Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тағы марксистік-лениндік саяси ұйым.
Marxist–Leninist political organization in the United States
Freedom Road Socialist Organization (FRSO) – АҚШ-тағы марксистік-лениндік ұйым. FRSO 1985 жылы 1970-ші жылдарда пайда болған маоистік бағытталған Жаңа коммунистік қозғалыстың ыдырауы кезінде құрылды. FRSO құрамындағы топтар ультрасолшылдықты АҚШ Жаңа коммунистік қозғалысының басты қатесі деп есептейді. FRSO туы астында бірігіп, бұл топтар қозғалыстың қалдықтарын бір ұйымға шоғырландырып, бұрынғы онжылдықтардағы сектанттықтан арылуға ниеттенді.
The Freedom Road Socialist Organization (FRSO) is a Marxist–Leninist organization in the United States. FRSO formed in 1985 amid the collapse of the Maoist oriented New Communist movement that emerged in the 1970s. The FRSO's component groups believed that ultraleftism was the US New Communist movement's main error. Merging under the FRSO banner, these groups hoped to consolidate the movement's remnants in a single organization and move beyond the sectarianism that marked the previous decades.
Мүшелік
FRSO мүшелігінің екі деңгейі бар: "кадрлық" және "жалпы", бұл құрылымы Бельгия Жұмысшылар партиясының құрылысына ұқсас. Кадрлық мүшелер Лениндік ұйымдастыру принциптерін сақтауға міндетті. Жалпы мүшелер FRSO веб-сайты арқылы тіркелу үшін 20 доллар төлейді және жылына бір рет онлайн-семинарда болуы керек. Жалпы мүшелер қаласа, басқа да жұмыстарды орындай алады. Жалпы мүшелер ішкі кеңестерге қатыса алмайды және егер басқаша тапсырылмаса, FRSO-ны жария түрде көрсетуге құқығы жоқ. 2020 жылдың желтоқсанында FRSO жалпы деңгейде 500 мүшесі бар екенін хабарлады. 2021 жылдың наурызында FRSO 1000 мүшесі бар екенін мәлімдеді.
FRSO has two levels of membership, "cadre" and "general", similar in structure to the Workers Party of Belgium. Cadre are expected to adhere to Leninist organizational norms. General members pay $20 to join through the FRSO website, and must attend an online seminar once a year. General members may optionally perform other tasks. General members may not attend internal meetings or represent FRSO publicly unless instructed otherwise. In December 2020, FRSO announced that they had 500 members at the general level. In March 2021, FRSO claimed 1000 members.
Коммунистік қозғалысы
Жаңа коммунистік қозғалыста туған FRSO, тарихи CPUSA-дағы Уильям З. Фостер және Гарри Хейвуд сияқты Браудершілдікке және ревизионизмге қарсы болған тұлғаларды да қолдайды.
While originating in the New Communist Movement, the FRSO also upholds anti Browderist and anti revisionist personalities in the historical CPUSA such as William Z. Foster and Harry Haywood.
АҚШ-тағы азшылықтар
FRSO-ның АҚШ-тың социалистік солшылындағы ең ерекше қасиеттерінің бірі – ұлттық мәселеге қатысты көзқарасы. 1928 жылдан 1958 жылға дейінгі CPUSA саясатын негізге ала отырып, FRSO Оңтүстік Қара белдеудегі афроамерикандықтарды ұлттық қысымға ұшыраған халық деп санайды. Сонымен қатар, Оңтүстік-Батыстағы, Пуэрто-Рикодағы, Гуамдағы және Гавайидегі чиканоларды АҚШ шекараларындағы ұлттық қысымға ұшыраған халықтар деп қарастырады. FRSO Пуэрто-Риконың, сондай-ақ Виргин аралдарының, Америка Самоасының, Палаудың, Гуамның, Маршалл аралдарының және Солтүстік Мариан аралдарының тәуелсіздігін қолдайды. FRSO Джордж Флойдты өлтіруден кейін 2020-2022 жылдардағы АҚШ-тағы нәсілдік әділеттік үшін өткен наразылықтарға белсенді қатысты. Дерек Шовиннің сотталуын құптады. FRSO сотталған қылмыскер Юсси Смоллеттің расистік және гомофобиялық полиция құйрығының құрбаны болғанына сендіреді. Олардың сөздерімен:
One of the FRSO's most distinguishing characteristics on the U. S. socialist left is its approach to the national question. Drawing from the line of the CPUSA from 1928 to 1958, the FRSO considers African Americans in the Black Belt South an oppressed nation. Additionally, it views Chicanos in the Southwest, Puerto Rico, Guam, and Hawaii as oppressed nations within the borders of the United States. FRSO supports independence for Puerto Rico, as well as the Virgin Islands, American Samoa, Palau, Guam, the Marshall Islands, and the Northern Mariana Islands. FRSO actively participated in the 2020 2022 United States racial justice protests after the murder of George Floyd. It celebrated the conviction of Derek Chauvin. FRSO believes that convicted felon Jussie Smollett is a victim of a racist and homophobic police conspiracy. In their words, the case was:
“[Ш]икаго полиция департаментінің өздері жасайтын ісінің тағы бір мысалы” – деді [Орталық комитет мүшесі Фрэнк Чэпман]. “Олар адамдарды негізсіз айыптап, жалтақтау арқылы мойыс алуға мәжбүр етіп, әділсіз айыптап, адамдарды өлтірді – CPD-ге келгенде әділдік жоқ.”
”[A]nother example of the [Chicago Police Department] doing what they do,” [Central Committee member Frank Chapman] declared. “They have falsely accused people, tortured confessions and framed up innocent people, killed people – there is no justice when it come to the CPD.”
FRSO Американың аборигендер тайпалары, азиялық американдықтар және басқа да этникалық азшылықтар үшін толық теңдік пен егеменді дамуды талап етеді.
FRSO demands full equality and sovereign development for Native American tribes, Asian Americans, and other ethnic minorities.
Сайлау саясаты
FRSO 1984 және 1988 жылдары Джесси Джексонды президенттікке қолдады. FRSO сондай-ақ Гарольд Вашингтонның 1983 және 1987 жылдары Чикаго мэрі болып сайлануына қатысты табысты науқандарында жұмыс істеді. Ұйым көбінесе сайлауда демократтарды қолдайды. Бұл позиция олар "ерекше қауіп" деп сипаттайтын кандидаттарға қарсы тұру арқылы қалыптасады, көбінесе бұл республикашылдарды білдіреді:
FRSO supported Jesse Jackson for president in 1984 and 1988. FRSO also worked on Harold Washington's successful campaigns for mayor of Chicago in 1983 and 1987. The organization generally supports Democrats in elections. This position is arrived at by opposing those candidates that represent what they describe as posing a "special danger", typically meaning the Republicans:
"Сайлауға қатысты тәсіліміз әртүрлі аймақтарда әртүрлі болуы мүмкін. Көбінесе, бұл айқындалмаған штаттарда жұмыс істейтіндер республикашыл кандидаттарды жеңу үшін күш салуы керек дегенді білдіреді. Республикашылдардың жеңіске жетуі екіталай жерлерде ұйымдастырушылар оңшыл немесе орталықшыл демократтарға қарсы, прогрессивті көзқарастары бар кандидаттарды қолдау үшін дауыс беруі керек."
"Our approach regarding the elections will take different forms in different places. Often, this will mean that those who are working in swing states must work to defeat Republican candidates. In places where the Republicans are very unlikely to win, organizers should vote against right wing or centrist Democrats in favor of candidates with more progressive stances."
Студенттер
FRSO АҚШ студенттік қозғалысында маңызды рөл атқарды, Ұлттық, көп мәселелі, прогрессивті студенттік белсенді ұйым – Прогрессивті студенттік желіні (PSN) басқарды. 2010 жылдары FRSO жас жұмысшылар мен студенттік белсенділердің көптеп келуіне байланысты айтарлықтай өсті. Осы он жылдық ішінде ұйым еңбек қозғалысы мен афроамерикалықтардың азаттық қозғалысында тұрақты жаппай ұйымдастыру жұмысын жүргізіп, студенттік қозғалыста, әсіресе (жаңа) SDS-та өз ықпалын күшейтті. FRSO ұзақ жылдар бойы бекініс болған Орта Батыстан тыс географиялық жағынан кеңейіп, Оңтүстік және Оңтүстік-Батыста жаңа аймақтар құрды.
FRSO played an important role in the U. S. student movement, leading the Progressive Student Network (PSN), a national, multi issue, progressive student activist organization. In the 2010s, the FRSO experienced sizable growth, fueled in large part by an influx of young workers and student activists. Over the decade, the organization cultivated a sustained mass organizing presence in the labor movement and the Black freedom movement, and further developed its presence in the student movement, particularly in the (new) SDS. The FRSO expanded geographically beyond its longtime Midwestern stronghold, establishing new districts in the South and southwest.
Әйелдер
FRSO репродуктивтік құқықтар/аборт құқықтары қозғалысына, оның ішінде 1989 жылы Вашингтонда өткен үлкен демонстрацияға белсенді қатысады.
FRSO actively participates in the reproductive rights/abortion rights movement, including the massive 1989 demonstration in Washington, D. C.
Соғысқа қарсы
FRSO 1990 жылы Кувейт соғысына қарсы туған соғысқа қарсы қозғалыста белсенді рөл атқарды. FRSO терроризмге қарсы соғысқа қарсы наразылықтардағы антиимпериалистік бағыттың бірін көрнекті түрде көрсетті. Ресей-Украина соғысында ұйым АҚШ-тың Украинаны қолдауына қарсы тұр, бірақ Ресейді қолдамайды. Олар Украина соғысын "Ішкі империалистік қақтығыс" деп сипаттайды, бұл Лениннің Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысты пікіріне сілтеме.
The FRSO played a role in the anti war movement that emerged in 1990 in opposition to the Gulf War. FRSO represented a particularly anti imperialist pole in the protests against the War on Terror. In the Russo Ukrainian War, the organization opposes US support for Ukraine, but does not support Russia. They cite the Ukraine war as an "Inter Imperialist Conflict", a reference to Lenin's view of WW1.
Азаматтық бостандықтар
FRSO 2010 жылдары мемлекеттік репрессияның құрбандарын қорғаушы болып шықты, «ФБР-дің репрессиясын тоқтату комитетін» құрды және 2014 жылы қамауға алынған палестиналық белсенді Расмеа Одехті босату науқанында жетекші рөл атқарды. «Барлығына заңдастыру» атты иммигранттар құқығын қорғау тобы арқылы барлық иммигранттарды ұстауда міндетті түрде COVID-19 тестілеуін және нәтижесі оң болғандарды ICE мекемелерінде ұстауды жақтады.
The FRSO emerged from the 2010s as an advocate for victims of state repression, having founded the Committee To Stop FBI Repression and played a leading role in the campaign to free Palestinian activist Rasmea Odeh after her arrest in 2014. Through its immigrants rights front group, Legalization For All, it advocates for mandatory Covid testing of all immigrant detainees, and for the detention of those individuals testing positive within ICE facilities.
Алғашқы дамуы
FRSO 1985 жылы Пролетариаттық бірлік лигасы мен Революциялық жұмысшылар штабының бірігуі нәтижесінде құрылды. 1986 жылы Революциялық бірлік ұйымымен бірікті. Кейіннен ол басқа топтарды, соның ішінде 1988 жылы Amílcar Cabral Paul Robeson Collective ұйымын сіңіріп алды. 1994 жылы Социалистік ұйымдастыру желісі (SON) FRSO-ға қосылды. SON 1980-ші жылдардың соңында Революциялық күрес лигасының таратылуынан пайда болды және бұрын LRS құрамында болған, бірақ өзін марксист санайтын мүшелерді біріктірді (көптеген басшылар LRS таратылған кезде марксизмнен бас тартқан). FRSO мен SON арасындағы бірігу техникалық түрде жаңа ұйымның құрылуын білдірді, себебі сол кезде бұл FRSO-ның SON-ды сіңіруі емес, екі тең ұйымның жаңа бірлікке бірігуі ретінде қарастырылды. Біріккен ұйымға қысқа мерзімге "Азаттық жолы/Социалистік ұйымдастыру желісі" деген атау берілді, онда екі ұйымның да аттары қамтылды, сондай-ақ толығымен жаңа атау қабылдануы мүмкін еді. Бірақ жаңа атау қабылданалмады, нәтижесінде ұйымның атауы "Азаттық жолы социалистік ұйымы" деп өзгертілді. Алайда, FRSO/SON бірігуі ресми түрде бекітілген 1994 жылғы FRSO Конгресі FRSO/SON-ның бірінші Конгресі деп аталды.
The FRSO was created by a merger of the Proletarian Unity League and the Revolutionary Workers Headquarters in 1985. It fused with the Organization for Revolutionary Unity in 1986. It later absorbed other groups, including the Amílcar Cabral Paul Robeson Collective in 1988. In 1994 the Socialist Organizing Network (SON) merged into the FRSO. The SON was formed out of the dissolution of the League of Revolutionary Struggle in the late 1980s, and included those who had been in LRS who still considered themselves Marxists (most of the leadership had rejected Marxism when they disbanded the LRS). The merger of the FRSO and the SON technically marked the creation of a new organization, as at the time it was seen as a merger of two equal organizations into something new, rather than the FRSO's incorporation of the SON. The merged organization was briefly called "Freedom Road/Socialist Organizing Network", including both organizations' names, with the possibility that it would adopt an entirely new name. A new name never came to fruition, so the name reverted to "Freedom Road Socialist Organization". But the 1994 FRSO Congress, at which the FRSO/SON merger was formalized, was called the First Congress of FRSO/SON.
Бөліну
Шығыс Еуропа үкіметтерінің құлдырауына, 1989 жылғы Тяньаньмэнь алаңындағы наразылықтарға және 1991 жылы Кеңес Одағының ыдырауына жауап ретінде FRSO ішінде социалистік елдерді бағалау жолында екі бөлек позиция қалыптаса бастады. Бірі 1989–1991 жылдардағы оқиғаларды марксизмдегі терең дағдарыстың белгісі деп қарады және оны «сол жақтан қайта құру» деп атады. Екіншісі социалистік елдердің тәжірибесін негізінен оңды бағалай берді және олардың жеңілістерін марксизм дағдарысы емес, ревизионизмнің салдары деп есептеді. Бұл жақтағылар марксизм-ленинизмге адалдығын сақтады. 1991 жылғы ұйымның съезінде FRSO-ның ресми ұстанымын көрсететін «Социализм дағдарысы туралы» құжат қабылданды, ол нақты социализмге пессимистік көзқарас білдірді. Осы орайда, 1989 жылы FRSO-ның жетекші мүшесі Мик Келли «Революцияны жалғастыру кешкі ас емес» деген мақала жазды, онда Тяньаньмэнь алаңындағы наразылықтардың жеңілуі социалистік елдердегі контрреволюция мен капитализмді қалпына келтіруге қарсы маңызды соққы болды және Қытайда социализмнің құлауына жол бермеді. Бүгінгі күнге дейін Келлидің мақаласы FRSO-ның Қытай Халық Республикасына қатысты негізгі ұстанымын бейнелейді, оны социалистік ел деп санайды. Ішкі идеологиялық айырмашылық 1990-шы жылдар бойына күшейді. 1999 жылы FRSO екі топқа бөлінді, әрқайсысы атауын сақтап, бірнеше жыл бойы өзін жалғыз заңды FRSO деп санады. Бөлінудің басты себебі FRSO мүшелерінің бір бөлігі ұсынған «сол жақтан қайта құру» стратегиясын қабылдау туралы ұсыныс болды. «Сол жақтан қайта құру» жақтаушылары Кеңес Одағының ыдырауынан және Шығыс Еуропа мен басқа да аймақтарда социализмнің құлауынан кейін марксизмді терең дағдарыста деп есептеді. Олардың стратегиясы «Социализм дағдарысы» туралы көзқарастарын баяндайтын және «прогрессивті әлеуметтік қозғалыстардағы басқа күштермен күресте бірігуге» негізделген «мүліксіздер партиясын» құруға шақыратын «Сол жақтан қайта құру тезистері» атты құжатта ең айқын көрініс тапты. Олардың ұсынысы АҚШ-та жаңа коммунистік партия құруды жалғастырудың орнына, либералды, солшыл және прогрессивті саяси ұйымдарда «сол полюс» құруға басымдық берді. Құжат қалған социалистік елдерге және АҚШ-та социалистік революция перспективасына қатысты жалпы пессимизмді білдірді, оның орнына Бразилияның Жұмысшы партиясы сияқты солшыл социал-демократиялық формациялардан шабыт іздеді. 1998 жылдың желтоқсанында FRSO Ұлттық атқару комитетінің (ҰАК) отырысында үш «сол жақтан қайта құру» жақтаушысы өздерінің стратегиясын ҰАК-қа ұсыныс ретінде ұсынды. «Желтоқсандағы ҰАК отырысының ең ұзақ тармағы» болған бұл ұсыныс төрт айлық «партия құру туралы ұйымдық кең ауқымды талқылауды» бастауды көздеді, ол бастапқы құжатта баяндалған «сол жақтан қайта құру» стратегиясымен үйлесімді болды. Бірауыздан дауыс беру нәтижесінде ҰАК «сол жақтан қайта құру» жақтаушыларының төрт айлық ұйымдық кең ауқымды талқылау өткізу туралы ұсынысын қабылдамады. 1999 жылдың қаңтар айында FRSO мүшелеріне ішкі түрде жарияланған жазбаша жауабында ҰАК мұндай талқылаудың ағымдағы жаппай ұйымдастыру жұмысына кедергі келтіруі мүмкін деген алаңдаушылықты білдірді. Алайда, осы бірден-бір практикалық салдарлардан басқа, ҰАК бұл ұсыныстарды 1997 жылы FRSO-ның екінші съезінде қабылданған стратегиялық және тактикалық шешімдерді тиімді түрде жоққа шығарады деп санайтын. Демократиялық орталықтандырылған ұйым ретінде FRSO, мәлімдемеге сәйкес, «ұжымдық түрде қабылданған бағыттарды ортақ қолдануды және оларды тәжірибеде іске асыру негізінде осы бағыттарды ұжымдық түрде бағалау мен түзетуді» талап етеді. 1999 жылы «сол жақтан қайта құру» фракциясы қайта топтасып, өздерінің ұсыныстарын қабылдау үшін ұйымдық кең ауқымды кездесу шақыруға ұйымдық симпатиясы бар және күмәнданушы ҰАК мүшелеріне қосылды. Бұл кездесу FRSO-ның демократиялық орталықтандырылған құрылымына сәйкес конгресс ретінде шақырылмады, онда конгресс – бұл шешім қабылдаудың жоғары органы және бағыт пен стратегиядағы өзгерістерді бекітуге міндетті. Кездесуде «Ұлттық атқару комитеті» бұл мәселе бойынша шартты түрде бөлінді, марксистік-лениндік ҰАК мүшелері бұл қадамды «құрып-жоюға және ыдырауға апаратын жол» деп айыптады.
In response to the fall of Eastern European governments, the Tiananmen Square protests of 1989, and the fall of the Soviet Union in 1991, two distinct positions began to emerge within the FRSO on how to assess socialist countries. One saw the events of 1989–1991 as indicative of a deep crisis in Marxism that required what it called "Left Refoundation". The other continued to assess the experience of socialist countries as essentially positive, and saw their defeats as the result of revisionism rather than a crisis of Marxism. This side continued to identify itself with Marxism–Leninism. At the organization's 1991 Congress, a document giving the FRSO's official position, "On the Crisis of Socialism", was adopted, which expressed a pessimistic view of actually existing socialism. In this context, in 1989, Mick Kelly, a leading member of the FRSO, wrote Continuing the Revolution is Not a Dinner Party, which argued that the defeat of the Tiananmen Square protests was an important setback for counter revolution and capitalist restoration in socialist countries and prevented the overthrow of socialism in China. To this day, Kelly's paper encapsulates the FRSO's basic line on the People's Republic of China, which it considers a socialist country. The internal ideological division continued to grow throughout the 1990s. In 1999, the FRSO split into two groups, each retaining the name and considering itself the only legitimate FRSO for several years. The two groups split principally over a proposal brought forward by a section of FRSO's membership that argued that the organization should adopt a strategy of "Left Refoundation". The Left Refoundation advocates saw Marxism as in deep crisis after the dissolution of the Soviet Union and the overthrow of socialism in Eastern Europe and other regions. Their strategy received its clearest expression in a document called Theses on Left Refoundation, which outlined their views on the "crisis of socialism" and called for the construction of a "party of the dispossessed" based on "uniting in struggle with other forces in the progressive social movements." Their proposal prioritized establishing a "left pole" in more mainstream liberal, left wing and progressive political organizations rather than continuing to build a new communist party in the United States. The document expressed general pessimism about the remaining socialist countries and the prospect of socialist revolution in the U. S., looking instead to left wing social democratic formations for inspiration like the Workers Party (Brazil). At a December 1998 meeting of the National Executive Committee (NEC) of the FRSO, three Left Refoundation advocates presented their strategy as a proposal to the NEC. The proposal, "the longest single item at the December NEC meeting," called for a four month "organization wide discussion of party building" along the lines of the Left Refoundation strategy outlined in the initial document. By a unanimous vote, the NEC rejected the Left Refoundation advocates' call for a four month organization wide discussion. In a written response published internally to members of the FRSO in January 1999, the NEC cited concerns that such a discussion would detract from ongoing mass organizing work. Beyond these immediate practical impacts, though, the NEC saw the particular proposals as effectively overturning the strategic and tactical decisions reached at the FRSO's Second Congress in 1997. As a democratic centralist organization, the FRSO, according to the statement, "requires the common application of lines collectively decided on and the collective evaluation and adjustment of those lines based on their implementation in practice." Sometime in 1999, the Left Refoundation faction regrouped and joined with sympathetic, wavering NEC members in calling for an organization wide meeting to adopt their proposal anyway. This meeting was not called as a congress in accordance with the FRSO's democratic centralist structure, in which the congress is the highest decision making body and tasked with approving changes in line and strategy. At the meeting, "the National Executive Committee was almost evenly divided" on the question, with the Marxist–Leninist NEC members denouncing the move as "this road to liquidation and disintegration."
21 ғасыр
2010 жылдың 24 қыркүйегінде 70-тен астам ФБР агенті бірдей уақытта үйлерге шабуыл жасап, Миннеаполис, Чикаго және Мичиган штатындағы Гранд-Рапидс қалаларындағы соғысқа қарсы және халықаралық ынтымақтастық белсенділеріне сотқа шақыру қағаздарын табыс етті. Агенттер компьютерлерді, кітаптарды, жазба материалдарды, ұялы телефондарды, отбасылық суреттерді, киім-кешекті және саяси мақсатта қолданылған деп есептелген басқа да заттарды тәркіледі. ФБР агенттері Милуоки, Солтүстік Каролина штатының Дарем және Калифорния штатының Сан-Хосе қалаларындағы белсенділерге де барып, жауап алуға тырысты. Іздеу ордерлері мен сотқа шақыру қағаздары ФБР-дің "терроризмді материалдық түрде қолдау көрсету" бойынша дәлелдер іздеп жүргенін көрсетті. Бір белсендінің үйіне шабуыл жасаған кезде ФБР агенттері қателікпен ФБР-дің құпия құжаттарын қалдырып кетті, ол құжаттар шабуылдардың FRSO мүшелері немесе оларға қатысы бар деген күдік тудырған адамдарға бағытталғанын көрсетті. Құжаттар агенттердің белсенділерден FRSO-ға қатысы және Колумбия мен Палестинаға қатысты халықаралық ынтымақтастық жұмысы туралы бірқатар сұрақтар қойғанын аңғартады. 2011 жылдың 12 қаңтарында, жаңадан құрылған ФБР-дің репрессиясын тоқтату комитетінің мүшелері Миннесотада баспасөз мәслихатын өткізіп, ФБР рейдтерге дейін FRSO ішіне ақпарат жинау үшін тыңшы орналастырғанын мәлімдеді. 2014 жылдың 26 ақпанында федералды судья ФБР-дің FRSO-ны шамамен үш жыл бойы бақылауда ұстаған кезеңде жинаған кең көлемді құжаттарын жариялады. Құжаттар ФБР-дің 2008 жылы Сент-Полде өткен Республикалық ұлттық конвенттегі наразылықтар кезінде және одан кейін FRSO төңірегінде және соңында оның ішіне тыңшы орналастырғанын көрсетті. Тыңшы Карен Салливан FRSO-ның соғысқа қарсы және халықаралық ынтымақтастық қызметі арқылы FARC және PFLP ұйымдарын материалдық түрде қолдап отыр деген іс қозғауға тырысты. 2023 жылдың сәуір айына дейін FRSO мүшелеріне немесе FRSO-мен байланысы жоқ күдіктілерге қарсы ешқандай айып тағылмады. 2023 жылдың 19 сәуірінде Африка халықтарының социалистік партиясы мен Ухуру қозғалысына қарсы федералды айыптауды айыптаған мәлімдемесінде FRSO 2010 жылғы рейдтерге сілтеме жасап, "репрессияға қарсы тұрудың маңыздылығын тәжірибеден білеміз" деді және ұйым "осы репрессияға қарсы күресуге бейілді және шабуылға ұшырағандармен бірге тұруға дайын" екенін мәлімдеді.
On September 24, 2010, over 70 FBI agents simultaneously raided homes and served subpoenas to prominent antiwar and international solidarity activists in Minneapolis, Chicago, and Grand Rapids, Michigan. The agents seized computers, books, written material, cell phones, family portraits, clothing and other items deemed political. FBI agents also visited and attempted to question activists in Milwaukee; Durham, North Carolina; and San Jose, California. The search warrants and subpoenas indicated that the FBI was looking for evidence related to the "material support of terrorism". In the process of raiding an activist's home, FBI agents accidentally left behind a file of secret FBI documents showing that the raids were aimed at people who were or were suspected of being members of the FRSO. The documents revealed a series of questions agents asked activists about their involvement in the FRSO and their international solidarity work related to Colombia and Palestine. On January 12, 2011, members of the newly formed Committee to Stop FBI Repression held a press conference in Minnesota revealing that the FBI had placed an informant inside the FRSO to gather information before the raids. On February 26, 2014, a federal judge unsealed the extensive documents the FBI collected during its nearly three year surveillance of the FRSO. The documents revealed that the FBI placed an informant around and eventually inside the FRSO during and after the 2008 protests at the Republican National Convention in St. Paul. The informant, Karen Sullivan, attempted to craft a case that the FRSO was materially supporting the FARC and the PFLP with its antiwar and international solidarity activism. as of April 2023, no charges have been brought against members of the FRSO or non FRSO aligned defendants. In an April 19, 2023, statement condemning the federal indictment against the African People's Socialist Party and the Uhuru Movement, FRSO referenced the 2010 raids, saying "we know from experience how importance resistance to repression is" and that the organization "is committed to pushing back against this repression and we stand in solidarity with those under attack."
Жарияланымдар
FRSO «Қарсы шабуыл!» жаңалықтарын баспа және онлайн форматта жариялайды, сондай-ақ испан тіліндегі «Lucha y Resiste» бөлімін қамтиды. 1980 жылдардың басынан 1990 жылдардың ортасына дейін FRSO бұрын Proletarian Unity League баспасы шығарған «Forward Motion» журналын жариялады. FRSO сол ұйыммен біріккеннен кейін қысқа мерзімге SON-ның «Moving Forward» мерзімді басылымын шығарды. FRSO өз веб-сайтында қолжетімді әр түрлі буклеттер мен теориялық құжаттарды да жариялады, олар ұйымдастыруға қатысты көзқарасын және саяси бағытын көрсетеді. Мысалы, 2009 жылы «Көшпелілер құқығы үшін күрес және толыққанды теңдік үшін күрес» атты буклетін жариялады, онда Aztlan-дағы чикано ұлттық қозғалысына қатысты көшпелілер құқығы үшін күрес қозғалысының кластық талдауы келтірілген. 2019 жылы FRSO «Дүкендегі кластық күрес: АҚШ-тағы социалистердің жаңа буыны үшін стратегия» еңбегін жариялады, онда кластық күрес синдикализмі және белсенді азшылық сияқты еңбек ұйымдастырудың негізгі принциптері баяндалған. Бұл буклет Уильям З. Фостер және АҚШ Коммунистік партиясының ерте еңбек көшбасшыларының идеяларына сүйенеді және социалистердің өсіп келе жатқан қозғалысы жұмысшы табына, әсіресе кәсіподақ қозғалысының қатарына бекінуі керек деп мәлімдейді. 2021 жылы FRSO Фрэнк Чапманның «Қара азаттығы және социализмге марксистік-лениндік көзқарастар» атты алғашқы кітабын жариялады. Кітап Америка Құрама Штаттарындағы қара азаттығы үшін күрес пен социализм үшін күрес арасындағы тарихи қарым-қатынас туралы. 2022 жылы FRSO өзінің Бағдарламасын ағылшын тілінде қағаз түрінде жариялады, одан кейін көп ұзамай испан тіліндегі басылымы жарық көрді. 2023 жылы FRSO J. Sykes-тің марксистік-лениндік теория мен практикаға арналған «Марксизм-ленинизмнің революциялық ғылымы» атты нұсқаулығын жариялады. FRSO кітаптың жарық көруін жариялаған мәлімдемесінде: «Марксизм-ленинизмнің революциялық ғылымы күрделі мәселелерді шешуден қашпай, ғылыми социализм негіздерін халыққа түсінікті, қысқаша және жүйелі түрде қарастырады» делінген.
The FRSO publishes Fight Back! News in print and online and includes a Spanish language section, Lucha y Resiste. From the 1980s through the mid 1990s, the FRSO published Forward Motion, a magazine formerly published by the Proletarian Unity League. The FRSO published the SON's periodical Moving Forward for a short period after the merger with that organization. FRSO has also published various pamphlets and theoretical documents outlining its approach to organizing and its political line, which are available on its website. For instance, in 2009 it published The Immigrant Rights Movement and the Struggle for Full Equality, a pamphlet that outlines a class analysis of the immigrant rights movement in relation to the Chicano national movement in the Aztlan. In 2019 FRSO published Class Struggle on the Shop Floor: Strategy for a New Generation of Socialists in the United States, which outlines core principles of labor organizing like class struggle unionism and the militant minority. The pamphlet draws from the ideas of William Z. Foster and other early Communist Party USA labor leaders, and argues that the growing movement of socialists must root itself in the working class, particularly the rank and file of the union movement. In 2021, FRSO published its first book, Marxist Leninist Perspectives on Black Liberation and Socialism by Frank Chapman. The book is about the historic relationship between the struggle for Black Liberation and the struggle for socialism in the United States. In 2022, FRSO published its Program in paperback in English, followed shortly thereafter by a Spanish edition. In 2023, FRSO published The Revolutionary Science of Marxism Leninism, a primer by J. Sykes on Marxist–Leninist theory and practice. According to the FRSO's statement announcing the publication of the book, "The Revolutionary Science of Marxism Leninism systematically addresses the basics of scientific socialism in a popular, concise manner that does not shy from addressing complex issues."