардың қырылуына әкелді (бұл ағаштар Жаңа Зеландияның тума флорасына жатпағандықтан, жаңа ландшафттық жоспарға енгізілмеді). 2006–2008 жылдар аралығындағы жобаның құны бірнеше рет өсіп, 23 миллионнан шамамен 43,5 миллионға жетті, соның салдарынан кейбір жұмыстар (мысалы, Майерс паркіне жақсартылған кіреберіс) тоқтатылды. 2007 жылдың маусым айында Кеңес жобаның күтілгеннен жылдамдап ілгерілегенін атап көрсеткенімен, шығындардың артуы және құрылыс жұмыстарының ұзақтығы – бұл жаяу және автокөлік қозғалысына, сондай-ақ сауда-саттыққа айтарлықтай әсер етті – жаңартуға қанағаттанбаушылық тудырды, кем дегенде, жұмыстар аяқталғанша. Бұл мәселе 2007 жылы Окленд қаласының әкімі болып қайта сайлануға тырысқан Дик Хаббард үшін де қиындыққа айналды. Қазіргі таңда жаңарту жалпы алғанда сәтті деп есептеледі және 2009 жылы Жаңа Зеландия сәулетшілер институтының «Қалалық дизайн» сыйлығына ие болды, өйткені ол сапалы қоғамдық кеңістік пен орын сезімін қалыптастырғаны үшін жоғары бағаланды.
Жаңартудың басымдықтары
Құрылыс жұмыстарын жүргізу үшін 2007 жылдың басында Окленд қалалық кеңесі көліктердің қозғалысын екі бағытта бір-бір жолаққа дейін шектеді. Бұл шараны тұрақты ету туралы ұсыныс жасалды, сыртқы жолақтарда автобус және велосипед жолақтары сияқты қоғамдық көлікті дамытуға бағытталған кеңейтілген ережелер ұсынылды. Сондай-ақ, жылдамдық шегін 30 км/сағ-қа дейін төмендету ұсынылды. Комитет отырыстары мен халықпен кеңесу нәтижесінде болашақта жеңіл рельсті көлік сияқты қоғамдық көлік жүйесін дамыту мүмкіндігін сақтау мақсатында төрт физикалық жолақ сақталды. Жаяу жүргіншілерге арналған жасыл сигналдың уақыты ұзартылды және үш жаңа сигналмен басқарылатын жаяу жүргіншілер өткелі авариялық жағдайлар жиі тіркелетін орындардың ортасында орнатылды. Сонымен қатар, көшедегі тұрақ орындарының саны 81-ден 51-ге дейін азайтылды, бұл жаяу жүргіншілерге басымдық берудің бір бөлігі болды. Қалған орындар уақытша тұраққа (мысалы, жолаушыларды түсіру/көтеру, жүк тиеу/түсіру) арналды. Жобаға арнайы автобус аялдамалары кірмеді, бұл кейбір сыншылардың пікірінше, елеулі кемшілік болды және ұсынылған автобус жолақтарында кешігулерге әкелуі мүмкін.
Атыс
2023 жылдың 20 шілдесінде Куин-стриттің оңтүстік жағындағы құрылыс алаңында көп адамды қатырған оқ ату оқиғасы болды, салдарынан үш адам, оның ішінде оқ атушы да қаза тапты.
Ғимараттар мен көрікті жерлер
Квин-стриттың солтүстік (су жағалауы) шетінде бірнеше маңызды ғимараттар орналасқан. Олардың ішінде: Окленд паром ғимараты, 1911 жыл. Александр Вайзман архитектор. Бұл кірпіш пен құмтастан салынған ғимарат Эдвард стиліндегі барокко стиліне жатады. 1986 жылы 11 миллион долларға жөндеу жұмыстары жүргізілді. Энденс ғимараты, 1914–15 ж. Квин-стрит пен Квей-стрит қиылысында. 1905 жылы белгілі қонақүй иесі Джон Эндеан салған, 10 жылдан кейін өрттен кейін қайта салынған. Чилвелл және Тревитик архитекторлары. Бұл темір бетон ғимараттың жоғарғы қабаттары 1990 жылдары пәтерлерге айналдырылды. ІІ санаттағы мұра ғимараты ретінде тізімделген. (Бұрынғы) Бас пошта ғимараты, 1910 ж. Джон Кэмпбелл архитектор. Премьер-министр Уильям Мэйси 8 мыңнан астам адамның қатысуымен ашылды. Эдвард стиліндегі барокко стиліндегі, әк тас пен граниттен салынған бұл ғимарат Бритомарт көлік орталығына енгізілді. Кэмпбелл Үкімет архитектор болғандықтан, бұл ғимараттың ерекшеліктері шамамен сол уақытта салынған Веллингтондағы Жаңа Зеландия Парламенті ғимаратына ұқсас. (Бұрынғы) Кеден үйі, 1888 жыл. Томас Махони архитектор, 22 Кеден көшесі. Бұл ғимарат француздық Екінші Империя стиліне тән мансардты шатырларды көрсетеді. 1909 жылы оңтүстікке қосымша ғимарат салынды [қазір бұзылды]. 1911 жылы қалалық әкімшілік ғимараты ашылғанға дейін мұнда Окленд қалалық кеңесінің бірнеше бөлімдері орналасқан. Кеден үйі 1980 жылдары сауда үшін қайта жаңартылды. Кеден көшесі мен Уэлсли көшесі арасында Квин-стрит сауда және кеңсе ғимараттарымен қатар орналасқан. Көшенің бұл бөлігінде көбінесе биік ғимараттар орналасқан. Олардың көпшілігі 20-шы ғасырдан бастау алған, бірақ 19-шы ғасырдың бірнеше құрылыстары сақталған. Көптеген ірі корпорациялар, сақтандыру компаниялары және банктер Квин-стритте маңызды ғимараттарға ие болды және кейбір жағдайларда олардың бас кеңселерi Веллингтонда емес, осы жерде орналасқан. Көшенің ортаңғы бөлігіндегі ең маңызды ғимараттар: Дилворт ғимараты, 1927 жыл. Гаммер және Форд архитекторлары. 22 Квин-стрит. Квин-стрит кіреберісінің екі жағында орналасқан және осылайша «Оклендке апаратын қақпа» болған. Гидравликалық емес, электр крандарын пайдалану құрылыс мерзімін қысқартты. Дилворт ғимараты – Портленд тасымен қапталған темір бетон құрылымы. Уильям Гаммер сэр Эдвин Лютенстің кеңсесінде оқыған, сондықтан бұл ғимарат осы байланыстың ықпалын көрсетеді. Квинс Аркадасы – 34 Квин-стрит. 1920 жылдардағы неоклассикалық ғимарат, Квин-стриттің шығыс жағын Кеден көшесімен байланыстырады. Империал қонақ үйі – 66 Квин-стрит. 1883 жылы салынған Виктория стиліндегі ғимарат қазірде туристерге арналған қонақ үй ретінде пайдаланылады. Империал қонақ үйі бұрын Окленд порты мен газ басқармасы кеңселері болған ғимаратты қамтиды. Guardian Trust ғимараты – 105 Квин-стрит. 1919 жылғы темір бетон құрылымы, қола кіреберіс бағаналарымен ерекшеленеді. Архитектор Уильям Гаммер сэр Эдвин Лютенстің кеңсесінде оқыған, сондықтан бұл ғимарат осы байланыстың ықпалын көрсетеді. Квин-стрит фасады мен вестибюльдегі тас Нельсоннан алынған Cloudy Bay Marble. Deloitte орталығы – 80 Квин-стрит. Вудс Багот архитекторлары жобалаған жаңа мұнара, Жан Баттен мемлекеттік ғимаратын қамтиды. Жан Баттен мемлекеттік ғимараты – Жаңа Зеландияның пионері Жан Баттеннің есімімен аталған. 1937 жылы үкіметтік архитектор Джон Мейр жобалаған және 1940 жылы аяқталған. Бұл ғимарат Оклендтегі жақын маңдағы Кеден үйіндегі кеңселерінен кеңейген мемлекеттік ведомстволар үшін кеңсе кеңістігі ретінде қарастырылған. Ғимаратты Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде американдық жоғарғы қолбасшылығы штабы ретінде пайдаланған. Оңтүстік Британдық сақтандыру ғимараты – 15 Шортланд-стрит. 1927 жылы R F Draffin Оңтүстік Британдық сақтандыру компаниясы үшін салған ғимарат – лоббисі Оклендтегі ең жақсы арт-деко интерьері саналады. Шығыс жағынан 1968 жылы салынған ғимарат Виктория дәуіріндегі пабтың орнында орналасқан. General Building – 33 Шортланд-стрит. Йоркшир сақтандыру компаниясы үшін салынған неоклассикалық аспан қыртысы. 1928 жылы W R Bloomfield жобалаған. Блумфилд, мүмкін, Маоридің алғашқы архитекторларының бірі болған. Бұл ғимараттың Шортланд-стрит қасбеті 1977 жылы кеңейтілген. Ғимаратты қарап отырған көптеген адамдар оның оң (батыс) жағы 1928 жылдан, ал сол (шығыс) жағы 1977 жылдан екенін білмейді, себебі классикалық детальдар толықтай қайта жаңартылған. Жаңа Зеландия банкі ғимараты, 1865 жыл. Леонард Терри архитектор. 125 Квин-стрит. Австралияның Хобарт қаласынан әкелінген бежевый құмтастан салынған бұл ғимарат бастапқыда бес қабаттан тұрған, ал 1882 жылы Квин-стрит фасадына тағы екі қабат қосылған. 1986 жылы бұл ғимаратта маңызды өзгерістер жасалды, қазірде тек қасбеті сақталған, ол үлкен биік кеңсе ғимаратына жалғанған. Vulcan Buildings, 1928 жыл. Holman, Moses & Watkins архитекторлары. Бұл әдемі ғимарат Вулкано аллеясы мен Квин-стрит қиылысындағы оңтүстік бұрышта орналасқан, негізінен неоклассикалық архитектурадан, сондай-ақ ағылшын өнеркәсіпшілігінен әсер алған. Ерекше ерекшелігі – ғимараттың үстіндегі купол. Бұл ғимарат Орталық Оклендтің құрылыс формасындағы маңызды өзгерісті де көрсетеді, өйткені қала 19-шы ғасырдың төмен ғимараттарынан 20-шы ғасырдың биік ғимараттарына айналып жатқан. Landmark House, бұрынғы Окленд электр қуаты басқармасы ғимараты, 1927 жыл. Wade & Bartley архитекторлары. Квин-стрит және Дурам-стрит қиылысы. Бұл ерте арт-деко – готикалық аспан қыртысы стилінің мысалы. Дизайн вертикальды бағытты күшейтеді, сол кезеңдегі Чикаго және Нью-Йорк аспан қыртыстарынан шабыттанды. Окленд электр қуаты басқармасы ғимаратты сыртқы жарықтандыру арқылы жарнамалаған. Квин Виктория ғимараты, Окленд, бұрынғы Джон Кортс ғимараты. 1899 жылы Джон Карри Direct Supply Company үшін жобалаған. Квин-стрит және Виктория-стрит қиылысы. Бірінші үш қабаты Виктория итальяндық стилінде. Ішкі жағында ғимарат ағаш бағаналары мен еден құрылымын сақтап қалған. 1910 жылы Джон Корт бұл ғимаратта универмагын ашты және 1916 жылы сол стильде үш қабат қосты. AMP ғимараты – 220 Квин-стрит. 1962 жылғы модернистік Нью-Йорк стиліндегі аспан қыртысы. Бұл ғимарат шыныдан жасалған қабырғалық конструкциясымен және нақты металлмен әшекейленген. Джек Мэннинг Тхорп Каттер Пикмер және Дуглас архитекторлары үшін жобалаған. Strand Arcade 233–237 Квин-стрит. Жергілікті кәсіпкер Артур Майерс тапсырыс берген, 1900 жылы ең жаңа лифттермен, желдету және жарықтандырумен салынған (подвалдағы мейрамхана 700 адамға арналған). Архитектор Артур Поллард Уилсон (ол Naval and Family Hotel, Arthur H Nathan Warehouse, Northern Steam Ship Company Building және Isaacs’ Bonded Stores ғимараттарын да жобалаған). 1970 жылы жаңартылған бұл Эдвард сауда аркадасы көбінесе өзгеріссіз қалған. Окленд жинақ банкі ғимараты, 1884 жыл. Эдвард Бартли архитектор. 260 Квин-стрит. Бұл орталық Виктория итальяндық стилінің мысалы. Фасад түрлі-түсті мәрмәр мен граниттен жасалған бағаналар мен панельдерді көрсетеді. 1977 жылы бұл ғимарат Макдональдс мейрамханасына айналдырылды, бірақ сезімтал жаңартулардың арқасында фасады мен ішкі жағы көбінесе сақталған. Уэлсли-стрит қиылысынан өтетін орталық аудан, ойын-сауық және қоғамдық өмірге бағытталған, Аотеа алаңының төңірегінде шоғырланған. Мұнда маңызды қоғамдық ғимараттардың көпшілігі орналасқан, оның ішінде: Окленд Civic Theatre, 1929 жыл. Bohringer, Taylor & Johnson архитекторлары. 269 Квин-стрит. Бұл атмосфералық театрдың сақталған ең жақсы мысалдарының бірі. Монументалды арт-деко классикалық фасады Голливудтан шабыттанған сәнді интерьерді жасырады. Лобби – 500 пілмен безендірілген үнді тас ғимаратының көшірмесі. Аудитория – ежегі Бағдаттағы ашық аула ретінде безендірілген, төбесі мыңдаған шамдармен безендірілген түн аспанына ұқсайды.
Auckland Ferry Building, 1911. Alexander Wiseman architect. This brick and sandstone building is in the Edwardian Baroque style. It was renovated in 1986 at a cost of $11 million. Endeans Building, 1914–15. Corner of Queen Street and Quay Street. Built by John Endean, a prominent hotel proprietor, in 1905 and rebuilt 10 years later after a fire. Chilwell and Trevithick architects. The upper floors of this reinforced concrete building were converted to apartments during the 1990s. Listed as a Category II heritage building. (Former) Chief Post Office, 1910. John Campbell architect. Opened by Prime Minister William Massey before a crowd of over 8,000. This Edwardian Baroque building of limestone and granite has been incorporated into the Britomart Transport Centre. Campbell was the Government Architect, and consequently this building has similar features to the New Zealand Parliament Buildings in Wellington, which were constructed around the same time. (Former) Custom House, 1888. Thomas Mahoney architect, 22 Customs St. This building displays the mansard roofs typical of the French Second Empire Style. In 1909 an addition was built to the south [now demolished]. Prior to the Town Hall's opening in 1911 several departments of the Auckland City Council were located here. The Custom House was renovated for retail use in the 1980s. Between Customs Street and Wellesley Street, Queen Street is lined with retail and office buildings. This section of the street is where the majority of the high rise buildings are located. These are mostly 20th century in origin, although a number of 19th century structures survive. Many large corporations, insurance companies and banks had substantial buildings on Queen Street and in some cases their head offices were located here rather than in Wellington (the capital). The most significant buildings along the middle part of the street are the:
Dilworth Building, 1927. Gummer and Ford architects. 22 Queen St. Envisaged as one of a pair of buildings flanking the entrance to Queen Street and thus being a "Gateway to Auckland". The use of electric cranes rather than hydraulic meant a very short construction period. The Dilworth Building is a reinforced concrete structure encased in Portland stone. William Gummer had been trained in the offices of Sir Edwin Lutyens, and this building shows influence of this connection. The Queens Arcade – 34 Queen Street. 1920s Neo classical building linking the eastern side of Queen Street with Customs Street. Imperial Hotel – 66 Queen Street. A Victorian building from 1883 that is now used as a backpackers, the Imperial Hotel incorporated a building that had previously been offices for the Auckland Harbour Board and the Gas Board. Guardian Trust Building – 105 Queen Street. A 1919 reinforced concrete structure distinguished by bronze entrance columns. The architect William Gummer had been trained in the offices of Sir Edwin Lutyens, and this building shows influence of this connection. The stone used on the Queen Street façade and in the lobby is Cloudy Bay Marble from Nelson. The Deloitte Centre – 80 Queen Street. New tower designed by Woods Bagot Architects which incorporates the Jean Batten State Building. Jean Batten State Building – Named after the pioneer New Zealand aviator Jean Batten. Designed by John Mair, government architect in 1937 and completed in 1940. This was intended as office space for Government departments in Auckland which had outgrown their premises in the Custom House in nearby Customs Street. The building was used by the American High Command as their headquarters for the duration of the Second World War. South British Insurance Building – 15 Shortland Street. 1927 building by R F Draffin for the South British Insurance Company – the lobby is arguably the best Art Deco interior in Auckland. The addition to the east dates from 1968 and is on the site of a Victorian Pub. General Building – 33 Shortland Street. Neo Classical skyscraper built for the Yorkshire Insurance Company. Designed by W R Bloomfield in 1928. Bloomfield was probably the first Maori architect. The Shortland Street facade of this building was extended in 1977. Few people looking at the building would be aware that the right hand {western} side of the building is from 1928 and the left hand {eastern} from 1977 as the classical detailing was perfectly replicated. Bank of New Zealand Building, 1865. Leonard Terry architect. 125 Queen St. Built of beige sandstone imported from Hobart, Australia, this building was originally only five bays wide, and in 1882 two more bays were added on the Queen Street facade. In 1986 this building was substantially altered, and now only the facade remains, attached to a large high rise office building. Vulcan Buildings, 1928. Holman, Moses & Watkins architects. This elegant building stands prominently on the southern corner of Vulcan Lane and Queen Street, and has design influences principally from Neoclassical architecture, but also the English Arts and Crafts movement. A defining feature is the cupola on the top of the building. The building also marks a significant change in built form of Central Auckland, as the city was being transformed from the low rise buildings of the 19th century to the high rise buildings of the 20th century. Landmark House, formerly Auckland Electric Power Board Building 1927. Wade & Bartley architects. Cnr Queen St and Durham St east. This is an example of the early Art Deco – gothic skyscraper style. The design emphasises the vertical, drawing on references from Chicago and New York skyscrapers of the period. The Auckland Electric Power Board used the building as a form of advertising by flood lighting the exterior. Queen Victoria Building, Auckland, formerly John Courts Building. Designed by John Currie in 1899 for the Direct Supply Company. Cnr Queen St and Victoria St East. The first three stories are in the Victorian Italianate style. Internally the building retains its timber columns and floor structure. In 1910 John Court opened his department store in the building and in 1916 added three stories in the same style. AMP Building – 220 Queen Street. 1962 Modernist New York Style Skyscraper. This building is an example of a Glass curtain wall and is distinguished by crisp metal detailing. Designed by Jack Manning for Thorp Cutter Pickmere & Douglas Architects. Strand Arcade 233–237 Queen St. Commissioned by local businessman Arthur Myers, built in 1900 with the latest in lifts, ventilation and lighting (the basement restaurant could seat 700). The architect was Arthur Pollard Wilson (who also designed Naval and Family Hotel, Arthur H Nathan Warehouse, Northern Steam Ship Company Building and Isaacs’ Bonded Stores) Renovated in 1970 this Edwardian shopping arcade has remained largely unaltered. Auckland Savings Bank Building, 1884. Edward Bartley architect. 260 Queen St. This is an example of the mid Victorian italianate style. The facade displays columns and panels of coloured marble and granite. In 1977 this building became a McDonald's restaurant, although the facade and interior remain largely intact due to a sensitive renovation. Beyond the Wellesley Street intersection lies the midtown district, with its entertainment and civic focus, centred on Aotea Square. Here are located most of the important civic buildings, including the:
Auckland Civic Theatre, 1929. Bohringer, Taylor & Johnson architects. 269 Queen St. This is one of the best remaining examples of an atmospheric theatre. The monumental Art Deco stripped classical facade hides a lavish Hollywood inspired interior. The lobby is a reproduction of an Indian rock temple decorated with 500 elephants. The auditorium is decorated as an open courtyard in ancient Baghdad, the ceiling imitating the night sky with hundreds of electric stars placed as they appear in the southern sky. Extensively renovated in 1994 it is now part of a larger entertainment and retail complex. The renovation fixed several problems including the undersized stage and inadequate backstage facilities. St. James Theatre – 316 Queen Street. 1927 theatre building in the 1920s Hollywood/Spanish style designed for vaudeville but wired for talking pictures in 1929. The stage capacity, acoustics and seating sightlines meant this theatre was superior to the other venues of the period (His Majesty's, King's Theatre, and the Auckland Opera House); even after the appearance of the Civic it still stood out as the best venue for traditional live theatre. The landmark turret above the Queen street entrance is possibly still concealed behind modernist cladding. Bledisloe House, 1959. A modernist glass facade office block designed for Central Government services as part of the proposed Civic Centre. Designed by Gordon Wilson with Jack Beere and named after Lord Bledisloe (Governor General of New Zealand from 1930 to 1935). This was the only one of a complex of six identical buildings planned for the environs of what is now Aotea Square. The other five buildings were to be the new Town Hall, a City Administration block, a new Public Library, public Art Gallery and a final office block to be rented out as commercial office space. In the middle of this complex was to be the Auckland Centennial Theatre and a public square. The Admin Bldg was eventually built in 1966 in a different form and the theatre appeared in 1989 as the Aotea Centre. The other four buildings would have required the demolition of all the other buildings on this city block including the 1911 Town Hall and the Civic Theatre. The Bledisloe Building was renovated in 2014 by Auckland Council. Aotea Centre, 1990. Ewen Wainscott architect. Initially proposed in 1949 as the Auckland Centennial Hall, construction of this building was delayed for several decades. Intended to supplant the town hall, when it opened it was found to have acoustical problems resulting in a costly refit. Complaints from performers over many years resulted in the renovation of the Town Hall. The lobby of the Aotea Centre contains many art works by New Zealand artists. Council Administration Block, 1966. Tibor K. Donner architect. Considered a positive example of 1950s modernism, which contrasts with the 1911 Town Hall on the far side of Aotea Square. Is considered to be Auckland's first 'skyscraper'. Auckland Town Hall, 1911. J. Clark & Sons architects. 303 Queen St. A Melbourne firm designed this building in the English Baroque style. It is built of Melbourne Bluestone and Oamaru stone with art nouveau leadlight windows. The main auditorium has excellent acoustics being based upon the famous Gewandhaus Concert Hall in Leipzig, Germany. The large pipe organ was donated by Sir Henry Brett, a former mayor of Auckland. This building was renovated in the late 1990s and continues to be widely considered as Auckland's premier concert venue. Further up Queen Street beyond Mayoral Drive is the uptown district, centred on Myers Park. This is often referred to as Upper Queen Street, although that name actually refers to a separate continuation of Queen Street on the other side of the K'Road ridge. The most significant buildings in this area are the:
'Queen Street Shops' – 456–488 Queen Street. Range of Edwardian retail buildings from 1909 onwards. Designed by two Auckland architects, T W May and Alexander Wiseman. These form a harmonious ensemble facing Myers Park but also retain many original features often removed from other structures; the curved corrugated iron verandahs are intact and held up by vertical posts, and virtually all the shops' fronts are intact including the glazed tile work surrounds. Theosophical Society Building, 1923. Henry Robinson architect. Located at the Queen St entrance to Myers Park, this is a fine example of interwar neo classical architecture for the Theosophical Society replacing an earlier structure from 1912 located further down Queen Street. Recently renovated as a 'gentlemen's club' called 'The White House'. Myers Free Kindergarten 1916 B. Chilwell & R. Trevithick architects. Designed as a large homely cottage this brick and stucco building is located in the middle of the 1914 Myers Park. An example of Arts & Crafts architecture which still operates as a kindergarten. Auckland Baptist Tabernacle 1884 Edmund Bell architect. Near the corner of Queen St & Karangahape Road. Large Imperial Roman temple. The interior has decorative ceiling stencilwork in the neo classical style by Samuel and Charles Blomfield. Beyond the Karangahape Road ridge the southernmost 500 metres of the street is called Upper Queen Street, and it crosses the eastern part of the Central Motorway Junction, the largest interchange on the New Zealand state highway network.