Чарльз "Чински" Рут: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы (1899-1970)

Чарльз Генри "Чински" Рут (17 наурыз, 1899 – 5 қараша, 1970) – 1923-1941 жылдар аралығында "Сент-Луис Браунс" және "Чикаго Кабс" командаларында ойнаған америкалық бейсбол лигасының питчері. Рут оң қолмен соққы беріп, лақтырды. Ол 201 жеңіспен клубтың өткізген ойындары, иннингтері және мансаптық жеңістері бойынша клубтық рекордты ұстап тұр.

Ерте өмір

Сент-Патрик күні туған Рут, Джейкоб пен Мэри Руттың Миддлтаун (Огайо штаты) қаласындағы тоғыз баласының сегізіншісі болды. 13 жасында тәртіпсіздігі үшін ұстазының сөгісіне ұшырап, мектепті тастап кетті. Әкесі ұлының жергілікті болат зауытында жұмыс істеуін қалаған, бірақ бейсболға деген ұлының құмарлығын қолдамаса да, отбасына көмектесу үшін жұмыс табуын талап етті. Рут азық-түлік арбасын жүргізіп, қорап фабрикасында жұмыс істеді, сондай-ақ Armco зауытында үлгі жасаушы болып еңбек етті. Жиырма жасқа келгенде, ол Миддлтаун Иглз командасымен жартылай кәсіби бейсбол ойнап, жексенбі күндері әр ойын үшін 5 доллар (қазіргі шарттармен) табады. Ол Гамильтон қозғалтқыштар зауытына кеткенше, оған ойын үшін 35 доллар (қазіргі шарттармен) және аптасына 50 доллар (қазіргі шарттармен) жалақы ұсынды. Сент-Луис Браунс клубының Карл Вейлман оның ойынын (оның оңтүстік Огайо индустриалдық лигасындағы чемпионатқа жетекшілік еткенін) байқап, оны келісімшартқа қол қойды. Рут 1921 жылы Луизиана штатының Боголуса қаласындағы Браунс командасының көктемгі жаттығу лагеріне келді.

Мансап

Рут кәсіби мансабын 1923 жылғы 18 сәуірде «Сент-Луис Браунс» командасымен бастады. Рут «Детройт Тайгерс» командасына қарсы соңғы иннингте резервтік ойыншы ретінде шығып, бір соққы жасап, ешқандай соққыға жол бермеді. 4 шілдеде «Чикаго Уайт Сокс» командасына қарсы қос ойынның екінші ойынында Рут карьерасында алғаш рет негізгі құрамда ойнады. Ол екі иннинг ойнап, бес соққыдан екі ұпай жіберді, бір соққы жасады, бірақ «Уайт Сокс» 3:1 есебімен жеңіске жетті. Ол сол жылы тағы бір ойынды бастады, жалпы 27 ойында қатысып, олардың 15-ін аяқтады, 60 иннинг ойнады, 0-4 есебімен 5.70 ERA көрсетті. 27 соққы жасап, 18 жүріс жіберді. 1923 жылғы маусымнан кейін «Сент-Луис Браунс» командасының басқарушысы Джордж Сислер Рутты Седрик Дёрст, Расти Райт және Джош Биллингспен бірге «Лос-Анджелес Энджелс» командасына (Тынық мұхиты лигасы) Джордж Лайонс және Тони Рего үшін сатты. «Энджелс» командасында ол 322 иннингте 21 ойында жеңіске жетті. Маусымнан кейін «Кубс» командасы оның келісімшартын 30 000 доллар мен екі ойыншыға сатып алды. Командамен көктемгі жаттығудан кейін Рут «Энджелс» командасына қайта жіберілді, онда ол 25 ойында жеңіске жетті. 1926 жылы ол «Кубс» командасымен ойнай бастады. Команданың 42 ойынында (32-сін бастап), ол 18-17 есебімен 271 иннингте 21 толық ойын ойнап, екі ойында сақтап қалды және екі ойында қарсыласқа ұпай жібермеді. Ол 62 жүріс жіберіп, 127 соққы жасады, қатарынан алты маусымды жүзден астам соққы жасап бастады. Сол жылы ол «Ең құнды ойыншы» дауыс беруде 16-шы орынды иеленді. 1927 жылы Рут «Кубс» командасының ашылу күніндегі ойында «Сент-Луис Кардиналс» командасына қарсы «Ригли Филд» стадионында ойнады, болашақта Даңқ залына енетін Гровер Кливленд Александермен кездесті. Рут толық ойын ойнап, жеті соққыдан бір ұпай жіберіп, жеті соққы жасап, бес жүріс жіберді, нәтижесінде «Кубс» командасы «Кардиналс» командасын 10:1 есебімен жеңді. Сол жылы ол 48 ойында және 309 иннингте 3.76 ERA көрсетіп, 26-15 есебімен жеңіске жетті, бұл оның мансабындағы ең жоғары көрсеткіш. Ол 117 жүріс жібергенімен, 1316 соққы жасаған ойыншыдан 145 соққы жасады, бұл оның мансабындағы ең жоғары көрсеткіш. Ойын қорғау бойынша ол алты соққыдан шықты, 49 ассист жасады, екі қате жіберді және екі қос ойын жасады, бұл 0.965 көрсеткішті құрады. Ол лигада жеңістер, ойындар және иннингтер саны бойынша көшбасшы болды, сонымен қатар 9 иннингтегі соққылар саны бойынша алдыңғы ондыққа кірді (8.621, 6-шы орын), 9 иннингтегі соққылар саны бойынша (4.223, 5-ші орын), соққылар саны бойынша (2-ші орын) және қарсыласқа ұпай жібермеген ойындар саны бойынша (4, 2-ші орын). Рут сол жылы «Ең құнды ойыншы» дауыс беруде төртінші орынды иеленді, 46 дауыс ұпайларын алды, ал Пол Уэнер 72 дауыспен марапатты алды. Келесі жылы ол 14-18 есебімен 3.57 ERA көрсетіп, 40 ойында және 237 иннингте екі ойында сақтап қалды. Ол 73 жүріс жіберіп, 122 соққы жасады. 1929 жылы Рут 43 ойында және 272 иннингте 19-6 есебімен және 3.47 ERA көрсетті. Ол 83 жүріс жіберіп, 124 соққы жасады. Сол жылы «Кубс» командасы Ұлттық лиганың байрағын жеңіп алды, ал Рут «Филадельфия Атлетикас» командасына қарсы Дүниежүзілік серияның 1-ші және 4-ші ойындарын бастады. Бірінші ойында ол Говард Эмкеге қарсы ойнады. Рут жетінші иннингке дейін ұпай жібермеді, онда Джимми Фокс оған үй жүгіріп, «Атлетикас» командасына алғашқы ұпай берді. Рут сегізінші иннингте Гай Бушпен ауыстырылды, бірақ Рутқа (жеті иннинг, үш соққы) 3:1 есебімен жеңіліс тағылды. Рут серияның маңызды төртінші ойынын бастады, Джек Куиннге қарсы ойнады. Ол жетінші иннингке дейін ұпай жібермеді, онда ол алты ұпай жібергеннен кейін Арт Неф үшін шығарылды, «Кубс» командасы 8:6 есебімен басымдық сақтауға тырысты. Алайда, келесі екі «Кубс» питчері төрт ұпай жіберді, нәтижесінде «Атлетикас» командасы қайта оралып, ойынды 10:8 есебімен жеңіп алды, сонымен қатар Серияны бір ойыннан кейін жеңіп алды. Рут 1932 жылы негізінен формада ойнады. Бұл «Кубс» командасының жейделерінде нөмірлер киген алғашқы жылы болды; Рут 12 (ол келесі жылдары үш түрлі жейде нөмірін киетін болады) киді. 39 ойында ол 15-10 есебімен 3.58 ERA көрсетіп, 216 иннингте үш ойында сақтап қалды. Ол 96 соққы жасап, 55 жүріс жіберді (экісі де Рут үшін оның мансабындағы ең төменгі көрсеткіш). Команда Роджерс Хорнсбидің басқаруымен 53-46 есебімен жеңіліске ұшырап, Чарли Гриммнің басқаруымен келесі 55 ойынның 37-інде жеңіске жетіп, NL флагелін жеңіп алды. Рут 1 қазанда Нью-Йорк Янкиске қарсы әлем чемпионатының 3-ші ойынында пайда болды. 4 иннингте ол 6 соққыға жол берді және Cubs 7-5 есебімен жеңілді. Ол 1932 жылы Чикагодағы Wrigley Field-те өткен әлем чемпионатында Бэйб Рут отыратын орынға соққы берер деп болжаған. Алайда Рут Рут трибуналарға нұсқамаған деп тұжырымдады және болжамдық ату туралы есеп дау тудырады. Руттың бейсболдағы лақап аты «Чински» оны ұзақ уақыт бойы бірге ойнаған және менеджері Чарли Гриммге берді. Рут, No киіп. 17 (оның үшін ол өзінің мансабының қалған жылдарын киетін болады) 1935 жылы формаға оралды, 38 ойында және 201 иннингте 15-8 есебімен 3.08 ERA көрсетті. Ол 94 соққы жасап, 47 жүріс жіберді. Cubs сол маусымда лиганың байрағын жеңіп алды, 4 қыркүйектен 28-ге дейін қатарынан 21 ойын жеңіп, 100-54 есебімен аяқтады және алты жылдың ішінде үшінші байрағын жеңіп алды. Рут «Дүниежүзілік серия» турнирінің 2-ші және 4-ші ойындарында пайда болды, алғашқысында бастап, соңғысында соңғы екі иннингте ойнады. 2-ші ойында ол ойынды аяқтамай тұрып, шығарылды, төрт соққыдан және төрт ұпайдан жіберді, нәтижесінде Cubs 8-3 есебімен жеңілді, Рутқа жеңіліс тағылды. 4-ші ойында ол сегізінші және тоғызыншы иннингте ойнады, бір соққыдан ұпай жібермеді, екі соққы жасады және бір жүріс жіберді, бірақ Cubs 2-1 есебімен жеңілді; команда екі күннен кейін Серияны жеңіліске ұшырады. Рут 1938 жылы үлкен жетістікке жете алмады. Ол 44 ойында пайда болды, олардың 11-ін бастап, 20-сын аяқтады, 9 ойында сақтап қалды, 8-7 есебімен 2.86 ERA көрсетті және 160 иннинг ойнады. Ол 70 соққы жасап, 30 жүріс жіберді. Төртінші рет тоғыз жылдың ішінде Cubs лиганың байрағын жеңіп алу үшін жиналды, ойыншы-менеджер Габби Хартнеттің басшылығымен. 28 қыркүйекте Cubs турнир кестесінде бірінші орынға ие болу үшін Питтсбург Пайретс командасымен ойнады, жартылай ойынмен қалып қойды. Рут Билли Лидің орнына тоғызыншы иннингте шығып, Wrigley Field стадионында қараңғылық түскенге дейін ойынды аяқтауға мүмкіндік берді, нәтижесінде ойынды ертең қайта ойнауға тура келді. Иннингтің төменгі жағында екі ауттан кейін Хартнет команда үшін жеңіске жеткізетін драматикалық үй жүгірісін жасады, нәтижесінде олар лигада бірінші орынға көтерілді (Рут жеңіске жеткені үшін мақталады). Төрт күннен кейін Cubs байрақты жеңіп алды. «Дүниежүзілік серия» турнирінде ол төртінші және соңғы ойында Янкиске қарсы ойнады, төртінші, бесінші және алтыншы иннингте ойнады. Ол үш соққыдан бір ұпай жіберді (Томми Хенрихтен үй жүгірісі), нәтижесінде Cubs 8-3 есебімен жеңілді. Тоғыз жылдың ішіндегі алты постсезондық ойында Рут барлығы 22 иннинг ойнады, 26 соққы жіберді, 18 ұпай жіберді, 15 соққы жасады және 6 жүріс жіберді, үш ойында жеңіліске ұшырады және ешқайсысында жеңіске жетпеді. Соңғы жылы 1941 жылы Рут 8-7 есебімен 5.40 ERA көрсетті (оның мансабындағы ең жоғары көрсеткіш), 19 ойында ойнады, 106 иннингте алты толық ойын ойнады. Ол өткен жылға қарағанда көбірек соққы және ұпай жіберді, бірақ жұмыс көлемі азайды, 46 соққы жасап, 37 жүріс жіберді. Соңғы ойынында 1941 жылғы 2 қыркүйекте ол Цинциннати Редс командасына қарсы толық ойын ойнады, бес соққыдан бір ұпай жіберіп, бес соққы жасап, бес жүріс жіберді, нәтижесінде 3-1 есебімен жеңіске жетті. Өзінің 17 жылдық мансабында Рут питчерлермен салыстырғанда, тақтада керемет статистика көрсетті, 0.180 орташа көрсеткішпен (1086 ойында 196 соққы), 86 ұпай, 11 үй жүгірісі және 93 RBI жинады. Ол қорғаныс жағынан да сенімді болды, 0.976 көрсеткішпен, бұл сол позициядағы лигалық орташа көрсеткіштен 15 ұпайға жоғары. «Baseball Legends: The Charlie Root Story» кітабында, 1995 жылғы қаңтардағы Knight Templar журналында келтірілгендей, «Рут ойын тарихындағы ең қатал бәсекелес болды, оның сигарын шайнауы және қатал мінезі оның ең қорқынышты құралдарының бірі болды...»

Root began his professional career on April 18, 1923 with the St. Louis Browns. Root pitched in relief for the final inning against the Detroit Tigers, striking out one while allowing no hits. Root made his first career start on July 4 for the second game of a double header against the Chicago White Sox. He lasted two innings while allowing two runs on five hits with one strikeout, receiving the loss as the White Sox prevailed 3–1. He would start just one more game that year while appearing in 27 total games, finishing 15 of them while having 60 innings of work, going 0–4 with a 5.70 ERA. He had 27 strikeouts and 18 walks. Root was traded after the 1923 season by manager George Sisler along Cedric Durst, Rasty Wright, and Josh Billings to the Los Angeles Angels in the Pacific Coast League for George Lyons and Tony Rego. In his season with the Angels, he won 21 games in 322 innings. His contract was purchased by the Cubs after the season for $30,000 and two players. He was sent back to the Angels for more seasoning after spring training with the team, winning 25 games with the Angels. In 1926, he began play with the Cubs. In 42 games for the team (starting in 32 of them), he went 18–17 while throwing 21 complete games with two saves and two shutouts in 271 innings of work. He had 62 walks and 127 strikeouts, beginning six consecutive seasons with over a hundred strikeouts. He finished 16th in the MVP voting that year. For 1927, Root was selected to pitch the Opening Day game for the Cubs, pitching against the St. Louis Cardinals at Wrigley Field, facing future Hall of Fame inductee Grover Cleveland Alexander. Root pitched a complete game while allowing one run on seven hits while having seven strikeouts and five walks as the Cubs rolled over the Cardinals 10–1. That year, he went 26–15 with a 3.76 ERA in 48 games and 309 innings, both career highs. Although he allowed 117 walks, he had 145 strikeouts in the 1,316 batters he faced, all career highs. Fielding wise, he had six putouts, 49 assists, two errors and two double plays for a .965 fielding percentage. He led the league in wins, games, and innings while finishing in the top ten in hits per 9 innings (8.621, 6th), strikeouts per 9 innings (4.223, 5th), strikeouts (2nd) and shutouts (4, 2nd). Root finished fourth in the MVP voting that year, receiving 46 vote points as Paul Waner received the award with 72. He regressed the following year, going 14–18 with a 3.57 ERA and two saves in 40 games and 237 innings pitched. He had 73 walks with 122 strikeouts. In 1929, Root pitched in 43 games and 272 innings while having a 19–6 record and a 3.47 ERA. He had 83 walks along with 124 strikeouts. That year the Cubs won the National League pennant, and Root started Game 1 and Game 4 of the World Series against the Philadelphia Athletics. In the first game, he faced off against Howard Ehmke. Root was scoreless until the seventh inning, where Jimmie Foxx hit a home run off him to give the Athletics their first run. Root was replaced by Guy Bush for the eighth inning, but Root (seven innings, three hits) was charged with the 3–1 loss. Root started the pivotal fourth game of the Series, facing off against Jack Quinn. He was clean of runs until the seventh inning, where he was taken out for Art Nehf after getting only one out on six runs as the Cubs tried to preserve a 8–6 lead. However, the two following Cubs pitchers allowed four runs to score as the A's completed their comeback and ultimately won the game 10–8 along with the Series a game later. Root played mostly to form for 1932. It was the first year the Cubs wore numbers on their jerseys; Root wore 12 (he would wear three different jersey numbers over the following years). In 39 games appeared, he went 15–10 with a 3.58 ERA and three saves in 216 innings pitched. He had 96 strikeouts with 55 walks (both being lows for Root in his career thus far). The team rallied from a sluggish 53–46 record under Rogers Hornsby to winning 37 of the next 55 games under Charlie Grimm to win the NL pennant. Root appeared in Game 3 of the World Series on October 1 against the New York Yankees. In 4 innings, he allowed six hits and runs as the Cubs lost 7–5. He threw the pitch that Babe Ruth allegedly predicted he would hit into the seats in the 1932 World Series at Wrigley Field in Chicago (see: Babe Ruth's called shot). Root, however, insisted that Ruth had not pointed to the bleachers and the account of the supposed shot is disputed. Root's baseball nickname, "Chinski," was bestowed by his longtime teammate and manager, Charlie Grimm. Root, wearing No. 17 (for which he would wear for the remaining years of his career) returned to form in 1935, going 15–8 with a 3.08 ERA in 38 games and 201 innings pitched. He had 94 strikeouts and 47 walks. The Cubs memorably won the league pennant that season, winning 21 consecutive games from September 4 to the 28th to finish 100–54 and win their third pennant in six years. Root appeared in Game 2 and 4 of the World Series, starting in the former while closing the last two innings of the latter. In Game 2, he was knocked out of the game before finishing an inning, allowing four hits and four runs on four batters faced as the Cubs lost 8–3, with Root being charged with the loss. In Game 4, he threw the eighth and ninth inning, allowing one hit with no runs, two strikeouts, and one walk although the Cubs lost 2–1; the team lost the Series two days later. Root did not have as much as success in 1938. He appeared in 44 games while starting 11 of them and finishing 20 of them, having 9 saves while going 8 7 with a 2.86 ERA and pitching 160 innings. He had 70 strikeouts and 30 walks. For the fourth time in nine years, the Cubs rallied to win the league pennant, rallying behind player manager Gabby Hartnett. On September 28, the Cubs played the Pittsburgh Pirates for possession of first place in the standings, trailing by half a game. Root stepped in for Bill Lee in the ninth inning, allowing one hit with no runs to keep the score at 5 even in the last scheduled inning to play before darkness was set to hit Wrigley Field, which would mean a re playing of the game the following day. In the bottom of the inning, with two outs, Hartnett hit a dramatic home run to win the game for the team and elevate them to first place in the league (with Root receiving credit for the win). Four days later, the Cubs clinched the pennant. In the World Series that year, he appeared in the fourth and final game against the Yankees, pitching the fourth, fifth, and sixth inning. He allowed three hits with one run (a home run to Tommy Henrich) as the Cubs lost 8 3. In six postseason starts spread out over nine years, Root pitched a total of 22 innings while allowing 26 hits, 18 runs with 15 strikeouts and six walks while losing three of the decisions and winning none. For his final year in 1941, Root went 8–7 with a 5.40 ERA (a career high) while pitching in 19 games, having six complete games in 106 innings of work. He allowed more hits and runs than the year before despite a reduced workload while having 46 strikeouts and 37 walks. In his final game on September 2, 1941, he pitched a complete game against the Cincinnati Reds, allowing one run on five hits while striking out and walking five batters in a 3–1 win. Relative to his pitching counterparts, Root put up stellar stats at the plate during his 17 year major league career, compiling a .180 batting average (196 for 1086) with 86 runs, 11 home runs and 93 RBI. He also provided a sound presence on the defensive side, recording a .976 fielding percentage, which was 15 points higher than the league average at that position. As quoted by Baseball Legends: The Charlie Root Story, by Joseph E. Bennett, Jan. 1995 Knight Templar magazine "Root was one of the fiercest competitors the game ever knew his cigar chomping, no nonsense visage was one of the most intimidating tools in his baseball arsenal."

Карьерадан кейінгі кезең

Рут бейсболдан шыққан соң кіші лигада бас бапкер және питчинг жаттықтырушысы ретінде ұзақ қызмет етті. Ол «Кубс» (1951–53; 1960) және «Милуоки Брэйвз» (1956–57) командаларында питчинг жаттықтырушысы болды. Рут 1957 жылы «Милуоки» командасының әлем чемпионатын жеңіп алуына көмектесетін жаттықтырушылардың бірі болды. Калифорния штатының Пайсинс қаласында 1000 акр жерді алып жатқан «Даймонд Р» ранчосына ие болған Рут мал шаруашылығымен айналысып, аң аулау мен балық аулауды ұнататын.

Өлім

Рут 71 жасында Калифорния штатының Холлистер қаласында ұзаққа созылған аурудан кейін қайтыс болды. Қызы Делланың айтуынша, ол өлер алдында екі күн бұрын оған: "Мен өмірімді бейсболға арнадым, мен болмаған бір нәрсе үшін ғана есте қаламын" деген. Оның күлі Салинас қаласындағы Garden of Memories Memorial Park естелік саябағына шашылды.