Чарльз Сентли: Ұлыбритания опера әншісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Ағылшын опера әншісі

Сэр Чарльз Сантли (28 ақпан 1834 – 22 қыркүйек 1922) – ағылшын опера және оратория әншісі, көркем өнермен суреттелетін әншілік шеберлігімен көзге түскен, Виктория дәуіріндегі ең көрнекті ағылшын баритоны және ер адамдардың концерттік әншісі болды. Оның мансабы тарихтағы ең ұзақ, ең айқын және ең жан-жақты әншілік карьера деп есептеледі. Сантли Ұлыбритания мен Солтүстік Америкада көптеген маңызды опера және ораториялық қойылымдарда өнер көрсетті, сондай-ақ көптеген жеке концерттер берді. Италияда вокалдық білімін жетілдіргеннен кейін 1857 жылы алғаш рет сахнаға шықты, бірақ қалған өмірін Англияда өткізді, кейде шетелге сапарласа да. Оның сахналық мансабындағы ең жарқын сәттердің бірі 1870 жылы Лондондағы Театр Рояльде алғаш рет көрсетілген Вагнердің «Ұшқан голландық» операсындағы басты рөлді сомдауы болды. Сантли 1870 жылдары операдан зейнеткерлікке шығып, табысты концерттік өнерге көшті. Сантли сонымен қатар әншілік техника туралы кітаптар және екі естелік жинағын жазды.

Ерте оқыту

Сантли Уильям Сантлидің үлкен ұлы, ол Ливерпульде кітап мұқабасын жасаушы, органшы және музыка мұғалімі болған. Оның ағасы мен екі әпкесі болды, олардың бірі Кэтрин есімді, оны актриса және театр директоры Кейт Сантлимен шатастыруға болмайды. Ол Ливерпуль институтының жоғары мектебінде білім алды және бала кезінде жергілікті унитариян шіркеуінің хорында альт партиясын орындады. Оның дауысы он төрт жасқа толғанға дейін өзгерді. Әкесінен музыкалық сабақтар алғаннан кейін (әкесі оның тенормен ән салуын қалады), ол он бесінші туған күнінде Ливерпуль филармониялық қоғамының екінші тенорларына қабылдану емтиханын тапсырып, сол жылы Филармония залының ашылуына арналған концерттерге қатысты. Сантли азық-түлік саудасына шәкірт болды. Алайда ол Фестивальдік хор қоғамы мен Società Armonica-да скрипкашы ретінде, ал хор мүшесі ретінде әкесі мен әпкесімен бірге Ливерпульдегі Колледж институтында Хайднның «Жаратылысын» орындауда ән шырқады, онда Дженни Линд солист болды. Біраз уақыттан кейін ол Гендельдің «Мессиясы» үшін таңдалған хорда болды, онда тенор Симс Ривз солистерге жетекшілік етті, Руддлан қасындағы Эстеддфодта және Ливерпуль фестивалінде Джулиус Бенедикттің басшылығымен Илья мен Россинидің «Стабат Материнде» хорда болды. Ол Паулин Виардо, Луиджи Лаблаше және Марионы естіді. Ливерпульдегі Эдж Хиллдегі Сент-Анна католик шіркеуінде әпкесімен бірге қызмет еткенде, ол сынақ ретінде Гайднның Екінші мессасынан «Et incarnatus est» әнін орындады, Юлиус Стокгаузеннің нотасынан оқыды және бас солисті ретінде орын алды, австриялық бас әншісі Йозеф Штаудигльдің (1807–1861) және неміс бас әншісі Карл Форместің (1815–1889) стиліне еліктеді (оның Лондондағы Саростро рөлінде орындағанын естіді). 1855 жылы Сантли әнші ретінде білім алу үшін Италияға сапар шекті, Симс Ривз Миландағы Лампертиге баруға кеңес берді. Алайда ол өмір бойы досы болған Гаэтано Наваның жетекшілігінде білім алуды жөн көрді. Нава оған Россинидің «Күлде қыз», «Алжирдегі итальян» және «Италиядағы түрік» операларында, сондай-ақ Меркаданте операларында баритон ретінде дыбыстық вокал техникасының негізін қалады. Ол оған итальян тілін де үйретті. Сантли Беллинидің «Заира» және Россинидің «Семирамида» және «Коринф қоршауы» дуэттерін оқыды. Ол Марани отбасының концерттері мен әңгімелесулеріне жиі қатысты. Театрларда ол Антонио Джуглини, Шегги, Марини және Энрико Делле Седиді естіді және Ристориді «Мария Стуарда» спектаклінде көрді, Ла Скала, Милан және Каркано театрына барды. Ол сахнада тұңғыш рет 1857 жылы 1 қаңтарда Павияда «La traviata» (кейіннен Germont père) және «Ernani» фильмдеріндегі Дон Сильва рөлінде ойнады. Кейін басқа да кішігірім келісімдер болды. Алайда, жазғы маусымда Генри Фотэржилл Чорли келіп, Англияға оралуын ұсынды. Оны тыңдаған Мануэль Гарсия Сантлиге оқыту ұсынды, ол ризашылықпен қабылдады. Чорлидің басшылығымен Кристалл сарайында және басқа жерлерде бірнеше концерттер болды, ал Чорлидің кешінде ол бір жылдан кейін әйелі болған Гертруда Кемблмен танысты. Ол арқылы ол Генри Гревиллдің салонына танысты, оның музыкалық кештерінде Марио, Джулия Гризи, Итало Гардони, Циро Пинсути және басқалармен бірге болды. 50 жылдан астам уақыт бойы. Алғашқыдан бастап оған Симс Ривз және Клара Новелло, сондай-ақ Марио мен Гризи қатты қолдау көрсетті, олармен әр түрлі жағдайларда ән шырқады. 1858 жылдың күзінде алғашқы Лидс фестивалінің ашылуында ол Россинидің «Стабат Матери» операсында (Уиллоуби Вайспен бірге) жұлдызды орындаушы болды. 1859 жылдың күзінде ол өзінің алғашқы опералық маусымына кіріспес бұрын Брэдфорд фестивалінде «Сент-Пол», «Яһуда Маккабей» және «Мессия» әндерін орындады. Келесі жылдың шілдесінде Пикадиллидегі Сент-Джеймс залында Филармониялық қоғамның 50 жылдық мерейтойы концертіне қатысып, Хюмельдің «Матильда де Гиз» және Гайдннің «Сезон» әніне арналған «Шаттықпен шыдамсыз күйеу жігітпен» әнін орындады. Сол кезде ол (өзге орындалса да) Женни Линд, пианист Люси Андерсонмен (оның соңғы көпшілік алдындағы көрінісі), Тереза Тиетженс және виолончельші Альфредо Пиаттимен бірге сахнаға шықты, Вильям Стерндейл Беннетттің басшылығымен. Беннет жаңа оркестрді жоғары тиімділік деңгейіне дейін жеткізді, бұл үлкен аудитория алдында сенсация тудырды. 1862 жылы Сантли Кристалл сарайындағы Гендель фестивалінде өнер көрсетті. Сантли сондай-ақ «Мессия» және Артур Салливанның «Кенилворттағы маска» спектакльдерінде де пайда болды. 1870 жылдың басында театрдан кетуі жақындаған кезде Сантли Лондон мен Эксетер залында концерттерде ән шырқады. Содан кейін Джордж Вудтың басшылығымен ол алты апталық концерттік турнемен провинцияларды аралады. Тур компаниясына Кларис Синико, скрипкашы Август Вильгельмж және пианист Арабелла Годдард (кейінірек Эрнст Пауэр қосылды) кірді. Сантлидің концерттік ән айтуы 1871–72 жылдардағы Америка және Канадаға жасаған келесі туры кезінде жоғары деңгейге жетті. «To Anthea», «Simon the Cellarer» және «Maid of Athens» сияқты әндерде ол теңдессіз әнші ретінде қарастырылды, ал оның ораториялық ән айтуы осы өнер формасының ең жақсы дәстүрін сақтағаны үшін мақтауға ие болды.

Santley was the elder son of William Santley, a journeyman bookbinder, organist and music teacher of Liverpool in northern England. He had a brother and two sisters, one of whom named Catherine should not be confused with the actor manager Kate Santley. He was educated at the Liverpool Institute High School, and as a boy sang alto in the choir of a local Unitarian church. His voice began to break before he was fourteen. Following musical lessons from his father (who insisted upon his singing tenor), he passed the examination for admission to the second tenors of the Liverpool Philharmonic Society on his fifteenth birthday, and in the same year took part in the concerts at the opening of the Philharmonic Hall. Santley was apprenticed to the provision trade. He enlisted, however, as a violinist in the Festival Choral Society and the Società Armonica, and as a chorus member, with his father and sister, he sang in a performance of Haydn's The Creation at the Collegiate Institution, Liverpool, in which Jenny Lind was a soloist. Soon afterwards he was in a hand picked choir for Handel's Messiah, where the tenor Sims Reeves headed the soloists, at the Eisteddfod at Rhuddlan Castle, and was in the chorus for Elijah and Rossini's Stabat Mater under Julius Benedict at the Liverpool Festival. He heard Pauline Viardot, Luigi Lablache and Mario there. While acting as accompanist to his sister at St Anne's Catholic Church, Edge Hill, Liverpool, he sang 'Et incarnatus est' from Haydn's Second Mass, reading from the same score as Julius Stockhausen, as a trial, and obtained a place as bass soloist, modelling himself upon the style of the Austrian bass Josef Staudigl (1807–1861), and of the German bass Karl Formes (1815–1889) (whom he heard as Sarastro in London). In 1855, Santley went to Italy to study as a singer, with advice from Sims Reeves to visit Lamperti in Milan. However he chose to study under Gaetano Nava, who became his lifelong friend. Nava taught him buffo roles in Rossini's La Cenerentola, L'italiana in Algeri and Il Turco in Italia, and in Mercadante's operas, laying the basis of sound vocal technique as a baritone. He also taught him Italian speech. Santley studied duets from Bellini's Zaira and Rossini's Semiramide and The Siege of Corinth. He was a frequent guest at concerts and conversaziones of the Marani family. At the theatres, he heard Antonio Giuglini, Scheggi, Marini and Enrico Delle Sedie, and saw Ristori in Maria Stuarda, attending La Scala, Milan, and the Carcano Theatre. He made his stage debut on 1 January 1857 in Pavia as Dr Grenvill in La traviata (later in the same run singing Germont père), and Don Silva in Ernani. Other minor engagements followed, After a thin summer, however, Henry Fothergill Chorley visited and urged his return to England. Manuel García, who heard him, offered training which Santley accepted gratefully. There were a few concerts at the Crystal Palace and elsewhere, under Chorley's guidance, and at a Chorley party he met Gertrude Kemble, who became his wife a year later. Through her he was introduced to the salon of Henry Greville, at whose musical parties he joined company with Mario, Giulia Grisi, Italo Gardoni, Ciro Pinsuti and others. for over 50 years. From the first, he was given firm encouragement by Sims Reeves and Clara Novello, and by Mario and Grisi, with whom he sang on various occasions. At the inauguration of the original Leeds Festival of autumn 1858 he was the star performer (with Willoughby Weiss) in Rossini's Stabat Mater In the autumn of 1859 he was singing items from St Paul, Judas Maccabaeus and Messiah at the Bradford Festival, shortly before embarking on his initial operatic season. In July of the following year, at St James's Hall Piccadilly, he appeared in the Philharmonic Society's 50th Jubilee Concert, singing an item from Hummel's Mathilde of Guise, and With Joy the Impatient Husbandman from Haydn's The Seasons. On that occasion he shared a platform (though in separate performance) with Jenny Lind, the pianist Lucy Anderson (her last public appearance), Thérèse Tietjens, and Alfredo Piatti the cellist, under the direction of William Sterndale Bennett. Bennett had just drilled a new orchestra to a level of high efficiency, creating a sensation before a huge audience. In 1862 Santley appeared at the Handel Festival at the Crystal Palace. Santley also appeared there in Messiah and Arthur Sullivan's The Masque at Kenilworth. In early 1870, as his departure from the theatre was approaching, Santley sang at concerts in London and at Exeter Hall. Then, under the management of George Wood, he made a six week concert tour of the provinces. The touring company included Clarice Sinico, the violinist August Wilhelmj and the pianist Arabella Goddard (later joined by Ernst Pauer). Santley's concert singing reached a high point of acclaim during his subsequent United States and Canadian tour of 1871–72. In such songs as "To Anthea", "Simon the Cellarer" and the "Maid of Athens", he was viewed as being unapproachable, and his oratorio singing was praised for perpetuating the finest traditions of the art form.

Алғашқы жылдары

Англияға оралғаннан кейінгі алғашқы жылдары Сантли жиі әсерлі сыншы Х. Ф. Чорли өткізген кеште Джорджо Ронкони мен Джованни Беллеттимен бірге (мысалы, Риччидің "Кьяра ди Розенбергтен" "Che l'antipatica vostra figura" сияқты) буффо дуэттер орындаған. 1859 жылы ол Ковент-Гарденде Мейербирдің "Динора" операсында Хоэль рөлінде дебют жасады. Сол маусымда ол ағылшын тіліндегі "Il trovatore" (Ди Луна), "Кастиль розасы", "Сатанелла", "La sonnambula" және Уоллестің "Lurline" операларында Уильям Харрисон мен Луиза Пайнмен бірге Райнберг рөлінде ән шырқады. Уоллес соңғы рөлді (басқа арналған) өзінің жоғары регистріне сәйкес өңдеп, кейіпкердің соңғы актідегі бөлігін осы рөл үшін арнайы жазды. "Динора" сондай-ақ королева Виктория мен ханзада Альберт алдында арнайы қойылым көрсетті. Ол сондай-ақ Манчестерде Глюктің "Ифигения Тавридеде" операсында Симс Ривз және Кэтрин Хейспен бірге Чарльз Холле үшін өнер көрсетті. Бұл екі рет лорд Уордтың Лондондағы Парк-Лейндегі резиденциясында қайталанды. 1861 жылы ол Джулия Гризимен бірге Вердидің "Макбет" операсында ойнауға шақырылды, бірақ бұл жоспар іске аспады. Бұл өнерді ағылшын сопраносы Фанни Гордоса, Констанс Нантье Дидие, итальяндық драмалық тенор Энрико Тамберлик және франко-итальяндық бас-баритон Джозеф Тальяфико орындады. Сантлидің өнерін Ковент-Гардендегі көрермендер зор қуанышпен қарсы алды. Ол "Люсия ди Ламмермур" операсына қосылып, үш жаңа рөлді сомдады: Моцарттың "Сылырлық флейтасында" Папагено, Керубинидің "Медея" операсында Креонт және Бетховеннің "Фиделио" операсында Писарро (Тиетженске қарсы). Қыркүйек айында қысқа гастрольдік маусым болды, онда ол Манчестерде алғаш рет Мариомен бірге Дон Джованни рөлін ойнады. Ол сондай-ақ қазан айында Лондондағы "Der Freischütz" операсында Каспарды орындады. Содан кейін Сантли Миландағы Ла Скалада бір маусымда өнер көрсетті, онда "Il trovatore" операсы оның дебюті үшін де Луна рөлінде қойылды (барлық актерлердің ішінде ол ғана көрермендер тарапынан ысқырылды), сондай-ақ Николайдың "Il Templario" операсында (онда ол Брайан Темплер рөлін орындады). 1866 жылдың наурызында Лондонға оралған Сантли көктемгі маусымда Тиетженс, Гардони және Гассьемен бірге "Ифигения Тавридеде" операсында өнер көрсетті. Ол сондай-ақ Динорада (де Мурска және Гардонимен) және "Эрнани" операсында (Тиетженс, Таска және Гассьемен) ән шырқады. Күзде ол "Дон Джованни" операсында "Енді патша сарайында" өнер көрсетті. Скалчи, Монгини және Фоли "Норма" және "Фиделио" операларында, ди Мурскамен бірге "Линда ди Шамуникс" және "Il trovatore" операларында ойнады. "La Gazza Ladra" операсы да сахналанды, онда Сантли Требелли, Беттини және Паттимен бірге ойнады. Сантли актерлік құрамды басқарды, Нильсон Офелия рөлінде, Амброаз Томастың "Гамлет" операсының Лондон премьерасында. Ол "Бриндизи" бөлігінен басқа, итальян тілінде ойнаған рөлді ұнатты. Ол сондай-ақ Пэттимен бірге "Динора" операсында Хоэль рөлін ойнады, және Л'Этоиль дю Нордта онымен бірге ойнау жоспары іске аспағанмен, олар Пэттидің игілігі үшін "Риголетто" операсын бірге орындады. Сантлидің "Гамлеті" көктемде де Мурска Нильсонның орнына ойнап, Карл Формеспен бірге жынды рөлінде қайталанды. Сантли сол маусымда досы және құдайы Джорджо Ронконимен бірге ойнағанына ерекше мақтанады, ол Сантлидің Дон Джованниінің Лепореллосы болды. Компания сондай-ақ "Il trovatore", "Риголетто", "Лукреция Борджия", "Марта" және "Гульельмо Телл" операларын қойды. Үйлер мен түсімдер өте көп болды, және олар 1872 жылдың мамыр айының басында Англияға өте қуанышты болды. Сантлидің "Таннхаузер" операсында Вольфрам рөлін ойнау тілегі де орындалмады. Ол Вагнериандық оркестрдің беделін ұнатпады және оркестр музыканттарының опера сахнасының астындағы шұңқырға түсірілуіне байланысты жаңашылдыққа өкінді. (Алмавива), Айнсли Кук (Бартоло), Чарльз Лайалл (Базилио), Остава Торриани (Контесса), Роза Херси (Сузанна), Жозефина Йорк (Черубино) және Айнсли Кук (Марселлина). Бұл Уэльс ханзадасы мен ханшайымы үшін арнайы қойылым болды. Күзде провинциялық тур өтті. Сол маусымда олар оған жаңа опера қойды, Николоның "Жокондасы", және ол қайтадан Зампа мен Гавр портерін ойнады. Соңғы шығармасы - Ф. Х. Коуэннің "Паулина" операсы, ол үшін арнайы жазылған жаңа рөл (Клод Мельнот) болды: опера сәтті болмады. Тур оларды Дублин, Шеффилд, Хэнли және Бирмингем қалаларына жеткізді. Бұл, "Друри Лейндегі скандал мектебі" операсында екі рет сахнаға шыққаннан кейін, және 1911 жылы Ковент-Гардендегі қоштасу сахнасында оның сахналық мансабының соңы болды. Ол Англияда концерттік және ораториялық жұмыстармен айналыса бастады. Сантли көптеген жылдар бойы Еуропаға саяхаттауды демалыс күндері ретінде өткізген. 1889-1890 жылдары Австралия мен Жаңа Зеландияға, 1891 жылы АҚШ пен Канадаға, 1893 жылы және 1903 жылы Оңтүстік Африкаға сапар шекті. Ол 1891 жылы Бирмингем фестивалінде соңғы рет ән айтты, онда ол 30 жыл бойы үзіліссіз қатысқан. Джордж Бернард Шоу, 1894 жылғы Гендель фестивалінің батыры ретінде Сантлиді сипаттап, оның "Honour and Arms" және "Nasce al Bosco" әндерін ерекше атап өтті. "Сантлидің Селекция күнінің бөлігін орындауы, адамгершілік тұрғысынан алғанда, мінсіз болды. Ол оның дауысының ортасын C-ден C-ге дейін толық сынап көрді; және бұл октава сынақтан зардапсыз шықты; оның жарқын бетінде бір де бір сызат болған жоқ, тізбекте бір де бір үзіліс немесе әлсіз буын болған жоқ; ал дауыстық тиісқандық өте жеңіл және тұрақты болды, және әсем орындалу сағаттай дәл болды." Осы екі арияда оның төменгі G-ден жоғарғы E-flat-қа дейінгі толық диапазоны, ал "Nasce al Bosco" әнінде жоғарғы E-natural және F әндері "егер ол болған болса, бір де бір кемшілікті жасыра алмауы мүмкін болғандай" көрсетілді. 1894 жылдың қаңтарында ол Клара Батт, Эдвард Ллойд, Антуанетта Стерлинг және басқа да әншілермен бірге Чаппелдің Балладалық концерттерінің біріншісінде болды, олар Ст. Джеймс Холлынан Королева Холына көшірілді. 1894 жылдан бастап Сантли уақытын көбінесе оқытуға арнады: 1903 жылдан 1907 жылға дейін ол австралиялық баритон Питер Доусонды оқытты, оны "Мессия", "Жаратылыс" және "Илия" операларын мұқият оқытып шықты. Шындығында, 1904 жылы ол Доусонды Плимуттен басталып, Эмма Альбани, Уильям Грин (тенор), Джулия Равогли, Иоханнес Вольф, Адела Верне және Теодор Флинт басқарып отырған Батыс Англияға гастрольдік сапарына алып жүрді. 1907 жылдың қаңтарында ол Манчестер қалалық залында "Илия" операсын орындады, 1858 жылдан бері әр жыл сайын "Мессия" және "Илия" операларын орындап келеді. Ол 1907 жылдың 1 мамырында Корольдік Альберт Холында өткен әріптестерінің көптеген қатысуымен өнер жолының мерейтойын тойлады. Ол сол жылдың желтоқсанында Бристольде өнер көрсеткеннен кейін рыцарь атағын алды (бұл құрметке ие болған алғашқы әнші), екі күннен кейін Хэнлиде "Илия" операсын орындады. Сантлидің техникасы мен музыкалық білімі оны Гендель немесе Моцарт әндерін орындауда шебер етті, онда ырғақ пен роуладтың жаңа және дәл басқаруы спонтандылық, күш және идеалды фразалау әсерін тудырды. Оның ансамбльдік ән айту өнері де атап өтілді, мысалы, Фигаро және "Фиделио" операларында. Генри Дж. Вуд оның диапазоны бас E-flat-тан баритонның жоғарғы G-сына дейін жететінін және оның барлық диапазонында өте тегіс екенін айтты. "Оның барлық төменгі F-тері ең үлкен концерт залының ең алыс бұрыштарында да естілді, ал оның жоғарғы F-тері күміс трубасы сияқты дыбыстады." Оның айқындығы мен кернеуден құтылуы оған 60 жылдан астам мансабы бойы өте жаңалық сақтай отырып ән айтуға мүмкіндік берді, мүмкін, ол опера сахнасында тым ұзақ болмағандықтан. Джордж Бернард Шоу, оны "Il trovatore" операсындағы Ди Луна рөлінде алғаш көргенде, Сантлидің актерлік қабілеттері "көп жаттығусыз, тікелей және көрермендермен қарым-қатынасында жақсы көңіл-күйлі бейтараптыққа бейім" екенін айтты, бұл өте танымал болғанмен, драмалық иллюзияны жойды. "Ол әрқашан Сантли болды, ешқандай мақтан-тұрқы жоқ жақсы жігіт, және керемет әнші." "Бейтараптық шындығында тартыншақтық болды." Ол "Фауст" операсында Валентин рөлін "аяқталмаған, жақсы көрісетін" тәсілмен ойнады. Кейінірек, Вандердекен рөлінде "оның драмалық ұстауы әлдеқайда сенімді болды; және қазіргі уақытта [1892], шегінде..."

In the first years after his return to England, Santley used often to sing buffo duets (for example 'Che l'antipatica vostra figura' from Ricci's Chiara di Rosemberg) with Giorgio Ronconi and Giovanni Belletti, at parties held by the influential critic H. F. Chorley. In 1859 he made his debut at Covent Garden as Hoel in Meyerbeer's opera Dinorah. In the same season he sang in the English Il trovatore (Di Luna), The Rose of Castille, Satanella, La sonnambula, and as Rhineberg in Wallace's Lurline, with William Harrison and Louisa Pyne. Wallace transcribed the latter role (originally for bass) to suit his higher register, and composed the character's part in the final act expressly for him. Dinorah also received a royal command performance before Queen Victoria and Prince Albert. He was also able to fit in performances of Gluck's Iphigénie en Tauride in Manchester, with Sims Reeves and Catherine Hayes, for Charles Hallé. These were twice repeated at the residence of Lord Ward in Park Lane, London. He was announced to sing in Verdi's Macbeth with Giulia Grisi in 1861, but the promotion collapsed. that was with the English soprano Fanny Gordosa, Constance Nantier Didiée, the Italian dramatic tenor Enrico Tamberlik and the Franco Italian bass baritone Joseph Tagliafico. Santley's performances were received rapturously by the Covent Garden audience. joined it, appearing in Lucia di Lammermoor. Santley took on three new roles: Papageno in Mozart's Magic Flute, Creonte in Cherubini's Médée and Pizarro in Beethoven's Fidelio (opposite Tietjens). In September there was a short touring season, in which he played Don Giovanni (with Mario) for the first time, at Manchester. He also sang Caspar in Der Freischütz in London in October. Santley then went on to appear in a season at La Scala, Milan, where Il trovatore was staged for his debut there as de Luna (he alone of all the cast was not hooted by the audience), as well as Nicolai's Il Templario (in which he sang the role of Brian the Templar). Returning to London in March 1866, Santley appeared in the spring season with Tietjens, Gardoni and Gassier in Iphigénie en Tauride. He also sang in Dinorah (with de Murska and Gardoni) and Ernani (with Tietjens, Tasca and Gassier). During the autumn, he performed as Leporello in Don Giovanni at Her Majesty's. Scalchi, Mongini and Foli, in Norma and Fidelio, in Linda di Chamounix with di Murska and in Il trovatore. La Gazza Ladra was also staged with Santley appearing opposite Trebelli, Bettini and Patti. Santley led the cast, with Nilsson as his Ophelia, in the London premiere of Hamlet by Ambroise Thomas. He enjoyed the role, which was sung in Italian, apart from the 'Brindisi'. He also played Hoel in Dinorah opposite Patti, and although a planned partnership with her in L'Etoile du Nord did not occur, they did perform Rigoletto together for Patti's benefit. Santley's Hamlet was repeated in the autumn, with de Murska replacing Nilsson, and with Karl Formes as the ghost. Santley was also particularly proud to have sung once in that season with his friend and idol, Giorgio Ronconi, who was Leporello to Santley's Don Giovanni. The company also played Il trovatore, Rigoletto, Lucrezia Borgia, Martha and Guglielmo Tell. The houses and receipts were enormous, and they sailed to England well pleased in early May 1872. Santley's wish to play Wolfram in Tannhäuser also remained unrealised. He disliked the prominence of the Wagnerian orchestra and regretted the innovation which saw orchestral players being relegated to a pit beneath the opera stage. (Almaviva), Aynsley Cook (Bartolo), Charles Lyall (Basilio), Ostava Torriani (Contessa), Rose Hersee (Susanna), Josephine York (Cherubino) and Mrs Aynsley Cook (Marcellina). This received a special performance for the Prince and Princess of Wales. There was a provincial tour in the autumn. In the same season they undertook a work new to him, Nicolo's Joconde, and he played Zampa and The Porter of Havre again. The final work was a new opera with a role (Claude Melnotte) written especially for him, the Pauline of F. H. Cowen: the work was not successful. The tour took them to Dublin, Sheffield, Hanley and Birmingham. That, apart from two appearances as Sir Harry in The School for Scandal at Drury Lane benefits, and his eventual farewell appearance at Covent Garden in 1911, was the end of his stage career. He settled down to concert and oratorio work in England. Santley, to whom European travel had been a holiday routine for many years, toured in Australia and New Zealand in 1889–1890, to the United States and Canada in 1891 and South Africa in 1893 and again in 1903. He sang last at the Birmingham festival in 1891 after an unbroken series of thirty years of appearances there. George Bernard Shaw, describing Santley as the hero of the 1894 Handel Festival, remarked especially on his Honour and Arms and Nasce al Bosco. 'Santley's singing of the division of Selection Day was, humanly speaking, perfect. It tested the middle of his voice from C to C exhaustively; and that octave came out of the test hall marked; there was not a scrape on its fine surface, not a break or a weak link in the chain anywhere; while the vocal touch was impeccably light and steady, and the florid execution accurate as clockwork.' In these two arias his entire compass from low G to top E flat, and in Nasce al Bosco the top E natural and F, were exhibited 'in such a way as made it impossible for him to conceal any blemish, if there had been one.' In January 1894 he was with Clara Butt, Edward Lloyd, Antoinette Sterling and other singers at the first of the Chappell's Ballad Concerts, when they were transferred from St James's Hall to Queen's Hall. From 1894 Santley devoted his time increasingly to teaching: between 1903 and 1907 he trained the Australian baritone Peter Dawson, taking him meticulously through Messiah, The Creation and Elijah. Indeed, in 1904 he brought Dawson in on a tour of the West Country, beginning at Plymouth, led by Emma Albani, with William Green (tenor), Giulia Ravogli, Johannes Wolf, Adela Verne and Theodore Flint. In January 1907 he sang Elijah at Manchester Town Hall, having sung Messiah and Elijah every year there since 1858. He celebrated the jubilee of his singing career in the company of many of his musician friends at a grand benefit concert held at the Royal Albert Hall on 1 May 1907. He was knighted (the first singer to receive this honour) in December of that year, after singing at Bristol, and sang Elijah at Hanley two days later. Santley's technique and musicianship made him a master in the singing of Handel or Mozart, where a fresh and accurate management of rhythm and roulade created an effect of spontaneity, vigour and ideal phrasing. His ensemble singing was also noted, for example, as Figaro and in Fidelio. Henry J. Wood observed that his compass ranged from the bass E flat to the baritone top G, and was exceptionally even throughout. 'All his low F's told – even to the remotest corners of the largest concert hall while his top F's were as a silver trumpet.' His clarity and freedom from strain enabled him to continue singing with remarkable freshness throughout a career lasting more than 60 years, perhaps partly because he had not over taxed his voice by remaining for too long on the operatic stage. George Bernard Shaw, who first saw him on stage as Di Luna in Il trovatore, considered that Santley's dramatic powers were 'blunt, unpractised, and prone to fall back on a good humoured nonchalance in his relations with the audience, which was highly popular, but which destroyed all dramatic illusion. He was always Santley, the good fellow with no nonsense about him, and a splendid singer The nonchalance was really diffidence ' He played Valentin, in Faust, 'in an unfinished, hail fellow well met way.' Later on, as Vanderdecken, etc., 'his dramatic grip was much surer; and at the present moment [1892], on the verge of his sixtieth year, he is a more thorough artist than ever.'

Жеке өмір

Сантли екі рет үйленді, алғаш (1858 жылы) Гертруда Кемблге (Шарльз Кемблдің немере қызы), ол үйлену алдында сопрано әншісі ретінде кәсіби мансапқа қол жеткізген. Олардың қызы Эдит те концерт әншісі болды. Гертруда 1882 жылы қайтыс болды. Олардың бес баласы болды. Сантлидің екінші некесі 1884 жылдың 7 қаңтарында Джордж (Жорж) Роуз Иннестің үлкен қызы Элизабет Мэри Роуз Иннеске (Изабел Мария Роуз Иннес Вивес) құрылды. Олардың бір ұлы болды. Сантли 1880 жылы Рим католиктігіне ауысты, ал 1887 жылы Папа Лео XIII оны Ұлы Григорий орденінің рыцарь-командоры етіп тағайындады.