Франция революциялық коммунистік лигасы: тарихы мен тарауы
Revolutionary Communist League (France)
Революциялық Коммунистік Лигасы (РКЛ) – Франциядағы троцкишіл саяси партия. 1974 жылы құрылған, 2009 жылы «Жаңа Антикапиталистік Партия» құру үшін таратылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Революциялық коммунистік лига (Лига революционной коммунизма, LCR) – Франциядағы троцкишіл саяси партия. Ол Төртінші Интернационалдың француз бөлімшесі (Қайта біріктіруден кейін) болды. Ол апталық «Rouge» газетін және «Critique communiste» журналын жариялады. 1974 жылы құрылған бұл партия 2000-ші жылдары радикалды солшылдардың жетекші партиясына айналды. 2009 жылдың 5 ақпанында өзін-өзі ресми түрде таратып, сол жақтың кішігірім топтарымен бірігіп, Жаңа антикапиталистік партияны құрды.
the other Ligue communiste révolutionnaire
The Revolutionary Communist League (, LCR) was a Trotskyist political party in France. It was the French section of the Fourth International (Post Reunification). It published the weekly newspaper Rouge and the journal Critique communiste. Established in 1974, it became the leading party of the far left in the 2000s. It officially abolished itself on 5 February 2009 to merge with smaller factions of the far left and form a New Anticapitalist Party.
Тарих
Ол 1974 жылы құрылды, ал оның алдындағы Коммунистік лига (Лига коммуниста) 1973 жылы тыйым салынғаннан кейін. Коммунистік лиганың өзі 1969 жылы 1968 жылы тыйым салынған Революциялық коммунистік жастар (Jeunesses Communistes Révolutionnaires) Пьер Франктың Интернационалистік коммунистік партиясымен біріккеннен кейін құрылды. Топқа өз көзқарастарын қолдау үшін ашық ұйымдастыра алған басқа троцкистік бағыттардың мүшелері де кірді. Партияның ресми өкілдері – Еуропалық парламенттің бұрынғы мүшелері Ален Кривин мен Розелин Вачетта, сондай-ақ 2002 және 2007 жылғы президенттік сайлауда партияның үміткері болған Оливье Бесансено. Партияның соңғы жылдарындағы маңызды мәселе – басқа солшыл күштермен, атап айтқанда, тағы бір троцкистік партия – «Жұмысшы күресі» (Lutte Ouvrière) партиясымен сайлау одағын құру мүмкіндігі мен шарттары болды. Бұрын екеуі кейде бірлескен үміткерлерді тікелей ұсынған (мысалы, соңғы өңірлік және еуропалық сайлауларда), ал кейде жеке-жеке қатысқан (мысалы, 2002 және 2007 жылғы президенттік сайлауларда). Үкімет саясатына қарсы өткен жаппай науқандар миллиондаған адамды көшеге шығарған, бірақ беделді саяси партиялар сенімсіздікке ұшыраған кезде, радикалды солшыл күштерді сайлау одағы арқылы біріктіру идеясы кеңінен талқыланды. Мысалы, француз коммунистік партиясымен одақ құру мүмкіндігі туралы келіссөздер жүргізілді, себебі екі партия да 2005 жылғы Еуропалық Одақ Конституциясы бойынша өткен референдумда «Жоқ» деп дауыс бергендердің жеңіске жетуіне бірлесіп атсалысты. Мари Жорж Баффет партия басшылығына келгеннен бері екі партия арасындағы қарым-қатынас жақсарды. LCR белсенділері ATTAC және Solidaires Unitaires Démocratiques сияқты солшыл ұйымдарда ашық жұмыс істеді, бірақ екеуі де саяси партиялардан тәуелсіз және түрлі саяси бағыттан келген мүшелері бар.
It was founded in 1974, after its forerunner the Communist League (Ligue Communiste) was banned in 1973. The Communist League was itself founded in 1969 after the Revolutionary Communist Youth (Jeunesses Communistes Révolutionnaires), which was banned in 1968, had merged with Pierre Frank's Internationalist Communist Party. The group included members of other Trotskyist tendencies who were able to organise openly within its ranks to gain support for their views. Its official spokespersons were Alain Krivine, Roseline Vachetta, who are former members of the European Parliament, and Olivier Besancenot who was the party's candidate for the presidential elections in 2002 and 2007. A major issue in the party's latter years was the possibility and conditions of electoral alliances with other left wing forces, such as the fellow Trotskyist party Lutte Ouvrière. In the past the two had at times run joint candidates (for example in the last regional and European elections), and at times ran separately (for example in the 2002 and 2007 presidential elections). In a situation where massive campaigns against government policy have brought millions into the streets, but established political parties have lost a lot of credibility, the idea of unifying the radical Left in an electoral alliance was much discussed. There were for example talks for an alliance with the French Communist Party, after both parties worked together on the victorious campaign of the 'No' in the 2005 French referendum on the Constitution of the European Union. Relations between the two parties had been improving since Marie George Buffet took over the leadership of the PCF. LCR militants openly worked within left wing groups such as ATTAC and the Solidaires Unitaires Démocratiques trade unions, although both are independent from political parties (and have members from other political backgrounds).
Тарату
Революциялық коммунистік лига 2008 жылғы маусымда құрылған, радикалды солшыл партиялар мен қозғалыстарды біріктіру мақсадындағы Жаңа антикапиталистік партияны құруда жетекші күш болды. 2009 жылдың 5 ақпанында партия мүшелерінің 87,1%-ы Революциялық коммунистік лиганы таратуға дауыс берді, ал 11,5%-ы қарсы дауыс берді. Таратудың мақсаты – LCR-ді Жаңа антикапиталистік партияға айналдыру болды. Партияның негізін қалаушылардың бірі Ален Кривин: "Біз, дерлік, тарамаймыз. Біз революциялық күресті LCR-ден гөрі оған жақсырақ сай келетін құралмен жалғастыра береміз" деді.
The Revolutionary Communist League was the leading force in the creation of the New Anticapitalist Party, launched in June 2008, which was intended to unify the parties and movements of the far left. On 5 February 2009, 87,1% of party members voted to dissolve the Revolutionary Communist League, with 11.5% voting against. The dissolution was intended solely to enable the LCR to become the New Anticapitalist Party. Alain Krivine, who had been one of the party's founders, said: "We're not dissolving, as such. We'll continue the revolutionary struggle, with a tool that's much better suited for it than the LCR."
Президент сайлауы (2002 және 2007 жылдар)
2002 жылғы Франция президенттік сайлауында LCR кандидаты Оливье Бесансенот 4,25% дауыс жинады. Осылайша, радикалды солшылдар (LCR, Lutte Ouvrière және Parti des travailleurs) барлығы 10% -дан астам нәтиже көрсетті. Сайлаудың екінші турында сайлаушыларға оңшыл Ширак пен ультраоңшыл Ле Пен арасынан ғана таңдау жасау мүмкіндігі болды. Солшылдардың көп бөлігі Ширакқа дауыс берді. LCR дауыс беруден бас тартуға шақырмады: олар "Ле Пенге берілген дауысты азайту" мақсатымен үгіт жүргізді. LCR-дың үгіт науқаны "Ле Пенді көшеде де, дауыс беру арқылы да жеңіңдер" деген ұранмен өтті. LCR ішіндегі бір топ бұл ұранға қарсы болды, олардың пікірінше, бұл Ширакқа дауыс беруге шақырумен тең. 2007 жылғы Франция президенттік сайлауында LCR кандидаты тағы да Оливье Бесансенот болды, ол бірінші турда шамамен 4,1% дауыс жинады. 5% шегінен төмен түскендіктен, мемлекет науқан шығындарының 800 000 евродан астам бөлігін өтемеді. Дегенмен, партия шамамен осы соманы жұмсағандықтан, партия жетекшісінің мүшесі Пьер Франсуа Грондтың сөзіне сүйенсек, Бесансеноттың нәтижесінің нашарлауы партияның қаржылық жағдайына әсер етпейді.
In France's 2002 presidential election, the LCR's candidate Olivier Besancenot won 4.25% of the vote. Thus the far left (LCR, Lutte Ouvrière and Parti des travailleurs) gained a total of more than 10%. The run off election provided voters with only a choice between the right wing Chirac and the far right Le Pen. The left in its vast majority voted for Chirac. The LCR did not call for abstention: the LCR campaigned to "minimize the vote to Le Pen". The LCR campaign was run under the slogan "Beat Le Pen on the streets and in the ballot box". A minority within the LCR were opposed to this slogan, believing that it amounted to a call to vote for Chirac. For the 2007 French presidential election, the LCR's candidate was again Olivier Besancenot, gaining around 4.1% at the first round. As he fell under the 5% barrier, the state did not cover the campaign's expenses above 800,000 euros. However, as the party spent approximatively this sum, according to Pierre François Grond, a member of the direction, it will not be financially affected by Besancenot's lower score.