Жіберілген дыбысты күшейту және екі рет жазу техникасы
Automatic double tracking
Автоматик. двойное отслеживание (ADT) – аналог. техн. записи для усиления вокала/инструментов. Создает эффект двойного звучания с помощью задержки ленты. Разр. Abbey Road Studios для The Beatles.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аудио жазу техникасы
Audio recording technique
Автоматты екілендіру немесе жасанды екілендіру (ADT) – дауыстардың немесе аспаптардың дыбысын араластыру кезінде күшейту үшін жасалған аналогтық жазу техникасы. Ол аудио сигналының кешіктірілген көшірмесін жасау үшін таспа кешіктіруін пайдаланады, содан кейін осциллятормен басқарылатын және түпнұсқамен біріктірілетін сәл өзгертілген жылдамдықпен ойнатылады. Бұл эффект дауыстардың немесе аспаптардың табиғи екілендірілуінің дыбысын имитациялауға арналған, ол екілендіру арқылы қол жеткізіледі. Бұл техника 1966 жылы Лондондағы Abbey Road студиясының инженерлері Beatles тобының өтініші бойынша әзірленген.
Automatic double tracking or artificial double tracking (ADT) is an analogue recording technique designed to enhance the sound of voices or instruments during the mixing process. It uses tape delay to create a delayed copy of an audio signal which is then played back at slightly varying speed controlled by an oscillator and combined with the original. The effect is intended to simulate the sound of the natural doubling of voices or instruments achieved by double tracking. The technique was developed in 1966 by engineers at Abbey Road Studios in London at the request of the Beatles.
Өмірбаян
1950 жылдары әннің жетекші вокалын екі рет жазу, әсіресе әлсіз немесе жұқа дауысты әншілер үшін, оған толыққанды, әдемі дыбыс беретіні анықталды. Бұл техника дыбыс жазуда қолданылатын магниттік таспаның пайда болуымен мүмкін болды. Алғашқыда бұл эффектті жасау үшін бір жолды жазғыштар қолданылды, кейін көп жолды жазғыштар пайдаланылды. Бұл әдісті алғашқылардың бірі ретінде Лес Пол және Бадди Холли қолданды. ADT технологиясы ойлап табылғанға дейін вокал трегін бірнеше рет жазып, араластыру қажет болды. Орындаушының бір бөлікті екі рет тап-баспен орындауы мүмкін емес болғандықтан, бір бөліктің екі түрлі орындалуын жазып, біріктіру арқылы толыққанды, "хорға ұқсас" эффект жасалады. Алайда, егер бір орындаушының екі бірдей көшірмесі бір уақытта ойнатылса, екі дыбыс суреттері бірігіп кетеді және екі рет жазылған эффект пайда болмайды.
As early as the 1950s, it was discovered that double tracking the lead vocal in a song gave it a richer, more appealing sound, especially for singers with weak or light voices. Use of this technique became possible with the advent of magnetic tape for use in sound recording. Originally, a pair of single track tape recorders were used to produce the effect; later, multitrack tape machines were used. Early pioneers of this technique were Les Paul and Buddy Holly. Before the development of ADT, it was necessary to record and mix multiple takes of the vocal track. Because it is nearly impossible for a performer to sing or play the same part in exactly the same way twice, a recording and blending of two different performances of the same part will create a fuller, "chorused" effect with double tracking. But if one simply plays back two copies of the same performance in perfect sync, the two sound images become one and no double tracking effect is produced.
The Beatles тобының қолдануы
The Beatles Townsend техникасына өте қуанды және оны 1966 жылғы Revolver альбомында және кейінгі көптеген жазбаларында пайдаланды. Мартин бірнеше жыл өткен соң ғана фланжирлеу деп аталатын тағы бір техниканың қолданыста болғанын білді. Бұл термин екі синхронды таспа машинасының біріндегі жетекші катушканың жиегіне (фланцына) инженердің саусағын кезекпен басып, босатуын білдіреді, сол дыбыстық сигнал біріктіріліп үшінші машинаға жіберіледі, машинаның жылдамдығы сәл төмендетіліп, содан кейін оның жылдамдығы қалпына келтіріліп, екінші машинамен синхронды болады, осылай біріктірілген дыбыстық сигналға ерекше «сүріп өтетін» (swooshing) эффектіңді сүзгілеу әсері қолданылады. Сондай-ақ, инженер бір жетекші катушканың жиегін, содан кейін екіншісін басып, күштірек эффект алуға болады. Фланжирлеудің тарихына қатысты қосымша түсіндірмеде, бұл атау Пит Селлерстің Мэтт Монроға берген Фред Фланж деген псевдонимінен шыққан, ол 1959 жылы «Songs for Swingin' Sellers» альбомын ашу үшін Монроның жазбасын қолданды. Альбомды Мартин өндірді, ал фланжирлеумен байланыс, болжам бойынша, Монроның Синатраны еліктеуінен (қос іздеу) туындады. Abbey Road студиясының инженерлері өздері жасаған техникаға лайықты техникалық атау беру қажеттігін түсінді және оны «Жсанды қос іздеу» (Artificial Double Tracking) деген сөздердің қысқартылған түрі – ADT деп атады, бірақ кейін «Автоматты қос іздеу» (Automatic Double Tracking) термині көбірек таралды.
The Beatles were ecstatic over Townsend's technique and used it throughout their 1966 album Revolver and on many of their subsequent recordings. refn|group=footnotes|It has been incorrectly claimed Only years later did Martin learn that another technique, also called flanging, was already in use. The term referred to an engineer alternately pressing and releasing his finger against the flange (rim) of the supply reel on one of two synchronized tape machines as the same audio signal was combined and transferred to a third machine, slightly slowing the machine then allowing it to come back up to speed and in sync with the other, applying a "swooshing" comb filtering effect to the combined audio signal. Alternatively, the engineer could press the flange of one supply reel, then the other, to achieve a fuller effect. An additional explanation for the pedigree of flanging has it named after Fred Flange, a pseudonym given to Matt Monro by Peter Sellers, who used a Monro recording to open his 1959 Sinatra parody album Songs for Swingin' Sellers. The album was produced by Martin, and presumably the connection with flanging comes from Monro's mimicking (double tracking) Sinatra. Engineers at Abbey Road realised that the technique they had developed needed a proper technical name and eventually christened it ADT, short for "Artificial Double Tracking", although elsewhere the term "Automatic Double Tracking" became more common.
ADT және қос жолды қолмен бақылау
Таунсендтің әдісі қолмен жасалған екі дауысты жазуды өте тиімді түрде имитациялауға мүмкіндік берді; алайда, мұқият тыңдаушылар көбінесе ADT мен "нағыз" екі дауысты жазудың арасындағы айырмашылықты байқай алады, біріншісі жасанды дыбысталып, екіншісінде жиі кездесетін дауыс жолдарындағы естілетін айырмашылықтардан мүлдем құрылап жатады. Соңғы жылдарда көптеген әртістер, оның ішінде The Beatles, қолмен екі дауысты жазуды, ADT-ны немесе олардың комбинациясын әртүрлі жағдайларда қолдана берді, себебі олар қол жеткізгісі келген эффектілерге байланысты, әр техниканың өзіне тән ерекше қасиеттері бар деп есептелінеді.
Townsend's process succeeded in simulating manual double tracking quite effectively; however, attentive listeners can often tell the difference between ADT and "real" double tracking, with the former having a synthetic quality to it and having none of the audible differences between the vocal tracks frequently present in the latter. Over the years, many artists, including the Beatles, continued to use both manual double tracking, ADT, or a combination of both in different circumstances depending on the effects they wished to achieve, with each technique thought to have certain unique qualities of its own.
Музыкада қолдану
The Beatles ADT-ді қолданбалы екіталай жазумен бірге барлық келесі альбомдарында кеңінен қолданды, «Let It Be» альбомын қоспағанда, ол бастапқыда техникалық тәсілдер қолданбастан «шынайы» альбом болуы тиіс еді (дегенмен, Фил Спектор атау трекінің араластыруында Хаммонд орган бөлігіне ADT қолданғандықтан, дайын альбомда да ADT дыбысын естуге болады). «Revolver» альбомынан кейінгі жылдары The Beatles қолданған ADT-ның айқын мысалдары: «Within You Without You» (мұнда тректің барлық вокалдық және аспаптық бөліктеріне ADT қолданылған делінеді), «I Am the Walrus» (моно-микстен алынған стерео-микстің екінші жартысында «жалған стерео» әсерін имитациялау үшін теңестірумен бірге ADT қолданылады, бұл үшін бүкіл микс арналарға бөлінген), сондай-ақ «Being for the Benefit of Mr. Kite» және «Blue Jay Way» әндеріндегі жетекші вокал тректерінде қолданылған ерекше кең ADT. «While My Guitar Gently Weeps» әнінде Эрик Клэптон гитараның дыбысын «көбірек блюзді емес» ету үшін ADT қолданды, деп мәлімдейді Иан Макдональд «Revolution in the Head» кітабында.
The Beatles used ADT widely in conjunction with manual double tracking on all their subsequent albums, with the exception of Let It Be, which was initially intended to be an "honest" album utilising no technical artifice (ADT can still be heard on the finished album, however, because Phil Spector treated a Hammond organ part with it on his mix of the title track). Some notable examples of ADT used by the Beatles in the years following Revolver include "Within You Without You" (on which ADT was purportedly used on almost every vocal and instrumental part on the track), "I Am the Walrus" (which uses ADT in conjunction with equalisation to help simulate a "fake stereo" effect on the second half of the stereo mix, which was sourced from the mono mix, by splitting the entire mix between the channels), and the unusually wide ADT used on the lead vocal tracks on "Being for the Benefit of Mr. Kite" and "Blue Jay Way". On "While My Guitar Gently Weeps", Eric Clapton used ADT to make his guitar sound 'less bluesy', according to Ian MacDonald in Revolution in the Head.
АДТ- ні басқа пайдаланушылар
Таунсендтің техникасы және оған енгізілген шағын өзгерістер тез арада басқа суретшілер мен жазба жасаушы продюсерлердің арасында кеңінен танылды. «The Beatles» тобының бұрынғы инженері Норман Смит 1967 жылы «Abbey Road» студиясында жазылған «Pink Floyd» тобының тұңғыш альбомы «The Piper at the Gates of Dawn»-да ADT-ны кеңінен қолданды. Оны дәстүрлі екі дауысты жазу үшін пайдаланумен қатар, Смит Сид Барреттің вокалын стерео арналар арасында бөлу үшін де осы техниканы жиі қолданды. Кейбір жағдайларда Смит (немесе мүмкін Барреттің өзі) осыншалықты кең ADT-ны қолданғандықтан, екі дауыс емес, екі бөлек дауыс екі арнада бір-бірімен синхронды емес сияқты дезориентациялық әсер тудырды – мұның ең жақсы мысалы, мүмкін, «Bike» әнінде кездеседі. Кейіннен осындай эффекттер Барреттің жеке туындыларында да қолданылды, бұл оның ADT-ның осы ерекше қолданылуына деген құштарлығын көрсетеді. «Pink Floyd» тобы 1980 жылдарға дейін дерлік барлық келесі альбомдарында ADT-ны қолданып келді, соның ішінде ең танымал мысалы – «Alan’s Psychedelic Breakfast» әні, онда барабанның бір бөлігі ADT арқылы өңделді. АҚШ-та Саймон мен Гарфункел өздерінің әндерінің стерео микстерінде вокалды жолдарды арналар арасында бөлу үшін ADT-ны қолдана бастады, мысалы, «Mrs. Robinson» және «Cecilia» әндерінде. Джими Хендрикс инженері Гэри Келлгрен Хендрикстің барлық альбомдарында ADT-ны кеңінен қолданды. Ол вокалды, гитараны және тіпті барабанды да стерео арналар арасында бөліп жазды. Музыка индустриясының жаңа технологияларға деген талпынысы артып, ADT эффектін алу үшін таспа машиналары қажет емес, аналогтық кешіктіру құрылғылары жасалып, нарыққа шығарылды. Олардың орнына электрондық схемалар қолданылды. Кейінірек, осы аналогтық кешіктірулер цифрлық кешіктіру бірліктерімен толықтырылды. Содан бері гитарашылар мен басқа музыканттар арасында гитара педальдері немесе эффекттер блогына зор сұраныс бар, олар ADT-ға қарыздар, хор мен кешіктіру эффекттерін қайта жасайды. Бүгінде ADT және осыған ұқсас эффекттер компьютерлік бағдарламалық қамтамасының плагиндері ретінде қол жетімді.
Townsend's technique, and minor variations on it, quickly caught on with other artists and record producers. Former Beatles engineer Norman Smith used ADT extensively on Pink Floyd's debut album The Piper at the Gates of Dawn, recorded at Abbey Road in 1967. As well as using it for more conventional simulated double tracking, Smith made much use of the technique to split Syd Barrett's vocals between the stereo channels. In some cases, Smith (or possibly Barrett himself) used such extraordinarily wide ADT in this way as to give the slightly disorientating impression of not so much double tracking but two quite separate voices on either channel wildly out of time with each other – the best example of this is perhaps on "Bike". Similar effects were later used on some of Barrett's solo works, perhaps indicating his fondness for this unusual use of ADT. Pink Floyd themselves continued to use ADT on most, if not all, of their subsequent albums up until the 1980s, with one notable use being on "Alan's Psychedelic Breakfast", where a part of the drum track is treated with ADT. In the US, Simon and Garfunkel began to use ADT on stereo mixes of their songs to split vocal tracks between the channels, examples of which include "Mrs. Robinson" and "Cecilia". Gary Kellgren, Jimi Hendrix's engineer, used ADT extensively on all of Hendrix's albums. He frequently split vocal, guitar, and even drum parts between the stereo channels. As the music industry's hunger for technological advances increased, new devices were created to make it easier and faster to achieve the same results. Thus, the industry saw analog delay devices created and brought to market that no longer needed tape machines to achieve the ADT effect. They used electronic circuits instead. Much later on, these analog delays were augmented by digital delay units. There has since been a thriving market among guitarists and other musicians for guitar pedals, or effects units, reproducing chorus and delay that owe their development to ADT. Nowadays, the ADT and similar effects are available as computer software plugins.
Психоделикалық музыка
Психоделикалық музыканың дамуымен бірге көптеген әртістер Таунсендтің техникасының түрлерін жоғарыда айтылған "фланжинг" эффектін жасау үшін пайдаланды, бұл аспаптар мен дауыстарға еңкейтуші "сушинг" дыбысын қосты (бірақ іс жүзінде бұл эффект қазіргі кезде "фланжинг" емес, "фазинг" деп аталатын нәрсеге көбірек ұқсайды). The Beatles бұл эффектті "Lucy in the Sky with Diamonds" және "Blue Jay Way" әндерінде қолданды. Бұл техниканың айқын мысалы - Small Faces тобының "Itchycoo Park" әні, онда эффект әннің көп бөлігінде, әсіресе хор кезінде вокал, барабан және тарелкаларда жақсы байқалады. Хендрикс те осы техниканы кеңінен қолданды. "Фланжинг" деп есептелетін эффектті (фазинг емес) жасау үшін ADT вариациясының мысалы Beatles-тің "Ақ альбомнан" "Cry Baby Cry" (акустикалық гитара) және "While My Guitar Gently Weeps" (жетекші гитара) тректерінде кездеседі.
With the rise of psychedelic music, many artists used variations on Townsend's technique to create the "flanging" effect mentioned above, adding a slightly disorienting "swooshing" quality to instruments and voices (although in practice this effect is actually more similar to what today is called "phasing" rather than "flanging"). The Beatles themselves used this effect on "Lucy in the Sky with Diamonds" and more prominently on "Blue Jay Way". A notable example of this technique is "Itchycoo Park" by the Small Faces, where the effect is prominent almost throughout the entire track, particularly on the vocals, drums and cymbals during the chorus. Hendrix also used this technique extensively. An example of an ADT variation being used to create an effect more similar to what is considered "flanging" today (rather than phasing) is on the Beatles' White Album tracks "Cry Baby Cry" (acoustic guitar) and "While My Guitar Gently Weeps" (lead guitar).
Қосқан эхо
ADT-ге ұқсас техника – екі еселенген эхо, ол қысқа кешігулер арқылы екі іздің әсерін имитациялайды. Көптеген эффекттер құрылғылары осыған ұқсас дыбыстарды жасау үшін жасалған, мысалы, хор, флангерлер және фазерлер, олардың барлығы тербелісті кешігуді (немесе фазерде өзгеретін фазалық желіні) пайдаланады. Эльтон Джонның кейбір туындыларында ADT екі еселенген эхоның тағы бір айқын қолданылуы байқалады. Мысалы, мұны Найджел Олссонның барабандарында, әсіресе том-томдарда, "Don't Let The Sun Go Down On Me" әнінде ("Caribou" альбомынан), сондай-ақ "Better Off Dead" және "Someone Saved My Life Tonight" ("Капитан Фантастик және қоңыр топырақ ковбойы" альбомынан) әндерінде естіуге болады.
A similar technique to ADT is doubling echo, which uses short delays to mimic the double tracking effect. Many effects units were developed to produce similar sounds, such as chorus, flangers, and phasers, all of which use an oscillating delay (or, in the phaser, a variable phase network). Other notable uses of ADT doubling echo are apparent on select material by Elton John. Some examples of this can be heard on Nigel Olsson's drums, especially the tom toms, on the songs "Don't Let The Sun Go Down On Me" from the Caribou album, as well as "Better Off Dead" and
"Someone Saved My Life Tonight" on Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy.
Цифрлық технологияның пайда болуы
Цифрлық жазудың пайда болуымен қатар, таспалық және аналогтық кешіктіру әдістері кеңінен қолданылмайтын болды, бірақ осы аналогтық техникалардың көптеген түрлері салыстырылатын цифрлық техникаларды немесе кейбір жағдайларда цифрлық аудио жұмыс станциясының мүмкіндіктерін кеңейтуге арналған плагиндер арқылы жиі имитацияланады. Кейбір музыканттар мен инженерлер ADT терминін кездейсоқ түрде қос ізденудің кез келген түрін, оның ішінде осы мақсатта қолданылатын цифрлық кешіктіруді білдіру үшін қолдануы мүмкін. Түпнұсқа ADT техникасының соңғы уақытта қолданылған сирек мысалдарының бірі – 1990 жылдардың ортасындағы The Beatles' Anthology альбомдары. Онда Джордж Мартин мен Джефф Эмерик заманауи цифрлық баламаларды пайдаланудың орнына, аналогтық дыбыстың шынайылығын сақтау үшін аналогтық техниканы қайта жаңғыртуды жөн көрді, себебі ADT цифрлық кешіктіруге қарағанда жылырақ және жасанды емес дыбыс береді, ал соңғысы 1960 жылдары аналогтық жабдықтарда жасалған жазбалар үшін қолайсыз болар еді.
With the advent of digital recording, tape and analog based delay methods have not been much used, though many of these analog techniques are frequently emulated using comparable digital techniques, or in some cases plugins which are used to extend the capabilities of a digital audio workstation. Some musicians and engineers may casually use the term ADT to refer to any form of simulated double tracking, including digital delay used in this manner. One of the very few examples of the original ADT technique being used in recent times is on the Beatles' Anthology albums from the mid 1990s, on which George Martin and Geoff Emerick decided to revive the analogue technique rather than simply use the modern digital alternatives to achieve a more authentic sound, feeling that ADT produced a warmer, less synthetic sound than digital delay and the latter would be inappropriate for use on recordings made on analogue equipment in the 1960s.