Кіріспе
АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы 1853-1861 жылдары. Джон Арчибальд Кэмпбелл (24 маусым 1811 – 12 наурыз 1889) – американдық құқықтанушы. Ол Джорджия және Алабама штаттарында сәтті заңгерлік қызмет етті, сондай-ақ штаттық заң шығарушы органда қызмет еткен. 1853 жылы Франклин Пирс тарапынан АҚШ Жоғарғы Сотына тағайындалған ол, Америка Азамат соғысының басында қызметтен кетіп, оңтүстікке барып, Америка Конфедерациясының шенеунігі болды. Соғыс аяқталғаннан кейін алты ай әскери түрмеде отырғаннан соң, ол кешірім алып, Нью-Орлеанда заңгерлік тәжірибасын жаңадан бастады, онда ол Реконструкцияға қарсы шықты.
John Archibald Campbell (June 24, 1811 – March 12, 1889) was an American jurist. He was a successful lawyer in Georgia and Alabama, where he served in the state legislature. Appointed by Franklin Pierce to the United States Supreme Court in 1853, he resigned at the beginning of the American Civil War, traveled south and became an official of the Confederate States of America. After serving six months in a military prison at war's end, he secured a pardon and resumed his law practice in New Orleans, where he also opposed Reconstruction.
Ерте өмір және білім
Кемпбелл Вашингтон қаласына жақын, Вилкс округі, Джорджия штатында, бұрынғы Мэри Уильямсон мен оның күйеуі, полковник Дункан Грин Кемпбеллдің (қазіргі Кэмпбелл округі, Джорджия, оның құрметіне аталған) отбасында дүниеге келді. Полковник Кэмпбелл Солтүстік Каролина штатында туған, ал Вилкс округіне (Джорджия) көшіп келгенге дейін Чапел-Хилл қаласындағы колледжді бітірді және судья Джон Гриффинмен заң оқыды. Адвокат болған ол, ұлы оқыған Франклин колледжінің көп жылдар бойы қамқоршысы болды, кейіннен ол Джорджия университетіне айналды. 1824 жылы, осы ұл колледжде оқып жүргенде, президент Джеймс Монро Дункан Кэмпбеллді және тағы бір адамды Криктің үндістерінен жерді сатып алуға жіберді. Оның анасының әкесі, лейтенант-полковник Микаджа Перри Уильямсон (1744-1796) Вирджиния штатының Айл-оф-Уайт округінде туған және Америка революциялық соғысы кезінде генерал Элиджа Кларктың қол астында сенімді офицер болып қызмет еткен. Ол революциялық соғыстағы қызметі үшін Франклин округінде 12 000 акр жер алды және Вилкс округінде бай жер иесі болды, соның ішінде генерал Вашингтонның есімімен аталатын округ орталығын жоспарлауға көмектесті және 1797 жылы Вилкс академиясын құрды. Бала кезінде өте дарынды болған Кемпбелл 1825 жылы 14 жасында Джорджия университетін бітіріп, дереу АҚШ Әскери академиясына түсті, онда үш жыл оқыды. Ол 1830 жылы бітіруге тиіс болған, бірақ 1828 жылдың шілде айында әкесінің қайтыс болғанын естіп, Грузияға қайтып келді. 1826 жылдың 24-25 желтоқсанында Нью-Йорктегі Вест-Пойнттағы АҚШ Әскери академиясында Кемпбелл Eggnog көтерілісіне (сонымен қатар "Грог көтерілісі" деп те аталады) қатысты. Кемпбелл 70 курсанттың арасында болды, бірақ тексеру нәтижесінде тек 20 курсант пен бір әскерге айып тағылуы керек деп шешілді. Әскери сот 1826 жылдың 26 желтоқсанынан 1827 жылдың 16 наурызына дейін өтті. 1827 жылдың 3 мамырында президент Джон Куинси Адамс кейбір үкімдерді өзгертіп, қалғандарын бекітті, соның салдарынан тоғыз курсант академиядан шығарылды. Басқа да қатысқан курсанттардың арасында Джефферсон Дэвис (қатысқан, бірақ айыпталмаған) және Роберт Ли (қатыспаған, бірақ куәлік берген) болды. Кейбіреулер Кемпбелл мен сыныптасы Джеймс В. М. "Уимс" Берриенді академиядан шығаруды талап еткенмен, бұл ұсыныс қабылданбады. Грузияға оралғаннан кейін Кемпбелл бұрынғы Грузия губернаторы, ағасы Джон Кларктан заң оқыды және 1829 жылы 18 жасында Грузия заң шығарушы органының арнайы заңымен адвокаттыққа қабылданды.
Алабама заңгері және заң шығарушы
1830 жылы Кэмпбелл Монтгомериге (Алабама штаты) көшіп келді, онда ол Анна Эстер Голдтвейтке кездесіп, үйленді және испан жер гранттарына қатысты істерде шеберлік танытқан талантты заңгер ретінде танылды. 1836 жылғы крик-индей соғысына қатысқандығы үшін соғыс батыры деп есептелген Кэмпбелл сол жылғы штат өкілі сайлауында жеңіске жетіп, штат заң шығарушы органында Джексондық демократ ретінде бекінді. Осылайша Кэмпбелл Джексонның ұлттық саясатымен келісіп, банк ветосын қолдады және күшін жоюды сынады, бірақ мемлекеттердің құқықтарын салмақты түрде жақтады. Бір ғана мерзім қызметтенгеннен кейін Кэмпбелл және оның жас отбасы (кейін бес қыз бен бір ұлға дейін көбейді) Мобилге, Алабама штатына көшті, ал Кэмпбелл 1842 жылы штат өкілі болып екінші рет сайланды. Бірақ Кэмпбеллдің заңгерлік мансабы үшін Мобил – коммерциялық даулар мен испан жер гранттарын үнемі тудыратын өркендеген портовый қала болды. Осындай грант ісінің бірінде, «Мобил қаласының мэріне қарсы Эслава» (1849) ісінде Кэмпбелл штаттардың құқықтарын жақтаушы көзқарасын көрсетіп, штаттың жоғарғы соты алдында алғаш рет «түпкі егемендік» доктринасын жариялады. Қысқасы, Кэмпбелл бастапқы 13 штаттың әрқайсысы өз шекараларындағы кеме жүзуге қолайлы суларға егемендікті сақтап қалғанын және Конституция барлық жаңа штаттарды қолданыстағы штаттармен тең құқықтармен Одаққа қабылдайтынын айтты, сондықтан Алабама сияқты жаңа штаттар да кеме жүзуге қолайлы суларына егемендікті сақтайды. Жоғарғы сот 1845 жылғы шешімінде түпкі егемендікті мойындады, ал Кэмпбелл кейін Дред Скотт ісінде осыған сілтеме жасады. Содан кейін Кэмпбеллдің Алабама штатындағы ең ізделісті заңгерлердің бірі ретінде даңқы артты, ал 1852 жылы ол тіпті Мира Кларк Гейнстің Ричард Релфке қарсы Жоғарғы соттағы ісінде адвокат болды. Көптеген жағдайларда Кэмпбелл банктерге қарсы борышкерлерді қорғады, бұл Джексондық демократиялық бейімділікті көрсетеді – корпоративтік дамуды мемлекеттік бақылауда ұстау және жеке тұлғаның экономикалық еркіндігін қорғау. Ол Алабама штатының Жоғарғы сотында қызмет етуден екі рет бас тартты және бірнеше рет АҚШ Жоғарғы сотында істерді қарады. Осы сәтті адвокаттық мансабының кезеңінде оның саяси қатысуы да артты. Мысалы, 1847 жылдан 1851 жылға дейін Кэмпбелл құлдық мәселесі бойынша ұлттық пікірталасқа қатысып, «Southern Quarterly Review» журналында жарияланған төрт мақаласында құлдардың жағдайын жақсартуға және оларды кезең-кезеңімен босатуға шақырды. Оның теориясы мен тәжірибесі осы жерде айырмашылыққа ие болды: Кэмпбелл өмірі бойы 14 құлға ие болды, бірақ Жоғарғы сотқа тағайындалғанға дейін бірнешеуін босатып жіберді. Сонымен қатар, Кэмпбелл 1850 жылы Нэшвилл конвенциясына қатысты, онда ол 1850 жылғы келісімге қарсы бірқатар қаулыларды жасауға көмектесті. Ол соңғы 13 қаулының бірнешеуін келісімдік үнде жасағанмен және оңтүстікке қарсылық білдіруге шақырмағанмен, Кэмпбелл құл иелерінің құқықтарын жақтады, еркін топырақ философиясын сынады және штаттардың өз шекараларындағы құлдықты реттеуге толық құқығын мәлімдеді.
Тағайындау
1852 жылы Жоғарғы Сот судьясы Джон Маккинлидің қайтысымен сотта бос орын туды. Виг партиясынан шыққан президент Миллард Филлмор бұл орынға үш кандидатты ұсынды, бірақ олардың барлығы қызметтен бас тартты, ұсыныстан айныды немесе Демократтар бақылауындағы Сенат тарапынан қарастырылмады. Демократ Франклин Пирс сайланғаннан кейін, қазіргі Жоғарғы Сот судьяларының бір тобы Пирстен Кэмпбеллді кандидат ретінде ұсынуын сұрады; бұл судьялардың жаңа тағайындаулар бойынша ұсыным жасаған сирек кездесетін жағдайларының бірі еді. Оңтүстіктің наразылығын басып, бүлікке жол бермеуді көздеген Пирс алабамалық Кэмпбеллді кандидат ретінде ұсынуға келісті. Ұсыныс 1853 жылдың 21 наурызында жасалды. Кэмпбеллдің жасы 41-ге толғанмен және сот тәжірибесі болмағандықтан, Сенат оны үш күн ішінде бірауыздан мақұлдады, соның ішінде Кэмпбеллдің орташа көзқарастары өсіп келе жатқан аймақтық жікшілікті жеңуге көмектеседі деген үмітте болған солтүстік штаттардың өкілдері де қолдау көрсетті.
Конституциялық жарналар
Бас судья Роджер Б. Тейнидің басшылығымен Жоғарғы Сот бірқатар маңызды экономикалық істерді қарады. Мысалы, 1837 жылғы «Чарльз өзенінің көпіріне қарсы Уоррен көпірі» ісінде Тейни көпшілік пікірін жазып, корпоративтік жарғыларды қатаң түсіндіруді және 1819 жылғы «Дартмут колледжіне қарсы Вудворд» ісі бойынша Маршалл сотының шешімінің салдарына тиімді шектеу қоюды талап етті. Бұл шешім корпоративтік жарғыларды конституциялық қорғаумен қамтылған келісімшарттар ретінде таныған еді. Содан кейін Джексон демократтарының аздап көпшілігі корпоративтік артықшылықтарды қолдаушыларға айналды, корпоративтік жарғыларда нақты берілген құқықтарды құрметтеуге және штат ішіндегі жақсартуларға мемлекеттік бақылауды тиімді шектеуге міндетті болды. Сонымен қатар, 1844 жылы Тейни соты Маршалл сотының 1809 жылғы «АҚШ Банкіне қарсы Дево» ісі бойынша шешімін кеңейтіп, «Луисвиллге қарсы Летсон» (1844) ісінде акционерлері қайда тұратынына қарамастан, корпорация өзінің тіркелген штатында азаматтыққа ие болуға және осылайша әртүрлі юрисдикция бойынша федералды сотқа шағымдануға құқылы екенін растады. Бірақ 1854 жылы Тейни соты «Маршаллға қарсы Балтимор және Огайо көлік және теміржол компаниясы» ісі бойынша бұрынғы шешімін кері қайтарып, корпорациялар өздерінің азаматтығын акционерлерінен емес, штаттардан алатынын, соның салдарынан корпорацияларға қатысты әртүрлі юрисдикция қолданылмайтынын шешті. Кемпбелл Тейни сотының корпоративтік мәселелер бойынша соңғы шешімдерімен келіспеді. Оның «Маршаллға қарсы Балтимор және Огайо теміржол компаниясы» ісі бойынша пікірі оның алғашқы маңызды қарсылығын білдірді, онда ол «корпорация азамат емес. Ол жасанды тұлға, моральдық тұлға, сот тұлғасы, заңды тұлға, факультет, қолға түспейтін, көрінбейтін нәрсе болуы мүмкін», - деді және Джон Маршаллдың сөздерін келтіріп, «бірақ ол әлбетте азамат емес» деді. Корпоративтік азаматтықты әртүрлі юрисдикцияның негізі ретінде сынап, Кемпбелл корпорациялар «әр түрлі штаттардың азаматтары арасындағы дауларды қарау юрисдикциясын берген кезде Конституцияны жасаушылардың ойында болмағанын» дәлелдеді. Кемпбелл нақтырақ айтқанда: «Олардың [корпоративтік] кірістері мен мекемелері штаттық басқарудың қарапайым және шектеулі жағдайларын мазақтайды; олардың талаптары мен сұраныстары егеменді, штаттық заң шығарушы биліктің араласуын шыдамсыздықпен қабылдамайды». Егер мемлекеттік заң шығарушылар тарапынан бақылау жасалмаса және тіпті ұлттық үкімет тарапынан қорғалса, корпорациялар штаттардың құқықтарына қауіп төндіреді. Осылайша, алғашқы маңызды ісінде Кемпбелл корпоративтік артықшылыққа қарсы қатал ұстанымды қабылдады, штаттардың құқықтарын қорғады және құлдықты қорғады деп айтуға болады. Кейінгі істерде Кемпбелл корпоративтік жарғыларды қорғау шарттарын даулап, корпоративтік артықшылықтармен күресін жалғастырды. Келесі жылы Сот «Огайо штатының мемлекеттік банкінің Пиква филиалына қарсы Кнуп» (1854) ісін қарады, бұл іс мемлекеттік заң шығарушы орган корпорацияларға қатысты салық саясатын өзгерте ала ма деген мәселені көтерді. Атап айтқанда, Огайоның 1845 жылғы жалпы банктік заңы салық төлеудің орнына, мемлекеттік банктің әрбір тіркелген филиалы жарты жылдық пайдасының алты пайызын мемлекетке жіберуін көзделген. 1851 жылғы заң банктерге салық салудың жаңа саясатын енгізді. Ақырында, Сот 1851 жылғы заң келісімшартты бұзды деп шешті, өйткені 1845 жылғы заң мемлекет пен жеке акционерлер корпорациясы арасындағы келісімшарт болды. Кемпбелл тағы да судьялар Катрон мен Дэниелмен бірге оңтүстік фракциясының мүшесі болды және бұл пікірге қатаң қарсы болды. Осы келіспеушіліктің басында Кемпбелл «үміт, күту, мүмкіндік, шарттар туғызатын және келісімшарт жасайтын заңдар арасындағы» айырмашылықты көрсетті, соңында 1845 жылғы заң соңғысын құрады деп дәлелдеді. Кейіннен Кемпбелл мемлекеттік билікті халықтың мүддесін көздейтін заң шығару үшін қорғады, бұл билік «әрбір үкімет департаменті қоғамның оны бұзылмай сақтауға мүдделі екенін біледі және әрбір корпоратор оны тастаудың қасақана мақсаты пайда болмаған жағдайда оны тастауды болжауға болмайды» деп түсіндірді. Кемпбеллдің пікірінше, мемлекеттік үкіметтер өздерінің саясатын өзгертіп, үнемі өзгеріп отыратын жағдайлармен қатар жүруі керек; сонымен қатар, банктер мен басқа да корпорациялар, егер заңда нақты айтылмаса, салықтық түзетулерден босатылмаған. Кемпбелл корпоративтік артықшылықтарға қарағанда штаттардың құқықтарын басымдыққа ие етті. Соңғы іске, «Доджға қарсы Вулси» (1855) дейін Огайо штатының заң шығарушы органы 1852 жылы жаңа банктік салық заңын қабылдамас бұрын банктерге салық жеңілдіктерін тоқтату үшін конституциясын өзгертті. Банктің акционері тағы да сотқа шағымданғанда, бас судья Джеймс М. Уэйн басшылығымен Соттың көпшілігі Огайо халқы конституциясын өзгерткеніне қарамастан, 1845 жылғы банктік акті бұзғысыз келісімшарт болып табылатынын сақтап қалды. Өзінің кеңейтілген келіспеушілігінде Кемпбелл істің фактілерін қайта баяндады, корпоративтік азаматтықты тағы да жоққа шығарды және көпшіліктің сот билігін кеңейтуіне сын көзбен қарады. Кемпбелл егер штат өзінің қаражатын және билігін корпорацияға берсе, «халықтың ең ойластырылған және салтанатты актілері осы әділетсіздікті түзетуге қызмет етпейді және олардың заң шығарушы органының мүмкіндігі немесе жемқорлығымен асыққан спекулянт осы Соттың билігімен оның келісімінің пайдасын қорғайды» деп ескертті. Басқаша айтқанда, бұл шешім Жоғарғы Сотты жемқор корпорацияларды және заң шығарушыларды халықтың ұсынған штаттық конституциялық түзетулерінен қорғауға міндеттейді. Бұған қоса, орталық үкімет пен корпоративтік ұйымдар арасындағы осы байланыс, Кемпбелл ескерткендей, «әрбір штаттың топырағында қоғамдағы ең жақсы жағдайлардағы адамдардың біріккендерінен құралған кастаны құрады», соңында «қоғамның әртүрлі топтары арасындағы жаңа бөлініс және біздің қиын саяси және әлеуметтік жүйеміздегі жаңа алапаттың тууына» әкеледі. Корпорациялар кластық қақтығыстарды тудырып, штаттардың егемендігіне қауіп төндірмей ғана қоймай, жеке бостандықтарға да нұқсан келтіреді. Қысқасы, Кемпбелл келісімшарттар туралы ереженің кең түсіндірілуі корпоративтік ұйымдардың барлық ықтимал зияндарына жеткілікті негіз бола алмайды деп санады. Керісінше, Кемпбелл штаттардың корпоративтік кеңеюді тікелей бақылауына ие болуына берік сенді. Бес жыл өткен соң, Кемпбелл 1860 жылғы «Christ's Church Hospital v. County of Philadelphia» ісінде Соттың көпшілігін келісімшарттар туралы ереженің тар түсіндірілуімен келісуге сәтті көндірді. 1833 жылы Пенсильвания заң шығарушы органы Christ's Church Hospital-ге салық жеңілдігін берген, бірақ 1851 жылы барлық қауымдастықтар мен корпорацияларға салық енгізген. Ол тақтаға келгеннен бері айтып келгендей, штаттар уақытқа бейімделе білуі керек және олардың шекараларындағы корпоративтік дамуды бақылауға құқылы. 1850 жылдардың соңында секциялық шиеленіс күшейген кезде, Сот «Дред Скоттқа қарсы Сэндфорд» (1857) сияқты даулы құлдық істерін қарады. Аумақтардағы құлдықты мәселесін біржолата шешуге тырысқан бас судья Тейнидің көпшілік пікірі қаралардың азамат емес екенін күшпен мәлімдеді және аумақтардағы құлдықты реттеуді конституцияға қайшы деп танып, Миссури келісімін айыптады. Кемпбелл жан-жақты келісім пікірін білдірді. Кемпбелл Скотттың азаматтық мәртебесін анықтай алмайтынына сенгенімен және бұл мәселені талқыламағанмен, ол Тейнидің көптеген талаптарымен келісті және Конституцияны тар түсіндірді. Атап айтқанда, Кемпбелл Скотттың Миссури заңы бойынша құл болып қалатынына және осылайша федералды сотта соттаса алмайтынына келісті. Содан кейін ол өзінің пікірінің басым бөлігін конституциялық…
Федералды қамауда ұстау
1865 жылғы 14 сәуірде, соғыс аяқталғанына бес күн өткен соң Линкольн қанымен құйрылды. Бұрын Конфедерация мүшесі ретінде Линкольнмен кездескен Кэмпбелл қанымен құйрылуға қатысы болуы мүмкін деген күдікке ілікті. Ол 1865 жылғы 30 мамырда тұтқындалып, келесі бес ай бойы Джорджия штатындағы Форт-Пуласкиде федералдық қамауда ұсталды. Кэмпбеллке ешқандай ресми айып тағылмады. Бұрынғы әріптестері және Жоғарғы Сот судьялары Бенджамин Р. Кертис және Сэмюэл Нельсон Кэмпбеллдің мәселесіне араласып, ол 1865 жылғы қазан айында босатылды.
Заң мансабы
Соғыс аяқталғаннан кейін Кемпбелл бірден заңгерлікпен айналыса алмады. Конгресс қабылдаған заңдарға сәйкес, Конфедерацияға көмек көрсеткен адвокаттарға федералды соттарда заңгерлік қызмет көрсетуге тыйым салынды. *Ex parte Garland* ісінде бұл заң конституцияға қайшы деп танылды және Кемпбелл жұмысына оралды. Ол қайтадан елдегі ең білікті адвокаттардың бірі ретінде танылды және жұмысы соншалықты көбейді, ол тек АҚШ Жоғарғы Сотында қаралатын істермен ғана айналысты. Кемпбелл танымал *Slaughterhouse Case* ісінде дауласты (бірақ жеңіліске ұшырады), Луизиана штатының заңына байланысты бизнесіне зиян келген мал өсірушілер тобының мүддесін қорғады. Аталған заң мал сою орындарын Жаңа Орлеандағы бір ғана орынмен шектеген болатын. Ол 14-ші түзетудегі Артықшылықтар және Иммунитеттер ережесі мал өсірушілердің заңға сәйкес кәсіппен айналысу құқығын қамтамасыз етеді деп мәлімдеді. Бірақ Кемпбелл бұл істі ұтып ала алмады. Жоғарғы Сот 14-ші түзетудегі Артықшылықтар мен Иммунитеттер ережесі тек бұрыннан бар федералдық құқықтардың шектеулі жиынтығын ғана қорғайтынын, ал кәсіппен айналысу құқығын қамтымайтынын мәлімдеді. Бұл шешім ондаған жылдар бойы өз күшінде болды. Кейбір сарапшылар, егер сот Кемпбеллдің аргументін қабылдағанда, федералды азаматтық құқықтар штаттарға ондаған жылдар бұрын кеңейтілген болар еді деп санайды.
Өлім
Кемпбелл 1889 жылдың 12 наурызында Балтимор, Мэриленд штатында қайтыс болды. Ол Балтимордағы Грин Маунт зиратында жерленген.
Мұра мен құрмет
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде "Либерти" кемесі Грузия штатының Брансуик қаласында салынды және оның құрметіне аталды. Джон Арчибальд Кэмпбелл АҚШ федералдық сотының ғимараты 1934 жылы Алабама штатының Мобил қаласында салынған. Бұған қоса, ол Ричард Никсон басшылығымен салынған, жанындағы Федералды ғимараттың да атымен аталады.