Автоматик пластинка ойнатқыш құрылғысы

Кіріспе

Фонограф пластинкаларын ойнататын құрылғы.

Автоматты пластинка алмастырғыш – пайдаланушының араласуынсыз бірден кейін келетін пластинкаларды ойнататын құрылғы. Алғашқы автоматты пластинка алмастырғыштар 1920 жылдардың соңында пайда болды және 1980 жылдарға дейін жиі қолданылды.

Тарих

1925 жылы Австралияның Хобарт қаласынан Эрик Уотерворт жазбаларды автоматты түрде ауыстыратын құрылғыны ойлап тапты. Ол әкесімен бірге оны Сиднейге алып барып, "Home Recreations" компаниясымен келісіп, жаңа шығарылатын "Salonola" фонографына орнатуды тапсырды. Бұл жаңалық 1927 жылы Сиднейдегі Корольдік Пасхалық көрмесінде көрсетілді, бірақ "Home Recreations" компаниясы таратылып, "Salonola" ешқашан сатылымға шығарылмады. Эрик Уотерворт өзінің өнертабысының үш прототипін жасады, олардың біреуін жоғарыда айтылғандай, "Salonola" пластинка ойыншысының моделі ретінде "Home Recreations" компаниясына сатты, қазір ол Сиднейдегі Қолданбалы өнер және ғылым мұражайының қорында сақталады. Екінші прототип Эрик пен оның әкесімен бірге Англияға апарылып, "Симфония граммофон және радио компаниясымен" жасалған келісім бойынша сатылды. Бұл құрылғының тағдыры белгісіз. Үшінші прототип толық жиналмады және 60 жылға жуық уақыт Уотерворттардың үйінің астында бөлшектер күйінде жатты. Эрик қайтыс болғаннан кейін, отбасы құрылғының бөлшектерін тауып, Тасманияның дыбыс сақтау қауымдастығына сыйға берді. Ұсыныс қабылданды және ынталы мүше прототипті қайта құрастыру жұмысын бастады. Тек бірнеше ұсақ бөлшектер жоғалғаны анықталды, қалғандары құрылғыны жинап, бастапқы жұмыс жағдайына келтіруге жеткілікті болды. Бұл прототиптік жазба алмастырғышы қазір Тасманияның Bellerive қаласындағы Sound Preservation Association ресурстық орталығында қойылған. Алғашқы коммерциялық сәттілікке жеткен жазба алмастырғышы – 1927 жылы АҚШ-та "Victor Talking Machine Company" компаниясы шығарған "Автоматты орфофония" моделі болды. Дәстүрлі граммофон немесе фонографта 78 айналымдық граммофондық пластинкалардың шектеулі ойнату уақыты (12 дюймдік пластинканың әр жағында шамамен төрт минуттан аспайды, ал 10 дюймдік пластинканың әр жағында үш минуттан аспайды) тыңдаушыларды үнемі пластинкаларды ауыстыруға мәжбүр етті. "Автоматты орфофония" тыңдаушыға бірнеше пластинканы машинаға жүктеуге және оларды үзіліссіз ұзақ уақыт бойы автоматты түрде ойнатуға мүмкіндік берді. 1950 жылдардың аяғында Гаррард (Британия) және Dual (Германия) АҚШ-тағы жоғары сапалы жазба алмастыру нарығында көш бастады. 1950 жылдардың соңынан 1960 жылдардың аяғына дейін Мичиган штатының Бентон Харбор қаласындағы VM Corporation (Voice of Music) американдық жазба алмастыру нарығында бастапқы жабдықтарды (OEM) өндіруші ретінде үстемдік құрды. 1960 жылдардың ортасында британдық BSR–MacDonald компаниясы VM-ді әлемдегі ең ірі жазба алмастырғыш өндірушісі ретінде ығыстырып, АҚШ-тағы OEM алмастырғыш нарығында да көш бастады. Гаррард 1960 жылы кәсіби деңгейдегі теңгерілген тон қолмен және ауыр құйылған магнитсіз пластинкасы бар жоғары сапалы жазба алмастырғышты ұсынды, бұл мүмкіндіктер бұрын тек қолмен басқарылатын дискілерде ғана кездесетін. Оның жоғары өнімділігін көрсету үшін ол "автоматты дискілеу" деп аталды. Атауы және жақсартылған өнімділігі басқа өндірушілерді кәсіби сапалы мүмкіндіктері мен өнімділігі бар автоматты дискілерді шығаруға итермеледі. 1950-1970 жылдардағы көптеген орташа бағалы тұтынушылық дискілер алмастырғыштармен жабдықталған, бірақ 1980 және 1990 жылдары кассеталар мен компакт-дискілер винилдік пластинкаларды ығыстырғаннан кейін олардың танымалдылығы төмендеді. Жазбаларды жинақтаушы алмастырғыштар пластинкалардың тозуына және "қиылуына" үлкен үлес қосады деген сенімнің күшеюіне байланысты ақырында сирек кездесе бастады және компоненттік жүйелердің жеке бөліктері ретінде немесе бір пластинканы ойнайтын компакт-жүйелерге біріктірілген қолмен басқарылатын дискілермен алмастырылды, олар ойнату кезінде берекелі қарау арқылы пластинкалардың тозуын азайтады деп есептелді.

The record changer with a stepped center spindle design was invented by Eric Waterworth of Hobart, Australia, in 1925. He and his father took it to Sydney, and arranged with a company called Home Recreations to fit it into its forthcoming phonograph, the Salonola. Although this novelty was demonstrated at the 1927 Sydney Royal Easter Show, Home Recreations went into liquidation and the Salonola was never marketed. Eric Waterworth built three prototypes of his invention, one of which was sold to Home Recreations as a model for its proposed Salonola record player as cited above, which is now reportedly in the collection of the Museum of Applied Arts & Sciences in Sydney. The second prototype went to England with Eric and his father, and was sold as part of the deal with the Symphony Gramophone and Radio Company. The fate of this machine is unknown. The third prototype was never fully assembled, and lay in pieces under the Waterworths' house for something like sixty years. After Eric's death, the family found the disassembled parts of the machine and offered them to the Sound Preservation Association of Tasmania. The offer was accepted, and an enthusiastic member began the task of reassembling the prototype. Only a few small parts were found to be missing, and enough remained to finish assembling it and restoring it to a crude working condition. This prototype record changer is now on display at the Sound Preservation Association of Tasmania resource centre in the Hobart suburb of Bellerive. The first commercially successful record changer was the "Automatic Orthophonic" model by the Victor Talking Machine Company, which was launched in the United States in 1927. On a conventional gramophone or phonograph, the limited playing time of 78 rpm gramophone records (averaging a little over four minutes per 12 inch side, and a little over three per 10 inch side) meant that listeners had to get up to change records at regular intervals. The Automatic Orthophonic allowed the listener to load a stack of several records into the machine, which would then be automatically played in sequence for a much longer uninterrupted listening time. By the late 1950s, Garrard (of Britain) and Dual (Germany) dominated the high end record changer market in the United States. From the late 1950s through the late 1960s, VM Corporation (Voice of Music) of Benton Harbor, Michigan, US, dominated the lower priced original equipment manufacturer (OEM) American record changer market. By the mid to late 1960s, a British company BSR–MacDonald displaced VM as the world largest record changer manufacturer and dominated the OEM changer market in the US as well. Garrard, in 1960, introduced a high fidelity record changer with a professional grade balanced tonearm and heavy cast non magnetic platter, both features previously found only on manual turntables. To distinguish it by its superior performance, it was called an "automatic turntable." The name, and the improved performance, caught on and other manufacturers began producing automatic turntables with professional grade features and performance. Most mid priced consumer record players of the 1950s through the 1970s were equipped with changers, but they started to decline in popularity as cassettes and compact discs replaced vinyl records in the 1980s and 1990s. Record stacking changers eventually became rarer due to the gradually growing belief that they contributed greatly to record wear and "warping," and were eventually superseded by manual turntables which served as separate parts of component systems or were integrated into compact systems that played one record at a time and were felt by some to save record wear by gentler treatment during play.

Автоматты түрде реттілік

Дискілердің екі жағын нөмірлеу көптеген қос және үш альбомдарда, сондай-ақ 78 айналымдық және LP пластинкалардың жинақтарында (қораптарында) белгілі бір реттілікте тізуге және дискі алмастырғышта ойнатуға мүмкіндік берді. Дискілер тізіліп, әр дискінің бір жағы ойналғаннан кейін, барлық дискілер тігінен бұрылып, алмастырғышқа қайта қойылды. Осылайша, дұрыс реттілікте дыбысталуы үшін төрт дискілі жинақтың әр дискісінде тиісінше 1 және 8, 2 және 7, 3 және 6, ал 4 және 5 жақтары болар еді – бұл тәжірибе «автоматты тізбектеу», «алмастырғыш тізбектеу» немесе «автожұптау» деп аталады. LP пластинкалар пайда болғанға дейін классикалық симфониялар мен концерттер, ал кейінірек түпнұсқалық саундтректер осы форматта жазылатын. Бұл «автоматты тізбек» дискілерді тізім бойынша ойнағанда стекті кері бұрудың орнына, жай ғана дискілерді төмен түсіретін дискі алмастырғыштар үшін жасалған. Басқа дискі алмастырғыштар, соның ішінде RCA және GE компаниялары 1930 жылдары шығарғандары, сондай-ақ Thorens TD 224, стекті автоматты түрде кері бұруға қабілетті болды. RCA және GE үлгілері пластинкаларды дискіге тізіп, ойнағаннан кейін жоғарғы пластинканы шетке жылжытты. Осы алмастырғыштар үшін жеке тізбек – «сырғу автоматты тізбегі» жасалды, онда жақтары 1 және 5, 2 және 6, 3 және 7, ал 4 және 8 болып жұптастырылды. Кейбір дискі алмастырғыштар әр дискінің екі жағын да ойната алатын. Олармен қолмен тізбектеу (1 және 2, 3 және 4, 5 және 6, ал 7 және 8) жұмыс істеді. Мысалдары: Markel 75, Capehart айналымды, Fisher/Lincoln, Garrard RC 100 және Thorens Symphony CD50/CD53 алмастырғыштары. 1930 жылдардың соңы мен 1940 жылдардың басында Victor компаниясы 78 айналымдық пластинкалар жинағын барлық үш тізбекте шығарды (жинақ нөмірлері алдынан М – қолмен, DM – автоматты төмен түсіру, немесе AM – сырғу автоматты тізбегі үшін). Columbia компаниясы үш немесе одан көп пластинкадан тұратын жинақтар үшін MM, қолмен тізбектеу үшін X, ал екі пластинкадан тұратын жинақтар үшін MX белгілерін пайдаланды. Кейбір радиостанциялардың көшірмелері «релелік тізбек» түрінде жасалды, оларды диджей екі дискілік үстелде жақтары арасында үзіліссіз ойнату үшін пайдаланды, олар 1 және 3, 2 және 4, 5 және 7, ал 6 және 8 болып жұптастырылды. Сырғу автоматты тізбегі де екі дискілік үстелмен үзіліссіз ойнауға мүмкіндік берді.

Numbering of the sides of the discs in many double and triple albums, and boxed sets of records (both 78s and LPs) in a certain sequence enabled them to be stacked and played on record changers. After the discs were stacked and one side of each disc had played, the entire stack would be turned over and replaced on the changer shelf. Thus, to be heard in the proper sequence, each disc of a four disc set would contain, respectively, "sides" 1&8, 2&7, 3&6 and 4&5a practice known as "automatic sequencing", "changer sequencing" or "auto coupling". In pre LP days, classical symphonies and concertos, and later, original cast albums, would be recorded using this format. This "drop automatic sequence" was designed for record changers which simply dropped records rather than reversing the stack as it was played in sequence. Other record changers, including some made as far back as the 1930s by RCA and GE in addition to the much later Thorens TD 224, were capable of reversing the stack automatically. The RCA and GE units kept the records stacked on the turntable and slid the top record to the side after playing it. A separate sequence, the "slide automatic sequence," was made for these changers, with sides coupled 1&5, 2&6, 3&7 and 4&8. Some record changers could play both sides of each record. Manual sequence (sides coupled 1&2, 3&4, 5&6 and 7&8) worked with these. Examples were the Markel 75, Capehart turnover, Fisher/Lincoln, Garrard RC 100, and Thorens Symphony CD50/CD53 changers. During the late 1930s and early 1940s, Victor released 78 rpm record sets in all three sequences (with set numbers preceded by M for manual, DM for drop automatic or AM for slide automatic sequencing), for players of each of the three kinds it manufactured. Columbia used MM for drop automatic sets of three or more records, X for manual and MX for two record drop automatic sets. Some radio station copies were produced in "relay sequence" to be played by a DJ on two turntables with no break between sides, which were coupled as 1&3, 2&4, 5&7 and 6&8. The slide automatic sequence also allowed uninterrupted play with two turntables.