Сондра Лок: Американдық актриса және режиссердің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық актриса (1944–2018)

Сандра Луиза Андерсон (туған Смит; 28 мамыр 1944 – 3 қараша 2018), кәсіби аты Сандра Локк, американдық актриса және режиссер. Орталық Теннесси мемлекеттік университетінің түлегі Локк, Нашвиллдегі WSM AM радиостанциясында түрлі қызметтер атқару арқылы аймақтық шоу-бизнеске қадам басты, содан кейін WSM TV телеарнасында жарнамалық көмекші ретінде жұмыс істеді. WSM-де жұмыс істеген кезінде Circle Players Inc. театр труппасында өнер көрсетті. 1968 жылы «Жүрек жалғыз аңшы» фильмінде кинода дебют жасады, осы рөлі үшін «Оскар» сыйлығының «Ең үздік екінші рөлдегі актриса» номинациясына ұсынылып, сондай-ақ «Алтын глобус» сыйлығының «Ең үздік екінші рөлдегі актриса» және «Жылдың жаңа жұлдызы» номинацияларын жеңіп алды. Локк «Уиллард» (1971), «Заңсыз Джози Уэльс» (1976), «Гантель» (1977), «Қайда қаласаң, сонда бара бер» (1978), «Бронко Билли» (1980), «Қайда қаласаң, сонда бара бер» (1980) және «Кенеттен соққан соққы» (1983) сияқты кассалық табысқа ие болған фильмдерде ойнады. Ол 1975 жылдан 1989 жылға дейін басқа адамдармен некеде болғанына қарамастан, Клинт Иствудпен тығыз байланыста болды және оның серігі болды. Ол сонымен қатар төрт фильмнің режиссері болды, олардың ішінде «Импульс» (1990) ерекше көзге түседі. 1997 жылы «Жақсы, жаман және өте жаман: Голливуд саяхаты» атты автобиографиялық кітабы жарық көрді. Локк өзінің жасын жасырып, 1944 жылдан кейін туғанын айтты, көбінесе өзінен әлдеқайда жас әйелдерге арналған рөлдерді ойнады және мансабының барлық кезеңінде нақты жасын құпия сақтады. Оның өлімі туралы жарияланбады, себебі жүрек тоқтауынан 74 жасында қайтыс болғанына алты апта өткен соң ғана тіркеу деректері расталды. 1967 жылдан өмірінің соңына дейін Локк мүсінші Гордон Ли Андерсонның әйелі болды, олардың одағы ешқашан толыққанды болмаған деп есептеледі.

Өмір тарихы, ерте өмір және білім

Сандра Луиза Смит 1944 жылдың 28 мамырында Нью-Йорк қаласында туған, сол кезде Форрест лагерінде орналасқан әскери қызметкер, Реймонд Смит пен Алабама штатының Хантсвилл қаласынан келген қарындаш фабрикасының жұмысшысы Паулин Бэйннің қызы. Ол негізінен шотландтық текті, Оңтүстік Каролинадағы аналық тарапынан 18-шы ғасырдың соңына дейін жететін туысқандық байланыстары бар. Локк туылмас бұрын оның ата-анасы ажырасып кеткен. Автобиографиясында Локк: «Анасы мойындамаса да, Мистер Смит анаммен үйленбегенін білдім» деп жазды. Оның анасының ағасы Дональд (1946 жылдың 26 сәуірінде туған), Бэйннің Уильям Б. Элкинспен қысқа некесінен туған. 1948 жылы Бэйн Альфред Локкқа үйленгенде, Сандра мен Дональд оның тегін қабылдады. Ол Теннесси штатының Шелбивилл қаласында өсті, онда оның әкесі құрылыс компаниясына ие болған. Кейін отбасы жақын маңдағы Вартасқа көшті. Өзін интроспективті және амбициялы деп сипаттаған Локк 16 жасында жартылай жұмыс істей бастады, жеке көлігі болды және жатын бөлмесіне телефон орнатты. Ол Shelbyville Mills мектебінде сегізінші сыныпта баскетбол ойнады, ал 1957 жылдың 5 желтоқсанында Wartrace командасына қарсы ойын дебюті болды. 1958 жылдан бастап ол Шелбивилл орта мектебінде оқыды, онда ол тағы да үздік бітіруші болып, сыныптастары оны «Оқуға құштар ханшайым» деп таныды. Ол қыздар баскетбол командасында ойнауын жалғастырды, PTSA өкілі болды және француз клубының президенті болды. MTSU-да оқыған кезінде Альфа Пси Омега құрметті қоғамының мүшесі болды және «Әкемен өмір» және «Крестол» қойылымдарында сахнаға шықты. Екі семестр оқығаннан кейін мектепті тастап кетті. 1963 жылы немесе сол шамада Локк отбасымен байланысын үзіп, «Біздің ешқайсымыздың өміріміз бойында болмаған қарым-қатынастарды құрастырудың қажеті жоқ» деген қорытынды жасады. Ол 1997 жылы қайтыс болған анасының немесе 2007 жылы қайтыс болған әкесінің жерлеу рәсіміне қатыспады, сондай-ақ ағасы, жеңесі және үш немересімен де байланыста болған жоқ. Дональд Гордон Андерсонды – Локк жасөспірім кезінен бергі досы және болашақ күйеуін – жарылысқа кінәлады, Андерсонның «оған гипноздық әсері болғанын» мәлімдеді. 1964 жылы ол Нэшвиллдегі WSM AM 650 радиостанциясының штатына қосылды және келесі жылы оның теледидарлық филиалы WSM Channel 4 қызметіне көтерілді. Локк сол жерде жұмыс істеген кездегі ең үлкен жетістігі – актер Роберт Логгияны қабылдау болды, ол телехикаясын насихаттау үшін Нэшвиллге келгенде, ол Локкпен «әдепсіз флирт жасады». 1966 жылы 22 жастағы актриса UPI фотоагенттігінде жаңа қарда ойнап жүрген суреті жарияланды. Осыдан кейін бір жыл ішінде ол кинода мансап құруға шешім қабылдады және «Сэнди» деп аталуын болдырмау үшін есімінің жазылуын өзгертті. Бірмингемдегі алғашқы кастингте сол кездегі күйеу жігіт Гордон Андерсон оған «Голливудтық макияж» жасады: ол оның кеудесін байлады, қастарын ағарту. Локк өзінің жасы туралы өтірік айтты, алты жыл кемітіп, өзін жас көрсетуге тырысты – бұл сылтауды ол өмірінің соңына дейін сақтап қалды. Нью-Орлеан мен Манхэттендегі қосымша кастингтерден кейін, ол кастинг директоры Марион Догерти ұсынған рөлге ие болды. Фильмнің түсірілімі 1967 жылдың күзінде аяқталды. WSM-дегі лауазымын тастаған Локк оның шығуына дейін келесі жобаны таңдауды күтуді жөн көрді. Тоғыз ай ішінде ол «Нағыз батыр» және Микеланджело Антонионидің «Забриски нүктесі» фильмдерінің әйел басты рөлдерін ойнауға шақырылғанын айтты. Локк осы рөлі үшін «Оскар» сыйлығына, сондай-ақ «Алтын глобус» сыйлығына ең үздік екінші пландағы әйел актер және ең үмітті жаңа келуші – әйел номинацияларын алды. Соңғы санаттағы ең ескі үміткер болғандықтан, ол студияның жарнамашыларының көмегімен бұл айырмашылықты жасырды. Фильмдегі рөлі үшін алған жалақысы газеттерде 15 000 доллар деп жарияланғанымен, Локк кейіннен бұл соманың үштен бірінен де аз екенін мәлімдеді. Бұл ақпарат Playboy журналының желтоқсан санында жарияланды. Playboy мақаласы Локкқа секс-символ ретінде мәртебе берді, ал суреттері оның атағы өскен сайын басқа ерлер журналдарында қайта жарияланды. Шамамен 30 жыл өткен соң Локк әлі де жанкүйерлерден өзінің суретіне қол қоюды сұрап хат алатынын айтады. Роберт Форстермен бірге түскен рөлі 20th Century Fox компаниясымен 150 000 долларлық үш фильмді түсіру келісімінің бір бөлігі болды, сондай-ақ ол ешқашан іске аспаған қалған екі фильм үшін де өтемақы алды. Ол Роберт Нейтанның «Кештің түсі» романының негізінде түсірілген «Lovemakers» фильмінде басты рөлді ойнайтыны жарияланды, бірақ фильм түсірілмеді. Локк Барбара Хершинің «Соңғы жаз» (1969) фильміндегі рөлін ойнауға шақырылды, бірақ оның агенттері оны одан хабарсыз бас тартты. Содан кейін ол Пэтти Дьюктің бас рөлді ойнаған «Менің сүйкімді Чарли» (1970) фильміндегі рөлден бас тартты. Ол сондай-ақ «Олар жылқыларды атып тастайды, солай емес пе?» (1969) фильмінде Брюс Дерннің жүкті әйелінің рөлін де қабылдамады. 1971 жылы Локк Брюс Дэвисон мен Эрнест Боргнайнмен бірге «Уиллард» психологиялық триллерінде түсті, ол күтпеген табысқа ие болды. Локк өзінің рөліне лайық емес деп ойлады, бірақ Дэвисонға көмектесу үшін оны орындады. Содан кейін ол Уильям А. Фракердің аз танымал «Қорқыныштың көрінісі» (1972) фильмінде түсті, онда оның кейіпкері өзінен жас көрінуі керек болды, сондай-ақ алғашқы режиссер Майкл Барридің авангардтық драмасы «Сюзанның қайта келгені» (1974) фильмінде бас рөлді ойнады, ол Атланта кинофестивалінде үш алтын медаль жеңіп алды. Екі фильм те екі жыл бойы сақталып, содан кейін артхаус кинотеатрларында көрсетілді, бірақ бастапқыда көп назар аудармады. Уақыт өте келе «Сюзан» культтіқ фильмге айналды.

Sandra Louise Smith was born on May 28, 1944, the daughter of New York City native Raymond Smith, then a soldier stationed at Camp Forrest, and Pauline Bayne, a pencil factory worker from Huntsville, Alabama, who was of mostly Scottish descent, with matrilineages in South Carolina extending back to the late 18th century. Locke's parents separated before her birth. In her autobiography, Locke noted that "although Momma would not admit it, I knew Mr. Smith never married my mother." She had a maternal half brother, Donald (born April 26, 1946), from Bayne's subsequent brief marriage to William B. Elkins. When Bayne married Alfred Locke in 1948, Sandra and Donald assumed his surname. She grew up in Shelbyville, Tennessee, where her stepfather owned a construction company. The family later moved to nearby Wartrace. Self described as introspective and ambitious, Locke started working part time at age 16, drove her own car, and had a phone installed in her bedroom. She played basketball as an eighth grader for Shelbyville Mills School, making her hardwood debut on December 5, 1957 against Wartrace. From 1958, she attended Shelbyville Central High School, where she was again valedictorian and voted "Duchess of Studiousness" by classmates. She continued to play on the girls' basketball team, served as PTSA representative, and was president of the French club. she was a member of the Alpha Psi Omega honor society while at MTSU and appeared on stage in Life with Father and The Crucible. She dropped out after completing two semesters of study. In or around 1963, Locke essentially broke off contact with her family, concluding: "It made no sense for any of us to spend our lives pretending to have relationships that did not really exist." and did not attend the funerals of her mother (deceased 1997) or stepfather (deceased 2007), nor did she have anything to do with her brother, sister in law and three nieces. Donald blamed Gordon Anderson – Locke's best friend since adolescence and future husband – for the rift, claiming Anderson had "an almost hypnotic spell on her." In 1964, she joined the staff at radio station WSM AM 650 in Nashville and was promoted to its television affiliate WSM Channel 4 the following year. Locke's biggest coup while employed there was hosting actor Robert Loggia when Loggia visited Nashville to promote his TV pilot T. H. E. Cat, during which he "flirted outrageously" with Locke. In 1966, the 22 year old appeared in a UPI wire photo that showed her cavorting in new fallen snow. Within one year of this exposure, she decided to pursue a career in film and changed the spelling of her first name to avoid being called Sandy. For the first audition in Birmingham, then fiancé Gordon Anderson gave his bride a so called Hollywood makeover: he bound her bosom, bleached her eyebrows Locke lied about her age, shaving off six years to make herself seem younger – a pretense she would keep up not only for the rest of her career, but also the entirety of her public life. After callbacks in New Orleans and Manhattan, she was cast in the role by recommendation from casting director Marion Dougherty. The film's shooting wrapped in the fall of 1967. Locke, who had quit her post at WSM, opted to wait until its release before choosing a follow up project. In the nine month interim, she said she was asked to play the female protagonists in True Grit and Michelangelo Antonioni's Zabriskie Point. Locke's performance garnered her an Academy Award nomination, as well as a pair of Golden Globe nominations for Best Supporting Actress and Most Promising Newcomer – Female. Being the oldest nominee in the latter category, she concealed that distinction through retconning with aid from studio publicists. Although her salary for the film was reported in newspapers as $15,000, Locke later claimed it was less than one third that amount. which was published in the December issue of Playboy. The Playboy layout established Locke's status as a sex symbol, and the images were recycled in other men's magazines as her fame increased. Nearly three decades later, Locke said she still got those photos in fan mail requesting her autograph. opposite Robert Forster. She made it as part of a $150,000 three picture deal with 20th Century Fox, and was compensated for the other two which never came to fruition. It was announced that she would play the lead in Lovemakers – a film adaptation of Robert Nathan's novel The Color of Evening – but no movie resulted. Locke was offered Barbara Hershey's role in Last Summer (1969), but her management turned it down without telling her. Shortly afterwards she passed on the lead in My Sweet Charlie (1970), which won an Emmy for its eventual star Patty Duke. She also declined the part of Bruce Dern's pregnant wife in They Shoot Horses, Don't They? (1969). In 1971, Locke co starred with Bruce Davison and Ernest Borgnine in the psychological thriller Willard, which became a surprise box office smash. Locke felt overqualified for her role but did it as a favor to Davison, She was then featured in William A. Fraker's underseen mystery A Reflection of Fear (1972), which required her to project the image of a character half her age, and held the title role in first time director Michael Barry's avant garde drama The Second Coming of Suzanne (1974), winner of three gold medals at the Atlanta Film Festival. Both films were shelved for two years before finally opening in arthouse cinemas, attracting little attention at first. Over time Suzanne has accrued a cult following,

1973 жылы Локк «Терминал шеңбері» фильмінде түсуге келісім берді. «Бұл әйел рөлі ғұмыр бойы бір рет келеді», деді ол. Сан-Францискода түсірілуі тиіс фильмді Мал Карман режиссерлік етіп, «Gimme Shelter» фильміне түскен оператор Роберт Праймс түсіруі керек еді, бірақ ол қаражат жетіспеуіне байланысты тоқтатылды. Локк 1970 жылдардың бірінші жартысында «The F. B. I.», «Cannon» (екі түрлі кейіпкерде), «Barnaby Jones» және «Kung Fu» сияқты жоғары рейтингті телехикаяларда түсті. Оның агенттері оған теледидардан қашықта болуға кеңес берді, бірақ фильмдер арасында жұмыссыз отырудың ақымақтық екенін ойлады. 1972 жылғы «Night Gallery» эпизодында «Қандық той» ол Норман Ллойдтың салған қарғысының құрбаны болды; оған оны жеген брошь сыйланды. Ллойд Локкпен «Гондола» (1973) фильмінде де бірге ойнады, ол үш кейіпкерлі, нәсілдік тақырыбы бар телехикая, онда оның нағыз өмірдегі серігі Бо Хопкинс ойнады, және актрисаның «әдемі ойыны» үшін мақтады. Рон Харпер, Локкпен 1974 жылы қысқа ғана көрсетілген «Planet of the Apes» шоуында бірге жұмыс істеген актер, одан да әсерлі болды: «Оның көрінісінде екі-үш сахна ойнағаннан кейін, оның феминностьі соншалықты күшті болды, мен оған оңай ғашық бола алатынмын. Ол феминностьтің белгісі болып табылатын әйелдердің бірі, сіз оған тартылудан өзге амал жоқ».

Клинт Иствудпен бірге түсірілген фильмдер

1975 жылы Локк ревизионистік анти-батыстық «Заңсыз Джози Уэльс» фильмінде Клинт Иствудтың аттас кейіпкеріне ғашық болған рөлде түсірілді. Локк бұл рөлді оның танымалдылығы үшін таңдағанын айтты, өйткені бұрынғы жұмыстары көзге түспеген. Ол фильмде түсу үшін жалақысын төмендетті; «Жози Уэльс» үшін алған жалақысы 18 000 доллар болды, бұл бұрынғы жұмысынан тапқан жалақысынан кемі екі есеге азырақ. Фильм 1976 жылғы ең табысты 15 фильмнің бірі болып, Локктің мансабын жаңартты. Одан кейін ол Иствудпен бірге танымал «The Gauntlet» (1977) әрекеттік фильмінде басты рөлді ойнады, бұл дуэт эго қақтығысынан туындаған өндірістен бас тартқан Стив Маккуин мен Барбра Стрейзандты алмастырды. Фильмнің алдын ала жарнамасында Локк «Клинт Иствудтың фильмінде ойнаған және экранда мачо жұлдызымен тең дәрежеде көрсетілген алғашқы актриса» деп таныстырылды. Иствуд оның осы рөлі үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алар деген болжам жасады. Локк тіпті номинацияланбады және сыншылардың пікірі жақсырақ жағдайда аралас болды: жақсы жағынан, «The New York Times» газетінің Винсент Канби «Локк әдемі ғана емес, кейде шынайы қызық» деді, ал «Los Angeles Times» газетінің Кевин Томас Локк «Оскарға ұсынылған дебютінен бері мұндай мүмкіндікке ие болған жоқ» деді; керісінше, «Chicago Tribune» газетінің Джин Сискел «Ол мұнда ысырапталды» деді, ал «TV Guide» Локк «жағымсыз» екенін айтты. Олардың он жарым жылдық жеке қарым-қатынасы барысында Локк 1977 жылғы эксперименталды қорқыныш-батыстық «Чикараның көлеңкесі» фильмінен басқа Иствудпен бірге ешқандай фильмде жұмыс істеген жоқ. «Өлім ойыны» (1977) үйге шабуыл туралы фильм, олардың қарым-қатынасы басталғаннан кейін шығарылса да, шындығында 1974 жылы түсірілген. «Клинт мені тек оның қатысуымен жұмыс істеуге шақырды», - деді Локк. 1978 жылы Локк пен Иствуд Клайд есімді орангутанмен бірге сол жылғы ең табысты төртінші фильмде – «Every Which Way but Loose» фильмінде түсті. Ол оқиғалық комедияда кантри әншісі Линн Халси Тейлор рөлін сомдады. 1980 жылы шыққан «Any Which Way You Can» фильмінің жалғасы үшін Локк алты таңбалы жалақы және кірістің бөлігін алды. Локк осы фильмдердің саундтректері үшін бірнеше ән жазды және сол кезде ол жазба жасау туралы келісімге қол жеткізуге тырысып жатыр деген қауесет тарады. Франшизаның табысының арқасында ол концерттерде (бір реттік өнерлеулер) The Everly Brothers, Eddie Rabbitt және Tom Jones-пен бірге өнер көрсетті. Осы кезеңде Иствуд Локк рөл ойнай алмайтын бірнеше фильм түсірді. Осы уақытта ол «Достық, құпиялар және өтірік» (1979) фильмінде толық әйелдер құрамынан тұратын актерлік тобымен бірге және «Рози: Розмари Клуни тарихы» (1982) фильмінде биг-бенд дәуірінің вокалисі Розмари Клуни рөлін сомдады. Биографиялық фильм Клунидің 17-40 жасқа дейінгі өмірін баяндағанмен, Локк бұл рөлді ойнаған кезде 38 жаста болды және оның сызықтық емес құрылымына байланысты ерекшелік емес еді, бірақ ол экранда ана рөлін ойнаған жалғыз жағдай болды. Локк «Бронко Билли» (1980) фильмінде саяхатшы батыс шоуына қосылған ашулы мұрагердің рөлін ойнады, бұл оның Иствудпен бірге түсірген жалғыз фильмі, ол кассалық табыс рекордтарына енбеді, бірақ ол жылдық кассалық табыстың 25 үздік фильміне кірді. Локк «Бронко Билли» және «Заңсыз Джози Уэльс» фильмдерін олар түсірген фильмдердің арасында ең ұнатындары деп атады. Бұл жұптың бірлескен соңғы жұмысы «Sudden Impact» (1983) фильмі болды, ол «Dirty Harry» франшизасының ең табысты фильмі болды, онда Локк өзінің әділеттік кодексі бар суретші рөлін ойнады. Оның жалақысы 350 000 долларға жетеді деген хабар тарады. Фильм оның 40 жасқа толуына бес ай қалғанда көрсетілді, «People» журналы оны «актрисалар үшін Фондаға дейінгі жас шегі» деп жариялады. Локк бұрын «Оскар» сыйлығына ұсынылған және кассалық табысқа ие болған фильмдерде ойнағанына қарамастан, ол бірінші деңгейдегі жұлдыздық атаққа қол жеткізе алмады немесе кино көрермендерінің сүйіспеншілігін жеңе алмады. 1979 жылы, ол мен Иствуд төртінші фильмдерін түсірген жылы, оларға туыстық қатынаспен айыпталды. «Mail & Guardian» басылымына жазған мәдениет сыншысы Джо Куинен 2010 жылғы Иствудтың мансабы туралы редакциялық мақаласында оған ерекше немқұрайдылық танытты, «оның ең нашар фильмдері, сөзсіз, ол Сандра Локкпен бірге түсірген фильмдер, ол қысқа уақытқа Линда Маккартни рөлін ойнады, ал Иствуд Сэр Пол рөлін ойнады». 1983 жылдың соңында Локк Мари Антуанетта туралы фильмді дамыту және оның басты рөлде ойнау жоспарларын жариялады, бірақ жоба сәтсіз аяқталды. Содан кейін Иствуд 1985 жылы «Ванесса бақта» атты «Ажайып әңгімелер» эпизодында Локк режиссерлік етті.

In 1975, Locke was cast in the revisionist antiwestern The Outlaw Josey Wales as the love interest of Clint Eastwood's eponymous character. Locke said she chose the role for its exposure, following a run of unremarkable credits. She took a pay cut just to be in the film; her salary for Josey Wales was $18,000, less than half of what she'd earned for her previous job. The film emerged as one of the top 15 grossing films of 1976 and revived Locke's career. She followed it up with a lead role alongside Eastwood in the popular action road film The Gauntlet (1977), the duo replacing Steve McQueen and Barbra Streisand, who bowed out from the production owing to a reported clash of egos. Its pre publicity touted Locke as "the first actress ever to be in a Clint Eastwood movie and get equal billing on screen with the macho star." Eastwood predicted that she would win an Oscar for her performance. Locke wasn't even nominated and received mixed critical response at best: on the upside, Vincent Canby of The New York Times said "Locke is not only pretty, but also occasionally genuinely funny" and Los Angeles Times critic Kevin Thomas stated that Locke "has not received such a rich opportunity since her Academy Award nominated debut"; in contrast, Gene Siskel of the Chicago Tribune said "she's wasted here" and TV Guide felt that "Locke is simply repulsive." Over the course of their decade and a half long personal relationship, Locke did not work in any capacity on any theatrical motion picture other than with Eastwood except for 1977's experimental horror western The Shadow of Chikara. The home invasion film Death Game (1977), though released after they became an item, was actually shot in 1974. "Clint wanted me to work only with him," said Locke. In 1978, Locke and Eastwood appeared with an orangutan named Clyde in that year's fourth highest grossing film, Every Which Way but Loose. She portrayed country singer Lynn Halsey Taylor in the adventure comedy. Its 1980 sequel Any Which Way You Can – for which Locke earned a six figure salary plus a share of the profits Locke recorded several songs for the soundtracks of these films and was whispered to be shopping for a record deal at the time. On the coattails of the franchise's success, she performed live in concert (one off gigs) with The Everly Brothers, Eddie Rabbitt and Tom Jones. During this period, Eastwood did a few movies that had no prominent female character for Locke to play. In the meantime, she accepted some television offers, co starring with an all female ensemble cast in Friendships, Secrets and Lies (1979) and portraying big band era vocalist Rosemary Clooney in Rosie: The Rosemary Clooney Story (1982). While the biopic followed Clooney from ages 17 to 40, Locke was 38 when she played the role, and though hardly counting as a proper exception due to its nonlinear structure, this marked the only time she played a mother onscreen. Locke starred as a bitter heiress who joins a traveling Wild West show in Bronco Billy (1980), her only film with Eastwood not to reach blockbuster status, though it still ranked among the annual box office top 25. Locke cited Bronco Billy and The Outlaw Josey Wales as her favorites of the movies they made. The couple's final collaboration as performers was Sudden Impact (1983), the highest grossing film in the Dirty Harry franchise, in which Locke played an artist with her own code of vigilante justice. Her fee was a reported $350,000. The film premiered five months before her 40th birthday, declared by People magazine as "the pre Fonda age cutoff for actresses." Despite Locke's past nomination for an Academy Award and repeat appearances in box office hits, she had failed to achieve first magnitude stardom or win the affection of the moviegoing public. By 1979, the year she and Eastwood made their fourth film together, there were accusations of nepotism. Cultural critic Joe Queenan, writing for Mail & Guardian, would express particular contempt for her in a 2010 editorial about Eastwood's career, believing that "his worst movies, without question, are the ones he made with Sondra Locke, who briefly played Linda McCartney to Eastwood’s Sir Paul." In late 1983, Locke announced plans to develop and star in a movie about Marie Antoinette, but the project fell apart. Eastwood then directed Locke in a 1985 Amazing Stories episode entitled "Vanessa in the Garden".

Режиссерлік

1986 жылы Локк «Ratboy» фильмімен режиссерлік дебютін жасады. Бұл фильмде Иствудтың «Malpaso» компаниясы продюсерлік еткен, жартылай тышқан, жартылай адам болған жасөспірімнің басынан өткен оқиға суреттелген. Неліктен ол ұзақ жылдардан бергі сүйіктісінің соңғы танымал фильмдерінде түспегені туралы сұраққа Локк қарапайым ғана: «Мен бұл рөлдерге лайық емес едім» деп жауап берді. «Ratboy» АҚШ-та шектеулі көрсетілімде болды, сынға ұшырады және қаржылық жағынан сәтсіз аяқталды, бірақ Еуропада жақсы қабылданды. Француз газеті «Le Parisien» оны Деувилл кинофестивалінің ең жарқын оқиғасы деп атады. Локктің режиссерлік жолындағы екінші қадамы – 1990 жылғы «Импульс» фильмі болды, онда Тереза Расселл вице-бөлімдегі полицейдің рөлін сомдады, ол проститутка кейпінде жасырын операцияға қатысады. «Siskel & Ebert» фильміне «екі бас бармақ» көрсетті. Кейін «Siskel»мен сұхбаттасқанда Локк актерлік өнерге қайта оралуға құштар еместігін айтты. «Егер сіз мен сияқты кино өнерін жақсы көрсеңіз, режиссерлік қызығын сезінгеннен кейін актерлікке қайта оралу қиын». Ол сондай-ақ «The Oprah Winfrey Show» бағдарламасынан шығарылды және оның сөзімен айтқанда, «кітапты насихаттау үшін көптеген платформалардан, әсіресе телеарналардан шеттетілді». Кітапқа «New York Daily News» газетінің жазушысы Лиз Смит қолдау білдірді, ал «Entertainment Weekly» журналының Дана Кеннеди оны «ерекше, бірақ аса маңызды емес өмір тарихы» деп бағалады. Локк испандық веб-сайтқа «Entertainment Weekly» журналы бастапқыда жағымды пікір жариялауды жоспарлағанын, бірақ түсініксіз себептермен ол алынып тасталғанын және оның орнына жағымсыз пікір жарияланғанын айтты. Дегенмен Локк мүлдем платформа болғаны үшін риза болды, «Үлкен баспагерлік компанияның оны қабылдағаны – ғажайып» деді. 2014 жылы Локк Киану Ривзбен бірге түсірілген Эли Роттың «Knock Knock» фильмінің атқарушы продюсері болатыны жарияланды. 2016 жылы ол тағы бір рет зейнеттен шығып, Алан Рудольфтің «Ray Meets Helen» инди фильмін Кит Каррадинмен бірге түсірді. Фильм 2018 жылдың 6 мамырында «Laemmle Music Hall» кинотеатрында көрсетілді, Локк қайтыс болғанға дейін алты айдан аспайтын уақыт қалғанда.

Қайырымдылық

1960 жылдары WSM қызметінде болған кезінде Локк жыл сайынғы Біріккен церебральды паралич (БЦП) телемарафонына қатысты. Бір жылы ол фолк әншісі Ричард Лоумен бірге Бирмингем қаласымен гастрольде болды. 1986 жылдың 15 сәуірінде оның сол кездегі серігі Калифорния штатының Кармель-бай-зе-Си қаласының 30-шы мэрі болып сайланғаннан кейін Локк Кармельдің де-факто бірінші ханымы атанды. 1992 жылы ол Калифорния штатының Коста-Меса қаласында "Жұлдызды, жұлдызды түн" үнсіз аукционының құрметті төрағасы болды, ол аукцион Human Options ұйымына, отбасылық зорлық-зомбылықтан зардап шеккендерге көмектесетін орталыққа қаржы жинау мақсатында өткізілді. "Мен әйел болғандықтан, осы әйелдерге шын жүректен жанашырлықпен қараймын. Олардың қаншалықты қапа болғандарын, өмірін өзгертудің қаншалықты қиын екенін түсіне аламын", - деді Локк.

Ауру; соңғы туысқан

Өмір бойы темекі тартпаған (бірнеше фильмдегі рөлдерден басқа), Локк Трансценденталды медитациямен шұғылданды және салмақ көтерді, бірақ жүгіруді ұнатпады. 1990 жылдың қыркүйегінде ол емханада сүт безінің қатерлі ісігі анықталғанын растады. "Жеке өмірімдегі жағдайларға байланысты, мен екі жыл бойы қатты және қажетсіз стресске тап болдым, дәрігерлерімнің айтуынша, ол менің жауым болды", - деді Локк сол кезде. Локк Седарс-Синай медициналық орталығында екі жақты мастэктомиядан өтті, содан кейін химиотерапиядан өтті. Олардың арасындағы 17 жылдық айырмашылыққа және Локк анасынан үш жасқа кіші болғанына қарамастан, олар көп ұзамай романтикалық қарым-қатынастарын жария етті, 1990 жылдың қарашасында папараццилер жиі баратын Spago мейрамханасында кешкі ас ішті. Куннин 1991 жылдың көктемінде онымен бірге тұруға көшті. 1925 жылы салынған үйдің ішкі дизайны Локк бұрынғы тұрған Страделла жолындағы үйіне ұқсатып қайта жаңартылды, бірақ жарияланбады, себебі ол көптен бері қоғамдық көзден жоғалған еді. Локк Андерсонға шамамен 20 миллион доллар мүлік қалдырды және оны қаржылық жағынан әрдайым қолдаған сияқты көрінді. Негізгі фактілер мұқият жасырын сақталғандықтан, The New York Times газеті оның қайтысынан кейін 41 күн өткен соң кереғар пікір білдірді: "Қайтыс болғандардың тізімі дереу қолжетімді емес". Локк қайтыс болғаннан кейін телеарналар тек ABC World News Tonight бағдарламасында 15 секундтық хабарлама берді. Иствуд оның өліміне ешқандай түсініктеме бермеді, сондай-ақ Локкпен бұрынғы қарым-қатынаста болған басқа адамдар, оның достары мен туыстары да үнсіздік сақтады. Ричард Дрейфус, Сисли Тайсон, Луи Андерсон, Салли Келлерман, Стейси Кич және Тед Нили сияқты әлеуметтік желілерде белсенді актерлер де ешнәрсе айтпады. Локк қайтыс болғаннан шамамен төрт ай өткен соң көрсетілген 91-ші «Оскар» сыйлықтарының эфирінде оның есімі «In Memoriam» сегментінен алынып тасталды.

Мұра

Локк Голливудтағы әйелдердің ерте дамушыларының бірі ретінде еске алынады. 1990 жылы, WB оның екінші фильмін шығарған жылы, ол 11 әйел режиссердің қатарында болды. Локк аборт жасаған тәжірибесі туралы ашық айтқан тұңғыш танымал тұлғалардың бірі еді. Оператор Дэвид Уорт өзінің мансабындағы үлкен жетістігі үшін Локкқа алғыс айтады. Ол Франсис Фишер және Розанна Аркетт сияқты актрисалардың құрметіне ие болды, олар оның режиссерлік жетістіктерінің күшін, олардың қысқа мерзімді болса да, жоғары бағалады. Өмірінің соңғы тоқсанында Локк Иствудтан ажырасқаннан кейін киноиндустрияда қара тізімге енгенін мәлімдеді; Калифорния Жоғарғы соты азаматтық сот процестеріне қатысу құқығын жұртшылықтан жабуға болмайтындығын шешті. Көптеген ақпарат құралдары Локк туралы некрологтарға таңдаған тақырыптары үшін сынға ұшырады. Бірнеше ірі басылым Локк қайтыс болған жаңалықты Иствудтың есімін мақаланың басына қойып жариялады, ал желідегі жанкүйерлер Локк Иствудпен танысқанға дейін Оскарға үміткер болғанын атап өтті. Әйелдер блогы Jezebel «The Hollywood Reporter» журналын Локкты ешкім деп санағаны үшін сынады; THR кейіннен тақырыбын өзгертті. "Ол өзінің қысқа, бірақ жарқын мансабында соншалықты көп өтірік айтты, 74 жасында қатерлі ісікпен күрескенде, мен оның жарнамалық трюк екенін ойладым", - деп жазды Рид Observer журналындағы эссесінде. Локк пен Иствудтың өркендеген кезіндегі шынайы суреттері Пенсильвания штатының Шығыс Страудсбургтегі Фразетта өнер мұражайында, Фрэнк Фразеттаның «The Gauntlet» (1977) фильмінің постерінде қолданылған олардың асыра баяндалған портретімен бірге қойылған. «Bad Therapy» (2020) фильмінің соңғы титрлері оған құрмет көрсетеді.

Директор ретінде

Жыл Атауы Сілтеме (Дереккөз) 1986 Ratboy 1990 Импульс 1995 Кіші дозадағы өлім 1997 Қысыммен алмасу

Сахна

Жыл Көрсетілім Роль Өткізілген жер 1962 Маймыл тырнағы Миссис Уайт Бад Франк театры, Джонсон Сити, Теннесси 1962 Әкемен өмір Мэри Скиннер Такер театры, Мурфрисборо, Теннесси 1964 Әдемілер Флора шеңбер театры, Нэшвилл, Теннесси 1964 Мың клоун доктор Сандра Марковиц шеңбер театры, Нэшвилл, Теннесси 1965 Игуананың түні Шарлотта Гудолл шеңбер театры, Нэшвилл, Теннесси