Ұялы байланыс желілерінде микроұяшықтар технологиясы
Microcell
Ұялы байланыс технологиясы: Микроклеткалар – аз қуатты базалық станциялармен қамтылған, шағын аумақтағы (сауда орталықтары, қонақүйлер) ұялы желі элементтері. 🔑
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ұялы телефония ұғымы
ұялы телефон технологиясы
the mobile telephony concept
cell phone technology
Микроклетка – бұл ұялы телефон желісіндегі кішкентай қуатты ұялы телефон базалық станциясымен (мұнара) қызмет көрсетілетін ұяш, сауда орталығы, қонақ үй немесе көлік хабы сияқты шектеулі аумақты қамтиды. Микроклетка әдетте пикоклеткадан үлкен, бірақ аражік әрқашан нақты болмайды. Микроклетка өзінің қамту аймағының радиусын шектеу үшін қуатты басқаруды пайдаланады. Әдетте микроклетканың радиусы екі километрден кем, ал стандартты базалық станциялардың радиусы 35 километрге дейін жете алады. Ал пикоклетканың радиусы 200 метр немесе одан аз, ал фемтоклетканың радиусы 10 метр шамасында болады, бірақ AT&T өзінің 40 фут (12 м) радиустағы фемтоклеткасын "микроклетка" деп атайды. Алайда, AT&T "AT&T 3G MicroCell" тауарлық белгісі ретінде қолданады, бірақ міндетті түрде "микроклетка" технологиясын емес. Микроклеткалық желі – микроклеткалардан құралған радио желі.
A microcell is a cell in a mobile phone network served by a low power cellular base station (tower), covering a limited area such as a mall, a hotel, or a transportation hub. A microcell is usually larger than a picocell, though the distinction is not always clear. A microcell uses power control to limit the radius of its coverage area. Typically the range of a microcell is less than two kilometers wide, whereas standard base stations may have ranges of up to 35 kilometres (22 mi). A picocell, on the other hand, is 200 meters or less, and a femtocell is on the order of 10 meters, although AT&T calls its femtocell that has a range of 40 feet (12 m), a "microcell". AT&T uses "AT&T 3G MicroCell" as a trademark and not necessarily the "microcell" technology, however. A microcellular network is a radio network composed of microcells.
Негізгі себептері
Пикоэлементтер сияқты микроэлементтер де, әдетте, теміржол вокзалдары сияқты телефон пайдаланушыларының саны көп жиіленетін жерлерде желінің сыйымдылығын арттыру үшін қолданылады. Микроэлементтер көбінесе спорттық іс-шаралар және басқа да іс-шаралар кезінде уақытша орналастырылады, егер белгілі бір жерде қосымша қуат алдын ала қажет болса. Ұяшықтардың мөлшерінің икемділігі – 2G (және одан кейінгі) желілерінің қасиеті және осы желілердің сыйымдылығын арттыруының маңызды бөлігі. Цифрлық желілердегі қуатты басқару, жақын жердегі ұяшықтардың бірдей жиілікті пайдалануынан туындайтын кедергілерді азайтуға көмектеседі. Ұяшықтарды бөліп, тығыз қоныстанған аймақтарға қызмет көрсету үшін көбірек ұяшықтар құру арқылы ұялы байланыс операторы спектрді тиімді пайдалануы және сыйымдылықты арттыруы мүмкін. Керісінше, ескі аналогтық жүйелерде белгілі бір шектеулер бар, одан асып кетсе, ұяшықтарды бөлуге тырысу кедергінің қабылдамас деңгейіне әкеледі.
Like picocells, microcells are usually used to add network capacity in areas with very dense phone usage, such as train stations. Microcells are often deployed temporarily during sporting events and other occasions in which extra capacity is known to be needed at a specific location in advance. Cell size flexibility is a feature of 2G (and later) networks and is a significant part of how such networks have been able to improve capacity. Power controls implemented on digital networks make it easier to prevent interference from nearby cells using the same frequencies. By subdividing cells, and creating more cells to help serve high density areas, a cellular network operator can optimize the use of spectrum and ensure capacity can grow. By comparison, older analog systems have fixed limits, beyond which attempts to subdivide cells simply would result in an unacceptable level of interference.
Микро- / тек пико-желілік желілер
Кейбір ұялы телефон жүйелері, атап айтқанда PHS және DECT, тек микроклеткалық (және пикоклеткалық) жабындыны қамтамасыз етеді. Микроклеткалық жүйелер әдетте үлкен қалалар сияқты жоғары тығыздықты ортада төмен құнды ұялы телефон жүйелерін ұсыну үшін қолданылады. PHS Жапонияның ірі қалаларында дәстүрлі ұялы байланыс қызметіне балама ретінде енгізілген. DECT көптеген кәсіпорындарда жеке лицензиясыз микроклеткалық желілерді үлкен кампустарда, сымды телефон байланысының тиімсіз болған жерлерде орналастыру үшін қолданылады. DECT сондай-ақ жеке, желіге қосылмаған сымсыз телефон жүйесі ретінде де қолданылады, онда оның төмен қуаттылығы жақын жердегі DECT жүйелерінің бір-біріне кедергі келтірмеуін қамтамасыз етеді. Мұндай желілердің алғашқысы CT2 сымсыз телефон жүйесі болды, ол еркін желіге (қосылымсыз) қол жеткізуді қамтамасыз етті, яғни көптеген адамдардың қоңырау шалуға қажетті аймақтарда базалық станциялар орналастырылды. CT2 концепциясының шектеулері оның сәттілікке жете алмауына себеп болды. CT2-нің ізбасары DECT-ке GSM желілері микроклеткалық қолжетімділікті пайдалана алуы үшін GIP (қосымша өзара әрекеттесу профилі) берілді, бірақ іс жүзінде GSM-нің Еуропадағы табысы және GSM-нің балама технологияларды қолданбастан микроклеткаларды қолдау мүмкіндігі GIP-тің сирек қолданылуына әкелді, ал DECT-тің қолданылуы жалпы алғанда GSM емес жеке желілермен, соның ішінде сымсыз телефон жүйелері ретінде пайдаланумен шектелді.
Certain mobile phone systems, notably PHS and DECT, only provide microcellular (and Pico cellular) coverage. Microcellular systems are typically used to provide low cost mobile phone systems in high density environments such as large cities. PHS is deployed throughout major cities in Japan as an alternative to ordinary cellular service. DECT is used by many businesses to deploy private license free microcellular networks within large campuses where wireline phone service is less useful. DECT is also used as a private, non networked, cordless phone system where its low power profile ensures that nearby DECT systems do not interfere with each other. A forerunner of these types of network was the CT2 cordless phone system, which provided access to a looser network (without handover), again with base stations deployed in areas where large numbers of people might need to make calls. CT2's limitations ensured the concept never took off. CT2's successor, DECT, was provided with an interworking profile, GIP so that GSM networks could make use of it for microcellular access, but in practice the success of GSM within Europe, and the ability of GSM to support microcells without using alternative technologies, meant GIP was rarely used, and DECT's use in general was limited to non GSM private networks, including use as cordless phone systems.