Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
UNISERVO таспалық жетегі UNIVAC I компьютерінің негізгі I/O құрылғысы болды. Бұл коммерциялық сатылымға түскен алғашқы таспалық жетек болды. UNISERVO металл таспаны пайдаланды: 1200 фут ұзындықтағы, никельмен қапталған фосфорлы қоланың (Vicalloy деп аталады) жұқа жолағы. Бұл металл таспалар мен катушкалар 25 фунт салмақпен өте ауыр болды. Деректер таспаға сегіз арнада жазылды (алты арна дерек мәні үшін, біреуі қателерді тексеруге арналған паритет арнасы және біреуі уақыт арнасы), тығыздығы 128 бит/дюйм. Таспаны секундына 100 дюйм жылдамдықпен жылжытуға болады, бұл секундына 12 800 символдың шамамен беру жылдамдығын қамтамасыз етеді. Деректер әрқайсысы 12 символдан тұратын 60 сөзден тұратын, алдын ала белгіленген өлшемдегі блоктарда жазылды. Таспа блоктары арасындағы бос орынды ескергенде, нақты беру жылдамдығы секундына шамамен 7200 символді құрады. UNISERVO оқу немесе жазу операцияларында алға және кері режимдерді қолдады. Бұл деректерді сұрыптау және біріктіру салаларында маңызды артықшылықтар ұсынды. UNIVAC I процессорына/одан деректерді беру толықтай бір блокқа арналған жадта буферленді, бұл таспаның қозғалысымен және деректерді берумен бірге нұсқауларды орындауға мүмкіндік берді. Ішкі тізбекті деректер жолы бір нұсқау арқылы таспа деректері блогын негізгі жадқа енгізуге мүмкіндік берді. UNIVAC өнімдер желісіндегі кейінгі компьютерлер үшін таспалық жетектердің кейінгі үлгілеріне (мысалы, UNISERVO II, UNISERVO IIIC, UNISERVO VIII C) UNISERVO атауын пайдалануды жалғастырды. UNISERVO II UNIVAC I таспаларынан металл таспаларды оқи алатын болды, сондай-ақ өнеркәсіптік стандартқа айналған жоғары тығыздықты ПЭТ пленкалық негізді/темір оксиді таспаларын қолдануға болатын. UNIVAC компьютерлік таспаны бірінші болып пайдаланған және сол кездегі IBM таспалық жетектерінен жоғары өнімділік көрсеткенімен, IBM деректер алмасу стандартын белгілеуге қол жеткізді. Кейін UNIVAC IBM технологиясымен үйлесімді болуға мәжбүр болды.
The UNISERVO tape drive was the primary I/O device on the UNIVAC I computer. It was the first tape drive for a commercially sold computer. The UNISERVO used metal tape: a thin strip of nickel plated phosphor bronze (called Vicalloy) 1200 feet long. These metal tapes and reels were very heavy with a combined weight of 25lbs. Data was recorded in eight channels on the tape (six for the data value, one parity channel for error checking, and one timing channel) at a density of 128 bits per inch. The tape could be moved at 100 inches per second, giving a nominal transfer rate of 12,800 characters per second. Data were recorded in fixed size blocks of 60 words of 12 characters each. Making allowance for the empty space between tape blocks, the actual transfer rate was around 7,200 characters per second. The UNISERVO supported both forward and backward modes on read or write operation. This offered significant advantages in data sorting and merging applications. The data transfers to/from the UNIVAC I processor were fully buffered in a one block dedicated memory, permitting instruction execution in parallel with tape movement and data transfer. The internal serial data path permitted inserting a tape data block into main memory in one instruction. UNIVAC continued to use the name UNISERVO for later models of tape drive (e. g., UNISERVO II, UNISERVO IIIC, UNISERVO VIII C) for later computers in their product line. The UNISERVO II could read metal tapes from the UNIVAC I as well as use higher density PET film base/ferric oxide media tapes that became the industry standard. While UNIVAC was first with computer tape, and had higher performance than contemporary IBM tape drives, IBM was able to set the data interchange standard. UNIVAC was later forced to be compatible with the IBM technology.
Техникалық мәліметтер
UNISERVO I-дегі магниттік лентаның қозғалысы синхронды қозғалтқышқа жалғанған бір ғана капстан арқылы басқарылды. Лента беру және қабылдау механизмдері күрделі шүмектік-сырғалақты серіппелер арқылы жұмсақталды, себебі бұл конструкция вакуумдық баған буфері ойлап табылғанға дейін жасалған. Магниттік лента жетегінде тұрақты жетекші лента болды, әрбір лентаның жетекшіге жалғанатын байланыс тізбегі болды. Никельмен қапталған фосфорлы қола ленталар өте тозаңды болды, сондықтан осы мәселені шешу үшін, жазу басының жылдам тозуын болдырмау мақсатында, жазу басы мен лентаның арасында, жазу басының үстінен жұқа пластикалық тозу лентасы баяу жылжытылды. Металл ленталар да лас болды, сондықтан лентаның қалдықтарын жинау үшін жаңартылатын маталық сүргіш пайдаланылды. UNISERVO I жоғары жылдамдықты кері оралу мүмкіндігіне ие болды, UNIVAC I-дегі бірнеше жетегі басқалары деректерді өңдеуді оқу немесе жазу арқылы жалғастырғанда кері орала алатын. Кейінгі UNISERVO IIA және IIIA пластикалық тозу лентасын және маталық сүргіштерді алып тастады, себебі олар негізінен ПЭТ-пленкалық магниттік ленталармен қолданылды. Екеуі де бір капстанды жетегін сақтап, вакуумдық баған конструкциясын пайдаланды. IIIC және одан кейінгі ленталар IBM 729 сериялы лента жетегімен үйлесімді болу үшін NRZI кодтауын қолданды, бұл деректер алмасу үшін өнеркәсіптік стандартты белгіледі. Қызығы, IBM кейіннен 1600 бит/дюйм лентасын жасағанда, оның жоғары деректер сенімділігіне байланысты фазалық кодтауға көшті.
The tape motion in the UNISERVO I was controlled by a single capstan connected to a synchronous motor. Supply and take up reel motion was buffered via a complex pulley string spring arrangement, as the design was prior to the invention of the vacuum column buffer. The tape drive contained a permanent leader, and each tape reel had a connector link to the leader. The nickel plated phosphor bronze tapes were very abrasive, and to counter this problem a thin plastic wear tape was slowly moved over the recording head, between the head and the tape, preventing the recording head from quickly wearing out. The metal tapes also were dirty, and a slowly renewed felt wiper collected tape debris. The UNISERVO I had a high speed rewind capability, and multiple drives on the UNIVAC I could rewind while others continued with data processing reads or writes. The later UNISERVO IIA and IIIA omitted the plastic wear tape and felt wipers, since they were primarily used with PET film base magnetic tape. Both continued the use of single capstan drives and were vacuum column designs. The IIIC and later tapes used NRZI encoding to be compatible with the IBM 729 series tape drives which set the industry standard for data interchange. Ironically, IBM then later switched to phase encoding in its 1600 bit per inch tape generation because of its superior data reliability.