Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
саяси теорияның классикалық тұжырымы
the concept in classical political theory
Санның тираниясы 1960 жылдары компьютер инженерлерінің алдына келген мәселе еді. Инженерлер құрастырма бөліктердің өте көп санына байланысты өз жобаларының тиімділігін арттыра алмады. Теория бойынша, әрбір құрастырма бөлік басқа барлық құрастырма бөліктерге (немесе кем дегенде көптеген басқа құрастырма бөліктерге) сымдармен қосылуы керек еді және олар көбінесе қолмен тігіліп, жұптастырылатын. Тиімділікті арттыру үшін көбірек құрастырма бөліктер қажет болар еді, және болашақ жобалар негізінен сымдардан тұрады деп көрінетін.
The tyranny of numbers was a problem faced in the 1960s by computer engineers. Engineers were unable to increase the performance of their designs due to the huge number of components involved. In theory, every component needed to be wired to every other component (or at least many other components) and were typically strung and soldered by hand. In order to improve performance, more components would be needed, and it seemed that future designs would consist almost entirely of wiring.
Тарих
Бұл терминді осы контексте алғаш рет Белл Лабораториясының вице-президенті транзистордың 10 жылдығын тойлаған мақаласында қолданған. Ол 1958 жылғы маусымдағы "IRE (Радио инженерлері институты) мәжілістерінің материалдарында" көптеген конструкторлардың кездесетін қиындықтарына сілтеме жасап, былай деп жазды:
The first known recorded use of the term in this context was made by the Vice President of Bell Labs in an article celebrating the 10th anniversary of the invention of the transistor, for the "Proceedings of the IRE" (Institute of Radio Engineers), June 1958 Referring to the problems many designers were having, he wrote:
Сол кезде компьютерлер әдетте "модульдер" тізбегінен құрастырылатын, әр модульде бір функцияны орындауға қажетті электрондық құралдар болар еді. Қосу машинасы сияқты күрделі схеманы жұмыс істеу үшін әдетте бірнеше модульдің үйлесімді жұмысы қажет болатын. Модульдер әдетте стандартталған өлшемдегі басылған схемалық тақталарға орнатылып, бір жағындағы жалғауыштары машинаның қуат және сигналдық желілеріне қосылуға мүмкіндік беретін. Содан кейін олар бұрылып өрілген немесе коаксиалды кабельдер арқылы басқа модульдерге қосылатын. Әр модуль дерлік жекешеленген болғандықтан, модульдер қолмен немесе шектеулі автоматтандырумен құрастырылып, лездеуге түсірілетін. Осының салдарынан, олардың сенімділігімен байланысты үлкен мәселелер туындады. Тіпті бір ғана нашар компонент немесе лездеу тігісі бүкіл модульді жұмыс істемейтін ете алатын. Дұрыс жұмыс істейтін модульдердің өзінде оларды байланыстыратын сымдардың көптігі құрылыс және сенімділік проблемаларының тағы бір себебі болатын. Компьютерлердің күрделілігі артып, модульдер саны көбейген сайын, машинаны іске қосудың қиындығы да арта түсетін. Бұл – "сандардың үстемдігі" еді.
At the time, computers were typically built up from a series of "modules", each module containing the electronics needed to perform a single function. A complex circuit like an adder would generally require several modules working in concert. The modules were typically built on printed circuit boards of a standardized size, with a connector on one edge that allowed them to be plugged into the power and signaling lines of the machine, and were then wired to other modules using twisted pair or coaxial cable. Since each module was relatively custom, modules were assembled and soldered by hand or with limited automation. As a result, they suffered major reliability problems. Even a single bad component or solder joint could render the entire module inoperative. Even with properly working modules, the mass of wiring connecting them together was another source of construction and reliability problems. As computers grew in complexity, and the number of modules increased, the complexity of making a machine actually work grew more and more difficult. This was the "tyranny of numbers".
Интегралды схеманы құруға ынталандыру
Бұл мәселе Джек Килбидің Texas Instruments компаниясында жұмыс істеген кезде ойлап жүрген мәселе еді. Германийдің барлық қолданылатын электрондық компоненттерді (транзисторлар, резисторлар, конденсаторлар және т.б.) жасау үшін пайдаланылуы мүмкін деген теорияны қалыптастырған ол, бір модульдің барлық функционалдығын біріктіретін бір жарым өткізгішті құрылғы жасауға кірісті. Осы мақсатына жеткенімен, интегралды схеманы (ИС) шынайы практикалық еткен Роберт Нойстің кремнийлі нұсқасы және оған байланысты өндіріс әдістері болды. Модульдерден өзгеше, ИС фотолитографиялық әдістерді қолдана отырып, конвейерде жасалды, бұл олардың құнын күрт төмендетті. Кез келген ИС модуль сияқты жұмыс істеуі немесе жұмыс істемеуі мүмкін, бірақ олардың бағасы соншалықты төмен болғандықтан, егер жұмыс істемесе, оны тастап, жаңасын сынап көруге болады. Шындығында, алғашқы ИС конвейерлерінің сәтсіздік деңгейі 90% немесе одан да жоғары болды, бұл олардың бағасын жоғары ұстады. АҚШ Әуе күштері мен NASA алғашқы ИС-тің негізгі сатып алушылары болды, олардың кішкентай өлшемдері мен жеңіл салмағы шығындарға қатысты мәселелерді жойды. Олар жоғары сенімділікті талап етті, ал индустрияның жауабы тек қана қажетті сенімділікті ғана емес, сонымен қатар өнімділіктің артуы бағаны төмендетуге ықпал етті. 1960 жылдардың басындағы ИС жалпы компьютерлік қолдану үшін жеткілікті күрделі болмады, бірақ 1960 жылдарда күрделілігі арта келе, дерлік барлық компьютерлер ИС негізіндегі жобаларға көшті. Нәтижесінде, 1970 жылдардың басында кең таралған үшінші буын компьютерлер пайда болды. Интегралды схеманың мұрагері – микропроцессор, ақырында жеке ИС-тің қолданылуын да тоқтатты, модульдердің барлық жиынтығын бір чипке орналастырды. Сеймур Крей сандардың диктатурасына қарамастан күрделі жобаларды іске асырумен әйгілі болды. Оның егжей-тегжейлілікке назар аударуы және жұмыс істейтін жобаның бірнеше әрекеттерін қаржыландыру қабілеті, инженерлік еңбек күші олар кездесетін проблемаларды жеңе алатынын көрсетті. Дегенмен, тіпті Крей де CDC 8600 жобасы кезінде осы мәселеге тап болды, бұл оның Control Data компаниясын тастауына әкелді.
It was precisely this problem that Jack Kilby was thinking about while working at Texas Instruments. Theorizing that germanium could be used to make all common electronic components (transistors, resistors, capacitors, etc. ), he set about building a single slab component that combined the functionality of an entire module. Although successful in this goal, it was Robert Noyce's silicon version and the associated fabrication techniques that make the integrated circuit (IC) truly practical. Unlike modules, ICs were built using photoetching techniques on an assembly line, greatly reducing their cost. Although any given IC might have the same chance of working or not working as a module, they cost so little that if they didn't work you simply threw it away and tried another. In fact, early IC assembly lines had failure rates around 90% or greater, which kept their prices high. The U. S. Air Force and NASA were major purchasers of early ICs, where their small size and light weight overcame any cost issues. They demanded high reliability, and the industry's response not only provided the desired reliability but meant that the increased yield had the effect of driving down prices. ICs from the early 1960s were not complex enough for general computer use, but as the complexity increased through the 1960s, practically all computers switched to IC based designs. The result was what are today referred to as the third generation computers, which became commonplace during the early 1970s. The progeny of the integrated circuit, the microprocessor, eventually superseded the use of individual ICs as well, placing the entire collection of modules onto one chip. Seymour Cray was particularly well known for making complex designs work in spite of the tyranny of numbers. His attention to detail and ability to fund several attempts at a working design meant that pure engineering effort could overcome the problems they faced. Yet even Cray eventually succumbed to the problem during the CDC 8600 project, which eventually led to him leaving Control Data.