Мария Антониэта Понс: Кубалық-мексикалық актрисаның өмірі мен мансабы
María Antonieta Pons
Мария Антониэта Понс (1922-2004) – кубинско-мексиканская актриса, пионер жанра "румбера" в мексинском кино. Золотой век мексинского кино, танцовщица, жизнь женщин.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кубалық мексикалық актриса (1922–2004)
Cuban born Mexican actress (1922–2004)
Мария Антониета Понс (6 қараша 1922 – 20 тамыз 2004) – кубалық мексикалық киноактрисасы және биші. Ол Мексика киносының алтын дәуірінде, 1940-1950 жылдары «Румберас» фильмдеріндегі алғашқы актриса болды. «Румберас» жанры 1940-1950 жылдары Мексика қоғамының көрінісін ұсынды. Ол күнәлі немесе проститутка деп есептелген әйелдердің өмірін зерттейді, сол дәуірдегі қалыпты моральдық және әлеуметтік нормаларға күшті қарсылық білдірді.
Maria Antonieta Pons (November 6, 1922 – August 20, 2004) was a Cuban born Mexican film actress and dancer. She was the first actress in the Rumberas films in the 1940s and 1950s, in the Golden Age of Mexican cinema. The Rumberas film genre offered a societal perspective on Mexico during the 40s 50s. It delved into the lives of women deemed as sinners or prostitutes, challenging the prevailing moral and social norms of their era.
Мансап
Мария Антониета Понс өзінің мансабын Кубада көптеген театрлар мен түнгі клубтарда биші ретінде бастады. 16 жасында испандық актер және кинорежиссер Хуан Оролмен танысты, ол аралдағы түрлі би байқауларында оның серіктесі болды. Оролдың әйелі болған соң, ол оны Мексикаға алып келді, сонда ол киноға түсе бастады. Мария Антониета Понс Мексика киносында «Сибони» (1938) фильмінде дебют жасады. Осы фильмдегі дебютынан кейін Мария Антониета Оролмен бірге АҚШ-тағы, әсіресе Нью-Йорк пен Чикагодағы халықаралық би турнелерінде өнер көрсетті. 1943 жылдың соңында Понс киноға оралды, продюсер Гильермо Кальдерон оны актерлер Сусана Гизар және Рамон Арменгодпен бірге «Ночи де ронда» фильмінде ойнауға шақырды. Сол жылы ол Педро Армендариспен бірге «Қызыл Конга» фильмінде түсті. Ақырында Понс Орольдің фильмдеріне «Қырағай тағдыр» фильмімен қайта оралды. Оролдың қызметкері болған кезінде Понс басқа режиссерлермен басқа фильмдер түсіре бастады. Бұл фильмдердің ішіндегі ерекшелері – «¡Viva mi desgracia!» (1944), Педро Инфантемен; «Балажу» (1944), Кати Джурадомен бірге; және «Розалинда» (1945), Рафаэль Баледонмен, және тағы басқалары. Оролмен бірге түсірген соңғы фильмі – «Pasiones tormentosas» (1946). Оролдан бөлініп шыққаннан кейін Понс Грегорио Валерштейн кино продюсерімен жұмысқа тұрды. Валерштейннің басшылығымен ол «La reina del trópico» (1946); «Марко Антонио және Клеопатраның жеке өмірі» (1946), аргентиналық актер Луис Сандринимен және режиссер Роберто Гавальдонмен; «La sin ventura» (1947); «Ангел немесе демон» (1947) және «Жақсы төленген» (1948), және тағы басқалары сияқты фильмдерді түсірді. 1949 жылы Тито Дэвисон режиссерлік жасаған «La mujer del puerto» фильмінің екінші нұсқасында (бірінші нұсқасын 1934 жылы актриса Андреа Пальма түсірді) өнер көрсетті. Понс екінші күйеуі, актер және режиссер Рамон Передамен 1950 жылы, ол оны «El ciclón del Caríbe» фильмін түсіру үшін келісімшартқа отырғанда танысты. Көп ұзамай Понс пен Переда үйленді. Переда режиссер ретінде Понс «Мамбо патшасы» (1950), «Мария Кристина» (1950), «Попф қызы» (1952) және «Қараңғылық үйі» (1954) сияқты фильмдер түсірді. 1952 жылы ол бразилиялық нарыққа «Атлантида карнавалы» фильмімен кірді. 1950 жылдары ол Эванджелина Элизондомен «¡Que bravas son las costeñas!» (1955); Антонио Эспино Клаульязо «Nunca me hagan eso» (1956); және Герман Вальдес «Тин Танмен» «Театро дель кримен» (1956), «Las mil y una noches» (1957), «La Odalísca no. 13» (1957) және «Жұлдыз бен екі жұлдыз» (1959) фильмдерінде бірге түсті. Понс фильмдердегі өнер көрсетулерін Мексикадағы ірі театрларда, мысалы, «The Margo» (қазіргі «Blanquita») немесе «Follies Bergere» сияқты қойылымдармен ауыстыра бастады. Румбера фильмдерінің сүрінуімен Понс алпыстың басында кинодан кетіп қалды. Оның соңғы фильмі – «Caña brava» (1965), әнші Хавьер Солиспен бірге.
María Antonieta Pons began her career as a dancer in Cuba in numerous theaters and night clubs. When she was 16, she met Spanish actor and film director Juan Orol, who became her partner in various dance competitions on the island. After becoming Orol's wife, he took her to Mexico so she could act in films. María Antonieta Pons debuted in the Cinema of Mexico in the film Siboney (1938). After her debut in this film, Maria Antonieta performed with Orol in international dance tours in the United States, particularly in New York and Chicago. Towards the end of 1943, Pons returned to film, invited by the producer Guillermo Calderon to act in the film Noches de ronda, along with the actors Susana Guizar and Ramon Armengod. In the same year, she performed in the film Red Konga beside Pedro Armendáriz. Eventually, Pons returned to Orol's films with Cruel destino. While still an employee of Orol, Pons began shooting other films with other directors. Highlights from these films are ¡Viva mi desgracia! (1944), with Pedro Infante; Balajú (1944), along with Katy Jurado; and Rosalinda (1945), with Rafael Baledón, among others. Her last film with Orol was Pasiones tormentosas (1946). After her break with Orol, Pons was hired by film producer Gregorio Wallerstein. Under the guidance of Wallerstein, she filmed movies like La reina del trópico (1946); La vida íntima de Marco Antonio y Cleopatra (1946), with the Argentine actor Luis Sandrini and directed by Roberto Gavaldón; La sin ventura (1947); Ángel o demonio (1947) and The Well paid (1948), among others. In 1949, she performed in the second film version of La mujer del puerto (the first version was realized by the actress Andrea Palma in 1934), directed by Tito Davison. Pons met her second husband, the actor and director Ramón Pereda in 1950, when he contracted her to film El ciclón del Caríbe. Pons and Pereda married soon after. With Pereda as director, Pons made films like La reina del mambo (1950), María Cristina (1950), La niña popoff (1952) and Casa de perdición (1954), among others. In 1952 she joined the Brazilian market with the film Carnaval Atlántida In the 1950s, she had famous film collaborations with Evangelina Elizondo in ¡Que bravas son las costeñas! (1955); Antonio Espino Clavillazo in Nunca me hagan eso (1956); and with Germán Valdés "Tin Tan" in Teatro del crímen (1956), Las mil y una noches (1957), La Odalísca no. 13 (1957), and Una estrella y dos estrellados (1959). Pons began alternating performances in films with performances in major theaters in Mexico City, like The Margo (today Blanquita) or the Follies Bergere. With the decline of the Rumberas films, Pons retired from the cinema in the early sixties. Her last film was Caña brava (1965), alongside the singer Javier Solís.
Зейнеткерлік
Канья Бравадан кейін Понстың көпшілік алдындағы өнері шектелді. Оның қайда тұратыны жөнінде әртүрлі пікірлер айтылды: Лос-Анджелес, Майами және Нью-Йорк болжанып еді. 1970 жылдардан бастап ол жұртпен байланыс жасаудан бас тартты. Күйеуі Рамон Переда қайтыс болған соң, ол одан да көп оқшауланды. Ол тіпті «Diosa de Plata» сыйлығын қабылдаудан да бас тартты. Оның түсіндіруі: Мен туралы айтылардың бәрі менің фильмдерімде бейнеленген. Рамон Переданың өлімінен кейін 1989 жылы ол қайтадан үйленді, бұл жолы Бенджамин Альвареске.
After Caña Brava, Pons's public appearances were limited. Speculation regarding the location of her residence appeared: Los Angeles, Miami, and New York have been proposed. Starting in the 1970s, she refused to have contact with the public. When her husband Ramon Pereda died, her isolation was higher. She even refused to receive a Diosa de Plata Award. Her reason was: All that can be said of me, was reflected in my films. After the death of Ramon Pereda she remarried in 1989, this time to Benjamin Alvarez.
Өлім
Мария Антониета Понс 2004 жылғы 20 тамызда Мексика қаласында қайтыс болды. Понс есте сақтау қабілетінен айырыла бастаған, бірақ оның өліміне жүрек талмасы себеп болды. Оның тілегі бойынша, оның өлімі туралы хабарлау қызметтер аяқталғаннан кейін ғана жарияланды. Бірнеше сұхбатта оның күйеуі Понстың семіз болғанын жоққа шығарды және ол фильмдеріндегідей әсем келбетін сақтап қалғанын мәлімдеді. Оның екінші некесінен туған жалғыз қызы Мария Гвадалупе Переда бар.
María Antonieta Pons died in Mexico City on 20 August 2004. Pons had started to have mental lapses, but her death was caused by a heart attack. At her request, her death was announced after the funeral services had concluded. In several interviews, her widower denied that Pons was overweight, and held that she kept the statuesque figure that characterized her in her films. She is survived by her only daughter, Maria Guadalupe Pereda, from her second marriage.