Жакобен клубы және француз революциясы

Кіріспе

Француз революциялық саяси қозғалысының мүшесі, Якобин клубы деп аталатын саяси радикалдар, 18 ғасырдың соңында.

Якобин (ʒakɔbɛ̃; /lang//pron/'/dʒ//æ//k//ə//b//ᵻ//n/) – Якобин клубының мүшесі, француз революциясы кезінде (1789–1799) ең танымал революциялық саяси қозғалыс болды. Клуб атын Доминикан Якобиндері монастырының rue Saint Honoré көшесіндегі жиналыстарынан алды. Франциядағы доминикандықтар Якобиндер деп аталды (Jacobus, француз тілінде Jacques, ал ағылшын тілінде James сәйкес келеді), себебі олардың Париздегі алғашқы үйі Сен-Жак монастыры болған. Якобин және Якобиндік терминдері әртүрлі мағыналарда қолданылған. 1793 жылға дейін бұл терминдерді замандастары 1789 жылдан 1792 жылға дейінгі конгрестерде Якобиндердің саясатын сипаттау үшін пайдаланған. 1793 жылы Максимилиан Робеспьер мен Монтаньярлардың билікке келуімен, олар Террор билігі саясатымен теңестірілді, ал Якобиндік енді «Робеспьеризм» дегенді білдіреді. Ғасырлар бойы аңыз, мұра, дәстүр және тарихи емес басқа да тәсілдер арқылы Якобиндік есте сақталғандықтан, термин 20 ғасырдың соңындағы француз саясатында «мағыналық икемділікке» және «белгісіз мағыналар диапазонына» ие болды, бірақ барлығының ортақ белгісі – «азаматтық қоғамға билік ететін егеменді және бөлінбес мемлекеттік биліктің орталық тұлғасы». Бүгінде Францияда Якобин сөзі орталықтандырылған және революциялық демократияның немесе мемлекеттің ынталы немесе республикалық жақтасын, сондай-ақ «мемлекетті әлсірету және бөлу идеясына қарсы тұратын саясаткерді» білдіреді.

Француз төңкерісі кезінде

Якобиндер клубы Француз революциясынан туындаған бірнеше ұйымның бірі болды және солшыл, революциялық саясатымен ерекшеленді. Осы себепті, якобиндер, гирондиндер сияқты басқа топтардан (алғашқыда якобиндердің құрамында болған, бірақ жекеленген) ерекшелене отырып, революцияның дамуында маңызды рөл атқарған жұмысшы табының париждік халқы – сан-кулоттармен тығыз байланыста болды. Якобиндер Ұлттық конвенцияда маңызды өкілдікке ие болды; оларды палатаның ең жоғары жағындағы орындары үшін «тау» немесе Монтаньярдтар деп атады. Ақырында, революция «Таудың» билігінің айналасында бірікті, сан-кулоттардың көтерілісінің көмегімен, және Робеспьердің басшылығымен якобиндер революциялық диктатураны, яғни Қоғамдық қауіпсіздік комитеті мен Бас қауіпсіздік комитетінің бірлескен үстемдігін орнатты. Якобиндер соғыс қажеттіліктерін, экономикалық дағдарысты, сондай-ақ ішкі көтерілістерді (мысалы, Вандеядағы соғыс) шеше алатын күшті үкімет құрумен белгілі болды. Бұл азаматтық наразылықты басу және соғыс жүргізу үшін әскер қатарын толықтыру мақсатында әлемдегі алғашқы жалпыға бірдей әскери шақыруды енгізуді қамтыды. Якобиндердің диктатурасы «Үрейдің кезеңі» деп танылды, ол алыпсатарларға, монархистерге, оңшыл гирондистерге, Гебертистерге және мемлекетке опасыздық жасағандарға қарсы бағытталды және көптеген өлім жазаларына әкелді. Якобиндер меншік құқығын қолдады, бірақ Термидорда оларды ауыстырған үкіметке қарағанда орта таптың мүдделерін көбірек білдірді. Олар гирондистер сияқты еркін сауданы және нарықтық экономиканы жақтады, бірақ халықпен байланыстары оларды араласушылық экономикалық саясатты қабылдауға көбірек бейім етті. Якобинизм – 1789 жылғы Француз революциясы кезінде қалыптасқан және іске асырылған идеология. Франсуа Фюренің сөзімен айтқанда, «Penser la révolution française» (Хельдің «Introduction au Jacobinisme» еңбегінде келтірілген цитатасы бойынша), «Якобинизм – бұл бірдей уақытта идеология және билік: өкілдіктер жүйесі және іс-қимыл жүйесі». Оның саяси мақсаттары көбінесе Францияның үшінші республикасы кезінде іске асырылды.

The Jacobin Club was one of several organizations that grew out of the French Revolution and it was distinguished for its left wing, revolutionary politics. Because of this, the Jacobins, unlike other sects such as the Girondins (who were originally part of the Jacobins, but branched off), were closely allied to the sans culottes, who were a popular force of working class Parisians that played a pivotal role in the development of the revolution. The Jacobins had a significant presence in the National Convention; they were dubbed "the mountain" or Montagnards for their seats in the uppermost part of the chamber. Eventually, the Revolution coalesced around The Mountain's power, with the help of the insurrections of the sans culottes, and, led by Robespierre, the Jacobins established a revolutionary dictatorship, or the joint domination of the Committee of Public Safety and Committee of General Security. The Jacobins were known for creating a strong government that could deal with the needs of war, economic chaos, as well as internal rebellion (such as the war in the Vendée). This included establishing the world's first universal military draft as a solution to filling army ranks to put down civil unrest and prosecute war. The Jacobin dictatorship was known for enacting the Reign of Terror, which targeted speculators, monarchists, right wing Girondin, Hébertists, and traitors, and led to many beheadings. The Jacobins supported the rights of property, but represented a much more middle class position than the government that succeeded them in Thermidor. They favored free trade and a market economy much like the Girondists, but their relationship to the people made them more willing to adopt interventionist economic policies. Jacobinism was as an ideology thus developed and implemented during the French Revolution of 1789. In the words of François Furet, in Penser la révolution française (quoted by Hoel in Introduction au Jacobinisme ), "Jacobinism is both an ideology and a power: a system of representations and a system of action." ("le jacobinisme est à la fois une idéologie et un pouvoir : un système de représentations et un système d'action"). Its political goals were largely achieved later during France's Third Republic.

Франция

Якобинизм Якобиндермен аяқталмады. Робеспьерист Франсуа Ноэль Бабеф соңында Якобиндердің үстемдігін қабылдамады және Террордың аяқталуын құттықтады. Дегенмен, ол кейіннен Якобиндерді құлатқан Термидор реакциясынан бас тартып, Робеспьеризмге қайта оралды. 1796 жылғы мамыр айында ол республиканы 1793 жылғы Монтаньяр конституциясына қайтару мақсатымен нео-робеспьеристтермен бірге сәтсіз төңкеріс ұйымдастырды. Оның саяси идеологиясы – нео-якобинизм мен бастапқы коммунизмнің бір түрі, ол барлық жер мен мүлікті тең бөлуді, оны теңдік принциптерін ұстанатын диктатура күшімен қамтамасыз етуді қадағалап, атап көрсетті. Оның идеялары кеңінен жарияланып, әріптесі Филиппо Буонарроти 1828 жылы жарық көрген «Бабеуфтың теңдік үшін жасаған құдайымдық қастандығының тарихы» (Histoire de la Conspiration Pour l'Égalité Dite de Babeuf) кітабында «Бабеувизм» деп аталып, одан әрі дамытылды. Фридрих Энгельс пен Карл Маркс «Теңдер қастандығын» «нағыз белсенді коммунистік партияның алғашқы пайда болуы» деп бағалады. Леон Троцкий осы пікірді қолдап, Коммунистік Интернационалдың құрылуы «Бабеуфтен бастап, революциялық ұрпақтардың ұзақ тізбегінің ерлік ізденістері мен қаһармандық құрбандықтарын тікелей жалғастырды» деп мәлімдеді. Буонарроти, өзінің Робеспьерист болғандықтан, 1836 жылы «Максимилиан Робеспьер туралы естеліктер» (Observations sur Maximilien Robespierre) еңбегін жазды, онда Якобин көшбасшысы аңыз және батыр ретінде бейнеленді. Робеспьерді социалистік революционерлердің үлгісі ретінде бейнелеу Альберт Лапоннерай сияқты жас социалистер мен республикашылдарға зор әсер етті. 19 ғасырдың социалистік қайраткері, ұлтшыл және бланкизмнің негізін қалаушы Луи Огюст Бланки Робеспьер мен Луи Антуан де Сен-Жюст сияқты Террор кезеңінің Якобин көшбасшыларына құрмет көрсетіп, оларды мессиандық тұрғысынан сипаттады. Оның принциптерін Буонарротимен танысу арқылы Бабеувизмнің ықпалымен үйренгендігіне дәлелдер бар. 1848 жылғы француз революциясынан кейін ол өздерін Якобинизмнің мұрагерлері деп жариялаған замандастарын сынап, былай деп жазды: «Біздің Монтаньярлар деп аталатындар – Гирондистердің карикатурасы, тіпті өте нашар көшірмесі». Оның Робеспьерге деген көзқарасы Жорж Дантон мен Гебертистердің Террор кезеңінде атқандарын, сондай-ақ Жоғарғы Құдайға табыну культының құрылуын түсінгеннен кейін өзгерді, соңғысы Бланкидің материализм мен атеизмді насихаттауына байланысты болды. Бланки пікірінше, Гебертистер атеизмді, ғылымды және теңдікті қорғаудағы нағыз революционерлер болды. Бланкидің кейбір аспектілері француздың радикалды социалистері мен сталинистер сияқты саяси топтар тарапынан да қолданылды. Атау Монтаньярлардың идеяларымен үйлесімділігін көрсету үшін таңдалды. ПКФ «Жаңа Якобиндер» деп сипатталды, ал олардың басшысы Морис Торез «Сталиндік Якобин» деп аталды.

Jacobinism did not end with the Jacobins. The Robespierrist François Noël Babeuf eventually rejected the rule of the Jacobins and welcomed the end of the Terror. However, he later eschewed the Thermidorean Reaction that overthrew the Jacobins and he returned to Robespierrism. In May 1796, he led a failed coup d'état with neo Robespierrists to attempt to return the republic to the Montagnard Constitution of 1793 in the Conspiracy of Equals. His political ideology was a form of neo Jacobinism and primordial communism that highlighted egalitarian division of all land and property enforced by a dictatorship run by the Equals. His ideas were widely publicized and further developed as "Babeuvism" by colleague Filippo Buonaroti in his 1828 book, Histoire de la Conspiration Pour l'Égalité Dite de Babeuf (History of Babeuf's Conspiracy for Equality). Friedrich Engels and Karl Marx called the Conspiracy of Equals "the first appearance of a truly active Communist party." Leon Trotsky echoed these sentiments, stating that the foundation of the Communist International marked a "carrying on in direct succession the heroic endeavours and martyrdom of a long line of revolutionary generations from Babeuf." Himself a Robespierrist, Buonaroti went on to write Observations sur Maximilien Robespierre in 1836, which extolled the Jacobin leader as a legend and hero. His portrayal of Robespierre as a model for socialist revolutionaries greatly influenced young socialists and republicans, such as Albert Laponneraye. The 19th century socialist firebrand, nationalist and founder of Blanquism, Louis Auguste Blanqui expressed admiration for Jacobin leaders of the Terror like Robespierre and Louis Antoine de Saint Just, framing them in messianic terms. There is evidence that his principles were also instructed by Babeuvism through his familiarity with Buonarroti. After the French Revolution of 1848, he criticized contemporaries who claimed to be heirs of Jacobinism, writing: "Our own self styled Montagnards are a caricature, indeed a very poor copy, of the Girondins." His view of Robespierre later changed over an understanding of the Terror's executions of Georges Danton and the Hébertists, as well as the formation of the Cult of the Supreme Being, the latter due to Blanqui's promotion of materialism and atheism. According to Blanqui, the Hebertists were the true revolutionaries in defending atheism, science and equality. Aspects of Blanqui were likewise claimed by French political groups like the Radical Socialists and the Stalinists. The title was selected to reflect its alignment with the ideas of the Montagnards. The PCF were characterized as "New Jacobins", and their leader Maurice Thorez as a "Stalinist Jacobin".

Үндістан

1794 жылы Типу Сұлтан француздық республикалық офицерлердің қолдауымен Майсурдың якобин клубын құрып, өзін "Типу азаматы" деп жариялады. 1799 жылы Типуға қарсы төртінші англо-Майсур соғысында британдықтар Франсуа Рипо жұмылдырған француз әскери қызметкерлерін "якобиндіктің ең қатыгез принциптеріне" сілтеме жасай, қарсыласудан бас тартуға мәжбүр етті. Бір тарихшының пікірінше, британдық Ост-Инд компаниясы британдық әскери араласуды негіздеу үшін клубтың бар екенін өйстеп шығарған.

Италия

Бланкизм Бенито Муссолиниге елеулі әсер етті, ол фашизмді революциялық социализмнің дамуы нәтижесінде құрды. Ол «Италия социализміне (Генри) Бергсонның көптеген идеяларын және Бланкидің ойларын енгіздім» деп мәлімдеді, оның ішінде Бланкидің ұлтшылдығы, үстем азшылықтың билеуі және күш қолдану туралы ұғымдары бар еді. Оның «Иль Пополо д’Италия» газетінің бетінде Бланкидің («Қайсысында темір болса, сонда нан бар») және Наполеон Бонапарттың («Революция – штык тапқан идея!») цитаталары жарияланды. Леон Троцкий фашизмді бір жағынан «якобиндіктің пародиязы» деп сипаттады.

Польша

Король Станислав II Август был очарован Американской Конституцией, идеалами Жирондистов 1790–1792 годов и должностью Roi Citoyen («Король-гражданин»). Он помог разработать Польскую Конституцию 1791 года, которая закрепляла социальные реформы, гарантирующие «свободу, собственность и равенство каждого гражданина». Хотя конституционалисты поддерживали контакты с якобинскими клубами, они сами не были якобинцами. Однако, перед войной 1792 года, которая подавила республику, российская императрица Екатерина Великая заявила, что конституция является работой якобинцев и что она будет «бороться с якобинизмом в Польше» и с «якобинцами Варшавы». Она использовалась как национальный гимн Временным правительством России и в Советской России на короткое время наряду с «Интернационалом». В начале XX века большевизм и якобинизм были связаны между собой. Российское представление о Французской революции проникло в образованное общество и отразилось в речах и трудах лидеров, включая Льва Троцкого и Владимира Ленина. Они моделировали свою революцию по образцу якобинцев и террора, причем Троцкий даже предвидел суд над Николаем II, подобный суду над Людовиком XVI. Ленин считал казнь бывшего царя и его семьи необходимой, подчеркивая прецедент, установленный во время Французской революции. В то же время большевики сознательно старались избежать ошибок, которые, по их мнению, допустили французские революционеры. Планировались или возводились другие статуи других видных членов Террора, а также Бабёфа. Воскресенская набережная в Санкт-Петербурге также была переименована в набережную Робеспьера в честь французского лидера в 1923 году; ее первоначальное название было возвращено в 2014 году. Как и Карл Маркс, Ленин рассматривал общее развитие событий во Франции с 1789 по 1871 год как Французскую буржуазную революцию. Он придерживался политики централизации власти, проводимой монтаньярами, для стабилизации нового государства, добродетели и необходимости террора против угнетателей и «союза между пролетариатом и крестьянством» («революционной демократической диктатуры пролетариата и крестьянства»). Он называл свою сторону «Горой» или «Якобинцами», а своих оппонентов-меньшевиков – «Жирондистами».

King Stanisław II August was enamored with the American Constitution, the ideals of the Gironde of 1790–1792, and the office of Roi Citoyen ("Citizen King"). He helped develop the 1791 Polish Constitution which embraced social reforms guaranteeing "the freedom, property and equality of every citizen." While the Constitutionalists had contacts with Jacobin Clubs, they were expressly not Jacobins. However prior to the 1792 war that crushed the republic, Russian Empress Catherine the Great claimed the constitution was the work of the Jacobins and that she would be "fighting Jacobinism in Poland" and "the Jacobins of Warsaw". It was used as a national anthem by the Russian Provisional Government and in Soviet Russia for a short time alongside "The Internationale". In the early 20th Century, Bolshevism and Jacobinism were linked. Russia's notion of the French Revolution permeated educated society and was reflected in speeches and writings of leaders, including Leon Trotsky and Vladimir Lenin. They modeled their revolution after the Jacobins and the Terror with Trotsky even envisioning a trial for Nicholas II akin to that for Louis XVI. Lenin regarded the execution of the former tsar and his immediate family as necessary, highlighting the precedent set in the French Revolution. At the same time, the Bolsheviks consciously tried to avoid the mistakes they saw made by the French revolutionaries. Other statues were planned or erected of other prominent members of the Terror as well as Babeuf. The Voskresenskaya Embankment in St. Petersburg was also renamed Naberezhnaya Robespera for the French leader in 1923; it was returned to its original name in 2014. Like Karl Marx, Lenin saw the overall progress in events in France from 1789 through 1871 as the French Bourgeois Revolution. He adhered to the Montagnards' policies of centralization of authority to stabilize a new state, the virtue and necessity of terror against oppressors and "an alliance between the proletariat and peasantry" ("the revolutionary democratic dictatorship of the proletariat and the peasants"). He would refer to his side as the Mountain or Jacobin and label his Menshevik opponents as the "Gironde".

Ұлыбритания

Дәстүрлі, сүйекті, француз революциялық sans culottes Jacobin, шамамен 1790 жылдан бастап британдық сатирикалық суретшілер Джеймс Гиллрей, Томас Роулендсон және Джордж Крюкшенк жасады. Ол көбінесе ағылшын елдік помещик сияқты киінген, қатаң, консервативті және жақсы ниетті Джон Буллмен салыстырылды. С. Л. Р. Джеймс өзінің "Қара якобиндер" атты кітабында Гаити революциясы кезінде революционерлерге қатысты осы терминді қолданды. Томас Пейн француз революциясына сенді және Жирондистерді қолдады. Сонымен қатар, Тест және Корпорация актілерінен құтылуды іздеген протестант диссиденттері, 1787 жылы француз билігінің және Адам құқықтары декларациясының діни азшылықтарға жасаған жеңілдіктерін көргеннен кейін, кем дегенде алғашқы кезеңдерінде француз революциясын қолдады. Пейннің жарияланымдары Манчестер конституциялық қоғамы сияқты Пайниттік радикалдық топтардың қолдауына ие болды. Қоғамның көрнекті мүшелері, "Радикалды Манчестер Herald" газетінде жұмыс істегендер, тіпті 1792 жылдың 13 сәуірінде Франциядағы Якобин клубымен байланысқа түсті. Осылайша, радикалдар өз қарсыластарынан якобиндер деп аталды. Аймақтық Пайниттік радикализм дұрыс емес түрде ағылшын якобинизмі ретінде бейнеленді және 1791 жылы Эдмунд Берк сияқты консервативті күштер тарапынан сынға алынды. Лондон революциялық қоғамы 1789 жылдың қарашасынан бастап Ұлттық Ассамблеямен хат алмасып тұрды. Олардың хаттары аймақтық Якобин клубтары арасында таратылды, ал 1792 жылдың көктеміне қарай қоғаммен шамамен 52 клуб байланыста болды. Британдық Якобинизм орталықтарында басқа да аймақтық британдық революциялық қоғамдар құрылды. Англиялық якобиндердің қатарында жас Сэмюэл Тейлор Кольридж, Уильям Вордсворт және Террор билігінің басталуына байланысты көңілдері қалған басқалар да болды. Пейн, Уильям Хазлитт және Уиг мемлекет қайраткері Чарльз Джеймс Фокс сияқты басқалары революцияға қатысты идеалистік көзқарастарын сақтап қалды. 1792 жылы құрылған Лондон корреспонденттік қоғамы, демократиялық реформалар үшін үкіметке заң шеңберінде қысым көрсету мақсатымен, Якобиндерге ұқсас үлгіде құрылды. Шотландиялық халық достары қоғамының шотландиялық бөлімдері 1792 жылы Эдинбургте өткен шотландиялық конвенцияда Якобиндердің нақты үлгілерін қолдана отырып, парламенттік реформаны талап етті және бүлік-қозғалыспен байланысты болды. Бұл термин 1797–98 жылдары Джордж Кэннингтің "Anti Jacobin" газеті және кейіннен Джон Гиффордтың 1798–1821 жылдардағы "Anti Jacobin Review" басылымдары арқылы Англияда тағы бір рет кеңінен таралды, олар 18 және 19 ғасырлардағы ағылшын радикалдарын сынады. Ағылшын якобинизмі туралы көптеген мәліметтерді Э. П. Томпсонның "Ағылшын жұмысшы сыныбының қалыптасуы" кітабынан табуға болады. Уэльстік якобиндердің қатарында Вольтердің ынталы шәкірті болған радикалды патриот Уильям Джонс бар. Революцияны уағыздаудың орнына, Джонс Уэльстен кету қажет деп сенді және АҚШ-та жаңа уэльстік колония құрылуы керек деп ойлады. ХІХ ғасырдың бірінші жартысындағы социалистік чартистік қозғалыс Робеспьерден шабыт алды. Ол Робеспьерді Буонарротиді зерттеу арқылы танысты.

The conventionalized scrawny, French revolutionary sans culottes Jacobin, was developed from about 1790 by British satirical artists James Gillray, Thomas Rowlandson and George Cruikshank. It was commonly contrasted with the stolid stocky conservative and well meaning John Bull, dressed like an English country squire. C. L. R. James also used the term to refer to revolutionaries during the Haitian Revolution in his book The Black Jacobins. Thomas Paine was a believer in the French Revolution and supported the Girondins. At the same time, Protestant Dissenters seeking for relief from the Test and Corporation Acts supported the French Revolution at least in its early stages after seeing concessions to religious minorities by the French authorities in 1787 and in the Declaration of Rights of Man. Paine's publications enjoyed support by Painite Radical factions like the Manchester Constitutional Society. Prominent members of the Society who worked for the Radical Manchester Herald newspaper even contacted the Jacobin Club in France on 13 April 1792. Thus, Radicals were labeled Jacobins by their opponents. Regional Painite radicalism was incorrectly portrayed as English Jacobinism and were attacked by Conservative forces including Edmund Burke as early as 1791. The London Revolution Society also corresponded with the National Assembly starting in November 1789. Their letters were circulated among the regional Jacobin clubs, with around 52 clubs corresponding with the society by the spring of 1792. Other regional British revolutionary societies formed in centers of British Jacobinism. English Jacobins included the young Samuel Taylor Coleridge, William Wordsworth and others prior to their disillusionment with the outbreak of the Reign of Terror. Others, such as Paine, William Hazlitt and Whig statesman Charles James Fox, remained idealistic about the Revolution. The London Corresponding Society founded in 1792 was partly modeled on the Jacobins to pressure the government in a law abiding manner for democratic reform. Scottish chapters of the Societies of the Friends of the People pressed for parliamentary reform at the 1792 Scottish Convention in Edinburgh using explicit imitations of the Jacobins. and was linked to sedition. The word was further promoted in England by George Canning's 1797–98 newspaper Anti Jacobin and later, John Gifford's 1798–1821 Anti Jacobin Review, which both criticized the English Radicals of the 18th and 19th centuries. Much detail on English Jacobinism can be found in E. P. Thompson's The Making of the English Working Class. Welsh Jacobins include William Jones, a radical patriot who was a keen disciple of Voltaire. Rather than preaching revolution, Jones believed that an exodus from Wales was required and that a new Welsh colony should be founded in the United States. The socialist Chartist movement in the first half of the 19th Century was inspired by Robespierre. He came to Robespierre through his studies of Buonarroti

Австрия

Австриялық мемлекет қайраткері және дипломат Клеменс фон Меттернихтің хат алысып жазғандарында және 1815 жылы Наполеонның екінші рет жеңіліске ұшырағаннан кейін қабылданған репрессивті саясатты жүргізген басқа да көшбасшылардың арасында "якобин" термині прогрессивті көзқарастары бар кез келген адамды, мысалы Ресей императоры Александр I-ді атау үшін жиі қолданылған.

Америка Құрама Штаттары

Федералистер көбінесе Томас Джефферсонды, оның өзі Француз төңкерісіне араласқан, және оның Демократиялық-республикалық партиясын якобиндер деп сипаттады. Француз төңкерісі кезінде федералистік көзқараспен жазылған алғашқы американдық газеттер Демократиялық-республикалық партияны «Якобиндік партия» деп атады. Ең көрнекті мысалдар – Филадельфияда басылып шыққан «Gazette of the United States» және 1800 жылғы сайлау кезінде Уилмингтон қаласында жарық көрген «Delaware and Eastern Shore Advertiser». Қазіргі заманғы американдық саясатта «якобин» терминін көбінесе идеологиялық тазалықты талап ететін кез келген партияның экстремистерін сипаттау үшін қолданылады. Баспасөз бен Аризонаның консервативті президенттік үміткері Барри Голдуотер арасындағы қарсыластық қарым-қатынасты көрсете отырып, «The New York Times» 1964 жылғы Республикалық ұлттық конвенциядағы Бастилия күні туралы жариялаған мақаласында Голдуотерге шабуыл жасады. Газет оның жақтастарын «Кактус якобиндері» деп атады, олардың «беделді» Шығыс республикашылдарына (Рокфеллер республикашылдығын қараңыз) және «сенсация іздейтін жазушылар мен сарапшыларға» қарсылығын, орташа бұрынғы президент Дуайт Эйзенхауэрдің Террор кезеңіндегі Ескі тәртіп өкілдерін атқылаумен салыстырды. Ал Л. Брент Бозель, Голдуотердің «Консерватордың ар-ожданы» (1960) атты еңбегінде: «Тарих бойына нағыз консерватизм автократтармен де, «демократиялық» якобиндермен де бірдей күресте болды» деп жазды. 2010 жылы американдық солшыл социалистік басылым «Якобин» құрылды. 2010 жылдың 27 мамырындағы «The New York Review of Books» журналының санында Колумбия университетінің саяси ғылымдар және гуманитарлық ғылымдар профессоры және өзін-өзі либерал деп атаған Марк Лилла «The Tea Party Jacobins» атты мақалада американдық саяси партияның наразылығына қатысты үш жаңа кітапты талдады. Екінші жағынан, тарихшы Виктор Дэвис Хансон 2019 жылы Демократиялық партиядағы солшылдардың өркендеуін және саясатын якобиндермен және якобиндікпен теңеді.

Ықпал

Якобиндер қолдаған саяси риторика мен популистік идеялар 19 және 20 ғасырларда қазіргі заманғы солшыл қозғалыстардың дамуына әкелді. Якобиндік – анархизм, коммунизм және социализмді қоса алғанда, дерлік барлық солшыл ойлау мектептерінің саяси негізі болды. Париж Коммунасы якобиндердің революциялық жалғасы ретінде қарастырылды. Якобиндер тарапынан қолданылып, іске асырылған радикалдық және популистік тенденциялар Еуропаның дәстүрлі және консервативті үкіметтерінде толыққанды мәдени және әлеуметтік дүрбелең тудырып, қоғам туралы жаңа саяси идеялардың пайда болуына себеп болды. Якобиндік риторика 1800 жылдар бойы Еуропа үкіметтеріне деген сенімсіздік пен секуляризацияның күшеюіне әкелді. Якобиндердің ықпалымен туындаған саяси, әлеуметтік және мәдени құрылымдағы бұл күрделі және толыққанды революция Еуропа бойынша ұзақ мерзімді әсер етті, ал 1800 жылдардағы қоғамдық революциялар 1848 жылғы революцияларда тоңи білді. Якобиндік популизм және ескі тәртіптің толық құрылымдық құлатылуы Еуропа бойынша революциялық рухтың күшеюіне әкелді, ал осы өзгерістер жаңа саяси негіздердің қалыптасуына үлес қосты. Сондай-ақ, жаңа саяси идеологиялардың дамуына ықпал етті. Мысалы, Францияда алғашқы итальяндық емес фашистік партияның негізін қалаушы Жорж Валуа фашизмнің тамыры Якобин қозғалысынан бастау алатынын мәлімдеді. Фашизм Якобиндікке ұқсас болғанымен, әсіресе, қазіргі тәртіпке қарсы күресетін демократиялық ұлтшылдық ретінде, осы текті байланысты тікелей анықтау қиын. Фашистік топтар француз революциясына қатысты әртүрлі пікірлер білдірді, көбінесе оны теріс бағалады, ал неміс ұлттық социалистері оны тікелей айыптады. Италия фашистері фашизмді француз революциясынан "өндірушілер басқаратын жаңа демократия түрімен" асып түсуге шақырды. Кейбір француз фашистері Якобиндік пен революцияның кейбір аспектілеріне бейтарап қарайтын немесе оларды құрметтеген. Валуа болса революцияны фашистер аяқтайтын социалистік және ұлтшылдық қозғалыстың бастамасы деп қарады. Солшыл ұйымдар Якобиннің негізгі қағияттарынан әртүрлі элементтерді қабылдады. Анархистер Якобиндердің жаппай қозғалыстарды пайдалануынан, тікелей демократиядан және солшыл популизмнен әсер алды, бұл тікелей әрекет тактикасына ықпал етті. Кейбір марксистер Якобиндердің экстремалды протекционизмінен және республиканы қорғаушы авангардтың идеясынан әсер алды, бұл кейін авангардизмге айналды. Якобин философиясы – ескі жүйені толыққанды жою және жаңа, түбегейлі құрылым құру, тарихи тұрғыдан қазіргі заман тарихындағы ең революциялық және маңызды қозғалыстардың бірі саналады.

The political rhetoric and populist ideas espoused by the Jacobins would lead to the development of the modern leftist movements throughout the 19th and 20th century, with Jacobinism being the political foundation of almost all leftist schools of thought including anarchism, communism and socialism. The Paris Commune was seen as the revolutionary successor to the Jacobins. The undercurrent of radical and populist tendencies espoused and enacted by the Jacobins would create a complete cultural and societal shock within the traditional and conservative governments of Europe, leading to new political ideas of society emerging. Jacobin rhetoric would lead to increasing secularization and skepticism towards the governments of Europe throughout the 1800s. This complex and complete revolution in political, societal and cultural structure, caused in part by the Jacobins, had lasting impact throughout Europe, with such societal revolutions throughout the 1800s culminating in the Revolutions of 1848. Jacobin populism and complete structural destruction of the old order led to an increasingly revolutionary spirit throughout Europe and such changes would contribute to new political foundations. It also informed new political ideologies. For instance in France, Georges Valois, founder of the first non Italian fascist party Faisceau, claimed the roots of fascism stemmed from the Jacobin movement. While fascism bears similarities to Jacobinism particularly as a democratic nationalism fighting against an existing order, it is difficult to directly trace such lineage. Fascist groups themselves have held a variety of opinions mostly negative about the French Revolution, with the German National Socialists straightforwardly condemning it. Italian fascists called on fascism to surpass the French Revolution "with a new kind of democracy run by producers." Some French fascists were ambivalent or admired parts of Jacobinism and the Revolution. Valois on the other hand saw the Revolution as the start of a movement both socialist and nationalist, which fascists would complete. Leftist organizations would take different elements from Jacobin's core foundation. Anarchists took influence from the Jacobins use of mass movements, direct democracy and left wing populism which would influence the tactics of direct action. Some Marxists would take influence from the extreme protectionism of the Jacobins and the notion of the vanguard defender of the republic which would later evolve into vanguardism. The Jacobin philosophy of a complete dismantling of an old system, with completely radical and new structure, is historically seen as one of the most revolutionary and important movements throughout modern history.