Румыния королінің әйелі Магда Лупеску

Кіріспе

Румыния королі Кароль II-нің сүйіктісі (1899–1977)

Магда Лупеску (туған Елена Лупеску; 3/15 қыркүйек 1899 – 29 маусым 1977), кейін ресми түрде Хогенцоллерн-Зигмарингеннің принцессасы Кароль атанды, Румыния королі Кароль II-нің сүйіктісі және кейінірек әйелі болды.

Жас шағы мен отбасы

Оның ерте өміріне қатысты көптеген фактілерді анықтау қиын, себебі олар сол кездегі уақыт пен орынның жағдайларына, ішінара қасақана қателер мен баспа қателеріне, ал ішінара достары мен жауларының, сондай-ақ өзінің тікелей өтіріктері мен жасыруларына байланысты. Елена Лупеску – Элиза (немесе Элиза) Лупескудың (құрметті әкесі Фалк) және Николае Лупескудың қызы. Оның анасы Австрияда туған яһуди, ол үйленгенге дейін Рим-католик шіркеуіне өтті. Көптеген дереккөздер Николае Лупеску еврей болып туған және Румыниядағы басым дін – православиеге өткеннен кейін атын қабылдаған деген пікірде. Оның атының өзгеруіне қатысты үш түрлі нұсқа бар: ол Грунберг болуы мүмкін (варианттары: "Грунсберг", "Грумберг" және т.б.); немесе Вольф болуы мүмкін (варианттары: "Wolf"); немесе бастапқыда Грунберг болған, кейін Вольфке өзгертілген. Соңғы нұсқа ең көп таралған, бірақ біріншісі ең сенімді. Оның көптеген жақын туыстары да өз тегін Лупуға өзгертуге шешім қабылдады, ол румын тілінде Вольф деген мағынаны білдіреді. Вулфтар оның туған кезінде Румынияда бір ғана буын өмір сүрген. Оның кейін "Магда" деген лақап атының шығу тегі белгісіз. Елена Лупескудің өзінің айтуынша, бұл итальян журналисінің қатесінен туған; бірақ басқа нұсқа бойынша, "Магда" сол кезде Бухарест жаргонында "өзгерген проститутка" деген мағынаны білдірген. Оның кіші інісі Константин Шлойм Лупеску болған. Лупеску туғаннан католик болып өсті. Ол "Диаконоселе" мектеп-интернатында білім алды, ол Бавариялық монахтардың басқаруындағы Бухаресттегі Мария институтының бөлімі және елдегі қыздарға арналған ең жақсы білім ошақтарының бірі. Артур Куинланның сөзіне сәйкес, Лупеску бала кезінде оның отбасы Дунайдағы Сулина портына көшіп, Николае Лупеску дәріхана ашты. 1912 жылы олар Яссыға оралды, онда оның әкесі жаңалықтар дүкенін ашты. Румынияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу кезеңінде (1916–1918 жж.) оның өмірі туралы көп мәлімет жоқ. 1919 жылдың 17 ақпанында Иасьиде Лупеску Румыния Корольдік армиясының офицері Ион Тампеануға тұрмысқа шықты. Куинланның мәліметінше, Елена казармалық өмірге бейімделе алмады және бірнеше рет қарым-қатынасқа түсті. Неке ажырасумен аяқталды, бірақ нақты уақыты белгісіз; Куинлан оны 1920 жылға жатқызады. Истерманның айтуынша, ол 1923 жылы Кэролмен алғаш рет кездескен кезде әлі де Тампеанудың әйелі болған. Ажырасқаннан кейін Елена өзінің бойжеткен атын – Лупескуді қайта алды.

Many of the facts relating to her early life are difficult to ascertain due partly to the circumstances of the time and place, partly to unintentional mistakes and typographical errors, and partly to outright fabrications and obfuscations by her friends and enemies, and by herself. Elena Lupescu was the daughter of Elise (or Eliza) Lupescu (née Falk) and Nicolae Lupescu, an apothecary. Her mother was an Austrian born Jew who converted to the Roman Catholic Church prior to her marriage. Most sources agree that Nicolae Lupescu was born Jewish and adopted his name upon conversion to Orthodox Christianity, the established religion in Romania. There are three different versions as to his surname prior to conversion—it may have been Grünberg (variant spellings "Grunsberg", "Grümberg", etc. ); or it may have been Wolff (variant spelling "Wolf"); or it may have been originally Grünberg and it was later changed to Wolff. The latter version is the most common, but the first is the most probable. Many of her close relatives also chose to change their surname to Lupu, which is Wolff in Romanian. The Wolff family had only been living in Romania for a generation at the time of her birth. The origin of her nickname "Magda", by which she was later known, is obscure. According to Elena Lupescu herself, it was originally a mistake of an Italian journalist; but according to an alternative version, "Magda" was, at the time, Bucharest slang for "reformed prostitute". She had a younger brother, Constantin Schloim Lupescu. Lupescu was raised from birth as a Catholic. She was educated at the "Diaconesele", a Bucharest boarding school run by Bavarian nuns of the Institute of Mary from Nymphenburg, and one of the best schools for girls in the country. According to Arthur Quinlan, at some point during Lupescu's childhood, her family moved to Sulina, a port on the Danube, where Nicolae Lupescu opened an apothecary. In 1912 they moved back to Iași, where her father started a novelty shop. Not much is known of her life during Romania's participation in World War I (1916–1918). On 17 February 1919, in Iași, Lupescu married Ion Tâmpeanu, an officer of the Romanian Royal Army. According to Quinlan, Elena did not adapt well to garrison life and had several affairs. The marriage ended in divorce, but it is not clear when; Quinlan places it in 1920. According to Easterman, she was still married to Tâmpeanu in 1923, when she first encountered Carol. After the divorce, Elena resumed her maiden name, Lupescu.

Шығуы туралы болжамдар

Кейбіреулер (мысалы, Easterman, 81-85 б.), Лупескудің тегі мен ерте өміріне орай, оның патшалық қанға жақын болуы, король Кароль I-нің заңды емес қызы және осылайша Кароль II-нің туысы болуы мүмкін деген пікір айтады. Осыған байланысты үш негізгі аргумент бар: Румыния заңдары сол кезде яһудилерге дәріханаға ие болуға тыйым салған, сондықтан Еленаның әкесінің дәріханаға ие болуы өте ерекше жағдай болды; Лупескудің әке-шешесінің қызы Бухаресттегі ең жақсы мектептердің біріне қабылдануы ерекшелік тудырды; және румыниялық әскери шенеуніктің яһуди тегі бар адамға үйленуіне рұқсат беруі де сирек кездесетін жағдай еді. Бір отбасы тарихшысы отбасының 1600 жылдардағы Мюнхен қаласына дейінгі тарихын анықтады. Алайда, бұл аргументтердің ешқайсысының маңызы жоқ. Румыния заңдарына сәйкес, Николае Лупеску дін аударғаннан кейін яһуди санатынан шығып, дәріхана ашуға ешқандай заңдық кедергі болмады. Тіпті дін аудармастан бұрын да, Румыниядағы кең таралған сыбайлас жемқорлық салдарынан заңды оңай бұзуға болар еді, әсіресе Яссы қаласында, онда яһудилер қала халқының жартысына жуығын құрады. Лупескудің көптеген яһуди туыстары жоғары білімді, олардың көпшілігі жоғары орта тапқа жататын бай фармацевттер мен мамандар еді. Олардың көпшілігі 1880-ші жылдардың соңы мен 1890-шы жылдары яһудилерге белгілі бір мамандықтарды шектеген жаңа антисемит заңдарына байланысты Яссыдан Нью-Йоркке көшіп кетті. Румынияда қалған отбасы мүшелерінің көпшілігі дін аударды. Лупескудың біліміне келетін болсақ, ол католик анасының қызы, неміс тілінде сөйлейтін католик қыз еді, яғни неміс монахтар басқаратын мектепке ең оңай қабылданатын оқушы болды. Бірақ оның яһуди тегі де үлкен кедергі болмас еді. Мысалы, 1890 мен 1916 жылдар аралығында Бухаресттегі Георге Лазар лицейінің оқушыларының шамамен 7% яһудилерді құрады, бұл лицей «румын элитасының мектебі» деп танымал болды. Соңында, оның әскери шенеунікке үйленуі де мәселе тудырмас еді, өйткені ол да, оның ата-анасы да заңды түрде яһуди емес еді және көптеген румындар оны яһуди деп санамас еді. Бұл Румыниядағы Ұлы депрессия кезінде болды, сол кезде румындық антисемитизмнің сипаты өзгерді және оның ата-анасының яһуди тегі саяси мақсаттармен айқынды болды.

Some (e. g., Easterman, p. 81–85), suggest something mysterious about Lupescu's origins and early life, that she may have been of royal blood, an illegitimate daughter of King Carol I, and thus a cousin of Carol II. There are three main arguments: that Romanian law at the time barred Jews from owning apothecaries, and hence there was something unusual about Elena's father owning one; that it was unusual for a girl of Lupescu's parentage to be accepted at one of the best schools in Bucharest; and that it was highly unusual for a Romanian army officer to be allowed to marry someone of Jewish background. A family historian recently traced the family back to Munich Germany in the 1600's. There is little merit to any of these arguments. As far as Romanian law of the time went, Nicolae Lupescu ceased being a Jew upon his conversion—there was nothing preventing him from owning an apothecary. But even before his conversion, the law could have been easily circumvented in a country as rife with corruption as Romania, especially in Iași, where Jews were close to half of the city's population. Many of Lupescu's Jewish relatives were highly educated, they were upper middle class to wealthy pharmacists and professionals. Most of them who lived in Iași emigrated to New York during the late 1880's and 1890's because of newly created anti Semitic laws barring Jews from being certain professions. The majority of her family who remained in Romania had converted. As to Lupescu's education, she was a German speaking Catholic daughter of a Catholic mother, that is, the very student who would have been most readily admitted at a school run by German nuns. But even her being Jewish would not have necessarily constituted a major obstacle. For instance, between 1890 and 1916, Jews constituted, on average, 7% of the student body of the Lycée Gheorghe Lazăr of Bucharest, a boys' school described as "the school of the Romanian élite". Finally, her marriage to an army officer would not have been problematic, because neither she nor her parents were legally Jewish, and most Romanians would not have regarded her as such. That came later, during the Great Depression in Romania, when the character of Romanian anti Semitism gradually changed and her parents' Jewish origins were stressed for political reasons.

Патшалық сүйіктісі

Пауль Филипп Хогенцоллерн айтуынша, ол алғаш рет 1923 жылғы наурыз айында, Тамеанумен үйленген кезде Кэролмен кездескен. Екі жылдан кейін, 1925 жылғы ақпанда Кэрол мен Лупеску арасындағы қарым-қатынас 1953 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. Лупеску ақылды және ашық сөйлейтін әйел ретінде сипатталды, ол ұзын, қызыл шашты, сүттей ақ терілі және жасыл көзді болған. Басқа дереккөздерде оның сыртқы келбеті мен сөйлеуі жағымсыз, мінезі осыған сай емес деп сипатталған. Барлық дереккөздер оның ерекше белімен жүретінімен келіседі, бұл көзқарасқа байланысты тартымды немесе түксіз болып көрінетін, және ол сол кездегі Кэролдың әйелі, ханшайым Хеленге толыққанды қарсы болған. Кэрол бұл қарым-қатынасты жасыруға тырыспады, бұл оның неке адалдығын бұзуы немесе Елена Лупескудің мінезі мен өмірі емес, содан кейін туған даудың себебі болды. Дау Кэролдың бұрынғы әрекеттерімен (соғыс кезінде ол Иоана "Зизи" Ламбриномен моргандық некеге тұрған, бірақ Румыния Конституциясы тәж мұрагерлеріне румын азаматтарына үйленуге тыйым салған) және Кэрол мен өте күшті Братиану кланы арасындағы антагонизммен ушықты. Соңғыларының қолдаушылары Елена Лупескуға қарсы алғашқы антисемиттік шабуылдарды қозғады. 1925 жылғы желтоқсанда Кэрол, Румыния корольдік отбасының атынан королева Александраның жерлеу рәсіміне қатысып, Миланда Елена Лупескумен бірге болды, бұл туралы ақпарат итальян газеттерінің көпшілігінде жарияланды. Монарх пен Лупеску арасындағы неке конституцияға қайшы болғандықтан және әлеуметтік жағдайларға байланысты күмәнді болғандықтан, Кэрол Румыния тағына құқығынан бас тарды, сондай-ақ корольдік отбасына мүшеліктен бас тарды, "Кэрол Караман" деген атты қабылдады. 1926 жылғы 4 қаңтарда Парламент бас тартуды бекітті, ал төрт жасар Михаил, Кэролдың ханшайым Хеленнен туған ұлы, мұрагер атанды; Кэролға Румынияға оралуға тыйым салынды. 1928 жылы сол кездегі патша анасы Хелен Кэролдан ажырасты. 1927 жылы король Фердинанд, Кэролдың әкесі қайтыс болды; Михаил таққа отырды және Кэролдың кіші інісі, принц Николай басқаратын регенттік құрылды. Регенттік тұрақсыз болып шықты, ал саяси тұрақсыздық Братиану кланының басшысы және Ұлттық либералдық партияның жетекшісі Иоан И.К. Братианудың күтпеген өлімінен кейін күшейді. Оның кіші ағалары оның мінез-құлқы мен саяси көрегендігіне ие болған жоқ, сондықтан олардың биліктегі ұстанымы әлсіреп кетті. 1928 жылдың соңында либералдық үкіметті Иулиу Маниу басқаратын коалиция алмастырды; Кэролдың оралуы енді уақыт мәселесі болып көрінді. Келіссөздер әртүрлі делдалдар арқылы жүргізілді, ал Кэролдың қолдаушылары, соның ішінде Николай ханзадасы және бірқатар әскери шенеуніктер, үкіметті оның оралуын жеделдетуге қысым жасауға тырысты. Жазбаша дәлелдер болмаса да, Кэрол Маниуге екі уәде бергені мүмкін: ол таққа талап қоймай, регенттікке қосылатынын және Елена Лупескудан бас тартатынын айтты. Ол екеуін де орындамайтын еді. 1930 жылғы 7 маусымда Кэрол Румынияға қарсылықсыз оралды және бірден конституциялық төңкеріс жасады. Оның бас тартуы Парламент тарапынан басым көпшілікпен жарамсыз деп жарияланды және ол 8 маусымда патша деп жарияланды. Ол Лупескуді қайтарғаны нақты белгісіз; ол маусым айының соңында немесе тамыз айында болған болуы мүмкін, бірақ ол қазан айына дейін Бухарестке келгені анық. Сол кезден бастап ол Кэролдың әйелі және оның саяси іс-шараларындағы серігі болды. Король Кэрол II (1930-1940 жж.) билігі кезінде Румыниядағы сыбайлас жемқорлық пен саяси интригалар бұрын-соңды болмаған деңгейге жетті. Кэрол мен Магда экономикалық дағдарысты, еңбек дауларын, фашизмнің өрлеуін, қастандықтарды және әскери қастандықтарды жеңіп, румын саясатының шебер манипуляторлары болды. Кэрол пара бере алмағандарды зейнеткерлікке (Маниу) немесе түрмеге (Ион Антонеску) отырғызды; оның еркіне мойынсұнбағандарды аяусыз жойды (Архангел Михаил легионы, сондай-ақ Темір гвардиясы деп те аталады); және осы процесте жұбайлар едәуір байлық жинады. Лупеску кейде, әсіресе, оңшылдарға жақын адамдар үшін, тақтың артындағы күш ретінде сипатталды. Лупеску патшаның ықпалына ие болғаны сөзсіз, бірақ Кэролдың әрекеттері Елена Лупескумен кездескенге дейінгі мінез-құлқымен толық сәйкес келді. Сонымен қатар, ол қайтып келгеннен кейін, ол әлі де шетелде болғанда, оның жоспарларына қарсылық білдірген кез келген қарсылықты жеңіп шыққан жылдамдығы оның саяси қабілеттерін жеткілікті түрде көрсетеді. Олардың қарым-қатынасын, Елена кіші, бірақ өте ықпалды серік болған серіктестік ретінде қарастыруға болады. Лупеску ресми мәртебеге ие болған жоқ және 1938 жылға дейін корольдің мемлекеттік шараларына қатыспады. Алайда, ол Бухаресттің орталық бөлігіндегі Алееа Вульпахе вилласында Румынияның жоғарғы қоғамының қаймағын – саясаткерлерді, өнеркәсіпшілерді (Макс Аушнитц, Николае Малакса), баспасөз магнаттарын (Памфил Шейкару) және ақсүйек аристократтарды (Март Бебиско) қабылдады. Бір кезде, зорлықпен антисемиттік Темір гвардиясының жетекшісі Корнелиу Зелеа Кодряну полициядан осы жерде жасырынып жүрген деген қауесет тарады. Бұл қауесет ешқашан расталмады; Кодряну Кэролдың қарсыласы болған және Лупеску үшін қауіпті адам болған болар еді. 1938 жылы Кэрол Кодрянудың тұтқынға алынуын ұйымдастырды және жақын арада оның өліміне бұйрық берді. 1938 жылы Кэрол парламенттік демократияны тоқтатып, өзін диктатор деп жариялады. Бірақ халықаралық жағдайлар оның бақылауынан шықты. 1940 жылдың жазында Франция құлап, Версаль жүйесі күйреп, Румыния достарынан айырылып, жаулармен толық қоршалды. Бір-бірінен кейін, өзінің қорғаны үшін бір оқ атпастан, Румыния КСРО-ға, Венгрияға және Болгарияға аумақтық жемістерді беруге мәжбүр болды. Кез келген үкімет мұндай апаттан аман қала ала ма екені күмәнді; бірақ одан және Гитлердің жеке антагонизмінен де аман қалу мүмкін емес еді. 1940 жылдың қыркүйек айының басында Кэролдың қолынан ештеңе келмеді. Ол ұлы Михаилдың (6 қыркүйек) пайдасына тақтан бас тартуға мәжбүр болды; генерал Антонеску армия мен көптеген саяси партиялардың қолдауымен диктаторлық билікке ие болды. Бірнеше күннен кейін Кэрол, Магда, олардың адал көмекшісі Эрнест Урдэряну және олар асығыс жинаған барлық мүліктерімен Румыниядан арнайы пойызбен кетті. Олар шекараны оқтардың шуымен кешіп өтті: Кодрянудың Темір гвардиясының легионерлері олардың көшбасшысының өлімінен кек алуға тырысты. [дәлел қажет].

According to Paul Philippe Hohenzollern, who cites Carol's diaries, she first met Crown Prince Carol (later King Carol II of the Romanians) in March 1923, when she was still married to Tâmpeanu. Two years later, in February 1925, Carol and Lupescu began a serious relationship, which endured until his death in 1953. Lupescu was described as a witty and outspoken woman, a tall redhead with milky white skin and green eyes. Other sources are less flattering, describing her features as coarse and her conversation as vulgar. All sources agree that she walked with a peculiar swing of the hips, which, depending on one's point of view, was either sexy or crude, and that she was, in almost every respect, the opposite of Crown Princess Helen, Carol's spouse at the time. Carol made no effort to hide the relationship, which was, rather than his marital infidelity or Elena Lupescu's character or background, the cause of the ensuing scandal. The scandal was aggravated by Carol's earlier behavior (during the war he had contracted a morganatic marriage to Ioana "Zizi" Lambrino, although Romania's Constitution forbade Crown Princes to marry Romanian citizens), as well as by the enmity between Carol and the very powerful Brătianu clan. It was supporters of the latter who fostered the first anti Semitic attacks against Elena Lupescu. In December 1925, Carol, having represented the Romanian royal family at the funeral of Queen Alexandra, eventually ended up in Milan in company of Elena Lupescu, making the front page of almost every Italian newspaper. As marriage between the monarch and Lupescu was unconstitutional and questionable on social grounds, Carol renounced his rights to the Romanian throne, as well as his membership in the royal family, adopting the name of "Carol Caraiman". The renunciation was ratified by Parliament on 4 January 1926, and four year old Michael, Carol's son with Crown Princess Helen, became heir apparent; Carol was banned from returning to Romania. Helen, by that time Queen Mother, divorced Carol in 1928. King Ferdinand, Carol's father, died in 1927; Michael succeeded to the throne and a regency headed by Prince Nicholas, Carol's younger brother, came into being. The regency proved unstable, and the political instability increased when Ion I. C. Brătianu, head of the Brătianu clan and leader of the National Liberal party, died unexpectedly. His younger brothers lacked both his strength of character and his political acumen, and their hold on power weakened. In late 1928, the Liberal government was replaced by a coalition headed by Iuliu Maniu; Carol's return seemed now to be only a matter of time. Negotiations were carried out through various intermediaries, while Carol's supporters, including Prince Nicholas and a number of Army officers, tried to pressure the government into speeding his return. Although no written evidence exists, it is likely that eventually Carol made two promises to Maniu: that he would join the regency, rather than lay claim to the throne, and that he would give up Elena Lupescu. He intended to keep neither. Carol returned unopposed to Romania on 7 June 1930, and immediately mounted what was essentially a constitutional coup d'etat His renunciation was declared invalid by Parliament with an overwhelming majority, and he was proclaimed king in short order on 8 June. When he brought Lupescu back is not clear; it may have been as early as the end of June, or it may have been August, but she was definitely in Bucharest by October. From then on, she was, in all but name, Carol's wife and his partner in his political enterprises. During the reign of King Carol II (1930–1940), corruption and political intrigue in Romania rose to unprecedented heights. Carol and Magda weathered economic crisis, labor unrest, the rise of Fascism, assassination attempts and military plots, to become the master manipulators of Romanian politics. Those Carol could not bribe, he forced into retirement (Maniu) or imprisoned (Ion Antonescu); those he could not bend to his will, he suppressed ruthlessly (the Legion of the Archangel Michael, also known as the Iron Guard); and, in the process, the couple accumulated an impressive fortune. Lupescu is sometimes described as the power behind the throne, especially by those close to the extreme right. Lupescu undoubtedly enjoyed a great deal of influence of the king, but Carol's actions were entirely consistent with his behavior prior to meeting Elena Lupescu. Moreover, the speed with which, upon his return, when she was still abroad, he outmaneuvered any opposition to his plans is ample demonstration of his political abilities. Their relationship is perhaps best viewed as a partnership, with Elena the junior, but very influential, partner. Lupescu did not enjoy official status and until 1938 did not accompany the king on state functions. However, she entertained at her Aleea Vulpache villa in downtown Bucharest the cream of Romanian high society: politicians, industrialists (Max Auschnitt, Nicolae Malaxa), press magnates (Pamfil Șeicaru), and blue blooded aristocrats (Marthe Bibesco). It was even rumored at some point that the leader of the violently antisemitic Iron Guard, Corneliu Zelea Codreanu, might have been hiding there from the police. This rumor was never confirmed; Codreanu was a rival of Carol's and would have been a risky person for Lupescu to shelter. In 1938 Carol orchestrated Codreanu's arrest and, soon after, ordered his assassination. In 1938, Carol put an end to parliamentary democracy and proclaimed himself a dictator. But international developments were beyond his control. By the summer of 1940, France had fallen and the Versailles system had collapsed, leaving Romania friendless and almost completely surrounded by enemies. In quick succession, without firing a shot in her own defense, Romania was forced to make painful territorial concessions to the USSR, to Hungary, and to Bulgaria. Whether any government could have survived such a catastrophe is doubtful; but to survive both it and Hitler's personal enmity was impossible. By early September, Carol was out of options. He was forced to abdicate in favor of his son Michael (6 September); General Antonescu assumed dictatorial powers with the support of the Army and most political parties. A few days later, Carol, Magda, their faithful aide, Ernest Urdăreanu, and as many belongings as they could pack in a hurry, left Romania aboard a special train. They crossed the border in a hail of bullets: the Legionnaires of Codreanu's Iron Guard were trying to avenge their leader. [citation needed]

Қалған жері

Олар Испанияға, содан кейін Португалияға сапар шекті, ал ақырында Мексика қаласына қоныстанды. Румыния Гитлердің жағына соғысқа қатысқанда, Карол Румынияның эмиграциядағы үкіметін құру мүмкіндігін қарастырды; бірақ оның ұсыныстарын британдықтар мен американдықтар екеуі де қабылдамады. 1944 жылы ол осыған ұқсас мақсатпен кеңестіктермен байланысқа түсті, бірақ Сталин жауап бермеді, ал Румыниядағы жағдай Каролдың ұсынысын мәнсіз етті. Лупеску Мексика қаласының биік орналасқан жеріне денсаулығының нашарлауына байланысты төтеп бере алмады, сондықтан 1944 жылы олар Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласына көшіп кетті. Бірақ оның денсаулығы жақсармады; 1947 жылдың басында оған қатерлі анемия диагнозы қойылды. 22 жыл бірге өткеннен кейін, Карол мен Елена Лупеску Рио-де-Жанейродағы қонақүй бөлмесінде 1947 жылдың 3 маусымында немесе 5 шілдесінде үйленді; бұл Карол үшін үшінші, ал Елена үшін екінші неке болды. Осыдан бастап ол Румынияның Елена ханшайымы деп аталды. Лупескудің денсаулығы жақсарды, бірақ оларға ыстық климатқа көшу ұсынылды. Карол мен Елена ақырында Португалияның Ривьерасындағы Эсторил қаласына қоныстанды. Сол жерде ол 1953 жылы күтпеген жерден жүрек талмасынан қайтыс болды. Румынияның патшалық туымен жабылған оның табыты Лиссабондағы Сан-Висенте-де-Фора монастырының патшалық пантеонына қойылды. Елена одан 24 жыл кейін қайтыс болды, және оның табыты оның жанына қойылды. 2003 жылы Румыния королі Кароль II мен ханшайымы Еленаның табыттары Румыния үкіметінің өтінішімен және қаржатымен туған жеріне қайтарылды. Олар Румыния патшаларының дәстүрлі жерлеу орны – Куртеа де Аргеш монастырының кешеніне жерленді. Бірақ Елена патшалық әулеттен болмағандықтан, оны Патшалық капелласына емес, монастырьдің зиратына жерледі.