Уильям Моррис негізделген «Келмскотт» баспасы

Кіріспе

1891 жылы дизайнер Уильям Моррис құрған жеке баспахана.

Уильям Моррис пен Эмери Уокер құрған Келмскотт баспаханасы 1891 және 1898 жылдар аралығында 66 томдық 53 кітап жариялады. Әр кітап Моррис тарапынан жобаланып, әшекейленіп, 300 данаға дейін қолмен басылды. Көптеген кітаптарды Эдвард Берн-Джонс суреттеді. Келмскотт баспаханасының кітаптары 15 ғасырдағы баспа стилін қайта жаңғыртуға ұмтылды және готикалық қайта жаңғыру қозғалысының бір бөлігі болды. Келмскотт баспаханасы заманауи әдемі баспа қозғалысын бастады, ол көбінесе қолмен баспа машиналарын пайдалана отырып, кітап жасаудың шеберлігі мен дизайнына назар аударады. Олардың ең танымал кітаптары зәулім безендірілген болғанымен, Келмскотт баспаханасының көптеген кітаптары аса безендірілмеген, қарапайым түрде жарық көрді. Моррис ортағасырлық кітап дизайнына қызығушылық танытып, Берн-Джонспен бірге Бодлеян кітапханасына жиі барып, жазбалы қолжазбаларды зерттеді. Ол Келмскотт баспаханасын құрудан бұрын бірнеше кітапты жобалады. Кітап сатушылар мен дизайнерлер жаңа ротациондық баспа машиналарынмен шығарылған кітаптардың нашар сапасына наразылық білдірді; Моррис олардың сапасының төмен екенімен келісті. Эмери Уокердің кітап дизайны туралы лекциясын тыңдағаннан кейін Моррис онымен бірлесіп жаңа шрифт үлгісін жасауға шақырылды. Олардың ынтымақтастығы Келмскотт баспаханасын құруға әкелді, ол Моррис мекендеген Оксфордширдегі Келмскотт үйінің құрметіне аталды. Уокер Моррис үшін әдемі шрифттердің үлкейтілген суреттерін жасады, олардың ізімен жүріп, шабыттанды. Моррис содан кейін өзінің жаңа шрифт үлгісін үлкейтілген көлемде салды, ал Уокер оны кішірейтті. Моррис жасаған үш шрифт те осылай құрылды. Моррис 15 ғасыр кітаптарының эстетикасын ұнатты және олардың шеттері мен аралықтарын соларға сәйкес етіп жасады. Ол мәтін блогын құру үшін сөздер мен жолдар арасындағы аралықтарды кішірейте түсті және иықша белгілері бар үлкен сыртқы шеттерді жасады. Кейбір Келмскотт кітаптары Моррис жасаған ағаштан ойылған суреттермен әшекейленді. Мәтіннің үздірілмейтін блогын жасау үшін Моррис кейде өлеңді проза түрінде басып шығарды. Келмскотт баспаханасының ең танымал кітабы – Чосердің толық шығармаларының басылымы. Чосерде Эдвард Берн-Джонстың 87 ағаштан ойылған суреті және Моррис жасаған көптеген дизайн мен әріпбасы бар. Бұл кітап әдемі баспа өнерінің шедеврі саналады. Баспахана Моррис қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай жабылды, бірақ бүкіл әлемдегі кітап өндірісіне зор әсер етті.

The Kelmscott Press, founded by William Morris and Emery Walker, published 53 books in 66 volumes between 1891 and 1898. Each book was designed and ornamented by Morris and printed by hand in limited editions of around 300. Many books were illustrated by Edward Burne Jones. Kelmscott Press books sought to replicate the style of 15th century printing and were part of the Gothic revival movement. Kelmscott Press started the contemporary fine press movement, which focuses on the craft and design of bookmaking, often using hand presses. While their most famous books are richly decorated, most Kelmscott Press books did not have elaborate decoration, but were published simply. Morris was interested in medieval book design, visiting the Bodleian Library often with Burne Jones to examine illuminated manuscripts. He designed and published several books before founding Kelmscott Press. Book dealers and designers complained about the poor quality of books published on the new rotary printing presses; Morris agreed that their quality was poor. After attending a lecture by Emery Walker on book design, Morris was inspired to collaborate with him on a new font of type, and their collaboration led to the founding of the Kelmscott Press, named after Kelmscott Manor, Morris's home in Oxfordshire. Walker enlarged photographs of fine typefaces for Morris to trace and take inspiration from. Morris then drew his new font design at the enlarged size, which Walker in turn reduced. All three of Morris's fonts were created this way. Morris loved the aesthetics of 15th century books and modelled his margins and spacing after them. He put smaller spaces between words and lines to create a block of text, and had large outer margins where he put shoulder notes. Some Kelmscott books were heavily decorated with woodblock designs created by Morris. To create the look of an uninterrupted block of text, Morris sometimes printed poetry as prose. Kelmscott Press's most famous book was its edition of the complete works of Chaucer. The Chaucer contains 87 wood engravings by Edward Burne Jones and many designs and initials by Morris. The book is considered a masterpiece of the fine press medium. The Press closed shortly after Morris's death, but has exerted a huge influence on book production throughout the world.

Өмірбаян

Моррис Келмскотт баспасын құрғанға дейін кітап дизайнына зор қызығушылық танытты. Моррис пен Берн-Джонс екеуі де әсемделіп жазылған қолжазбаларды жақсы көріп, оларды тамашалау үшін Бодлей кітапханасына жиі баратын. Олар сондай-ақ Шосер мен Дюрердің еңбектерін де бағалады. Моррис осы қолөнерді қайта жаңғыртуды үміттене отырып, әсемдеушілер мен ағаш кесушілердің техникаларын мұқият зерттеді. Моррис Келмскотт баспасын құрғанға дейін кітаптарға үлес қосып, оларды жобалау тәжірибесі болған. 1870 жылдан бастап, өзінің өлеңдер жинағы – «Шығырлар кітабын» қолмен жобалап, әсемдеп шығарды. Ол «Вульфингтер үйі» (1889) және «Таулардың тамыры» (1890) кітаптарын жазды, сондай-ақ «Қырт тілді Ганнлаугтың оқиғасы» (1891) кітабының дизайнын жасады. Ол өзінің «Жердегі жұмақ» атты эпикалық поэмасының көп суреттері бар нұсқасын жасауды жоспарлаған. Бірақ ол жобадан бас тартты, алайда сақталған сынақ беттері шрифттер мен иллюстрациялар «үйлеспейтінін» көрсетті. Моррис жай ғана 15 ғасырғы баспа әдістерін көшіруге тырысқан жоқ. Ол ортағасырлық ағаштан жасалған баспа машиналарын 19 ғасырғы темірден жасалған қол баспа машиналарынан артық көрді, себебі әлсіз ағаш баспалар ағаштан жасалған қалыптан баспа алу үшін ылғалды қағазға басып шығаруға мәжбүр болды. Ылғалды қағазға басып шығару баспахананы, содан кейін кітаптың өзін әлсірететін. Ал 1890 жылдары темірден жасалған қол баспа машиналары әлі де жеңіл қолжетімді болды. Қазіргі заманғы ротациондық баспа машиналары жылдамдық пен төмен бағаға баса назар бөлсе, Моррис мұндай нәрселерге мән бермеді. Кейбір кітап сатушылар мен дизайнерлер жаңадан танымал болған, сапасыз шығарылған кітаптарды ұнатпады. Талбот Бейнс Рид 1890 жылы Өнер қоғамында типография туралы оқыған лекциясында, жаңа шрифттердің Каслон мен Николас Дженсон сияқты ескі шрифттерге қарағанда жұқа, қатал және сәнді емес екендігіне шағымданып айтты. Моррис та осы пікірмен келісті.

Құрылтай және тарихы

Эмери Уокер, кітап коллекционері, Морриспен дос және көрші болған. 1888 жылы Өнер және қолөнер қоғамы бірнеше дәрістерді демеушілік етті, оның ішінде Уокердің кітап мұқабасын жасау, баспа және иллюстрация туралы екі дәрісі де осылардың қатарында болды. Оның дәрісінде кітаптардың слайдтары көрсетілді, соның ішінде кітап дизайнының жақсы және жаман жақтарын көрсету үшін үлкейтілген шрифттер де болды. Екінші дәрістен кейін Моррис Уокерден оған бірге жаңа шрифт жасауды сұрады. Уокер бастапқыда күмәнмен қарады, себебі ол қаржылық жағынан көмектесе алмады. Ол Морриске баспа ісіне қажетті жоғары сапалы құрал-жабдықтар мен материалдарды қайдан алуға болатынын, сондай-ақ тәжірибелі баспагерлерді қайдан жалдауға болатынын айтты. 1891 жылдың қаңтар айында Моррис Хэммерсмиттегі No. 16 Upper Mall мекенжайындағы Келмскотт Хаусқа жақын үйді жалға алды, ол Келмскотт баспасының алғашқы орны болды. Кейін сол айдың мамыр айында, компания құрылған кезде, олар көршілес No. 14 үйге көшті. Келмскотт баспасы Оксфордширдегі Морриске тиесілі Келмскотт сарайының атымен аталады. Моррис өзіне жалақы төлемесе де, көбінесе Келмскотт баспасы кітаптарының сатуынан шығынға ұшырамады немесе аздап пайда тапты. Кішірек кітаптардың сатуынан түскен қаражат фолиолар мен квартолардың өндірісін қамтамасыз етті. Моррис өзінің жұмысшылары үшін саяхаттар ұйымдастырып, оларға орташа жалақыдан жоғары төледі. 1896 жылы Моррис қайтыс болғаннан кейін Кокерл мен Уокер «Жер бетіндегі жұмақ» кітабының соңғы бес томын және тағы он кітапты аяқтады. Олардың кейбіреулері Моррис қайтыс болған кезде басталып кеткен немесе жоспарланған болатын. Оларда Моррис әдетте Келмскотт кітаптары үшін жасаған әшекейлер болмады.

Дизайн

Келмскотт баспасы Чосердің толық шығармаларының үлкен фолиосымен, көптеген ағаш оюларымен танымал болғанымен, Келмскотт баспасы шығарған кітаптардың көпшілігі иллюстрациясыз октаволар болды. Моррис кез келген баспагердің дизайнын ескі стильді шрифттерді қолдану арқылы және 15 ғасырдағыдай, беттің сыртқы жиегіне емес, омыртқаға жақын орналастыру арқылы жақсарта алатынына сенді. Моррис басқаларға әшекейсіз басып шығаруға кеңес берді, бірақ ол Келмскотт баспасында кітаптарды басып шығарғанда бұл кеңеске құлақ қоймады. Қол баспасы Морриске ағашқа ойылған әріптер мен шекараларды пайдалануға мүмкіндік берді, ал оның баспасы қуатпен жұмыс істейтін баспаға қарағанда қара түсті болды. Моррис ылғалданған қолмен жасалған қағазға басып шығарып, бетке іздер қалдырды. Моррис бұл іздердің кітап дизайнының маңызды бөлігі екеніне сенді және клиенттерге "Алтын аңызды" басып тегістемеу керектігін айтты, себебі бұл беттерді жасанды түрде тегістеуге әкелер еді. Моррис кітаптарды кесілмеген және байланбаған күйінде сатты, сатып алушылар оларды қайта байлайды деп есептеді. Көптеген сатып алушылар кітаптарды қайта байламайтынын білгеннен кейін, Моррис Biblia innocentium-ді жариялағаннан кейін қағаз жиегін кесуді бастады. Моррис пен Уокер кітаптарында қағазды ұнатса да, коллекционерлер үшін бірнеше данасын парқұрға (велумға) басып шығарды. Парқұрға басып шығару қағаздан қиын болды. Моррис 1893 жылы Ганновердегі неміс жеткізушісінен келген қалың, қара сияны қолдана бастады. Баспагерлер бұл қатаң сиямен жұмыс істеуде қиындықтарға тап болды. Моррис 1895 жылға дейін Шакель, Эдвардс және компаниясының сиясын қолданды, содан кейін Шосердің кейбір беттерінде сары дақтарды тапты. Моррис Ганновердегі жеткізушіден сияның жұмсақ нұсқасын сұрады, оны ол Шосердің қалған бөлігіне қолданды. Ол кітапты дәстүрлі түрде байлап-қайыруға бір жылдай уақыт кететінін клиенттеріне ескертті. Моррис тақырыптар мен иық жазбаларына қызыл сия қолданды. Ол басқа түстермен тәжірибе жүргізді, бірақ оларды қабылдамады. Уокер Морристің кітап дизайнына қатысты пікірлеріне әсер етті. 1880 жылдары Уокер 15 ғасырдың эстетикасына оралуды қолдады. Ол баспагерлер сөздер арасында және тыныс белгілерінен кейін кішірек аралықтар қалдыруы керек деп сенді. Моррис сөздер мен жолдар арасындағы кішірек аралықтарды қабылдады, бірақ бұл Келмскотт кітаптарының оқуға ыңғайлылығына әсер етті. Он бесінші ғасырдың кітаптары қағазды үнемдеу үшін аралықтарды азайтуы мүмкін, бірақ Морристің талабы баспа бетінің аз аралықпен көрінуіне деген қалауына негізделген. Моррис кітаптың мұқабасына жақын шеттер ең кіші болуы керек екенін, содан кейін бас, алдыңғы (сыртқы) және артқы шеттер болуы керек екенін айтты. Орта ғасырлық баспа мамандары шеттер арасындағы айырмашылық әдетте жиырма пайыздан аспайтынын мәлімдеді. Іс жүзінде Морристің сыртқы шеттері үлкен болды, бұл атауларды орналастырудың орнына Уокер ұсынған иық жазбаларын орналастыруға мүмкіндік берді. Моррис ішкі шетті соншалықты кіші қалдырды, оны қайта байлау қиын болды. Моррис поэзияны бірнеше рет прозалық стильде жариялады, бұл бетте бос орынды болдырмау үшін жасалды.

While the Kelmscott Press is most well known for its large folio of the complete works of Chaucer, complete with many wood engravings, most of the books Kelmscott Press published were octavos that were not illustrated. Morris believed that any printer could improve their design by using old style types and placing the page of type closer to the spine than the outside edge, as was the custom in 15th century printing. Morris advised others to print without ornament, but he did not follow this advice when printing books at the Kelmscott Press. The hand press allowed Morris to use wood engraved initials and borders, and its printing was blacker than a power driven press. Morris printed on dampened handmade paper, creating indentations in the page. Morris believed that the indentations were an important part of the book's design, telling customers that The Gold Legend should not be pressed, which would have made the pages artificially smooth. Morris referred to selling books untrimmed and unbound, assuming that his buyers would rebind them. After finding out that most buyers did not rebind the books, Morris started trimming the deckle edged edges after publishing Biblia innocentium. While Morris and Walker preferred paper in their books, they printed several copies of books on vellum for collectors. Vellum was difficult to print on compared to paper. Morris started using a thick, dark ink that came from a German supplier in Hannover in 1893. The pressmen had difficulty working with the stiff ink. Morris went back to using ink from Shackell, Edwards, and Co., until 1895 when they discovered yellow staining on some pages of the Chaucer. Morris asked the supplier in Hannover for a softer version of the ink, which he used for the rest of Chaucer. The softer ink did not dry very quickly, and Morris told customers that the book would not be ready for traditional binding until a year after its printing. Morris used red ink for titles and shoulder notes. He experimented with other colors, but did not adopt them. Walker influenced Morris's opinions on book design. In the 1880s, Walker supported a return to 15th century aesthetics. He believed printers should put smaller spaces between words and after punctuation. Morris adopted the practice of smaller spaces between words and between lines, although it affected the legibility of the Kelmscott books. While the fifteenth century books probably reduced spacing to conserve paper, Morris's insistence was based on his preference for the way the printed page looked with fewer spaces. Morris stated that the margins closest to the binding must be the smallest, followed by the head, fore (outer) and tail margins. Experts in medieval printing stated that the difference between the margins was usually less than twenty percent. In practice, Morris's fore margins were large to accommodate the shoulder notes recommended by Walker instead of running titles. Morris left so little inner margin that rebinding was difficult. Morris published poetry in a prose style several times, presumably to avoid empty space on the page.

Қаріптер

Моррис Келмскотт баспасы үшін үш әріп дизайнын жасады: Алтын әріп, Троя және Трояның кіші нұсқасы Чосер. Баспахананы құруға шешім қабылдағаннан кейін, Моррис Еуропадағы 15 ғасырда басылған көптеген кітаптарды жинады. Ол сондай-ақ баспа және типография туралы көптеген кітаптарға ие болды. Әріптерді зерттеу кезінде Моррис таба алатын барлық жақсы әріптердің үлгілерін сатып алды. Моррис 1889 жылы өзінің баспаханасының бірінші әрпі – Алтын әріпті жасауға кірісті. Уокер фирмасы Морриске әріптердің нақты пішінін көруге көмектесу үшін үлкен масштабта суретке түсірді. Алтын әріп – Николас Дженсонның Плинийдің "Табиғат тарихы" еңбегінде қолданған әрпінен және Леонардо Брунус Аретиннің "Флоренция халқының тарихы" еңбегінде Якоб Рубеус қолданған ұқсас әрпінен шабыттанған римдік әріп. Моррис Алтын әріптің дизайнын жасауды «өзінің бұрын-соңды жасаған ең қиын жұмысы» деп атады. Моррис үлкейтілген үлгідегі әріптің суретін өзі жақсы түсінгенше іздеп шықты. Өзінің дизайнын дәл сол масштабта қолмен салғаннан кейін, Уокер суреттерді суретке түсіріп, оларды дұрыс масштабта қайта шығарды. Моррис барлық кезеңдерде өзгерістер енгізді. Моррис пен Уокер камерамен үлкен өлшемдегі әріптерде жұмыс істеу әдісін ойлап тапты. Питерсонның айтуынша, Моррис пен Келмскотт баспасы 15 ғасырлық дизайнға оралуға ұмтылғанмен, олар өнердегі заманауи викториялық фотография технологиясын да пайдаланды. Көптеген басқа да жақсы баспаханалар үшін әріптерді кескен шебер Эдвард Принс 1890 жылы осы машинаның пернелерін жасады. Сэр Чарльз Рид және Ұлдары құюды жүзеге асырды, ал 14 пункттік шрифт 1890–1891 жылдардың қысында аяқталды. Алтын әріпте Моррис курсивті немесе қалың әріптерді қолданбады, сондай-ақ жақшалар мен дефистерді қоспады. Шрифт қалыңдығы жиі қоса берілетін ағашқа ойылған суреттермен үйлесімді болды. Сыншылар оның үлкен көлемі мен ені коммерциялық қолданысқа ыңғайсыз екенін атап өтті. Стенли Морисон оны ұнатпады және үлкен бас әріптерін сынады. Алтын әріптен кейін Моррис «айқындығына ерекше назар аударған» «жартылай готикалық» Троя әрпін жасады. Моррис Трояны жасау үшін Алтын әріпті жасағандағы әдісін қолданды. Оған Шеффер мен Зайнердің кітаптары әсер етті. Оның ауруы әріптің дамуын кешіктірді және 18 пункттік шрифт 1892 жылы аяқталды. Ол Чосердің толық шығармалары үшін Трояның 12 пункттік нұсқасын жасады, оны Келмскотт Чосер деп те атады. Ол шрифтті Чосер деп атады. Осы кең әріптердің арқасында кітаптардың өзі де кең болуы керек болды. Моррис Джозеф Батчелор мен Ұлынан қолмен жасалған қағаз сатып алды. Олар Моррис жасаған су таңбаларын пайдаланды және оған әдеттегіден үлкен қағаз ұсынды. Басқа кітап сатушылар бұл қағазды бағалап, оған еліктеушілер пайда болды. Морристің ұсынысы бойынша Батчелор Келмскотт қолмен жасалған қағаз деген атауды қабылдады. 1890 жылдары фотогравюра кәсіпкерлерге Морристің әріптерін көшіріп, пираттық әріптерді сатуды жеңілдетті. Америкадағы бір құю зауыты Морристің әріптерін АҚШ-та сатуды ұсынғанда, ол бас тартты. Бостон қаласындағы Дикинсон типтік құю фабрикасының Джозеф В. Пинни Алтын әріпке өте ұқсас Дженсон ескі стилін сатты. Сатаник, Трояның имитациясы 1896 жылы сатып алуға қол жетімді болды. Морристің жеке баспаханасы, сэр Чарльз Рид және ұлдары, Келмскотт ескі стилін сата бастады. Кейіннен Келмскотт баспасының басқарушысы Сидни Кокерл оларға қарсы заңдық шаралар қолданумен қорқытты.

Morris designed three typefaces for Kelmscott Press: Golden Type, Troy, and a smaller version of Troy called Chaucer. After deciding to found the press, Morris collected many books printed in the 15th century in Europe. He also had many books on printing and typography. In researching typefaces, Morris bought examples of every fine type he could find. Morris started designing his press's first typeface, Golden Type, by 1889. Walker's firm photographed the type at a large scale to help Morris see the actual shape of the letters. Golden Type was a Roman type inspired by a font used in Pliny's Historicae naturalis published by Nicolas Jenson and a similar font that Jacobus Rubeus used in publishing Historiae Florentini populi by Leonardus Brunus Aretinus. Morris stated that designing Golden Type was "the most troublesome task" he had ever tried. Morris traced the enlarged type until he felt comfortable with his understanding of the design. After freehanding his own design at the same scale, Walker photographed the drawings and reproduced them in the correct scale. Morris made modifications at every stage. Morris and Walker pioneered this method of working on typefaces at an enlarged size with the camera. Peterson notes that even though Morris and the Kelmscott Press was focused on returning to 15th century designs, they still used the modern Victorian technology of photography in its art. Edward Prince, a craftsman who cut typefaces for many other fine presses, cut the punches for the type in 1890. Sir Charles Reed and Sons carried out the casting, and the font, in 14 point size, was completed in the winter of 1890–1891. With Golden Type, Morris did not make an italic or bold version and did not include brackets or dashes. The thickness of the font went well with the wood engravings it often accompanied. Critics noted that its larger size and width discouraged commercial application. Stanley Morison strongly disliked it and criticized its large capital letters. After Golden Type, Morris developed Troy, a "semi Gothic type designed [ ] with special regard to legibility", according to Morris. Morris used the same method he used to develop Golden Type as he did with Troy. He was influenced by books published by Shoeffer and Zainer. His illness delayed the font's development and the 18 point font was completed in 1892. He developed a 12 point version of Troy for the complete works of Chaucer, also called the Kelmscott Chaucer. He called the font the Chaucer. Because of these wide fonts, the books themselves had to be wide too. Morris bought handmade paper from Joseph Batchelor and Son. They used watermarks designed by Morris and provided him with paper in unusual sizes. Other booksellers admired the paper, leading to imitators. At Morris's suggestion, Batchelor adopted the name Kelmscott Handmade. In the 1890s, photoengraving made it easy for entrepreneurs to copy Morris's typefaces and sell pirated typefaces. When an American foundry offered to sell Morris's typefaces in the United States, Morris refused. Joseph W. Phinney of the Dickinson Type Foundry in Boston sold a Jenson Old Style that was very similar to Golden Type. Satanick, an imitation Troy type, was available for purchase in 1896. Morris's own typefounders, Sir Charles Reed and Sons, started selling a Kelmscott Old Style type. Subsequently, Sydney Cockerell, the Kelmscott Press's administrator, threatened legal action against them.

Жасалған әшекейлер

Кейбір Келмскотт кітаптары Мористің өзге де дизайндарымен ұқсас мотивтермен әсем безендірілген. 1913 жылы Холбрук Джексон былай деп жазды: "Келмскотт кітаптары әріп пен безендірудің бірінен-бірі өскенін ғана емес, одан әрі дами беретінін сезіндіреді". Келмскотт кітаптарының титулдық беттері көбінесе Виктория стилінде безендірілген. Моррис бастапқыда кітап беттеріне тым қараңғы немесе тым үлкен болып келетін ағаштан жасалған әріптерді жобалады, бірақ кейіннен бас әріптерін түзетуде шеберлікке жетті. Келмскотт кітаптары безендірулерінде үлкен айырмашылықтар болды; "Годфри Болойннің тарихы" аса безендірілген болса, Келмскотт баспасынан шыққан алғашқы кітаптар азырақ безендірілген. Морристің шекаралық және бас әріптері оның қағаз қабырғаларына арналған дизайндарына өте ұқсас болды және кітаптарды безендірген мәтіндердің мазмұнын көрнектендірмеді. Ортағасырлық кітаптардың жиектерін жабатын нәзік әшекейлер болғанмен, Моррис оларды еліктеп жасаған ағаш гравюралары өте ауыр болды және "Чосер" басылымында өндіріс мәселелерін тудырды, үлкен әшекейлердің салмағына байланысты қол пресін болатпен нығайту қажет болды. Кейде Моррис ағаш гравюрашыларының оның жобаларын сөзсіз қайталайтынын қалаған, бірақ бұл Джон Раскиннің қолөнершілер өзі қатысқан соңғы эстетикалық өнімге әсер етуі керек деген теориясына қайшы келді. Келмскотт кітаптарында "Чосерге" дейін ағаш беттерінің кері жағында баспа болған жоқ, бірақ Моррис кітап дизайнында мәтінді иллюстрациядан оқшалауды қаламаған. Келмскотт кітаптарының жиі суретшісі болған Берн Джонс ағаш гравюралары үшін көптеген суреттерін өзінің бұрынғы картиналарына негіздеді. Ол осы туындыларды иллюстрациялық емес, сәндік құндылығы үшін бағалады және оларды кері бұрып қарап тексерді.

Баспаның белгілері

Моррис Келмскотт баспасы үшін үш түрлі принтер таңбасын жасады. Бірі – октаволар мен кіші квартоларда қолданылған тіктөртбұрыш ішіндегі қарапайым мәтіндік таңба. Үлкен тіктөртбұрыш пен жапырақты фонды Келмскотт таңбасы алғаш рет «Годфри Болиннің тарихы» еңбегінде жарияланды және көбінесе квартолар үшін қолданылды. Соңғы принтер таңбасы тек Чосер басылымында ғана пайдаланылды.

Шығармалары

Келмскотт Пресс-тің алғашқы кітабы Морристің өзінің "Жылтыраған жазықтың тарихы" романы болды, ол 1891 жылғы мамыр айында жарық көрді және көп ұзамай сатылып бітті. Келмскотт баспасы Морристің 23 кітабын шығарды, бұл кез келген басқа автордың кітаптарынан көп. Моррис қалауынша, кітаптың блокты көрінісін алу үшін абзац белгілерін, кіріспелердің орнына қолданды. Моррис алғашқы данасын Уилфрид Скавен Блантқа бір фунт стерлингке сатты. Уильям Кэкстонның Ренессанс дәуіріндегі баспа практикасына ұқсас, Келмскотт Пресс поэзия, Морристің өзінің шығармалары, сондай-ақ ортағасырлық романтика мен поэзияның басылымдарын шығарды. Келмскотт 1895 жылы Данте Россеттидің "Қол мен жан" шығармасының американдық басылымын шығарды, оны Way and Williams баспасы таратты. Баспада Китс, Шелли, Раскин және Суинберн шығармаларының басылымдары, сондай-ақ түрлі ортағасырлық мәтіндердің көшірмелері жарық көрді.

Протейдің махаббат лирикасы мен әндері

Уильям Морристің әйелі Джейн Моррис Уилфрид Скавен Бланттың "Протеус әндері мен махаббат лирикасы" (1892) атты туындысының жарық көруіне көмектесті. Бланттың көптеген әйелдермен, оның ішінде Джейн Морриспен де махаббат байланысы болды. Блант өлеңдерінде нақты әйелдермен арадағы қарым-қатынастарына жиі меңзеп отырды. "Наталияның қайта тірілуі" атты сонеттер топтамасында жас шабандоз бен үйленген римдік әйел ғашық болады, бірақ олар әйел қайтыс болғаннан кейін ғана бірге бола алады. Джейн бұл өлеңдерді ұнатып, мүмкін, өзін оларда көріп, оларды "Протеус әндері мен махаббат лирикасына" енгізуді талап етті. Алайда, Бланттың поэмаға нақты шабыт бергені Маргарет Талбот, оның тағы бір сүйіктісі болды. Талбот "Наталияның қайта тірілуі" өлеңдерін оқыған соң, оларды басып шығармауға талап етті, нәтижесінде баспаға дайындалған 18 беттік өлеңдер басылымнан алынып тасталды.

Беовульф

Келмскотт Беовульф Морристің "ең қиын" кітап жобасы болып саналады. Мәтін А. Уайаттың прозалық аудармасына негізделген. Моррис аударманы өлең түріне келтіріп, тілді біршама көнертті. Морристің өмірбаяушысы Э. П. Томпсон 1991 жылы оны "әлдебазда ол жазған ең нашар туынды" деп сипаттады. Беовульфті аударған Джеймс М. Гарнат аудармадан көңілі қалды, оны "түсініксіздікке жақын" деп бағалады. Кітап алғаш жарық көрген кезде Теодор Уоттс «Афинеум» журналында жұмыстың сәтті болғанын жазды. Оксфорд университетінің ағылшын тілінің ежелгі тарихы профессоры Энди Орчард Морристің аудармасының түпнұсқалық синтаксис пен сөздерге, әсіресе «көлеңке саяхатшысы» және «мүйіз үй» сияқты күрделі сөз тіркестеріне өте адал болғанын атап өтті. Ежелгі ағылшын тілінің ғалымы Рой Лиуццаның сөзіне қарағанда, Моррис Беовульфті қазіргі ағылшын тілінен, англосаксон тілінің өңірлік диалектісі түпнұсқа Беовульфтен қаншалықты алыс болса, сондай алыс бір түбірлі ағылшын тілінде қайта жасайын деп тырысты. Осылайша Моррис романдық сөздерден аулақ болып, ортағасырлық стильде жазды, ол қазіргі оқырманға «өте жағымсыз» көрінеді. Дегенмен, Моррис «өлеңнің өзіне [оның] тілімен сөйлеуіне» ұмтылды. Морис қосуға ниеттенбеген глоссарий жеткіліксіз болды.

Келмскотт Чоссер

Келмскотт Чосер Уолтер Уильям Скиттің толық Чосер басылымын пайдаланды, ол Кларендон Пресс делегаттарына өзінің басылымы "көркем туынды" болуды көздегенін және олардың алты томдық басылымымен бәсекелеспейтінін түсіндіргеннен кейін. Онда Эдвард Берн-Джонстың суреттерінің 87 ағаш оюы бар. Берн-Джонс Чосердің "қарапайым әңгімелерін" суреттеуден бас тартып, суреттерінде күлкілі жағдайлардан аулақ болды, себебі "суреттер күлкілі болу үшін тым жақсы" деп сенді. Ол суреттерінде Чосердің жеке түсініктеріне сүйенді, нәтижесінде "ерекше бір сөзжұмбақ". Берн-Джонстың сөзжұмбақтық сипаты "The House of Fame" шығармасындағы "бұтақтардан" жасалған үйдің үлкен сабанға ұқсайтын бейнесінде және "The Squire's Tale" шығармасындағы мыс аттың бейнесінде көрінеді. Кейбір қиындықтар мен кешіктірулерден кейін, Морристің денсаулығының нашарлауы да болды, ол басылымның санын 325 данадан 425 данаға дейін өзгертті. Ол оларды 20 фунттан сатты. 13 данасы парққа басылып, әрқайсысы 120 гинеяға сатылды. Чосердің еңбегі табысты болмады және басқа кітаптардан түскен табыспен қаржыландырылды. Моррис атауын, 14 үлкен шекараны, 18 суреттерге арналған жақтауларды және 26 үлкен әріпті әріптерді арнайы Чосер үшін жасады. Баспаға шығару 1894 жылдың 8 тамызында басталды. Моррис қағаздың сарғайып қалуымен байланысты мәселені өзінің сиясымен байланыстырды, және өндірушіден Ганновер сиясының жұмсақ түрін алғаннан кейін мәселе шешілді. Сарғайған беттер күнге қойылып түзетілді. Чосердің көптеген басылымдарында қарапайым қағаз тақтасы болды, бірақ 48 данасы шошқа терісімен жабылған, ол 13 фунтқа қымбатқа түсті және Моррис жобалап, Doves Bindery орындады. Кельмскотт Чосерге сыншылардың пікірлері өте жағымды болды, 1896 жылы сыншылар оны "ешқашан басылмаған ең жақсы кітап" және баспасөздің "бас жетістігі" деп атады. Бір кітапхана каталогы оның маңыздылығын баспа тарихындағы Гутенберг Киелі кітабымен салыстырды. Йейтс оны "басылған кітаптардың арасындағы ең әдемісі" деп атады. Академия журналындағы "Келмскотт" баспасы туралы мақалада бұл "баспа тарихындағы маңызды кезең" делінген. Алан Кроуфордтың айтуынша, ол "Қасиетті Грааль кілемдері сияқты: Моррис пен Берн-Джонстың тығыз ынтымақтастығы, олардың осы ортадағы шедеврі және олардың қиялының алғашқы шеберіне деген құрметтері" болды. Ол Кельмскотт Чосердің "көп беттің 12 әріптік шрифтымен жазылған екі алпыс үш жолды бағаналары оқуды қиындатады" деп, "Алтын әтеш" баспасының "Кентербери ертегілерін" артық көретінін айтты.

The Kelmscott Chaucer used Walter William Skeat's edition of the complete Chaucer, after explaining to the delegates of the Clarendon Press that his edition was intended to be an "art object" and would not compete with their six volume edition of Skeat's edition of Chaucer's complete works. It contains 87 wood engravings of drawings by Edward Burne Jones. Burne Jones refrained from illustrating Chaucer's "base stories" and avoided comical situations in his illustrations, believing that "pictures are too good to be funny". He relied on his own interpretations of Chaucer for his illustrations, resulting in "a peculiar sort of literalism". Burne Jones's literalism appears in his illustration of the house made of "twigges" in "The House of Fame", which looks like a large wicker basket, and in the horse of brass in "The Squire's Tale". After setbacks and delays, including Morris's own failing health, Morris changed the print run from 325 paper copies to 425. He sold them for 20 pounds each. 13 copies were printed on vellum and sold for 120 guineas each. The Chaucer was not profitable, and was subsidized by the profits from other books. Morris designed the title, 14 large borders, 18 frames for illustrations, and 26 large initials specifically for the Chaucer. Printing began on 8 August 1894. Morris traced an issue with the paper staining yellow to his ink, and the issue disappeared after he received a softer version of the Hannover ink from the manufacturer. The stained pages were fixed by laying them in the sun. Most editions of the Chaucer had a plain paper board binding, but 48 had a pigskin binding, which cost 13 pounds extra, and was designed by Morris and performed by Doves Bindery. Critical response to the Kelmscott Chaucer was effulgent, with reviewers in 1896 calling it "the finest book ever printed" and the press's "crowning achievement". A library catalog compared its importance to the history of printing to the Gutenberg Bible. Yeats called it "the most beautiful of all printed books". An article on the Kelmscott Press in the Academy stated that it was "a great landmark in the history of printing". According to Alan Crawford, a historian of the Arts and Crafts movement, it was "like the Holy Grail tapestries: an intimate collaboration between Morris and Burne Jones, their masterpiece in that particular medium, and their tribute to an early master of their imagination". expressed his preference for The Canterbury Tales by the Golden Cockerel Press, noting that in the Kelmscott Chaucer "the two sixty three line columns of 12 point type on the large page do not make for easy reading".

Сын

Келмскотт баспасының сыншылары әдеби кітаптардың тек байларға қолжетімді тауар мәдениетінің бір бөлігі екенін айтады, бұл Морристің социалистік идеалдарына қайшы келеді. Морристің қолдаушыларының бірі, UC Davis профессоры Элизабет Кэролин Миллер, Келмскотттың утопиялық баспа кеңістігін құруға тырысқандығын және Моррис кітаптарының жаппай баспа мәдениетіне сын екендігін айтады. Джеффри Скоблоу Келмскотт кітаптарының тауарландыруды романтикалық марксистік континуум аясында зерттегенін мәлімдейді. Морристің замандастары, оның социалист болғанына қарамастан, көпшілікке қолжетімсіз, қымбат кітаптар жасауына таңырқады. Ғалымдар оның туындыларының саяси маңызын талқылайды. Элизабет Кэролин Миллердің сөзіне қарағанда, Келмскотт баспасы мен әдемі кітаптар идеясы жаппай баспа мәдениетіне жасалған утопиялық сын болып табылады. Морристің шығармашылығы "идеалистік" эстетикамен үйлеседі, ол өнердің адамзатты идеалға жақындатуға бағытталған міндетіне негізделген. Эстетизм, этикалық идеалдармен байланысты көркемдік идеалдарды жасанды деп жариялап, осы байланысты үзіп жіберді. Морристің көптеген сыншылары оның туындыларын эстетизмді қолдаған тауарлық мәдениеттің бір бөлігі деп санайды. Миллер Морристің өндірістің утопиялық кеңістігіне айналдырған өндіріс идеалы үшін жұмыс істегенін айтады. Келмскотт өзі, баспа ісіндегі бұзушы күш ретінде, Фредерик Джеймсон анықтағандай, утопиялық сипатқа ие – статус-кводан радикалды үзіліс "утопиялық формамен нығайтылады". Моррис жылжымалы шрифттердің мәдени әсерінің адамдар ойлағандай үлкен емес деп есептеді. Миллер Келмскотт кітаптарының формасы утопиялық екенін санайды: ағашқа ойылған иллюстрациялардың өткір сызықтары "оның материалдық екендігін дәлелдейді", ал Келмскотт кітаптарында жиі кездесетін жапырақты шекаралар суреттің жасандылығын аңғартса да, табиғатпен байланысын еске салады. "Еш жерден жаңалықтар" повесінде "Еш жер" деп аталатын утопия суреттеледі, онда қоғамдық пікір алмасу ауызша жүзеге асырылып, мәтіндік коммуникация бюрократияның тіліне айналды. Кітап жасау жоғалып бара жатқан оқиғада ауызша пікір алмасу басым. Келмскотт оқырмандарды қазіргі заманнан оқшастауға тырысып, оларды архаикалық және футуристикалық өндіріс құндылықтарына енгізді. Торстейн Веблен өзінің "Бос уақыт класының теориясы" (1899) еңбегінде Келмскотт кітаптарын "көзге түсетін ысырап" деп атады, олар әдеттегі кітаптарға қарағанда ыңғайсыз және қымбат екенін, сатып алушының ысырапқа салуға уақыты мен ақшасы барын көрсетті. Линда Доулинг пен Уильям Петерсон Морристің Келмскотттағы жұмысын басқа туындыларына қарағанда саяси тұрғыдан аз маңызды деп санады. Джеффри Скоблоу Келмскотт кітаптарындағы "қатаң материалистік ұмтылыс" тауарландыруды зерттеген "үлкен романтикалық марксистік континуумның" бір бөлігі екенін дәлелдеді.

Critics of the Kelmscott Press note that fine press books are a part of commodity culture that is only accessible to the rich, which contrasts with Morris's socialist ideals. One of Morris's supporters, UC Davis professor Elizabeth Carolyn Miller, argues that Kelmscott was an attempt to create a utopian print space and that Morris's books were a criticism of mass print culture. Jeffrey Skoblow stated that Kelmscott books explored commodification as part of a Romantic Marxist continuum. Critics during Morris's time wondered why he made expensive books that were inaccessible to most people when he was a socialist. Scholars have discussed the political implications of his work. According to Elizabeth Carolyn Miller, the Kelmscott Press and the idea of fine press books stand as a utopian criticism of mass print culture. Morris's work aligns with the "idealist" aesthetic, which centers around the way the task of art uplifts humanity to approach an ideal. Aestheticism divorced this marriage of artistic ideals with ethical ones, postulating that artistic ideals are artificial. Many critics of Morris see his work as part of the commodity culture that supported Aestheticism. Miller argues that Morris was working toward an ideal of production that made print a utopian space for post revolutionary art. Kelmscott itself, as a disruptive force in printing, is utopian in a way defined by Frederic Jameson—that a radical break from the status quo is "reinforced by the Utopian form". Morris believed that the cultural impact of moveable type was not as considerable as people believed it was. Miller believes that the form of the Kelmscott books is utopian: the sharp lines of the wood engraved illustrations "insist on its material presence" while the leafy borders common in Kelmscott books recall their place in nature while clearly delineating the artificiality of the image. The story of News from Nowhere described a utopia called "Nowhere", where communal discussion occurred in verbal discourse, textual communication being the language of bureaucracy. Verbal discussion is preferred in the story that book making is dying out. Kelmscott tried to separate readers from the present by immersing them in archaic and futuristic production values. Thorstein Veblen, in his Theory of the Leisure Class (1899), called Kelmscott's books a "conspicuous waste", arguing that they were less convenient and more expensive than regular books, showing that the purchaser had time and money to waste. Linda Dowling and William Peterson saw Morris's work at Kelmscott as being less political than his other work. Jeffrey Skoblow argued that the "rigorously materialist impulse" in the Kelmscott books was part of "a great Romantic Marxist continuum" that explored commodification.

Мұра

Келмскотт баспасы жабылуынан кейін қалған қағаздар мен қаріптер Чизвик баспасына берілді; алайда Келмскотт қаріптері 1940 жылы Кембридж университетінің баспасына сатылды және кейіннен Кембридж университетінің кітапханасының бір бөлігі болды. Қиыршықтар мен басқа да ағаш блоктары Британ мұражайына тапсырылды. Баспаханалар мен оларға қажетті жабдықтар К. Р. Эшбидің «Эссекс хаус» баспасына сатылды. Эшби өзінің баспасөз компаниясы – «Эссекс хаус Пресс»-те Келмскотт баспасын еліктеді. Ол Келмскотт қолданған сыя, қағаз, пергамент және баспа машиналарын пайдаланды. Ол ағаштан ойылған суреттер жасап, «Ендивер» және «Кингс Прайзер Бук» деп аталатын екі жаңа қаріп жасады. Мэриленд университетінің ағылшын тілі профессоры және Моррис зерттеушісі Уильям Петерсон Эшбидің қаріптерін «ұсқынсыз және ерекше» деп атады, бірақ кітаптардың өзінде «белгілі бір дәуірдің сүйкімділігі бар» деді. Олардың ең маңызды еңбегі – Едуард VII патшаның дұғалар кітабы. Өнер тарихшысы Памела Тодд олардың кітаптарын «әдемі» деп сипаттап, «Моррис сияқты күшті әсер береді» деді. «Эссекс хаус Пресс» 83 кітап басып шығарды, бірақ Келмскотт стиліндегі машинамен басылған кітаптармен бәсекелесе алмады. Кобден Сандерсон Кельмскотт Чосерге шошқа терісімен мұқаба жасаған «Довз Байндэри» баспасында мұқаба жасаушы болып жұмыс істеді. Эмери Уокермен бірге Кобден Сандерсон «Довз Пресс» баспасын құрды және Келмскоттқа ұқсас қағаз мен пергамент қолданды. Кобден Сандерсон Келмскотт кітаптарының сәндік стилін ұнатпады; «Довз Пресс» кітаптарында көбінесе каллиграфиялық әріптер ғана болды. Олар Николас Дженсонның Ренессанс кезеңіндегі басылымдарының қаріптерін көшіріп жасаған қаріптерді құрды. Олардың 5 томдық фолиолық Киелі кітабы әдебиет баспасының тарихындағы маңызды оқиға, ал Гете басылымдары Германияда бірнеше әдебиет баспаларының ашылуына себепкер болды. Олардың ішіндегі ең танымалдары – «Бремер Пресс», «Янус Пресс», «Клюкенс Пресс», «Эрнст Людвиг Пресс» және «Серпентис Пресс». Чарльз Рикеттс пен Чарльз Шаннон құрған «Вейл Пресс» өз қаріптерін 15 ғасырдың каллиграфиясына негіздеді. Олар әдебиет классикасын жариялап, шығармалардың дизайны мен орналасуына назар аударуға мүмкіндік алды. «Эрагни Пресс» бір кезде «Вейл» баспасымен бірге жұмыс істеді және Люсьен Писсарроның суреттерімен танымал болды. «Ашендин Пресс» 40 жыл бойы көптеген әдемі кітаптар басып шығарды. Олар поэзия кітаптарын және классикалық әдебиеттің фолио нұсқаларын жариялады. «Дан Эмер Пресс» Дублинде Элизабет және Лили Йейтс құрды. Бұл баспаханалар жұмысшыларды қолөнершілер ретінде бағалап, өнеркәсіптік революцияның адам еңбегін құнсыздауына қарсы болды. Көптеген әдебиет баспаларының негізін қалаушылардың социалистік немесе анархистік көзқарастары болды, ал Келмскотт кітаптары радикалды баспасөзде талқыланды. Келмскотт АҚШ-тағы әдебиет баспаларына да әсер етті. «Келмскотт Пресс»-тің «Қол мен жан» атты еңбегі американдық баспагерлерге шабыт берді, ал Дэниел Беркли Апдайктың «Алтарь кітабы» (1896) декоративтік стилі Келмскотт Чосермен ұқсас келеді.

After the closing of the Kelmscott Press, leftover paper and the type fonts were given to the Chiswick Press; however, the Kelmscott types were sold to Cambridge University Press in 1940 and later, made part of the Cambridge University Library. Ornaments and other woodblocks were deposited in to the British Museum. The presses and accompanying equipment were sold to C. R. Ashbee's Essex House Press. Ashbee imitated the Kelmscott Press in his press company, the Essex House Press. He used the same ink, paper, vellum, and presses that Kelmscott had used. He also commissioned wood engravings and created two of his own typefaces, named Endeavor and Kings Prayer Book. William S. Peterson, an English professor at the University of Maryland and a Morris scholar, called Ashbee's typefaces "ugly and eccentric" but stated that the books themselves "have a certain period charm". Their most important work was the Prayer Book of King Edward the Seventh. Pamela Todd, an art historian, describes their books as "beautiful" and achieve "the same powerful effect as Morris". The Essex House Press printed 83 books, but was not able to compete with machine press books in the Kelmscott style. Cobden Sanderson worked as a binder in the Doves Bindery, which carried out the pigskin bindings for the Kelmscott Chaucer. Together with Emery Walker, Cobden Sanderson founded Doves Press and used similar paper and vellum to Kelmscott. Cobden Sanderson disliked the decorative style of the Kelmscott books; books from the Doves Press had only an occasional calligraphic initials. They created a font that copied fonts in Nicolas Jenson's renaissance publications. Their 5 volume folio Bible remains an important landmark in the history of fine press, and their editions of Goethe inspired the formation of several fine presses in Germany. The most prominent of these were Bremer Press, Janus Presse, Kleukens Presse, Ernst Ludwig Presse, and Serpentis Presse. The Vale Press, founded by Charles Ricketts with Charles Shannon, based their types on 15th century calligraphy. They published literary classics, which allowed them to focus on the design and layout of the works. The Eragny Press shared type with Vale for a time and was famous for Lucien Pissarro's illustrations. The Ashendene Press published many beautiful books over a period of 40 years. They published poetry books and folio versions of classic literature. Dun Emer Press was founded by Elizabeth and Lily Yeats in Dublin. These presses, that valued workers as craftsmen, reacted against the Industrial Revolution's devaluing of human labour. Many of the fine press founders had socialist or anarchist opinions, and Kelmscott books were discussed in radical press. Kelmscott also influenced fine presses in the United States. Kelmscott Press's Hand and Soul inspired American printers, and the decorative style in The Altar Book (1896) by Daniel Berkeley Updike shows striking similarities to the Kelmscott Chaucer.