Виртуалды каталогтар: Жеке сәйкестендіруді басқарудың негізі

Кіріспе

Компьютерлік техникада виртуалды каталог терминінің бірнеше мағынасы бар. Ол жай ғана (мысалы, IIS-те) жолда көрінетін, бірақ жолдағы алдыңғы қалтаның ішкі қалтасы емес қалтаны белгілеуі мүмкін. Дегенмен, бұл мақалада термин анықтамалық қызметтер мен сәйкестік басқару контекстінде қарастырылады. Осы контексте виртуалды каталог немесе виртуалды каталог сервері (VDS) – сәйкестікті басқару қолданбалары мен қызмет платформалары үшін бірыңғай қол жеткізу нүктесін ұсынатын бағдарламалық жасақтама қабаты. Виртуалды каталог клиенттік қолданбалар мен меншік және стандартты каталогтар, деректер базалары, веб-қызметтер және қолданбалар сияқты әртүрлі деректерді сақтау орындары арасындағы жоғары өнімді, жеңіл абстракциялық қабат ретінде жұмыс істейді. Виртуалды каталог сұрауларды қабылдайды және деректерді абстракциялау және виртуалды ету арқылы оларды тиісті дерек көздеріне бағыттайды. Виртуалды каталог әртүрлі гетерогенді деректерді сақтау орындарынан сәйкестік деректерін біріктіріп, оларды бір көзден алынғандай көрсетеді. Бұл мүмкіндік әртүрлі сақтау орындарына қол жеткізуді қамтамасыз етеді, сондықтан виртуалды каталог технологиясы таратылған ортада сақталған деректерді консолидациялау үшін өте қолайлы. Виртуалды каталог серверлері көбінесе LDAP протоколын қолданады, бірақ күрделі виртуалды каталогтар SQL, сондай-ақ DSML және SPML-ді де қолдай алады. Салалық сарапшылар виртуалды каталогтың сәйкестік инфрақұрылымын жаңартудағы маңыздылығын атап өтті. Network World компаниясының Дэйв Кернс жазғандай, "Виртуалдау кеңінен таралды және виртуалды каталог – сіздің келесі сәйкестік басқару жобасы үшін құрылыс блогы немесе негіз болуы керек". Сонымен қатар, Gartner сарапшысы Боб Блэкли виртуалды каталогтардың маңызды рөл атқара бастағанын айтты. "Сәйкестік басқарудың жаңа архитектурасы" атты есебінде Блэкли былай деп жазды: "Бірінші кезеңде виртуалды каталог интерфейсін енгізу арқылы сәйкестіктерді өндіру сәйкестіктерді тұтынудан бөлінеді".

In computing, the term virtual directory has a couple of meanings. It may simply designate (for example in IIS) a folder which appears in a path but which is not actually a subfolder of the preceding folder in the path. However, this article will discuss the term in the context of directory services and identity management. A virtual directory or virtual directory server (VDS) in this context is a software layer that delivers a single access point for identity management applications and service platforms. A virtual directory operates as a high performance, lightweight abstraction layer that resides between client applications and disparate types of identity data repositories, such as proprietary and standard directories, databases, web services, and applications. A virtual directory receives queries and directs them to the appropriate data sources by abstracting and virtualizing data. The virtual directory integrates identity data from multiple heterogeneous data stores and presents it as though it were coming from one source. This ability to reach into disparate repositories makes virtual directory technology ideal for consolidating data stored in a distributed environment. , virtual directory servers most commonly use the LDAP protocol, but more sophisticated virtual directories can also support SQL as well as DSML and SPML. Industry experts have heralded the importance of the virtual directory in modernizing the identity infrastructure. According to Dave Kearns of Network World, "Virtualization is hot and a virtual directory is the building block, or foundation, you should be looking at for your next identity management project." In addition, Gartner analyst, Bob Blakley said that virtual directories are playing an increasingly vital role. In his report, “The Emerging Architecture of Identity Management,” Blakley wrote: “In the first phase, production of identities will be separated from consumption of identities through the introduction of a virtual directory interface.”

Терминология үлгісі

Метадеректерді біріктіру: Жергілікті дерек көзінен схемаларды алу, оларды ортақ форматқа келтіру және бірегей идентификатор негізінде әртүрлі деректер жиынтығындағы бірдей идентификацияларды байланыстыру. Атау кеңістігін біріктіру: Бірнеше каталогтарды атау кеңістігі деңгейінде біріктіру арқылы бір үлкен каталог құру. Мысалы, егер бір каталогтың атау кеңістігі "ou=internal,dc=domain,dc=com" болса, ал екінші каталогтың атау кеңістігі "ou=external,dc=domain,dc=com" болса, онда екі атау кеңістігін қамтитын виртуалды каталог құру – атау кеңістігін біріктірудің мысалы. Идентификацияларды біріктіру: Пайдаланушы жазбалары арасындағы байланыс негізінде бірнеше деректер қоймасынан алынған атрибуттармен идентификацияларды толықтыру. Мысалы, егер joeuser пайдаланушысы каталогта "cn=joeuser,ou=users" түрінде және деректер базасында "joeuser" пайдаланушы атымен тіркелген болса, онда "joeuser" идентификациясы каталогтан да, деректер базасынан да құрастырылуы мүмкін. Деректерді қайта бейімдеу: Виртуалды каталог ішіндегі деректерді түрлендіру. Мысалы, "uid" атрибутын "samaccountname" атрибутына бейімдеу, соның арқасында стандартты LDAP талаптарына сай дерек көзін қолдайтын клиенттік бағдарлама Active Directory атау кеңістігінде де іздеуге мүмкіндік алады. Сұрау маршрутындау: Белгілі бір критерийлерге негізделген сұрауларды бағыттау, мысалы, жазу операцияларын бас серверге, ал оқу операцияларын көшірмелерге жіберу. Идентификация маршрутындау: Виртуалды каталогтар белгілі бір критерийлерге негізделген сұрауларды маршруттауды қолдай алады (мысалы, жазу операцияларын бас серверге, ал оқу операцияларын көшірмелерге жіберу). Бас көз: Виртуалды каталог пайдаланушы деректеріне сенім арта алатын каталог немесе деректер базасы сияқты "виртуалды" дерек қоймасы. Серверлер тобы: Бір немесе бірнеше серверді, бірдей деректер мен функционалдық мүмкіндіктерге ие болып, топтастыру. Типтік жағдай – көп басшылы, көп көшірмелі орта, онда көшірмелер "оқу" сұрауларын өңдейді және бір сервер тобында орналасқан, ал бас серверлер "жазу" сұрауларын өңдейді және басқа сервер тобында орналасқан, осылайша серверлер сыртқы әсерге жауап беру қабілетіне қарай топтастырылады, тіпті олардың барлығы бірдей деректерді бөліссе де.

Unify metadata: Extract schemas from the local data source, map them to a common format, and link the same identities from different data silos based on a unique identifier. Namespace joining: Create a single large directory by bringing multiple directories together at the namespace level. For instance, if one directory has the namespace "ou=internal,dc=domain,dc=com" and a second directory has the namespace "ou=external,dc=domain,dc=com," then creating a virtual directory with both namespaces is an example of namespace joining. Identity joining: Enrich identities with attributes pulled from multiple data stores, based on a link between user entries. For instance if the user joeuser exists in a directory as "cn=joeuser,ou=users" and in a database with a username of "joeuser" then the "joeuser" identity can be constructed from both the directory and the database. Data remapping: The translation of data inside of the virtual directory. For instance, mapping “uid” to “samaccountname,” so a client application that only supports a standard LDAP compliant data source is able to search an Active Directory namespace, as well. Query routing: Route requests based on certain criteria, such as “write operations going to a master, while read operations are forwarded to replicas.”
Identity routing: Virtual directories may support the routing of requests based on certain criteria (such as write operations going to a master while read operations being forwarded to replicas). Authoritative source: A "virtualized" data repository, such as a directory or database, that the virtual directory can trust for user data. Server groups: Group one or more servers containing the same data and functionality. A typical implementation is the multi master, multi replica environment in which replicas process "read" requests and are in one server group, while masters process "write" requests and are in another, so that servers are grouped by their response to external stimuli, even though all share the same data.