Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Массачусетс штатының конгрессмені және губернаторы (1787–1854)
Massachusetts congressman and governor (1787–1854)
Джон Дэвис (13 қаңтар 1787 – 19 сәуір 1854) – Массачусетс штатының американдық заңгері, кәсіпкер және саясаткері. Ол 25 жыл мемлекеттік қызметте болды, АҚШ Конгресінің екі палатасында және үш рет (қатарынан емес) Массачусетс губернаторы болып қызмет етті. Адалдығымен танылғандықтан, ол «Адал Джон» Дэвис деп аталды. Массачусетс штатының Нортборо қаласында туған Дэвис Йель колледжінде оқығаннан кейін Ворстерде заңды оқыды, онда сәтті заң практикасын құрды. Ол 10 жыл (1824–1834) АҚШ Өкілдер палатасында Ұлттық республикашыл (кейін Виг) ретінде қызмет етті, онда ол протекционистік тарифтік заңнаманы қолдады. 1833 жылы штат заң шығарушы органы шешкен үштік сайыста Массачусетс губернаторы болып сайланды. Екі мерзімнен кейін ол АҚШ Сенатына сайланды, онда бір мерзімнің көп бөлігін өткізіп, 1841 жылдың басында губернатор болып қайта сайланғаннан кейін отставкаға кетті. Оның губернатор ретіндегі екінші мерзімі ерекше көзге түспеді, бірақ ол түрлі мәселелер бойынша Виг Дэниел Вебстермен келіспеді және 1843 жылғы сайлауда демократ Маркус Мортонға жеңілді. 1845 жылы Сенатқа қайта сайланды және 1851 жылға дейін қызмет етті. Ол Мексика-Америка соғысына қарсы болды және құлдықтың аумақтарға таралуын болдырмау үшін жұмыс істеді, бірақ бұл мәселеде қатал ұстаным танытпады, 1850 жылғы келісімнің көп бөлігіне дауыс берді. 1853 жылы мемлекеттік қызметтен зейнеткерлікке шығып, келесі жылы қайтыс болды.
John Davis (January 13, 1787 – April 19, 1854) was an American lawyer, businessman and politician from Massachusetts. He spent 25 years in public service, serving in both houses of the United States Congress and for three non consecutive years as Governor of Massachusetts. Because of his reputation for personal integrity he was known as "Honest John" Davis. Born in Northborough, Massachusetts, Davis attended Yale College before studying law in Worcester, Massachusetts, where he established a successful law practice. He spent 10 years (1824–34) in the United States House of Representatives as a National Republican (later Whig), where he supported protectionist tariff legislation. He won election as Governor of Massachusetts in a three way race in 1833 that was decided by the state legislature. After two terms he was elected to the United States Senate, where he served most of one term, resigning early in 1841 after he was once again elected governor. His second term as governor was undistinguished, but he split with fellow Whig Daniel Webster over a variety of issues, and lost the 1843 election to Democrat Marcus Morton. He was reelected to the Senate in 1845, where he served until 1851. He opposed the Mexican–American War, and worked to prevent the extension of slavery to the territories, although he did not take a hard line on the matter, voting for most of the provisions of the Compromise of 1850. He retired from public service in 1853, and died the next year.
Ерте өмір
Джон Дэвис Массачусетс штатының Нортборо қаласында Диакон Исаак Дэвис пен Анна (Бригам) Дэвистің отбасында дүниеге келді. Ол жергілікті мектептерде оқыды, содан кейін Лестер академиясына түсті. 1812 жылы оқуын аяқтап, Вурчестердегі адвокат Фрэнсис Блейктің жетекшілігімен заңды оқыды және үш жылдан кейін адвокаттыққа қабылданды. 1821 жылы Америкалық Антикварлық қоғамның мүшесі болып сайланды.
John Davis was born in Northborough, Massachusetts to Deacon Isaac Davis and Anna (Brigham) Davis. He attended local schools and then Leicester Academy before attending Yale College. He graduated in 1812, and then studied law with Worcester lawyer Francis Blake, gaining admission to the bar three years later. He was elected a member of the American Antiquarian Society in 1821.
Заңгер және конгрессмен
Дэвис алдымен Массачусетс штатының Спенсер қаласында заңгерлікпен айналысты, бірақ көп ұзамай Вурчестерге оралды, онда ол ақырында Блейктің кеңсесін басқарды. Дэвис 1824 жылы саясатқа қатысып, АҚШ Конгресіне сайланды. Ол 19-шы, 20-шы, 21-ші, 22-ші және 23-ші Конгрестерде Өкілдер палатасында 1825-1833 жылдары Массачусетс штатын өкілдік етті. Ол Джон Куинси Адамстың президенттікке үміткерлігін қолдады және консервативті қаржылық саясатты жақтады. Штаттың (және Вурчестердің) өнеркәсіптік сипаты күшейгеніне орай, ол протекционистік тарифтік заңдарды қолдады; оның 1828 жылғы тарифті қолдаған сөздері кеңінен жарияланды. Ол президент Эндрю Джексонның саясатына қарсы болды және Генри Клеймен саяси байланыста болды, бірақ Клей ұсынған 1833 жылғы келісімдік тарифтеріне қарсы шықты.
Davis first practiced law in Spencer, Massachusetts, but soon returned to Worcester, where he eventually took over Blake's practice. Davis also entered politics in 1824, winning election to the United States Congress. He represented Massachusetts from 1825 to 1833 in the House of Representatives in the 19th, 20th, 21st, 22nd and 23rd Congresses. He supported John Quincy Adams in his successful bid for the presidency, and favored conservative fiscal policies. In keeping with the state's (and Worcester's) increasingly industrial character, he favored protectionist tariff legislation; his speeches in support of the Tariff of 1828 were widely reprinted. He opposed the policies of President Andrew Jackson, and was politically aligned with Henry Clay, although he was against Clay's proposed compromise tariff of 1833.
Губернатор және сенатор
1833 жылы Дэвисті Ұлттық Республикалық партиясының басшылары Массачусетс губернаторы лауазымына кандидат болуға шақырды. Ол бұрынғы президент Джон Куинси Адамсқа, ол антимасондық билетпен және демократ Маркус Мортонмен бақ сынасып жатқан еді, қарсы шықты. Оның саяси қолдауы текстильдік мүдделерден, Эбботт Лоуренс басқаратын Ұлттық Республикалықтардың (кейін Вигтер) фракциясынан, сондай-ақ қазіреттегі губернатор Леви Линкольн кішіден түсті. Сайлауда Дэвис көпшілік дауыс жинады, бірақ сол кезде қажет болған көпшілік дауысқа жетпеді. Нәтижесінде, штаттық заң шығарушы орган сайлауды шешті, Адамс бас тартқан кезде Дэвисті таңдады, оны Мортоннан артық көрді. Вигтер басымдығы бар заң шығарушы орган Адамстың бұл әрекеті үшін антимасондарды марапаттауға тырыспады, бұл екі партияның жұмыс істеу қарым-қатынасын құру мүмкіндігіне тосқауыл қойды. Дэвис 1834 жылы қайта сайланды, бұл президент Джексонның АҚШ-тың Екінші банкіне жасаған шабуылдарына Массачусетс штатының наразылығына байланысты болды. Осы екі мерзім ішінде Дэвис Линкольннің бизнеске бауырсақталған фискалдық және экономикалық саясатын жалғастырып, жеке бастамалар жасаған жоқ. Штат экономикалық өсімді жалғастырды, көлік инфрақұрылымын және өнеркәсібін кеңейтті. 1834 жылдың желтоқсанында Виг партиясының жетекшісі Дэниел Вебстер Дэвиске Адамсқа қарсы тұру үшін, ол орынға қызығушылық танытқан Адамсқа қарсы тұру үшін үміткерлікке түруді ұсынды. Бұл идеяның мақсаты – күшті кандидат Дэвис Адамсқа (Вебстердің ұзақ жылдар бойы қарсыласы, ол қайтадан антимасон ретінде бақ сынап жатқан еді) қарсы қойылып, штаттық заң шығарушы орган дауыс беруіне мүмкіндік беру еді, ал Эдвард Эверетт Дэвис осы лауазымнан кеткеннен кейін губернаторлыққа үміткер болу мүмкіндігіне ие болар еді. Штат палатасы мен сенаты Адамстың Джексонның сыртқы саясатын қолдаған сөзі сенаторларды алаңдатқанша екі таңдау бойынша келісімге келе алмады, нәтижесінде олар Дэвиске дауыстарын өзгертіп берді. Тұйық жағдай 1835 жылдың ақпанына дейін шешілмеді; губернатор болып қайта сайланған Дэвис Сенат орындығын иелену үшін осы лауазымнан кетті. Эверетт келесі сайлауда губернаторлық орынды жеңіп алды. (Адамстың ұлы Чарльз Фрэнсис Вебстер мен Эверетт осы мақсатқа жету үшін сөз байласты деп сенді, бірақ бұл пікірді растайтын дәлелдер жоқ.) Дэвис бұл мәселеге қатысты қатал ұстаным танытып, АҚШ өзінің талап еткен территориясының ешқайсысын тапсырмауы керек екенін мәлімдеді. Сенатта қызмет еткенде, Дэвис 1837 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының алдында Чарльз өзенінің көпіріне қарсы Уоррен көпіріне қатысты сотталушылардың қорғауын жүзеге асырды. Арыз берушілер 1786 жылы Бостон мен Чарльзтаун арасында салынған Чарльз өзенінің көпірінің иелері болды, ал айыпталушылар 1828 жылы штаттан жарғы алған бәсекелес көпірдің иелері болды. Арыз берушілер жауапкердің жарғысы олардың жарғысына қайшы келеді деп мәлімдеді, онда штат оларға өтпелі жолды бақылауға айрықша құқық берді деп мәлімдеді. Дэвис және оның серіктесі Саймон Гринлиф Чарльз өзенінің иелеріне берілген құқықтарды тар мағынада түсіндіру қажет екенін және штат оларға айрықша құқық бермегенін айтты. Сотталғандардың пікірін қолдаған бас судья Роджер Б. Тейнидің шешімі де соған сәйкес болды. Чарльз өзені көпірінің жарғысы 1841 жылы, Дэвистің губернатор ретінде келесі мерзімінде штатқа тиесілі болды. Саяси мансабының алғашқы жылдары Дэвис Даниэль Вебстермен жақсы қарым-қатынаста болды, ол штаттық және ұлттық деңгейдегі партия саясатында өте ықпалды болды және оған үлгі болар еді. Алайда 1830-шы жылдардың аяғында Дэвис және басқа да Массачусетс вигтері (әсіресе Эбботт Лоуренс) Вебстердің 1836 жылғы вигтер конвенциясындағы әлсіз көрсетілісінен кейін Генри Клей мен Уильям Генри Харрисонмен сәтті күресу үшін кең ауқымды ұлттық қолдаудың жоқтығына сенді. Бұл 1838 жылы екі елдің батыс жер саясаты бойынша келіспеушілік тудырған кезде Вебстер мен Дэвис арасындағы ажырымды тереңдетті. 1842 жылы Лоуренстің Ұлыбританиямен Вебстер Эшбертон келісімін табысты келіссөздер жүргізуін атап өткен сөзінде Вебстер Лоренсті қатты сынға алғаннан кейін Дэвис пен Вебстердің арасындағы ажырым тұрақты болды, бұл солтүстік-шығыс шекарасын шешті (басқа мәселелермен қатар).
In 1833 Davis was encouraged by National Republican Party leaders to run for Governor of Massachusetts, against former President John Quincy Adams, who was running on the Anti Masonic ticket, and Democrat Marcus Morton. His political support came from textile interests and a faction of the National Republicans (later Whigs) led by Abbott Lawrence, as well as outgoing Governor Levi Lincoln Jr. In the election Davis gained a plurality of votes, but not the majority that was then required. As a result, the state legislature decided the election, choosing Davis when Adams withdrew, preferring him over Morton. The Whig controlled legislature did nothing to reward the Anti Masons for Adams's move, breaking up any chance that the two parties would form a working relationship. Davis was reelected in 1834, aided by a general dislike in Massachusetts for President Jackson's attacks on the Second Bank of the United States. During these two terms, Davis made no particular initiatives of his own, continuing Lincoln's business friendly fiscal and economic policies. The state continued to grow economically, expanding its transportation infrastructure and industry. Davis was approached by Whig leader Daniel Webster about running for the seat in December 1834, as part of a bid to oppose Adams, who had announced his interest in the seat. The idea was that Davis, a strong candidate, would be positioned against Adams (a long standing rival of Webster who was again running as an Anti Mason) in the vote, which would be made by the state legislature, while Edward Everett would have the opportunity to run for governor when Davis vacated that seat. The state house and senate deadlocked on the two choices until a speech by Adams in Congress arguing in favor of Jackson's foreign policies alarmed enough senators to change their votes in favor of Davis. The deadlock was not resolved until February 1835; Davis, who had been reelected governor, resigned that post to assume the Senate seat. Everett went on to win the governor's seat in the next election. (Adams's son Charles Francis believed that Webster and Everett conspired to achieve this end, but there is no evidentiary support for the idea.) Davis took a hard line on the matter, insisting that the United States should not surrender any of the territory it claimed. While serving in the Senate, Davis appeared before the United States Supreme Court in 1837, representing the defendants in Charles River Bridge v. Warren Bridge. The plaintiffs were proprietors of the Charles River Bridge, a toll bridge constructed between Boston and Charlestown in 1786, and the defendants were proprietors of a competing bridge to which the state had issued a charter in 1828. The plaintiffs argued that the defendant's charter infringed on their charter, in which they claimed the state granted them an exclusive right to control the crossing. Davis and cocounsel Simon Greenleaf argued that the rights granted to the Charles River proprietors had to be interpreted narrowly, and that the state had not granted them an exclusive right. The court found for the defendants, with Chief Justice Roger B. Taney's decision echoing the defendant's reasoning. The Charles River Bridge charter would be acquired by the state in 1841, during Davis's next term as governor. During the early years of his political career Davis was on good terms with Daniel Webster, who was highly influential in party politics both at the state and national levels, and to whom he looked up. However, in the late 1830s Davis and other Massachusetts Whigs (notably Abbott Lawrence) came to believe that Webster lacked broad based national support to successfully contend with Henry Clay and William Henry Harrison after his weak showing in the 1836 Whig convention. This introduced a rift between Webster and Davis that deepened in 1838 when the two split on western land policies. The split between Davis and Webster became permanent after Webster harshly criticized Lawrence in an 1842 speech celebrating his successful negotiation of the Webster Ashburton Treaty with Great Britain, which resolved (among other matters) the northeast boundary.
Губернатор мен сенатор, тағы да
Маркус Мортон 1839 жылғы губернаторлық сайлауда жеңіске жеткеннен кейін көп ұзамай, вигтік басшылық Дэвиске губернаторлыққа қайта кандидат болуға көндірді. 1840 жылғы сайлауда Дэвис Харрисонның президенттік сайлаудағы күшті жеңісінің арқасында кеңсеге жол ашты. 1841 жылғы сәуірде Харрисонның қайтысы демократтарды қайта жандандырды, олар сол жылғы сайлауда Дэвиске шабуыл жасады. Олар оның қолдаған протекционистік тарифтердің кедейлерді салыққа салуын, ал батыс жер саясатына қарсылығының екіжүзділік екенін, өйткені ол сол жерлерге де қызығушылық танытқандығын айтты. Дэвис Мортоннан шамалы көп дауыс жинады, Дэвистің сайлаудағы көрсеткішіне оның атынан үгіт жүргізуден бас тартқан Вебстермен араздасуының әсері болғаны сөзсіз. 1845 жылдың басында Вебстердің жақтастары Лоренс Дэвис фракциясының қарсылығына қарамастан, Вебстерді Сенатқа сайлады. Дэвис 1845 жылдың соңында Исаак К. Бейтстің қайтысынан босаған орынды толтыру үшін Сенатқа қайта сайланды және 1847 жылы толық мерзімге сайланды. Ол Техастың қосылуына қарсы болды, себебі бұл құлдық территориясын кеңейтеді, бірақ құлдық мәселесі бойынша партияны бөлуге дайын емес еді. Дэвис Мексика-Америка соғысына қарсы дауыс берген екі сенатордың бірі болды. Дэвис құлдыққа және оның территорияларға таралуына қарсы болды, бірақ ол 1850 жылғы келісімнің көптеген тармақтарына, соның ішінде Техас шекаралары туралы заңға дауыс берді, бұл кейбір келісімге қарсы вигтерді таң қалдырды. Ол Мексика соғысында жеңіске жеткен территорияларда құлдықты тыйым салуды көздеген Уилмот шарасына жиі дауыс берді, ол 1840 жылдардың соңында заңнамаға жиі қосылған, бірақ ешқашан қабылданбады. Бір маңызды пікірталас барысында Дэвис Палата мен Сенат нұсқалары арасындағы айырмашылықтарды талқылауға уақыт болмайынша, түзетуге дауыс беруді кешіктіру үшін процедуралық шараларды қолданды, соның салдарынан әскери шығындар туралы заң жобасын қабылдауға үміттенеді. Алайда, екі палатадағы сағаттардың өзгешелігіне байланысты, Палата оның сөйлесін аяқтамай тұрып, отырысын жапты, заң жобасын күйретіп жіберді. Салмон П. Чейс бұл оқиға туралы: «Он Джон Дэвистің он саяси өмірі, ең жақсы бағытта жұмсалғанда да, осы жарты сағаттық зиянды өтеуге жеткіліксіз болар еді» деп жазды, ал Полк егер заң жобасының қабылдалмауы Мексика соғысының аяқталуын кешіктірсе, Дэвис «елдің ашуына қалуға лайық» болады деп мәлімдеді. Зерттеушілер Дэвистің жоспарланған стратегиясының іс жүзінде жұмыс істеп, жұмыс істемейтіні туралы екіге бөлінген. Дэвистің құлдыққа қатысты әлсіз ұстанымы 1840 жылдары штаттағы құлдықты жоюшылық көзқарастар күшейген сайын оның танымалдығының төмендеуіне әкелді. Ол сондай-ақ 1852 жылғы президенттік сайлауда Вебстерді қолдаудан бас тартып, Винфилд Скотттың үгіттемесіне қатысты және қоғамдық өмірден шеттетілді. Өмірінің соңғы жылдары Дэвис Америкалық антикварлық қоғаммен байланысты болды, онда ол көп жылдар бойы президент болып қызмет етті. Ол «Адал Джон» Дэвис деп танылды, өйткені оның жеке адалдығы жоғары бағаланды. Дэвис 1822 жылы Элиза Банкрофтқа үйленді. Ол Вустердің пасторы Аарон Банкрофттың қызы және тарихшы және мемлекет қайраткері Джордж Банкрофттың қарындасы болды. Олардың бес баласы болды, оның ішінде дипломат Джон Чандлер Банкрофт Дэвис, генерал Хасбрук Дэвис және конгрессмен Хорас Дэвис; олардың ұрпақтарында Ассамблея мүшесі Герарди Дэвис (1858–1941), физиолог Хэллоуэлл Дэвис, Генри Кэбот Лодж-младший, Джон Дэвис Лонг, оның туысының немересі және оның құрметіне аталған, сонымен қатар Массачусетс губернаторы болып қызмет еткен адамдар бар.
Not long after Marcus Morton won the 1839 gubernatorial election, Whig leadership prevailed on Davis to run again for governor. In the 1840 election Davis rode the coattails of Harrison's landslide presidential victory into office. Harrison's death in April 1841 reenergized the Democrats, who attacked Davis in that year's election. They charged that protectionist tariffs he supported taxed the poor, and that his opposition to western land policies was hypocritical because he also speculated in those lands. Davis won a narrow majority over Morton, Davis's showing in the election was undoubtedly harmed by his ongoing feud with Webster, who refused to campaign on his behalf. Webster forces successfully got Webster elected to the Senate in early 1845, despite opposition from the Lawrence Davis faction. Davis was himself elected to the Senate again later in 1845 to fill the vacancy caused by the death of Isaac C. Bates, and was elected to a full term in 1847. He opposed the annexation of Texas on the grounds that it would expand slaveholding territory, but was not willing to split the party over the issue of slavery. Davis was one of only two senators who voted against the Mexican–American War. Davis was opposed to slavery and its extension into the territories, but he voted for most of the provisions of the Compromise of 1850, including the bill on Texas borders, shocking some anti compromise Whigs. He regularly voted in favor of the Wilmot Proviso, a measure to ban slavery from territories won in the Mexican war which was frequently attached to legislation in the late 1840s but was never adopted. In one notable debate, Davis used procedural measures to delay vote on an amendment to remove it from a military appropriations bill, hoping to force a vote without time to conference on differences between the House and Senate versions before Congress adjourned. However, due to a difference in the clocks in the respective chambers, the House adjourned before he finished speaking, scuttling the bill. Salmon P. Chase wrote of the episode, "Ten political lives of ten John Davises, spent in the best direction, could not compensate for this half hour's mischief", and Polk noted that if the loss of the bill delayed the end of the Mexican war, Davis would "deserve the execrations of the country." Scholarship is divided on whether Davis's claimed strategy would really have worked. Davis's weak stance on slavery began to cause a decrease in his popularity as abolitionist sentiment in the state gained ground during the 1840s. He also refused to support Webster in his 1852 presidential bid, campaigning on behalf of Winfield Scott. and retired from public life. In his later years Davis was associated with the American Antiquarian Society, where he served as president for many years. He was known as "Honest John" Davis, because of an impeccable reputation for personal integrity. Davis married Eliza Bancroft in 1822. She was the daughter of Worcester minister Aaron Bancroft and sister to historian and statesman George Bancroft. They had five children, including diplomat John Chandler Bancroft Davis, general Hasbrouck Davis, and Congressman Horace Davis; their descendants include Assemblyman Gherardi Davis (1858–1941), physiologist Hallowell Davis, Henry Cabot Lodge Jr. John Davis Long, the grandson of a cousin, and who was named in his honor, also served as Governor of Massachusetts