Кіріспе

Француз революционері Максимин Иснар (Maximin Isnard; 16 қараша 1755, Грасс, Альп Маритми – 12 наурыз 1825, Грасс), француз революционері, Драгиньян қаласында парфюмериямен айналысып, сатушы болды. Ол Вар департаментінен Заң шығару жиналысына депутат болып сайланғанда Жирондистерге қосылды. Ұлттық конвенцияның төрағасы ретінде, Париж коммунасының тираниясынан шаршаған Иснар Парижді қиратумен қорқытты. Ол Конвенция ешқандай зорлық-зомбылыққа бағынбайтынын және Париж Францияның басқа аймақтарынан келген өкілдерді құрметтеуі керек екенін мәлімдеді. Иснардан мандатын босатуды сұрады.

Француз төңкерісінен бұрын

1755 жылы туған ол Максимин Иснардтың (1731-1799) және Анн Тереза Фантонның кіші ұлы, Андон Фантон әулетінің туысы. Ол әкесінің тарапынан Жак Иснардтың немересі, ол саудагер-куратор, Deux Frères және Esclapon иесі, сондай-ақ Клер Курмның ұрпағы, екеуі де Грасс қаласының бай саудагерлер отбасыларынан. Оның қарындасы Франсуаза (1722-1805) Антуан Кортқа үйленген, олардың Оноре, Мишель және Жозеф Корт д'Эсклапон мен де Фонтмихель атты бірнеше балалары болған. Оның немересі Мари Маргарита Жюстин Иснард 1801 жылы Клод Мари Курмға (1770-1865) үйленді. 1778 жылы Мадлен Клерионға үйленді. Олардың Жан Жак (1784-1845) атты ұлы болды, ол Иснард бароны, жеке қаржы жинаушы, 1813 жылы банкир Оноре Франсуа Лустың қызы Эвгения Габриэль Луске үйленді. Олардың немересі Жозеф Оноре (1817-1898) 1864 жылдың 7 қыркүйегінде патент арқылы Иснард бароны атағына ие болды. Ол Драгиньян қаласында парфюмер болып жұмыс істеген, кейін жібек және сабын өндіретін фабрика ашты.

Заң шығарушы жиналыс

Иснар 1789-1790 жылдары Революция басталғанда "жаңа идеяларды" қабылдауда жылдам революционер болды. 1791 жылдың 9 қыркүйегінде Францияның оңтүстік-шығысындағы Вар департаментінен (Драгиньян округі) Заң шығару жиналысына депутат болып сайланды. Иснар Бриссомен байланыста болды және жиналыстың сол жағында отырды. Ол сөздерінде өте қатал болды. Мысалы, оның пікірінше, Франция мемлекеті Революцияны қабылдамаған дін қызметкерлерінің барлығын елден шығаруға тиіс болды. Ол Революцияны нығайту үшін шетелдерге қарсы соғыс қалаған "бриссотиндерді" қолдады. Ол сотқа және Тюильридегі австриялық комитетке шабуыл жасап, корольдің күзетшілер тобын таратуды талап етті, сондай-ақ Людовик XVI-ны конституцияға адал болмағандықпен айыптады. Бірақ 1792 жылдың 20 маусымында халық сарайға шабуыл жасағанда, ол корольді қорғау үшін оның қасына барған депутаттардың бірі болды.

Ұлттық конвенцияның мүшесі

1792 жылдың қыркүйегінде Ұлттық конвенцияға сайланған ол Ницца маңындағы Солтүстік армиясына, көтерілістің себептерін түсіндіру үшін жіберілді; ол Соспелді басып алғанын хабарлады және күзде Парижге қайтып келді. 1793 жылдың қаңтарында Людовик XVI-ның өліміне дауыс берді және Жалпы қауіпсіздік комитетінің мүшесі болды. 25 мүшеден тұратын комитет тым ауыр болып шықты, 4 сәуірде Иснард Жирондист көпшілігі атынан тоғыз мүшеден тұратын кіші комитет құруды ұсынатын есепті ұсынды, ол екі күннен кейін Қоғамдық қауіпсіздік комитеті ретінде құрылды.

Ұшу

1793 жылғы 2 маусымда ол халық өкілі лауазымынан кетуін ұсынды, бірақ Конвент жиырма тоғыз жирондисті қамау туралы шешім қабылдаған жарлыққа кірмеді. Дегенмен, 3 қазанда оның тұтқындалуына бұйрық берілді, сондай-ақ Конвенттен шығып, департаменттерде азаматтық соғыс қоздыруға тырысқан бірнеше басқа жирондист депутаттары да тұтқындалды.

1794 1795 жыл

Бастапқыда Термидориялық реакция кезінде тыйым салынған, ол 1794 жылдың 4 желтоқсанында Конвентке қайта оралуға рұқсат алды. Оң жаққа отырып, ол радикал революционерлердің қарсыласы болды. 1795 жылдың мамырында қашып жүрген якобиндерді анықтау және соттау үшін Буш-дю-Рон департаментіне жіберілді, бұл оның роялистік көзқарастарына күдік тудырды.

1795 1797 ж.

1795 жылғы 13 қазанда, қазір роялист деп есептелетін ол Вардан бес жүздік кеңеске депутат болып сайланды, онда ол өте ұсақ роль ойнады. 1797 жылы ол Драгиньянға зейнетке шықты.

Өмірінің соңы

1802 жылы ол «Жанның өлместігі» ("De l'immortalité de l'âme") атты памфлетін жариялады, онда католицизмді мақтады, ал 1804 жылы «Флореаль айының 28-і күнгі сенатус консультіне қатысты ойлар» ("Réflexions relatives au sénatus consulte du 28 floréal an XII") атты тағы бір памфлетін шығарды, ол Империяны ынтамен қорғады. Ол Наполеон Бонапарттың жақтасы болды, ол оны 1813 жылы барон деп атады. Төңкеріліс кезінде ол соншалықты патшашылдық көзқарастарды білдірді, тіпті 1816 жылғы заңға қарамастан, оны мазаламады, бұл заң патшаны өлімге кесуге дауыс берген Конвент мүшелерін қудалауға бағытталған еді. 1825 жылы ол Грасс қаласында есімдері мүлдем белгісіз күйде қайтыс болды. Ф.А. Аулардтың «Заң шығарушы және Конвент спикерлері» (Париж, 2-басылым, 1906) еңбегін қараңыз.